VII SA/Wa 241/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak – Pęczkowska, Sędzia WSA Bożena Więch – Baranowska, Protokolant ref. staż. Piotr Czyżewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 maja 2013 r. prawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru dotyczącego zamontowania urządzenia reklamowego skargę oddala Decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r., Nr [...], Wojewoda [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 105 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm. – dalej jako "k.p.a.") po rozpatrzeniu odwołania [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej jako "inwestor", "skarżąca") od decyzji Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] października 2009 r. znak: [...], wnoszącej sprzeciw do zgłoszenia [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...], w imieniu której występował S. P., dot. zamiaru zamontowania urządzenia reklamowego (banera reklamowego o wym. 48,0 m x 20,7 m) wraz z oświetleniem na zachodniej elewacji budynku przy Al. [...] w [...], uchylił decyzję w przedmiotowej sprawie i umorzył postępowanie administracyjne przed organami administracji architektoniczno-budowlanej. Z akt postępowania administracyjnego wynika, że w dniu 31 sierpnia 2009 r. do Urzędu Miasta [...] Biuro Naczelnego Architekta Miasta Delegatura w Dzielnicy [...], a następnie do właściwej terytorialnie Dzielnicy [...], S. P. w imieniu [...] Sp. z o.o., zgłosił zamiar zamontowania banera reklamowego o wym. 48,00 m x 20,70 m (siatka winylowa zadrukowana grafiką) wraz z konstrukcją i oświetleniem na elewacji budynku przy Al. [...] na działce nr [...] z obrębu [...], załączając projekt budowlany i wykonawczy, projekt instalacji elektrycznej, oświetlenia i zasilania, opinię ppoż. i BHP, wizualizację, mapę geodezyjną i atesty siatek (baneru reklamowego) i kotew. Do powyższego zgłoszenia [...] Sp. z o.o. dołączyła oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością [...], [...], [...] w obrębie [...] na cele budowlane, z którego wynika, że inwestor dysponował tą nieruchomością na podstawie umowy najmu z dnia [...] czerwca 2008 r. Umowa ta zawarta została pomiędzy [...] Sp z o.o., a [...] S. P. z siedzibą w [...] na najem powierzchni zewnętrznej elewacji budynku przy Al. [...] w [...] - od strony Al. [...] (poniżej ósmego piętra budynku) licząc od narożnika z Al. [...] w stronę ul. [...]. W trakcie postępowania wyjaśniającego, organ ustalił, że umową cesji zawartą w dniu [...] kwietnia 2009 r. pomiędzy S. P. prowadzącym działalność gospodarczą pod nazwą "[...]", a [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...], reprezentowaną przez Ł. F. - Członka Zarządu dokonano, z dniem 1 czerwca 2009 r., cesji na rzecz [...] Sp. z o.o. wszelkich praw i obowiązków wynikających z ww. umowy z dnia 25 czerwca 2008 r. Po zapoznaniu się ze zgłoszeniem [...] Sp. z o.o z dnia 31 sierpnia 2009 r., Prezydent [...], postanowieniem Nr [...] z dnia [...] września 2009 r. nałożył na S. P. działającego w imieniu [...] Sp. z o.o. obowiązek usunięcia szeregu nieprawidłowości, w złożonym w dniu 31 sierpnia 2009 r. zgłoszeniu, w terminie 14 dni od dnia otrzymania tego postanowienia. W dniu 5 października 2009 r. do Biura Architektury i Budownictwa w Dzielnicy [...] wpłynęło pismo inwestora z dnia 1 października 2009 r., podpisane przez S. P., informujące Urząd o przystąpieniu do realizacji zgłoszonej w dniu 31 sierpnia 2009 r. inwestycji oraz drugie pismo inwestora z dnia 5 października 2009 r., będące odpowiedzią na postanowienie Nr [...], w którym inwestor także informuje Urząd [...] w Dzielnicy [...], że zgodnie z pismem z dnia 1 października 2009 r. przystąpił do realizacji inwestycji. Do pisma inwestor załączył: oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; kserokopie strony nr 1,3,5 i 7 odpisu pełnego z KRS – stan na dzień 29 lipca 2009 r.; kserokopię oświadczenia złożonego przez Prezesa