VII SA/Wa 2446/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska Sędziowie: WSA Artur Kuś (spr.) WSA Wojciech Sawczuk Protokolant starszy sekretarz sądowy Artur Dobrowolski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 maja 2019 r. sprawy ze skargi M S na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji oddala skargę 1. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej: "SKO"), decyzją z dnia [...] sierpnia 2018 r. (znak: [...]) działając na podstawie art. 127 § 2 w związku z art. 17 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1257; dalej: ,,k.p.a.’’) oraz art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz.U. z 2015 r., poz. 1659 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Starosty [...] z dnia [...] września 2017 r. (nr [...]) kierującej M S na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami w zakresie kategorii B+BE+C+CE – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy podał, że wnioskiem z dnia 29 sierpnia 2017 r., Komendant [...] Policji zwrócił się do Starosty [...] o sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami w ramach posiadanych uprawnień w odniesieniu do M S. Starosta [...] pismem z dnia [...] września 2017 r., zawiadomił o wszczęciu postępowania w sprawie, a także zgodnie z art. 10 §1 k.p.a. zawiadomił stronę o możliwości wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału dowodowego. Decyzją z dnia [...] września 2017 r. (nr [...]) Starosta [...] skierował M S na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami w zakresie kategorii B+BE+C+CE. Pismem z dnia 6 października 2017 r. Skarżący wniósł odwołanie od powyższej decyzji organu I instancji. W odwołaniu zarzucił organowi naruszenie art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a., poprzez brak wszechstronnego zebrania materiału dowodowego, tj. nie przeprowadzenie postępowania dowodowego na okoliczność braku przekroczenia przez skarżącego pułapu 24 punktów karnych w związku z wykroczeniem popełnionym w dniu [...] lutego 2017 r. W uzasadnieniu podniósł, że nigdy nie przyjął mandatu karnego za wykroczenie rzekomo popełnione w dniu [...] lutego 2017 r., w miejscowości [...], polegające na przekroczeniu dopuszczalnej prędkości powyższej 50 km/h, a tym samym nie można mu przypisać żadnych punktów karnych. Nie mógł się stawić na przesłuchanie z uwagi na zażywanie silnych leków psychotropowych. Tym bardziej, nie mógł z pełną świadomością składać żadnych oświadczeń woli. Zaznaczył, że niezależnie od powyższego, nawet złożone w dniu 14 lipca 2017 r. oświadczenie, nie jest przyjęciem mandatu i nie ma podstaw do uznania, że jest ono dowodem na popełnienie zarzucanego mu wykroczenia. Wskazał nadto, że decyzja Starosty jest błędna, a jej istnienie w obrocie prawnym wyrządza mu szkodę. Na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., wniósł o zawieszenie postępowania do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego (zainicjowanego wezwaniem GITD do usunięcia naruszenia prawa złożonym w dniu 12 września 2017 r.). SKO po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] sierpnia 2018 r. (znak: [...]) utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy powołał się na treść przepisu art. 136 ust. 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (t.j.: Dz.U. z 2016 r., poz. 627 ze zm.) - w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, w myśl którego w stosunku do osób, które dopuściły się naruszeń przepisów ruchu drogowego przed dniem 4 czerwca 2018 r. i naruszenia te skutkowały przekroczeniem liczby 24 punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego, a w przypadku kierowców, którzy dopuścili się tych naruszeń w okresie jednego roku od wydania po raz pierwszy prawa jazdy - liczby 20 punktów, stosuje się tryb postępowania oraz skutki według stanu prawnego na dzień popełnienia naruszenia powodującego przekroczenie dopuszczalnej liczby punktów. Organ wskazał, że materialnoprawną podstawę zaskarżonych decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1260; dalej: "p.r.d."). W myśl art. 130 p.r.d., Policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, a określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 do 10 i wpisuje się do tej ewidencji. Natomiast stosownie do treści art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b p.r.d. kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem, na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 p.r.d. W takiej sytuacji Komendant Wojewódzki Policji występuje do organu właściwego w sprawach wydawania prawa jazdy z wnioskiem o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy, w zakresie wszystkich posiadanych przez niego kategorii praw jazdy (§ 7 