VII SA/Wa 2445/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Więch- Baranowska, , Sędzia WSA Joanna Gierak- Podsiadły (spr.), Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant st. ref. Karolina Kaca, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 marca 2014 r. sprawy ze skargi W. R. i G. R. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2013 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania skargę oddala. Przedmiotem skargi wniesionej przez G. i W. R. jest postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] września 2013 r. znak: [...]. Orzeczenie to zostało wydane po rozpatrzeniu zażalenia skarżących na postanowienie [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] sierpnia 2013 r. znak: [...], którym organ na podstawie art. 149 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267, dalej: k.p.a.), po rozpatrzeniu wniosku G. i W. R., odmówił wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] lutego 2012 r. znak: [...], utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]z [...] grudnia 2011 r. o nakazie rozbiórki samowolnie pobudowanego przedsionka ze schodami i tarasu na terenie działki oznaczonej nr. ewid. [...] w granicy z działką nr ewid. [...], położonych w G. oraz uporządkowania terenu rozbiórki. W uzasadnieniu postanowienia z [...] sierpnia 2013 r., [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że wniosek o wznowie postępowania został złożony z uchybieniem terminu z art. 148 § 1 k.p.a. Zaskarżonym w sprawie postanowieniem, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a., utrzymał postanowienie organu wojewódzkiego w mocy, a w uzasadnieniu podzielił przedstawione przez ten organ stanowisko w sprawie. Główny Inspektor wyjaśnił, iż wznowienie postępowania jest instytucją procesową, która stwarza prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w jakim doszło do jej wydania, było dotknięte jedną z kwalifikowanych wad procesowych wyliczonych w przepisach art. 145, art. 145a i 145b k.p.a. Zaznaczył, że jest to tryb nadzwyczajny, umożliwiający wzruszenie decyzji ostatecznej, a więc takiej decyzji, która na mocy art. 16 § 1 k.p.a. jest objęta zasadą trwałości decyzji ostatecznych. Z tego też względu wznowienie postępowania obwarowane jest szczególnymi wymogami formalnymi. Dlatego też przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania organ administracji bada, czy wniosek o wznowienie postępowania oparty jest o ustawowe przesłanki wznowienia oraz, czy został wniesiony z zachowaniem terminów wymienionych w art. 148 k.p.a. Wskazał, że zgodnie z art. 148 § 1 Kodeksu, podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Zaznaczył też, że stosownie do wyroku WSA w Warszawie z 6 kwietnia 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 15/11, Lex nr 996559, to "strona musi udowodnić, kiedy (w jakiej dacie) dowiedziała się o okolicznościach lub decyzji, stanowiących podstawę do wznowienia postępowania ze ścisłością pozwalającą na ustalenie, że jej podanie o wznowienie wpłynęło przed upływem terminu jednomiesięcznego od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia". Tym samym stwierdził, iż G. i W. R., jako wnoszący podanie o wznowienie postępowania, mieli obowiązek udowodnić, że podanie wnieśli przed upływem jednego miesiąca od dnia dowiedzenia się o okolicznościach stanowiących podstawę wznowienia postępowania. I dalej, organ podał, że z akt sprawy wynika, iż wniosek G. i W.R., reprezentowanych przez radcę prawnego T. B., z 6 maja 2013 r. o wznowienie postępowania, oparty został na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., albowiem zdaniem skarżących wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazali, że [...]WINB wydając decyzję [...] lutego 2012 r., nie miał wiedzy o istnieniu konfliktu sąsiedzkiego, jaki zrodził się pomiędzy współwłaścicielami nieruchomości. Podnieśli również, że Burmistrz [...]podjął działania zmierzające do zmiany planu zagospodarowania przestrzennego, umożliwiające legalizację samowolnie pobudowanego przedsionka ze schodami i tarasu na terenie działki oznaczonej nr ewid. [...] w granicy z działką nr ewid. [...], położonych w G.. W związku z powyższym organ wyjaśnił, że w aktach sprawy znajduje się pismo Burmistrza [...]z 9 października 2012 r., z którego wynika, że wniosek W. R. z 21 grudnia 2011 r. w sprawie zmiany miejscowego planu dla działek o nr ewid. [...] i [...], położonych w G. w celu przeznaczenia pod zabudowę mieszkaniowo-usługową został uwzględniony. Pismo Burmistrza [...]zostało doręczone W. R. w dniu 12 października 2012 r., w trybie art. 43 k.p.a. Wobec skierowania pisma tylko do W. R., W. WINB pismem z 4 lipca 2013 r., wezwał G. R. do wyjaśnienia, kiedy dowiedziała się o przystąpieniu Burmistrza [...] do prac nad zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Pismem z 12 lipca 2013 r. G. R. reprezentowana przez radcę prawnego T. B. wskazała, że o przystąpieniu do prac nad zmianą planu przez Burmistrza [...] dowiedziała się z pisma z 9 października 2012 r., tj. z pisma doręczonego w dniu 12 października 2012 r. G. i R.. W tych okolicznościach organ wojewódzki odmówił wznowienia postępowania z uwagi na niezachowanie terminu. Główny Inspektor dostrzegając powyższe, podtrzymał ocenę organu wojewódzkiego w tym zakresie. Zauważył, że wniosek o wznowienie postępowania został złożony w dniu 9 maja 2013 r., natomiast z akt sprawy wynika, że o fakcie podjęcia przez Burmistrza [...] działań zmierzających do zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego G. i G. R. dowiedzieli się w dniu 12 października 2012 r. Nie można uznać, że taką wiedzę uzyskali dopiero z kolejnego pisma Burmistrza [...] z 9 kwietnia 2013 r., z którego wynika, że Burmistrz [...] planuje przedstawić Radzie Miejskiej w [...]projekt uchwały w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu obejmującego działki o nr ewid. [...]i [...], obręb [...] w II kwartale 2013 r. Organ dodał, że informacja o uwzględnieniu wniosku o zmianę miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zawarta w piśmie z 9 października 2012 r., jak również informacja o zamiarze przedstawienia projektu uchwały Radzie Miejskiej zawarta w piśmie z 9 kwietnia 2013 r. dają wiedzę w kwestii działań Burmistrza [...] dotyczących zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla działek o nr ewid. [...] i [...]. Tym samym strony postępowania od dnia 12 października 2012 r. posiadają wiedzę w sprawie zmierzającej do zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla działek o nr ewid. [...] i [...]. Zatem nie można zgodzić się z twierdzeniem, że dopiero z pisma Burmistrza [...] z 9 kwietnia 2013 r. skarżący dowiedzieli się o podjęciu działań zmierzających do zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Odnosząc się do kwestii konfliktu sąsiedzkiego organ wyjaśnił, że o istnieniu tego konfliktu wiedzę posiadał już powiatowy organ nadzoru budowlanego, albowiem pismo M. D. z 12 sierpnia 2011 r. zainicjowało postępowanie administracyjne, zakończone wydaniem decyzji [...]WINB z [...] lutego 2012 r., znak: [...], utrzymującej w mocy decyzję PINB w [...]z [...] grudnia 2011 r., znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki. Mając powyższe na uwadze, za zasadne Główny Inspektor uznał utrzymanie w mocy postanowienia [...]WINB z [...] sierpnia 2013 r., znak: [...], odmawiającego wznowienia postępowania administracyjnego, z uwagi na niezachowanie miesięcznego terminu do złożenia wniosku o wznowienie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, skarżący – G. i G. R. wnieśli o jego uchylenie w całości i zasądzenie na ich rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucili naruszenie art. 148 § 1 k.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. przez błędne przyjęcie, iż podstawą wznowienia postępowania z uwagi na podjęcie przez Burmistrza [...] działań zmierzających do zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego umożliwiająca przedmiotową rozbudowę było pismo Burmistrza [...] o uwzględnieniu wniosku G. R. z 12 października 2012 r. ([...]) a tym samym, że wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego został złożony przez wnioskodawców po upływie jednomiesięcznego terminu o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a. W uzasadnieniu skargi skarżący zauważyli, że z uzasadnienia postanowienia z [...]września 2013 r. wynika, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał za prawidłowe ustalenia dokonane przez [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, który ustalił, iż w związku z wnioskiem złożonym przez skarżącego w dniu 21 grudnia 2011 r. o zmianę miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, obejmującego działki o numerach ewid. [...] i [...], obręb [...], pismem z [...] października 2012 r. ([...]) Burmistrz [...] poinformował G. R. o uwzględnieniu przedmiotowego wniosku. Pismo to zostało doręczone w dniu 12 października 2012 r. Na tej podstawie [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że w tym dniu zarówno G. R. jak i G. R. dowiedzieli się o tym, że Burmistrz podjął działania zmierzające do zmiany planu zagospodarowania przestrzennego umożliwiające przedmiotową rozbudowę. W ocenie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego to właśnie to pismo stanowić mogło ewentualna podstawę do wznowienia postępowania. Z powyższym stwierdzeniem skarżący się nie zgodzili. Wskazali, że pismem z 9 października 2012 r. Burmistrz [...] jedynie uwzględnił wniosek o zmianę planu zagospodarowania przestrzennego, obejmującego działki o numerach ewid. [...] i [...], obręb [...], zaznaczając jednocześnie, że termin rozpoczęcia prac planistycznych nie został określony. Z uwagi na powyższe, nie sposób stwierdzić, że jest to moment podjęcia przez Burmistrza prac zmierzających do zmiany planu zagospodarowania przestrzennego, dający podstawę do wznowienia przedmiotowego postępowania. Wskazali, że dopiero z pisma Burmistrza z 9 kwietnia 2013 r. wynika, że prace dotyczące zmiany planu zagospodarowania przestrzennego rzeczywiście zostały podjęte. Co więcej, dopiero pismo z 6 czerwca 2013 r. informujące o podjęciu Uchwały przez Radę Miejską w [...], wskazuje, że prace te przyniosły skutek. W konsekwencji skarżący stwierdzili, że składając wniosek z 6 maja 2013 r. dochowali ustawowego jednomiesięcznego terminu, tym samym dochowali wymagań, o których mowa w art. 148 k.p.a. Niezależnie od powyższego wskazali, że w związku z podjęciem przez Burmistrza [...] działań zmierzających do zmiany planu zagospodarowania przestrzennego, wznowienie postępowania jest całkowicie zasadne. Wobec planowanej zmiany planu zagospodarowania przestrzennego, będzie istniała możliwość zalegalizowania inwestycji będącej przedmiotem postępowania, które ma zostać wznowione. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, albowiem kontrolowane postanowienie nie narusza prawa. Na wstępie wskazać należy, iż zaskarżonym w sprawie postanowieniem z [...] września 2013 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] sierpnia 2013 r., którym organ w oparciu o art. 149 § 3 k.p.a. odmówił z wniosku skarżących wznowienia postępowania administracyjnego. Zatem, skarżone postanowienie zapadło w trybie postępowania wznowieniowego, będącego postępowaniem nadzwyczajnym stwarzającym możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła było dotknięte co najmniej jedną z kwalifikowanych wadliwości procesowych wyliczonych wyczerpująco w art. 145 § 1 – 145b § 1 k.p.a. Zauważyć przy tym trzeba, iż postępowanie w sprawie wznowienia postępowania jest dwuetapowe. W pierwszej fazie organ bada jedynie, czy podanie o wznowienie wniosła strona, czy wskazano w nim ustawowe przesłanki wznowieniowe, a także czy został zachowany termin do złożenia podania określony w art. 148 k.p.a. Dopiero pozytywne ustalenia organu w tym zakresie uzasadniają wydanie postanowienia o wszczęciu postępowania w sprawie wznowienia postępowania, które stanowi podstawę do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia oraz (w następnej kolejności) co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Zatem, w przypadku przedłożenia organowi wniosku o wznowienie postępowania, organ ten zobligowany jest m. in. do ustalenia w fazie wstępnej postępowania, czy spełniona została przesłanka natury formalnej, dotycząca terminu złożenia wniosku. Zgodnie bowiem z brzmieniem art. 148 § 1 k.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Stosownie zaś do art. 148 § 2 k.p.a., termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Zaznaczyć przy tym należy, iż wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia pomimo uchybienia terminu stanowiłoby rażące naruszenie prawa, godzące w zasadę trwałości decyzji administracyjnych. Tak też przyjął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 6 maja 2010 r. (sygn. akt II OSK 773/09, lex nr 597851), w którym zawarł tezę, iż przystąpienie do rozpoznania sprawy wznowieniowej w wypadku niedotrzymania przez wnioskodawcę ustawowego terminu do złożenia wniosku i wydanie decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty jest dotknięte wadą nieważnościową (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) wobec rażącego naruszenia przepisu art. 148 § 1 przewidującego, że tylko wniosek złożony w terminie należy uznać za dopuszczalny. Nadto, z omawianej regulacji, zawartej w przepisie art. 148 k.p.a. wynika, że to strona musi wykazać, kiedy (w jakiej dacie) dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, ze ścisłością dostateczną do ustalenia, że jej podanie o wznowienie wpłynęło przed upływem terminu jednomiesięcznego, o którym mowa w ww. art. 148. Organ administracji publicznej nie jest jednakże zwolniony od przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie ustalenia tej okoliczności. Organ obowiązany jest bowiem z urzędu zbadać zachowanie przez stronę terminu do wniesienia podania o wznowienie. Kierując się powyższym Sąd uznał, iż kontrolowane postanowienie utrzymujące w mocy postanowienie o odmowie wznowienia postępowania jest prawidłowe. W ocenie Sądu, w okolicznościach niniejszej sprawy Główny Inspektor (a przed nim organ wojewódzki działający w sprawie w I instancji), prawidłowo przyjął, że wniosek o wznowienie został złożony przez skarżących z uchybieniem terminu, a to uzasadniało wydanie postanowienia o odmowie wznowienia postępowania, na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. Rozwijając powyższe, wskazać należy, iż wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną nakazującą rozbiórkę, skarżący reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika zawarli w piśmie z 6 maja 2013 r. skierowanym do właściwego organu. Wniosek o wznowienie skarżący oparli na przesłance z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., a w kontekście tej przesłanki przywołali dwie okoliczności. Po pierwsze podali, iż orzekając o nakazie rozbiórki organ nie miał wiedzy o istnieniu konfliktu sąsiedzkiego, jaki zrodził się pomiędzy współwłaścicielami nieruchomości, a rozbudowa budynku (do której odnosi się decyzja ostateczna nakazująca rozbiórkę) miała na celu rozwiązanie tego konfliktu, tj. umożliwienie korzystania ze wspólnego budynku. Po drugie, we wniosku o wznowienie wskazano na to, iż Burmistrz [...] podjął działania zmierzające do zmiany planu miejscowego, a to umożliwi legalizację rozbudowy (albowiem nakaz rozbiórki wynikał ze sprzeczności wykonanych robót z obowiązującym planem). Zatem, analizując zachowanie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, należało uwzględnić przepis art. 148 § 1 k.p.a. i wskazane powyżej okoliczności, ustalając jednocześnie, w jakich datach o okolicznościach tych wnioskodawcy uzyskali wiedzę. Takie też postępowanie wyjaśniające, na wstępnym etapie postępowania wznowieniowego, z udziałem skarżących, zostało przeprowadzone. W efekcie prawidłowo przyjęto, iż wniosek o wznowienie z uwzględnieniem obu ww. okoliczności, jest spóźniony. Przede wszystkim słusznie zwrócono uwagę na to, że o istnieniu konfliktu sąsiedzkiego wiedzę posiadał już organ I instancji orzekający w postępowaniu zwykłym, albowiem postępowanie to uruchomione zostało na żądanie jednego ze współwłaścicieli budynku, tj. M. D. Nadto, sami skarżący o istnieniu tego konfliktu wiedzieli co najmniej w dacie przystąpienia do rozbudowy budynku, skoro to właśnie ta konfliktowała sytuacja zmusiła ich do podjęcia robót budowlanych. Biorąc pod uwagę, iż decyzja organu powiatowego w postępowaniu zwykłym dotycząca ww. robót została wydana w dniu [...] grudnia 2011 r., a doręczona skarżącym w dniu 12 grudnia 2011 r., bezsporne jest uchybienie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, dotyczącego ww. okoliczności, skoro wniosek ten pochodzi z 6 maja 2013 r. W ocenie Sądu, prawidłowe są również rozważania przedstawione w sprawie w kontekście drugiej z wymienionych powyżej okoliczności, dotyczącej podjęcia przez Burmistrz [...] działań zmierzających do zmiany