II SA/Po 195/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Paluszyńska Sędziowie Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak (spr.) Sędzia WSA Tomasz Świstak Protokolant st.sekr.sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 maja 2018 r. sprawy ze skargi J. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] 2017 r. Nr [...] w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy; oddala skargę Decyzją z dnia 6 czerwca 2017 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2017 r., poz. 978), art. 114 ust. 1 pkt 1 lit b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2017 r., poz. 128 z późn. zm.) oraz w związku z art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz. 23 z późn. zm.), Starosta R. skierował J. G. na egzamin kontrolny sprawdzający kwalifikacje kierowcy w zakresie kategorii A, B prawa jazdy. W uzasadnieniu powyższego organ I instancji wskazał, że w dniu 27 listopada 2013 r. do Wydziału Komunikacji i Dróg Starostwa Powiatowego w R. wpłynął wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia 19 listopada 2013 r. o sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami przez J. G. w związku z tym, że dopuścił się on wielokrotnego naruszenia przepisów i zasad ruchu drogowego, gdzie suma punktów w ciągu roku, licząc od dnia pierwszego naruszenia przepisów, tj. od 26.10.2012 r. do 10.10.2013 r., wyniosła 25 punktów. Wskazano dalej, że na wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. w dniu 20.12.2013 r. została wydana decyzja Starosty o zatrzymaniu prawa jazdy kat. A,B o nr [...] serii [...] wydanego w dniu 9.11.2009 r. przez Starostę Rawickiego, do czasu wykazania się posiadaniem kwalifikacji. Następnie opisano, że w dniu 24.10.2016 r. J. G. złożył wniosek o wydanie Profilu Kandydata na Kierowcę, celem zapisania się na egzamin kontrolny sprawdzający kwalifikacje. Wskazano również na datę 30.11.2016 r., jako termin, do którego powinien on zdać egzamin. Następnie organ wyjaśnił, że 15.02.2017 r. zostało wszczęte postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia uprawnień w związku z niepoddaniem się egzaminowi kontrolnemu i została wydana decyzja o cofnięciu uprawnień. Organ wskazał, że wydano zainteresowanemu kolejny Profil Kandydata na Kierowcę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania J. G. od decyzji z dnia [...].2017 r., wydanej przez Starostę Rawickiego w przedmiocie cofnięcia uprawnień kategorii A, B, uchyliło zaskarżoną decyzję i umorzyło postępowanie I instancji w całości. W tym stanie rzeczy w ocenie organu koniecznym było wszczęcie postępowania w sprawie kontrolnego sprawdzenia kwalifikacji i wydanie decyzji o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy w formie egzaminu państwowego. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł J. G. wskazując, iż skoro nie został w stosownym czasie skierowany na mocy właściwej decyzji na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, obowiązek ten się zdezaktualizował. Podniósł również, że w jego ocenie zatrzymanie dokumentu prawa jazdy było nieuzasadnione, gdyż ze względu na wadliwość urządzeń mierniczych nie można uznać, iż dopuścił się przekroczenia prędkości, tym samym nie przekroczył on również limitu 24 punktów karnych. W konsekwencji w ocenie zainteresowanego organy administracji publicznej nieprawidłowo dokonały wykładni przepisów prawa, rażąco naruszyły prawo. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł J. G. kwestionując zasadność wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 19.11.2013 r. o sprawdzenie jego kwalifikacji jako kierowcy wobec wadliwości urządzeń pomiarowych, na podstawie których stwierdzono, że przekroczył dopuszczalne prędkości jazdy samochodem i co skutkowało naliczeniem punktów karnych. Zdaniem odwołującego w tej sytuacji obowiązek poddania się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji zdezaktualizował się, a zatrzymanie prawa jazdy uznac należy za bezprawne. Decyzją z dnia 7 sierpnia 2017 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1257, dalej K.p.a.), utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji przytoczył dotychczasowy przebieg postępowania i dokonał oceny stanu prawnego i faktycznego w sprawie. Organ II instancji wskazał na regułę intertemporalną z art. 136 ust. 