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego; Dz. U. z 2012 r. poz. 488). Wniosek sporządza się wyłącznie na podstawie wpisów ostatecznych (§ 7 ust. 2 rozporządzenia). Stosownie do § 4 ust. 1 rozporządzenia wpisu ostatecznego do ewidencji dokonuje się, jeżeli naruszenie zostało stwierdzone prawomocnym: wyrokiem sądu, postanowieniem sądu o warunkowym umorzeniu postępowania, mandatem karnym albo orzeczeniem organu orzekającego w sprawie o naruszenie w postępowaniu dyscyplinarnym. SKO powołało się również na stanowisko orzecznictwa sądów administracyjnych, wedle którego organ administracji nie może dokonywać oceny zasadności uznania, że ktoś przekroczył przepisy ruchu drogowego czy też prawidłowości zakwalifikowania przekroczenia przepisów ruchu drogowego przez osobę, wobec której komendant wojewódzki Policji wystąpił z wnioskiem o sprawdzenie kwalifikacji. Ilość punktów jest pochodną stwierdzenia przekroczenia przepisów ruchu drogowego oraz kwalifikacji takiego przekroczenia. Organ zauważył, że w dniu 29 sierpnia 2017 r., Komendant [...] Policji wystąpił z wnioskiem o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji M S wobec przekroczenia przez niego 24 punktów, otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego. W okresie od 24 marca 2016 r. do 1 lutego 2017 r. otrzymał łącznie 28 punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego. W ocenie organu nie ulega wątpliwości, że skierowanie do organu I instancji przedmiotowego wniosku dawało podstawę do wydania decyzji na podstawie w art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b p.r.d. Organ miał obowiązek kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji, a nie tylko prawo skierować skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie posiadanych uprawnień do kierowania pojazdami. Decyzja o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji wydana na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b p.r.d. ma charakter związany, co oznacza, że właściwy starosta (prezydent) nie ma wyboru co do możliwości skierowania lub odstąpienia od niego w przypadku złożenia wniosku przez właściwego komendanta Policji. Ewidencja, o której mowa w art. 130 ust. 1 p.r.d. jest swego rodzaju rejestrem (wykazem), w którym wpisów dokonuje wyłącznie uprawniony do tego organ Policji. Organ ten ma również kompetencję do usuwania punktów karnych. Ostateczne wpisy do ewidencji o popełnionych przez kierowcę naruszeniach przepisów ruchu drogowego decydują o przyznaniu określonej ilości punktów karnych. Z kolei ilość takich punktów przesądza o obowiązku sporządzenia wniosku o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Nie ma natomiast znaczenia, czy w dniu rozpatrzenia takiego wniosku przez organ właściwy w sprawach wydawania prawa jazdy, wpisy o naruszeniach, stanowiące podstawę do naliczenia punktów karnych, a potem podstawę sporządzenia wniosku przez komendanta wojewódzkiego Policji, nadal pozostają w ewidencji, czy też wpisy te zostały z niej usunięte wobec zatarcia ukarania (skazania). Zatarcie ukarania (skazania) za czyny stanowiące naruszenie przepisów ruchu drogowego - już po skierowaniu wniosku o kontrole sprawdzenie kwalifikacji kierowcy - nic ma wpływu na możliwość orzekania w tym przedmiocie przez właściwy organ administracji. Ustawodawca mając na uwadze poprawę bezpieczeństwa w ruchu drogowym, przyjął bowiem sztywną zasadę, że przekroczenie liczby 24 punktów w ciągu roku od pierwszego naruszenia przepisów ruchu drogowego, z którym wiązało się przypisanie odpowiedniej liczby punktów, skutkuje obligatoryjnym skierowaniem na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, jeżeli liczba punktów znajduje oparcie we wpisach ostatecznych istniejących na dzień sporządzenia wskazanego wniosku. Oznacza to, że jeżeli wniosek właściwego komendanta wojewódzkiego Policji został sporządzony na podstawie ostatecznych wpisów, to organ administracji, podejmując decyzję na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b p.r.d. nie jest uprawniony do badania prawidłowości orzeczeń, na podstawie których dokonano w ewidencji takich wpisów, gdyż kwestie te należą do wyłącznej kompetencji organów prowadzących ewidencję. Organ ten nie jest również uprawniony do weryfikowania, czy wpisy ostateczne na dzień sporządzenia wniosku komendanta wojewódzkiego Policji nadal są ujęte w ewidencji, czy też w okresie po skierowaniu wniosku nastąpiło ich wykreślenie wobec zatarcia ukarania (skazania). Kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy stanowi obligatoryjną, administracyjnoprawną konsekwencję przekroczenia w określonym czasie ustalonej przez ustawodawcę liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. SKO (odnosząc się do zarzutu zawieszenia postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego zainicjowanego wezwaniem GITD do usunięcia naruszenia prawa złożonym w dniu 12 września 2017 r.), wskazało, że zwróciło się do Komendy [...]Policji z zapytaniem, czy wniosek z dnia 29 sierpnia 2017 r. jest nadal aktualny. W odpowiedzi z dnia 27 marca 2018 r., organ ten wskazał, iż wniosek nadal jest aktualny. Poinformowano również, że dopiero w przypadku uzyskania przez Wydział Ruchu Drogowego KSP informacji o ewentualnym wydaniu przez Sąd postanowienia dotyczącego uchylenia prawomocnego mandatu karnego serii [...] numer [...] , będzie podstawą do usunięcia wpisu ostatecznego z ewidencji. Natomiast zgromadzony w sprawie materiał nie wskazuje, iż ww. okoliczność wystąpiła. Mając powyższe na uwadze, SKO uznało, że organy w sposób prawidłowy i zgodny z przepisami prawa orzekły o skierowania M S na egzamin kontrolny, sprawdzający kwalifikacje kierowcy do kierowania pojazdami. W konsekwencji decyzją z dnia [...] sierpnia 2018 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. 2. Skargę do WSA w Warszawie na powyższą decyzję SKO z dnia [...] sierpnia 2018 r., wniósł M S, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie: a) art. 138 § 2 k.p.a., poprzez bezzasadne utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, w sytuacji, gdy organ powinien uchylić decyzję i umorzyć postępowanie; b) art. 7 k.p.a., 77 § 1 k.p.a., art. 80 K.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a., poprzez zaniechanie zebrania materiału dowodowego w zakresie niezbędnym do ustalenia, czy skarżący rzeczywiście przekroczył pułap 24 punktów karnych, w szczególności w kontekście skargi jaką wniósł do Komendanta [...] Policji; c) art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., poprzez brak zawieszenia postępowania, zgodnie ze złożonym wnioskiem do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego zainicjowanego wezwanie GIDT do usunięcia naruszenia prawa. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, a także zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. 3. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, jednocześnie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. 4. Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji znalazł odrębne rozpoznanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Skarga nie jest zasadna. 1. Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 2107), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Rola sądu administracyjnego sprowadza się do badania (korygowania) działania lub zaniechania organów administracji publicznej, a nie zastępowania ich w załatwianiu spraw przez wydawanie końcowego rozstrzygnięcia w sprawie. Sąd administracyjny ocenia zgodność z prawem zaskarżonego aktu organu administracji publicznej, nie zastępuje go w czynnościach (por. wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2012 r., sygn. akt I FSK 2124/11). Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302; dalej: P.p.s.a.), stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, lit. b i lit. c P.p.s.a.). Przeprowadzając taką kontrolę stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Przenosząc określone w przepisach P.p.s.a. kryteria oceny zaskarżonego aktu administracyjnego na grunt przedmiotowej sprawy, Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Sąd w pełni podziela ustalenia i argumentację organu, które legły u podstaw rozstrzygnięcia podjętego w zaskarżonym orzeczeniu. Ocenia je jako prawidłowe i przyjmuje za własne. 2. Istota sprawy sprowadza się do oceny, czy organy zgodnie z prawem skierowały Skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy w formie egzaminu państwowego. Wskazać również należy, że we wcześniejszym rozstrzygnięciu WSA w Warszawie w prawomocnym wyroku z 27 listopada 2018 r. (sygn. akt. VII SA/Wa 598/18) oddalił skargę M S na decyzję SKO w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy. Zdaniem organów, w niniejszej sprawie Skarżący przekroczył 24 punkty w ruchu drogowym i organy miały obowiązek (a nie tylko prawo) skierować Stronę na kontrolne sprawdzeniu kwalifikacji w zakresie posiadanych uprawnień do kierowania pojazdami. Zdaniem Strony, organy zaniechały zebrania całego materiału dowodowego w zakresie niezbędnym do ustalenia, czy Skarżący rzeczywiście przekroczył pułap 24 punktów karnych. Twierdził, że nie przyjął mandatu karnego za rzekome wykroczenie a złożone oświadczenie (pod wpływem silnych leków) nie jest przyjęciem mandatu i nie ma podstaw do uznania, że jest ono dowodem na popełnienie zarzucanego mu wykroczenia. Zdaniem Sądu, rację w tym sporze należało przyznać organom dwukrotnie poprawnie rozstrzygającym sprawę a nie Skarżącemu. 