Zarządu [...] Sp. z o.o. o dysponowaniu przez firmę [...] Sp. z o.o. nieruchomością na cele budowlane w zakresie montażu i ekspozycji reklamy wielkoformatowej; plan zagospodarowania sporządzony na aktualnej mapie do celów urbanistycznych z zaznaczonym budynkiem i miejscem usytuowania urządzenia reklamowego sporządzony przez autora projektu; przekrój poziomy zachodniej elewacji budynku wraz z projektowaną konstrukcją urządzenia reklamowego; pismo dot. nadwieszenia urządzenia reklamowego nad pasem drogowym; projekt budowlany i wykonawczy zamocowania naściennego banera reklamowego wraz z uzgodnieniami z rzeczoznawcą ds. bhp i ppoż.; projekt instalacji elektrycznej oświetlenia i zasilania baneru reklamowego. Prezydent [...] decyzją Nr [...] z dnia [...] października 2009 r. wniósł sprzeciw do przedmiotowego zgłoszenia uznając, że inwestor nie uzupełnił zgłoszenia: o dokument potwierdzający prawo do złożenia zgłoszenia oraz oświadczenia w imieniu inwestora, o zgodę Zarządu Dróg Miejskich na nadwieszenie reklamy nad pasem drogowy oraz o określenie natężenia oświetlenia elewacji z reklamą. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła [...] Sp. z o.o., wniosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. W ocenie odwołującej decyzja została wydana po obowiązującym terminie do wniesienia sprzeciwu, tj. po 30 dniach, kiedy organ administracji stracił już kompetencje do wniesienia sprzeciwu. Ponadto odwołująca uważa, że zgłoszenie wniosła [...] Sp. z o.o. [...] i doręczenie decyzji nr [...] S. P. jest błędnym oznaczeniem strony postępowania przez organ I instancji. Uważa bowiem, że decyzja powinna być dostarczona inwestorowi, a nie S. P., który nie jest w żaden sposób powiązany z wnioskodawcą, nie pełni w [...] Sp. z o.o. żadnej funkcji, nie jest również jej udziałowcem. Po rozpatrzeniu tego odwołania Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] uchylił decyzję w przedmiotowej sprawie i umorzył postępowanie administracyjne. W uzasadnieniu organ wskazał, że do S. P. (podpisanego pod zgłoszeniem), na adres inwestora [...] Spółka z o.o. w [...] w dniu 8 września 2009 r. organ I instancji wystosował postanowienie [...] z dnia [...] września 2009 r., w którym nałożył na niego obowiązek uzupełnienia zgłoszenia z dnia 31 sierpnia 2009 r. m.in. o przedstawienie (brakującego przy zgłoszeniu) dokumentu potwierdzającego prawo podpisania zgłoszenia oraz oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w imieniu [...] Spółka z o.o. Zwrotne potwierdzenie odbioru tego postanowienia pokwitowała D. A. (przedstawiciel inwestora), a nie S. P.. Organ nie podzielił zawartego w odwołaniu wywodu, że sprzeciw winien być doręczony stronie w terminie 30 dni od daty doręczenia właściwemu organowi zgłoszenia. W ocenie organu przyjęcie, że datą wniesienia sprzeciwu jest data jego doręczenia stronie, skróciłoby trzydziestodniowy termin do wniesienia sprzeciwu i umożliwiłoby stronie unikanie skutków prawnych sprzeciwu przez opóźnianie daty odbioru wysłanej korespondencji. Organ wskazał, że w niniejszej sprawie postanowienie Nr [...] nakładające obowiązek uzupełnienia braków zgłoszenia zostało wysłane do zgłaszającego ósmego dnia od daty wniesienia zgłoszenia, a więc przed upływem 30 dni od daty zgłoszenia. Odbiór postanowienia potwierdziła A. D. (przedstawiciel inwestora) w dniu 5 października 2009 r. i od tego dnia inwestor miał 14 dni na uzupełnienie zgłoszenia. Organ podniósł, że treść postanowienia Nr [...] znana była zarówno inwestorowi jak i S. P. bowiem z akt sprawy wynika, że w dniu 5 października 2009 r. mimo upływu 30 dni inwestor, pismem na druku firmowym spółki i podpisanym przez S. P., udzielił odpowiedzi na to postanowienie i dostarczył część brakujących dokumentów. Organ zaznaczył, że z załączonego oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane wynikało, że prawo do dysponowania elewacją na budynku przy Al. [...] w [...] na zainstalowanie banera reklamowego posiada S. P., a nie inwestor – [...] Sp. z o.o. (umowa najmu z dnia 25 czerwca 2008 r.). W oświadczeniu tym nie wspomniano o istniejącej umowie cesji, zawartej w dniu 10 kwietnia 2009 r. w [...], pomiędzy S. P. "[...]", a [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...]