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2015 r. poz. 155 z późn. zm.), zgodnie z którą w stosunku do osób, które dopuściły się naruszeń przepisów ruchu drogowego przed dniem 4 stycznia 2017 r. i naruszenia te skutkowały przekroczeniem liczby 24 punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego, stosuje się tryb postępowania oraz skutki według stanu prawnego na dzień popełnienia naruszenia powodującego przekroczenie dopuszczalnej liczby punktów. Organ podał, że w konsekwencji zastosowanie w sprawie znalazł art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b Prawa o ruchu drogowym, zgodnie z którym kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem, skierowana decyzją starosty na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, w razie przekroczenia 24 punktów karnych na podstawie art. 130 ust. 1. Ten ostatni przepis upoważnia organy policji do prowadzenia ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, przy czym określonemu naruszeniu przypisywana jest odpowiednia liczba punktów w skali od 0 do 10, która w razie wskazanego naruszenia wpisywana jest do ewidencji. Następnie wskazał, iż stosownie do § 3 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. z 2012 r. poz. 488), ewidencję prowadzi komendant wojewódzki Policji, właściwy ze względu na miejsce zamieszkania ewidencjonowanych. W § 7 ust. 1 pkt 2 ww. rozporządzenia przewidziano, że komendant wojewódzki Policji właściwy ze względu na miejsce zamieszkania kierowcy wpisanego do ewidencji występuje do organu właściwego w sprawach wydawania prawa jazdy z wnioskiem o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy w zakresie wszystkich posiadanych przez niego kategorii praw jazdy w razie przekroczenia przez niego 24 punktów otrzymanych za naruszenia. Organ II instancji podniósł przy tym, iż ewidencja z art. 130 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym jest rejestrem, w którym wpisów dokonuje wyłącznie uprawniony do tego organ Policji. W konsekwencji ani starosta, ani samorządowe kolegium odwoławcze, prowadząc postępowanie w sprawie dotyczącej uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi, nie mają kompetencji do samodzielnego ustalania ilości punktów przypisanych kierowcy ze względu na naruszenie przez niego przepisów ruchu drogowego. Decyzja wydawana na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym ma tym sam charakter związany, bo zobowiązuje starostę do wydania skierowania na skutek wniosku komendanta wojewódzkiego Policji. W ocenie organu II instancji podnoszone przez odwołującego argumenty, dotyczące nieprawidłowości naliczonych mu punktów, nie mogły odnieść w sprawie zamierzonego skutku. Organ wskazał na rozważania Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w uzasadnieniu wyroku z dnia 9 sierpnia 2013 r. w sprawie o sygn. akt I OSK 855/12, gdzie Naczelny Sąd Administracyjny odniósł się do kwestii wpisów do ewidencji jako czynności materialno-technicznych, które podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego i wyraził pogląd, że tylko w skardze na taką czynność może być rozważana kwestia prawidłowości takich wpisów. Organ wskazał również, że w świetle obowiązujących przepisów prawa zarzut odwołującego o zdezaktualizowaniu się wobec niego obowiązku nałożonego zaskarżoną decyzją organu I instancji również nie znajduje uzasadnienia. W konsekwencji Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie znalazło podstaw do zakwestionowania zaskarżonej decyzji Starosty [...]. Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu J. G., domagając się uchylenia w całości zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz uchylenia w całości decyzji Starosty [...] z dnia [...] 2017 roku. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił istotne naruszenie prawa procesowego, w szczególności art. 7 oraz art. 77 k.p.a. - poprzez niewyjaśnienie w sposób wszechstronny i wyczerpujący stanu faktycznego sprawy oraz naruszenie prawa materialnego, w szczególności art. 49 i art. 136 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami, art. 114 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. ustawy Prawo o ruchu drogowym, jak również rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego. (Dz. U. z 2012 r. poz 488). W uzasadnieniu skarżący ustosunkował się do wywodów Samorządowego Kolegium Odwoławczego odnośnie tego, że organy są związane danymi zawartymi w prowadzonym przez Policję rejestrze. W ocenie skarżącego pogląd ten nie znajduje oparcia w przepisach prawa, jak i wywodach doktryny, bądź w orzecznictwie. W konsekwencji skarżący zarzucił organom administracji, iż nie zweryfikowały zarzutów