plany miejscowego w zakresie obejmującym działki, na których dopuszczono się samowoli budowlanej. Wskazać w tym zakresie należy, iż zgodnie z wnioskiem o wznowienie, okolicznością mającą uzasadniać wzruszenie decyzji ostatecznej jest nie tyle fakt zmiany planu miejscowego, co "podjęcie działań zmierzających do jego zmiany". Wskazać też trzeba, iż z akt sprawy wynika, że skarżący – G. R. pismem z 21 grudnia 2011 r. zwrócił się do Burmistrz [...] o zmianę planu miejscowego obejmującego działki o nr ewid. [...] i [...], obręb Góra. W odpowiedzi, w piśmie z 9 października 2012 r. Burmistrz Miasta [...] poinformował G. R., że jego wniosek w sprawie zmiany planu miejscowego dla ww. działek, w celu przeznaczenia pod zabudowę mieszkaniowo-usługową został uwzględniony. O piśmie tym, jak ustalono (i co nie jest kwestionowane), oboje skarżący dowiedzieli się w dniu 12 października 2012 r. (data doręczenia ww. pisma skarżącemu, w trybie doręczenia zastępczego – odebrała w imieniu męża, G. R.). W aktach sprawy znajduje się także późniejsze pismo Burmistrz [...] z 9 kwietnia 2013 r., informujące o przewidywanym terminie podjęcia prac związanych ze zmianą planu miejscowego. Orzekając w sprawie Główny Inspekt słusznie zauważył, iż oba ww. pisma przekazują informację na ten sam temat - działań Burmistrza [...] dotyczących zmiany planu miejscowego (ale jeszcze nie samej zmiany planu). Tym samym, prawidłowo w efekcie przyjęto w sprawie, iż wiedzę na temat tych działań po raz pierwszy skarżący uzyskali z pisma z 9 października 2012 r. i od daty doręczenia skarżącemu tego pisma oraz od daty dowiedzenia się przez skarżącą o tym piśmie należy liczyć termin na złożenie wniosku o wznowienie postępowania w sprawie, z drugiej z wymienionych powyżej okoliczności, dotyczącej podjęcia przez Burmistrza [...] działań zmierzających do zmiany plany miejscowego. Skoro o piśmie tym skarżący dowiedzieli się w dniu 12 października 2012 r., a wniosek o wznowienie sformułowali w piśmie z 6 maja 2013 r. (data wpływu do organu – 9 maja 2013 r.), to również i w kontekście tej okoliczności nie można było stwierdzić zachowania terminu z art. 148 § 1 Kodeksu. To wszystko w pełni uzasadniało wydanie postanowienia o odmowie wznowienia postępowania administracyjnego. Niezależnie od powyższego, zaznaczyć trzeba, iż na etapie wstępnym niniejszego postępowania, sprowadzającym się do zbadania dopuszczalności wniosku o wznowienie, należało także wziąć pod uwagę, iż kwestionowana decyzja ostateczna była kontrolowana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu ze skarg G. R. i G. R., i w dniu 27 września 2012 r. zapadł wyrok tego Sądu o sygn. akt IV SA/Po 249/12 oddalający skargę (a więc uznający kontrolowaną decyzję za prawidłową). Okoliczność ta nie pozostaje bez znaczenia dla możliwości wznowienia postępowania administracyjnego. W sytuacji oddalenie skargi następuje bowiem ograniczenie dopuszczalności wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia postępowania. Dotyczy to takich sytuacji, gdy jako przesłanki wznowienia podano okoliczności, które sądowi orzekającemu w sprawie były znane. Zauważyć zaś należy, iż w uzasadnieniu wskazanego wyroku Sąd odniósł się do kwestii zainicjowania przez skarżących postępowania o zmianę miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla działek o nr. ewid. [...] i [...], obręb [...]. Sąd stwierdził, że powyższa kwestia nie miała wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy, gdyż organ administracyjny dokonuje kontroli zgodności wykonanych prac budowlanych z obowiązującymi przepisami na dzień orzekania w sprawie zgodności z prawem wykonanej przebudowy. Z powyższego wynika, iż okoliczność związana z podejmowaniem przez skarżących starań o zmianę miejscowego planu była Sądowi znana, a to oznacza, że wznowienie postępowania nie może być oparte na tej okoliczności. Powyższe wprawdzie nie zostało przez organy orzekające wzięte pod uwagę i rozważone, niemniej uchybienie to nie miało wpływu na końcowy wynik sprawy, ale wymagało w tym miejscu dostrzeżenia. Z tych też przyczyn, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, iż zaskarżone orzeczenie jest prawidłowo i w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł o oddaleniu skargi.