. Wojewoda [...] stwierdził, że nikt z upoważnionych przedstawicieli inwestora, wynikających z załączonego do akt sprawy odpisu KRS, nie podpisał się pod żadnym dokumentem dot. przedmiotowego zgłoszenia. Pod zgłoszeniem podpisał się natomiast S. P. z pieczątką inwestora, stąd zarówno postanowienie Nr [...] jak i skarżoną decyzję Nr [...] wysłano do S. P. na adres inwestora. Nadto wszystkie pisma wysyłane przez organ I instancji: postanowienie o uzupełnieniu zgłoszenia, decyzja o sprzeciwie, które były kierowane na adres inwestora na nazwisko S. P., odebrane są przez przedstawiciela inwestora – A. D.. Zdaniem organu S. P. jako podpisujący się pod zgłoszeniem przedmiotowej inwestycji, której inwestorem jest firma [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] powinien posiadać pełnomocnictwo inwestora. Nadto organ wskazał, że S. P. i firma [...] Sp. z o.o., mimo braku pełnomocnictwa, działali w niniejszej sprawie w porozumieniu ze sobą, o czym świadczy fakt, że postanowienie mimo, że było skierowane na nazwisko S. P., zostało odebrane przez przedstawiciela inwestora, a z kolei pod odpowiedzią na to postanowienie podpisał się S. P. (na firmowym druku inwestora i z pieczątką inwestora). Zdaniem Wojewody [...] organ I instancji zamiast wydać decyzję wnoszącą sprzeciw do zgłoszenia zamontowania urządzenia reklamowego na elewacji budynku przy Al. [...], powinien umorzyć postępowanie przed organem administracji architektoniczno-budowlanej, jako bezprzedmiotowe (samowola budowlana) i przekazać sprawę do organu nadzoru budowlanego (Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]), celem rozpatrzenia sprawy zgodnie z właściwością. Skargę na powyższą decyzję złożyła [...] Sp. z o.o. z/s w [...] wnosząc o jej uchylenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: - przepisu art. 30 ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. (t.j. z 2006 r. Dz. U. nr 156, poz. 1118 ze zm.) Prawo budowlane i bezzasadne uznanie, iż organ I instancji wydając decyzję wnoszącą sprzeciw do zgłoszonych robót nie uchybił terminowi 30 dni określonemu w tym przepisie; - przepisu art. 49b ust. 1 ustawy Prawo budowlane i niezasadne przyjęcie, iż inwestycja zrealizowana po upływie 30 dni od dnia dokonania zgłoszenia stanowi samowolę budowlaną, b/ naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, mających istotny wpływ na wynik postępowania, w szczególności art. 6, 7, 8, 77, 107 oraz 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego, naruszenie zasady legalności działania, naruszenie zasady prawdy obiektywnej, naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do Państwa, nieprawidłowe uzasadnienie decyzji, co w konsekwencji doprowadziło do wydania decyzji uchylającej i umarzającej postępowanie w oparciu o niewłaściwą podstawę materialnoprawną. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że błędnym jest stanowisko organu, jakoby do zachowania terminu 30 dni na wydanie decyzji wnoszącej sprzeciw wystarczającym było wydanie, czy też nawet nadanie pisma w polskiej placówce pocztowej. W ocenie skarżącej wobec tego, że zgłoszenie dokonane zostało w dniu 31 sierpnia 2009 r., organ utracił z dniem 30 września 2009 r. prawo do działania w sprawie, w związku z powyższym, doręczenie postanowienia o uzupełnieniu braków zgłoszenia w dniu 2 października 2009 r. nastąpiło z uchybieniem terminu 30 dni od dnia dokonania zgłoszenia. Zdaniem skarżącej nie jest do przyjęcia założenie, że legalne w danej chwili zachowanie strony będzie w przyszłości ocenione negatywnie z perspektywy później doręczonej decyzji o sprzeciwie. Skarżąca podała, że oczekiwanie od strony samoograniczenia w