co do twierdzeń dotyczących wadliwości sprzętu pomiarowego, a w konsekwencji nie można uznać, że w prawidłowy sposób ustaliły stan faktyczny. Skarżący podkreślił ponadto znaczenie upływu czasu, jaki minął od chwili zatrzymania prawa jazdy do momentu wydania zaskarżonej decyzji wskazując, iż był to okres prawie 4 lat. W ocenie skarżącego ta okoliczność powinna powodować, że wydana na wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji decyzja nr KD. 5430.5.10.2013 o zatrzymaniu prawa jazdy do czasu wykazania się kwalifikacjami powinna być uznana za nieważną, a tym samym i niniejsza sprawa winna być uznana za całkowicie bezprzedmiotową. Skarżący zwrócił ponadto uwagę, iż w Wydziale Komunikacji Starostwa Powiatowego w R. padł ofiarą niewłaściwego zachowania urzędnika, co mogło rzutować na kształt decyzji organu I instancji, a co opisał w piśmie z dnia 7 sierpnia 2017 roku. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, w pełni podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Organ II instancji wskazał jednocześnie, iż przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest kwestia zasadności skierowania J. G. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie posiadanych uprawnień. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, zważył co następuj;: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2017r., poz. 2188 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017r. poz. 1369 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Przedmiotem niniejszego postępowania sądowo administracyjnego jest kwestia prawidłowości skierowania J. G. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy w formie egzaminu państwowego w zakresie kategorii A,B prawa jazdy. Jak trafnie wskazał organ II instancji, dla ustalenia reżimu prawnego w niniejszej sprawie, znaczenie miała reguła intertemporalna z art. 136 ust. 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami. Zgodnie bowiem z brzmieniem ww. przepisu, obowiązującym w dacie podejmowania decyzji, w stosunku do osób, które dopuściły się naruszeń przepisów ruchu drogowego przed dniem 1 stycznia 2017 r. i naruszenia te skutkowały przekroczeniem liczby 24 punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego, a w przypadku kierowców, którzy dopuścili się tych naruszeń w okresie jednego roku od wydania po raz pierwszy prawa jazdy - liczby 20 punktów, stosuje się tryb postępowania oraz skutki według stanu prawnego na dzień popełnienia naruszenia powodującego przekroczenie dopuszczalnej liczby punktów. Tym samym zastosowanie znalazł art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym, który stanowi, że kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem, skierowana decyzją starosty na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1. Stosownie zaś do treści art. 130 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym Policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 do 10 i wpisuje się do tej ewidencji. Zgodnie zaś z treścią art. 130 ust 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym, punkty za naruszenie przepisów ruchu drogowego wpisane do ewidencji usuwa się po upływie 1 roku od dnia naruszenia, chyba że przed upływem tego okresu kierowca dopuścił się naruszeń, za które na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć przypisana liczba punktów przekroczyłaby 24 punkty lub w przypadku kierowców, o których mowa w art. 140 ust. 1 pkt 3 - 20 punktów. Sąd podkreśla, że jak zasadnie wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, organ orzekający o skierowaniu na egzamin kontrolny sprawdzający kwalifikacje kierowcy nie ma kompetencji do badania, czy organy kontroli ruchu drogowego dokonały właściwej kwalifikacji zachowań kierowcy (w tym zakresie właściwy jest sąd powszechny), ani też, czy stwierdzonym naruszeniom przepisów ruchu drogowego przypisano właściwą liczbę punktów. To ostatnie uprawnienie przysługuje bowiem komendantowi wojewódzkiemu Policji, którego działanie może być poddane jedynie kontroli sądu administracyjnego w drodze wniesienia skargi na czynności tego organu. Taki pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 09 sierpnia 2013 r. sygn. I OSK 855/12, Baza NSA, gdzie wyjaśniono, że ani starosta, ani samorządowe kolegium odwoławcze, prowadząc postępowanie w sprawie dotyczącej uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi, nie mają kompetencji do samodzielnego ustalania ilości punktów przypisanych kierowcy ze względu na