3. Z akt niniejszej sprawy wynikają następujące ustalenia: - wnioskiem z dnia 29 sierpnia 2017 r., Komendant [...] Policji zwrócił się do Starosty [...] o sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami w ramach posiadanych uprawnień w odniesieniu do M S (Skarżący otrzymał łącznie 28 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego a roczny limit to 24 punkty; M S złożył w tej sprawie oświadczenie z 14 lipca 2017 r.); - Starosta [...] pismem z dnia [...] września 2017 r., zawiadomił o wszczęciu postępowania w sprawie; - decyzją z dnia [...] września 2017 r. Starosta [...] skierował M S na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami w zakresie kategorii B+BE+C+CE; - pismem z dnia 6 października 2017 r. Skarżący wniósł odwołanie wskazując na brak przeprowadzenia postępowania dowodowego na okoliczność ewentualnego przekroczenia przez Skarżącego 24 punktów karnych w związku z wykroczeniem popełnionym w dniu 1 lutego 2017 r. (wniósł o zawieszenie postępowania do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego zainicjowanego wezwaniem GITD do usunięcia naruszenia prawa złożonym w dniu 12 września 2017 r.); - SKO po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] sierpnia 2018 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji; SKO zwróciło się do Komendy [...] Policji z zapytaniem, czy wniosek z dnia 29 sierpnia 2017 r. jest nadal aktualny; w odpowiedzi organ wskazał, że wniosek nadal jest aktualny i dopiero w przypadku uzyskania przez Wydział Ruchu Drogowego KSP informacji o ewentualnym wydaniu przez Sąd postanowienia dotyczącego uchylenia prawomocnego mandatu karnego, będzie podstawą do usunięcia wpisu ostatecznego z ewidencji. 4. Zdaniem Sądu w pierwszej kolejności należy wskazać przepisy prawne (obowiązujące w dniu wydania zaskarżonych decyzji) będące podstawą orzekania w niniejszej sprawie. Przedmiotem kontrolowanej decyzji jest skierowanie Skarżącego na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b p.r.d. w związku z art. 136 ust. 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami. Zgodnie z art. 136 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami, w przypadku gdy naruszenia przepisów ruchu drogowego popełnione przed dniem określonym w komunikacie, o którym mowa w art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 9 maja 2018 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 957), skutkowały przekroczeniem liczby 24 punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego, a w przypadku kierowców, którzy dopuścili się tych naruszeń w okresie jednego roku od wydania po raz pierwszy prawa jazdy - liczby 20 punktów, stosuje się tryb postępowania oraz skutki według stanu prawnego na dzień popełnienia naruszenia powodującego przekroczenie dopuszczalnej liczby punktów. W tym celu Policja może przetwarzać dane zgromadzone w trybie art. 130 p.r.d. Należy w tym miejscu wskazać, że ewidencja, o której mowa w art. 130 ust. 1 p.r.d. jest swego rodzaju rejestrem (wykazem), w którym wpisów dokonuje wyłącznie uprawniony do tego organ Policji. Organ ten, co należy podkreślić, ma również kompetencję do usuwania punktów karnych. Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 9 sierpnia 2013 r. (sygn. akt I OSK 503/12), w sytuacji w której danemu podmiotowi zostało przyznane prawo do prowadzenia określonej ewidencji, rejestru czy innego wykazu, ten podmiot jest odpowiedzialny za prawidłowe jego prowadzenie i zgodność z prawem dokonywanych wpisów. Inny organ administracyjny, w toku prowadzonego przez siebie postępowania, takich kompetencji nie posiada i jest związany treścią danych zawartych w ewidencji. Z taką też sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Skoro ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego prowadzi komendant wojewódzki Policji i organ ten dokonuje wpisów do ewidencji, przy czym wpisy ostateczne są dokonywane na podstawie prawomocnych wyroków, mandatów i orzeczeń, które tylko w odrębnym postępowaniu mogą zostać uchylone, to starosta (prezydent miasta) kierując na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji jest związany wnioskiem w tym sensie, że nie ma uprawnień do badania prawidłowości wpisów w zakresie ilości punktów karnych ani też badania, czy kierowca, którego wniosek dotyczy, faktycznie dopuścił się wykroczenia drogowego. W myśl art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b p.r.d., w brzmieniu obowiązującym w dacie popełnienia naruszenia powodującego przekroczenie dopuszczalnej liczby punktów, kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem, skierowana decyzją starosty na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 p.r.d. Użyte w art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b p.r.d. sformułowanie "podlega" oznacza, że