wykonywaniu przysługujących jej praw i to na niedający się określić czas, czy też podjęcia wyprzedzających starań o pozyskanie wiedzy na temat ewentualnej aktywności organu, nie znajduje oparcia w prawie. Zgodnie zaś z ogólną zasadą prawa administracyjnego, zharmonizowaną z zapisami Konstytucji RP, wszelkie ograniczenia obywateli w zachowaniach zgodnych z ich wolą mogą wynikać wyłącznie z przepisów prawa. Zdaniem skarżącej sprawa administracyjna, w której postępowanie zostało wszczęte zgłoszeniem, jest załatwiona albo milczeniem organu, albo jego negatywną wypowiedzią oznaczającą zakaz przystąpienia do wykonywania robót, przy czym ta negatywna wypowiedź przybiera formę decyzji. W ocenie skarżącej decyzję, której materialnoprawną podstawę stanowi przepis art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego uznać należy za wydaną (a więc i sprzeciw za zgłoszony) najwcześniej z dniem doręczenia jej stronie. W ocenie skarżącej organ II instancji orzekając w przedmiotowej sprawie o niezasadności wniesienia sprzeciwu, jako podstawę rozstrzygnięcia winien wskazać uchybienie organu terminowi do wniesienia sprzeciwu, a nie stwierdzenie samowoli budowlanej. Co więcej, organ w żaden sposób nie wykazał, na jakiej podstawie przyjął, iż rzekomo inwestycja została zrealizowana przed upływem 30 dni od dnia dokonania zgłoszenia i nie przeprowadził w tym zakresie żadnego postępowania dowodowego, z którego by powyższe wynikało. W konsekwencji skarżąca uznała, że organ wydając zaskarżoną decyzję uchybił także szeregowi przepisów statuujących zasady postępowania administracyjnego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, zwana dalej p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z brzmieniem art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu i nie później niż po upływie 2 lat od określonego w zgłoszeniu terminu ich rozpoczęcia. Za trafny i zgodny z obowiązującym prawem uznał Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, pogląd, iż dla zachowania terminu z art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego konieczne jest wydanie i wysłanie przed upływem tego terminu albo sprzeciwu albo postanowienia o nałożeniu obowiązku uzupełnienia zgłoszenia. Termin 30 dni, o którym mowa w powołanym wyżej przepisie ma charakter materialny, jest terminem, którego zachowania oczekuje się od organu, co oznacza, że tylko w tak zakreślonych ramach czasowych organ administracji jest uprawniony do wniesienia sprzeciwu w sprawie zgłoszonych przez inwestora prac budowlanych. Upływ tego terminu oznacza dla organu brak możliwości wniesienia sprzeciwu ( tak miedzy innymi w wyroku NSA z dnia 15 grudnia 2011r. II OSK 1899/10). Należy także uznać za trafny, pogląd, iż dla zachowania terminu z art.30 ust.5 Prawa budowlanego konieczne jest wydanie i wysłanie przed upływem tego terminu albo sprzeciwu, albo postanowienia o nałożeniu obowiązku uzupełnienia zgłoszenia ( tak miedzy innymi w wyroku NSA z dnia 20 stycznia 2010r., II OSK 105/10 ) Dlatego dla określenia daty, z jaką termin uważa się za zachowany, należałoby sięgnąć do zasad określonych w art. 57 § 5 k.p.a. Przyjęcie, że datą wniesienia sprzeciwu jest data jego doręczenia stronie faktycznie skróciłoby trzydziestodniowy termin i umożliwiłoby stronie unikania skutków prawnych sprzeciwu przez opóźnianie daty odbioru wysłanej korespondencji. Prezentowane stanowisko było kontynuowane orzeczeniach NSA np. w wyroku z dnia 21 kwietnia 2009 r. sygn. akt II OSK 574/08 czy w wyroku z dnia 20 stycznia 2010r. sygn.. akt II OSK 105/10. Zauważyć przy tym trzeba, że wniesienie sprzeciwu nie jest poprzedzone postępowaniem jurysdykcyjnym, gdyż organ opiera się tylko na materiale dokumentacyjnym dostarczonym przez stronę wraz ze zgłoszeniem, nie przeprowadzając zatem żadnych czynności dowodowych (poza ewentualnym nałożeniem obowiązku uzupełnienia brakujących dokumentów w drodze omawianego już postanowienia wydanego