naruszenie przez niego przepisów ruchu drogowego. Jeżeli jedynie komendant wojewódzki Policji jest organem, który dokonuje wpisów do ewidencji, a więc w drodze czynności materialno-technicznych ujawnia w ewidencji punkty karne przyznane poszczególnym kierowcom i dokonuje ich wykreśleń, a zainteresowany kierowca może zaskarżyć do sądu administracyjnego powyższe czynności, to kwestia prawidłowości takich wpisów, a co za tym idzie, ilości punktów karnych przyznanych danemu kierowcy, może być jedynie rozważana w sprawie ze skargi na taką czynność. Stanowisko to Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę w całości podziela. Kompetencja starosty w omawianym przypadku sprowadza się jedynie do sprawdzenia, w oparciu o wniosek komendanta wojewódzkiego Policji czy wpisy wskazane we wniosku są wpisami ostatecznymi i czy liczba punktów przekracza 24. Organ, jak również Sąd, wobec związania wnioskiem komendanta wojewódzkiego Policji, nie mają kompetencji do prowadzenia w tym zakresie odrębnego postępowania. Przypisywanie punktów za konkretne naruszenia, dokonywanie wpisów do ewidencji i ich usuwanie należy bowiem do wyłącznej kompetencji Policji. Czynności te nie mogą być dokonane ani przez starostę jako organ administracji publicznej, ani też przez samorządowe kolegium odwoławcze (por. m.in. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 6 lutego 2013 r. sygn. II SA/Ke 11/13, Baza NSA; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 marca 2012 r. sygn. I OSK 413/11, Baza NSA; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 stycznia 2015 r. sygn. I OSK 893/13, Baza NSA; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 marca 2015 r. sygn. I OSK 1808/13, Baza NSA). Niewątpliwie fakt, że od dnia złożenia przez Komendanta Wojewódzkiego Policji wniosku w sprawie sprawdzenia kwalifikacji skarżącego do kierowania pojazdami do dnia wydania decyzji przez organ I instancji upłynął okres prawie 4 lat, nie jest stanem pożądanym. Wymaga jednak podkreślenia fakt, że przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym nie wprowadzają żadnych ograniczeń czasowych co do daty wydania decyzji na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym (zob. wyrok NSA z dnia 18 listopada 2016 r., I OSK 67/15, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Odnosząc się do zarzutu podniesionego w skardze dotyczącego art. 49 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami należy wyjaśnić, że przepisy te przewidują skierowanie kierowcy na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w formie egzaminu państwowego, jeżeli istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do jego kwalifikacji. Podstawę wniosku o sprawdzenie kwalifikacji kierującego na podstawie tych przepisów może stanowić jedno zdarzenie mające postać przestępstwa lub wykroczenia drogowego. Policjant interweniujący w związku z takim zdarzeniem może na podstawie własnych obserwacji czy dokonanych ustaleń dotyczących sposobu popełnienia przestępstwa czy wykroczenia bądź na podstawie wyjaśnień samego sprawcy, nabrać uzasadnionych wątpliwości co do kwalifikacji kierującego np. dotyczących znajomości zasad bezpieczeństwa ruchu drogowego. Podstawą do wystąpienia z wnioskiem o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji może być również wielokrotne naruszenie przez kierującego przepisów ruchu drogowego, nawet jeżeli w określonym czasie nie przekroczył on dopuszczalnego limitu punktów karnych. Systematycznie powtarzające się wykroczenia, zwłaszcza mające istotny wpływ na bezpieczeństwo ruchu np. nieustępowanie pierwszeństwa przejazdu, niestosowanie się do ograniczeń prędkości, wyprzedzanie na przejściach dla pieszych, mogą rodzić uzasadnione zastrzeżenia co do kwalifikacji takiego kierującego. Jeżeli natomiast kierowca za naruszenie przepisów ruchu drogowego otrzymał ponad 24 punkty w okresie jednego roku, ustawodawca z góry założył, że w takim wypadku wielokrotne naruszenia przepisów świadczą o utracie kwalifikacji i dlatego taka osoba powinna być poddana ich kontrolnemu sprawdzeniu. Nie można zatem było uznać za skuteczny, podnoszony przez skarżącego zarzut naruszenia art. 49 ustawy o kierujących pojazdami. Wielokrotne naruszenie przez kierującego przepisów ruchu drogowego potwierdzone przypisaniem ponad 24 punktów w ciągu roku oznacza, że mamy do czynienia z ustawowo zdefiniowanym przypadkiem uzasadnionych zastrzeżeń co do kwalifikacji kierującego. W takiej sytuacji nie ma potrzeby