decyzje wydawane na podstawie tego przepisu nie zostały pozostawione swobodnemu uznaniu organu administracyjnego, lecz mają charakter rozstrzygnięcia związanego. Wobec powyższego w razie przekroczenia limitu punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego właściwy organ, na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, jest zobowiązany skierować osobę uprawnioną do kierowania pojazdami na sprawdzenie kwalifikacji. Zatem przypisywanie punktów karnych w ewidencji prowadzonej na podstawie art. 130 ust. 1 p.r.d. należy do organów Policji. Organy orzekające o skierowaniu kierowcy kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, nie są uprawnione do weryfikacji prawidłowości ich naliczenia. Starosta, ani SKO, prowadząc postępowanie w sprawie dotyczącej uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi, nie mają kompetencji do samodzielnego ustalania ilości punktów przypisanych kierowcy, ze względu na naruszenie przez niego przepisów ruchu drogowego. Organy te po myśli art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b p.r.d., wiąże wniosek komendanta wojewódzkiego Policji o skierowanie danego kierowcy na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, który to wniosek jest składany, gdy w ewidencji wykazane zostało, że kierowca ten przekroczył limit 24 punktów karnych. Starosta rozpatrujący wniosek organu Policji jest związany danymi zawartymi w ewidencji. 5. Zdaniem Sądu, w postępowaniu o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy w formie egzaminu państwowego, przedmiotem rozważań starosty nie mogą być zarzuty dotyczące ilości posiadanych punktów, czy okoliczności naruszenia przepisów ruchu drogowego. Zarzuty te mogą być rozważane wyłącznie w postępowaniu przed organami Policji, a następnie przed sądem administracyjnym w skardze na czynność lub bezczynność w przedmiocie wpisu do ewidencji (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 26 lipca 2018 r. III SA/Kr 545/18 odnoszący się również do zatrzymania prawa jazdy). Skarżącemu przysługiwało uprawnienie do weryfikacji naliczonych mu punktów karnych w drodze skargi do sądu administracyjnego, na czynność materialnotechniczną jaką jest przypisanie kierowcy punktów karnych w ewidencji prowadzonej przez Policję na podstawie art. 130 ust. 1 p.r.d. Wpis do ewidencji prowadzonej przez komendanta wojewódzkiego Policji stanowi czynność z zakresu administracji publicznej, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. a zatem przysługuje od niej prawo wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego. W przypadkach spornych, tylko sąd administracyjny może stwierdzić nieprawidłowość dokonanego wpisu do wspomnianej wyżej ewidencji. Inny organ administracyjny, w toku prowadzonego przez siebie postępowania, takich kompetencji nie posiada i jest związany treścią danych zawartych w ewidencji. W orzecznictwie ugruntował się już pogląd, że odrębność sprawy prowadzenia ewidencji od sprawy wszczętej wnioskiem organów Policji o skierowanie kierowcy na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, powoduje że kwestia zmiany w ewidencji ilości przypisanych punktów nie może być rozpatrywana ani w postępowaniu administracyjnym prowadzonym przez starostę, ani w postępowaniu odwoławczym przed SKO ani też w postępowaniu sądowoadministracyjnym, w toku którego kontroli podlega decyzja wydana na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b p.r.d. (por. wyrok NSA z 21 marca 2017 r., sygn. akt I OSK 1335/15). Zatem, organ orzekający o skierowaniu na egzamin kontrolny sprawdzający kwalifikacje kierowcy nie ma kompetencji do badania, czy organy kontroli ruchu drogowego dokonały właściwej kwalifikacji zachowań kierowcy, ani też, czy stwierdzonym naruszeniom przepisów ruchu drogowego przypisano właściwą liczbę punktów (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 10 maja 2018 r., sygn. akt II SA/Po 195/18). 6. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy Sąd uznał, iż organy podjęły wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz zebrały niezbędny materiał dowodowy. Organy dysponowały materiałem dowodowym wystarczającym do podjęcia właściwego rozstrzygnięcia. Sąd nie dopatrzył się również naruszeń przepisów prawa procesowego, które miałyby wpływ na wynik sprawy (art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a.). Wydane w sprawie decyzje zawierają wszelkie określone prawem elementy. Organy w sposób wystarczający wyjaśniły również motywy zaskarżonych rozstrzygnięć, a uzasadnienia decyzji spełniają wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. 7. Mając powyższe na uwadze, Sąd podzielił ocenę prawna dokonaną przez organy i skargę oddalił jako bezzasadną na podstawie art. 151 P.p.s.a.