na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane). W razie zaś niewykonania ustalonego tam obowiązku wnosi sprzeciw ( vide wyrok NSA z dnia 20 marca 2013r.sygn.akt II OSK 2228/11). Początkowym dniem biegu trzydziestodniowego terminu jest dzień następny po dniu, w którym dokonano zgłoszenia, bądź – w przypadku nałożenia obowiązku uzupełnienia zgłoszenia – dzień następny po dniu, w którym zgłoszenie zostało uzupełnione, albo dzień następny po bezskutecznym upływie terminu wskazanego w postanowieniu nakładającym obowiązek uzupełnienia zgłoszenia (por. Prawo budowlane. Komentarz, red. Z. Niewiadomski, Warszawa 2009, s. 376; wyrok NSA z dnia 25 lipca 2006 r., sygn. akt II OSK 965/05). Termin trzydziestodniowy określony w art. 30 ust. 5 ustawy - Prawo budowlane, ma charakter zawity z uwagi, że jest to termin prawa materialnego, który jako taki nie może być przedłużony, a jego przekroczenie skutkuje pozbawieniem organu kompetencji do wniesienia sprzeciwu ( vide wyrok NSA z dnia 2 lutego 2013r. sygn.akt 1848/11). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy wskazać na następujące okoliczności: zgłoszenie zostało dokonane w dniu 31 sierpnia 2009r., zaś w dniu [...] września 2009r. Prezydent [...], postanowieniem Nr [...] nałożył na S. P. działającego w imieniu [...] Sp. z o.o. obowiązek usunięcia szeregu nieprawidłowości, w złożonym w dniu 31 sierpnia 2009 r. zgłoszeniu, w terminie 14 dni od dnia otrzymania tego postanowienia. Jak wynika ze zwrotnego poświadczenia odbioru, postanowienie to zostało doręczone inwestorowi(pracownikowi) w dniu 5 października 2009r. Termin do uzupełnienia braków wyekspirował więc w dniu 19 października 2009r., i w tym też dniu ( wbrew twierdzeniom skargi) rozpoczął bieg trzydziestodniowy termin do wniesienia sprzeciwu przez organ. Okolicznością w sprawie bezsporną jest, iż w dniu 5 października 2009r. inwestor złożył pismo, informujące w pierwszej kolejności o przystąpieniu do realizacji zgłoszonych robót budowlanych a "pomimo wszystko " uzupełniające zgłoszenie. Pismo to zostało podpisane przez S. P. a sporządzone zostało na papierze firmowym [...] Sp. z o.o. opatrzonym pieczątka firmową. W tej sytuacji pomimo braku stosownego pełnomocnictwa organ miał prawo domniemywać, iż inwestor miał pełną wiedzę o treści postanowienia z dnia [...] września 2009r. Sprzeciw został wniesiony w dniu 21 października 2009r. a więc w otwartym terminie do jego zgłoszenia. Niezależnie więc od faktu, iż inwestor nie wykonał w pełni obowiązków nałożonych powyższym postanowieniem to okolicznością najistotniejszą było poinformowanie organu o przystąpieniu do realizacji zamierzenia inwestycyjnego. Zasadnie więc organ odwoławczy wskazał na konieczność umorzenia postępowania wywołanego zgłoszeniem w takim stanie faktycznym bowiem wobec rozpoczęcia robót budowlanych stało się ono bezprzedmiotowe. Należy w ty miejscu przypomnieć, iż wniesienie odwołania od decyzji o sprzeciwie nie powoduje przedłużenia materialnoprawnego terminu do wydania decyzji w tym przedmiocie. W konsekwencji organ odwoławczy nie może na podstawie art.138 § 2 k.p.a. uchylić decyzji o wniesieniu sprzeciwu i przekazać sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji w sytuacji gdy upłynął termin do wniesienia sprzeciwu. W takim przypadku organ powinien ograniczyć się do rozstrzygnięcia o utrzymaniu decyzji o sprzeciwie w mocy lub uchyleniu takiej decyzji i umorzeniu postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni przychyla się i akceptuje pogląd wyrażony w wyroku NSA z dnia 14 marca 2012r. I OSK 2471/10 zgodnie z którym: termin 30 dni do wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru budowy ma charakter kompetencyjny, określa bowiem czas organowi architektoniczno-budowlanemu do korzystania ze swoich kompetencji w sytuacji wypełniającej dyspozycję art. 30 ust. 6 Prawa budowlanego. Mając powyższe na uwadze należało skargę oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270).