odwoływania się do art. 49 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami i prowadzenia postępowania mającego na celu ustalenie, czy zgłoszone zastrzeżenia co do kwalifikacji kierującego są istotne z punktu widzenia bezpieczeństwa ruchu drogowego. W takim bowiem przypadku o konieczności kontrolnego sprawdzenia kwalifikacji przesądza art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym. Jak wskazano powyżej nie ma również podstaw twierdzenie, że doszło do naruszenia art. 136 ustawy o kierujących pojazdami, bowiem w kompetencji starosty ani samorządowego kolegium odwoławczego nie leżało ustalanie liczby punktów i podważanie zasadności wpisów w ewidencji. Z tych również względów nieskuteczny okazał się zarzut naruszenia art. 114 ustawy prawo o ruchu drogowym, jak i rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego. W momencie przekroczenia przez kierowcę liczby 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, właściwy komendant wojewódzki Policji ma obowiązek wystąpić do organu właściwego w sprawach wydawania prawa jazdy z wnioskiem o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy. W konsekwencji wymieniony organ administracji po otrzymaniu wskazanego wniosku komendanta wojewódzkiego Policji zobligowany jest zastosować wobec takiego kierowcy instytucję przewidzianą w art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym, to jest skierować kierowcę na kontrolne sprawdzenie jego kwalifikacji do prowadzenia pojazdami. W konsekwencji zamierzonego skutku nie mógł również odnieść zarzut naruszenia art. 7 oraz art. 77 k.p.a. Zgodnie bowiem z treścią art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla takie akty w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania (inne niż dające podstawę wznowienia postępowania administracyjnego oraz stwierdzenia nieważności) w takim stopniu, iż mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Warunkiem uwzględnienia skargi na powołanej podstawie jest wykazanie nie tylko, że określone uchybienia procesowe w ogóle miały miejsce, ale także, iż mogły one rzutować na wynik sprawy. Przez możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy rozumie się prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji lub postanowienia. Chodzi tu więc o uchybienia procesowe na tyle istotne, że kształtowały one lub współkształtowały treść stosunku administracyjnoprawnego, czyli że gdyby nie było ujawnionego naruszenia przepisów postępowania, rozstrzygnięcie sprawy przez organy administracyjne mogłoby być inne. O tym, jakie okoliczności są w danej sprawie istotne i wymagają wyjaśnienia przesądzają przepisy prawa materialnego, które w sprawie mają zastosowanie. Tym samym o tym, jakie ustalenia faktyczne są konieczne do załatwienia konkretnej sprawy, decydują prawidłowo wyłożone przepisy prawa materialnego, a nie subiektywne przekonanie strony. W niniejszej sprawie wszystkie okoliczności mające dla niej istotne znaczenie zostały wyjaśnione. Organy I i II instancji, o czym była już mowa, nie miały natomiast kompetencji do ustalania ilości punktów przypisanych kierowcy ze względu na naruszenie przez niego przepisów ruchu drogowego czy badania słuszności ich przyznania. Na marginesie wskazać należy, że w związku z niewłaściwym zachowaniem pracownika Starostwa Powiatowego w stosunku do skarżącego, może on złożyć skargę w ramach postępowania w sprawie skarg i wniosków opisanego w dziale VIII k.p.a. Wskazać przy tym należy, że sąd administracyjny kontroluje działalność administracji publicznej w zakresie określonym w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a ta forma działalności administracji (skargi powszechne w rozumieniu Działu VIII k.p.a.) nie została wymieniona w art. 3 § 2 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 16 maja 2007 r., sygn. akt II OSK 533/07, postanowienie NSA z dnia 12 marca 2008 r., sygn. akt II OSK 314/08, postanowienie NSA z dnia 31 sierpnia 2010 r., sygn. akt II OSK 1578/10, postanowienie NSA z dnia 4 grudnia 2015 r., sygn. akt I OSK 3157/15). W świetle powyższego Sąd stwierdził, że decyzja o skierowaniu skarżącego na egzamin kontrolny sprawdzający kwalifikacje kierowcy odpowiada prawu, bowiem zostały spełnione przesłanki nakazujące Staroście Rawickiemu wydanie takiej decyzji. Tym samym zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie naruszała art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, działając na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę.