VII SA/Wa 2448/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, , Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk (spr.), Sędzia WSA Izabela Ostrowska, , Protokolant sekr. sąd. Ewa Sawicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lutego 2014r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. w [...] na postanowienie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] września 2013 r. znak [...] w przedmiocie oddalenia skargi na czynności egzekucyjne skargę oddala Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej postanowieniem z dnia [...] września 2013 r. znak : [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2013, poz. 267), zwanej dalej "kpa", oraz w związku z art. 54 § 1 i 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r., poz. 1015, z późn. zm.), zwanej dalej "ustawą o postępowaniu egzekucyjnym w administracji", po rozpatrzeniu wniosku [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] marca 2013 r., znak: [...], oddalającym skargę [...] Sp. z o.o. na czynności egzekucyjne, zmierzające do wydania lokali położonych w budynku [...] im. [...] w [...] przy ul. [...] na działce ew. nr [...] z obrębu [...], oznaczonych jako: lokal użytkowy o numerze technicznym [...] o powierzchni 121,50 m2 (tzw. sklep z akcesoriami) oraz lokal użytkowy o numerze technicznym [...] o powierzchni 120,60 mŁ (tzw. sklep lotniskowy), Przedsiębiorstwu Państwowemu "[...] " w celu rozbudowy i przebudowy lotniska użytku publicznego - [...] im. [...] w [...], utrzymał w mocy powyższe postanowienie. W uzasadnieniu wskazał, że Wojewoda [...] decyzją Nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r., znak: [...], orzekł na wniosek Przedsiębiorstwa Państwowego "[...]" o zezwoleniu na realizację inwestycji w zakresie lotniska użytku publicznego dla inwestycji pn.: "Rozbudowa i przebudowa lotniska użytku publicznego - [...] im. [...] w [...] - budynku [...]". Powyższej decyzji Wojewody [...] Nr [...] nadany został rygor natychmiastowej wykonalności. Następnie, postanowieniem z dnia [...] lipca 2012 r., znak: [...], Wojewoda [...] uzupełnił i sprostował własną decyzją Wojewody [...] Nr [...]. Upomnieniem z dnia [...] lipca 2012 r., znak: [...], Wojewoda [...] wezwał [...] Sp. z o.o. do wydania inwestorowi, stosownie do decyzji Wojewody [...] Nr [...] oraz postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2012 r., znak: [...], następujących lokali/pomieszczeń położonych w budynku [...] im. [...] w [...] przy ul. [...] na działce ew. nr [...] z obrębu [...]: lokalu użytkowego o numerze technicznym [...] o powierzchni 121,50 m2 (tzw. sklep z akcesoriami), lokalu użytkowego o numerze technicznym [...] o powierzchni 120,60 m2 (tzw. sklep lotniskowy), zwanych dalej "lokalami sklepowymi", w terminie 7 dni od dnia doręczenia niniejszego upomnienia. Wobec niewykonania powyższego obowiązku, Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2012 r., znak: [...], wezwał [...] Sp. z o.o. do wydania lokali sklepowych inwestorowi w celu rozbudowy i przebudowy lotniska użytku publicznego - [...] im. [...] w [...] - budynku [...], pod rygorem zastosowania środka egzekucyjnego w postaci przymusowego odebrania lokali sklepowych w dniu 14 sierpnia 2012 r. o godz. 9.00. Powyższe postanowienie zostało w dniu 7 sierpnia 2012 r. doręczone skarżącym wraz z odpisem tytułu wykonawczego Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. wydanym przez Wojewodę [...]. W dniu 14 sierpnia 2012 r. egzekutor przystąpił do czynności egzekucyjnych, polegających na przymusowym odebraniu lokali sklepowych. Ww. czynności egzekucyjne zostały protokolarnie utrwalone przez ustanowionego w sprawie egzekutora. [...] Sp. z o. o. wniosła do Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej, zwanego dalej Ministrem", (data wpływu do [...] Urzędu Wojewódzkiego w [...] - [...] sierpnia 2013 r.), skargę na ww. czynność egzekucyjną. Minister postanowieniem z dnia [...] marca 2013 r., znak: [...], oddalił powyższą skargę [...] Sp. z o.o. na dokonane w dniu 14 sierpnia 2012 r. czynności egzekucyjne, zmierzające do wydania lokali sklepowych. Pismem z dnia 19 marca 2013 r. [...] Sp. z o.o. wystąpiła do Ministra z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ww. postanowieniem zaskarżając ww. postanowienie Ministra w całości. Pełnomocnik skarżącej Spółki podniósł, iż podtrzymuje w całości wnioski i zarzuty podniesione w skardze na czynności egzekucyjne z dnia 28 sierpnia 2012 r. Ponadto, pełnomocnik skarżącej Spółki, wniósł o rozpoznanie zasadności i celowości przekazania przez Wojewodę [...] ruchomości [...] Sp. z o.o. inwestorowi. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej wskazał, iż skarga na czynności egzekucyjne ma charakter subsydiarny stanowi tylko uzupełnienie innych środków zaskarżenia, przewidzianych w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Jej przedmiotem jest wyłącznie ocena prawidłowości, a więc zgodności z prawem, czynności egzekucyjnych podjętych przez organ egzekucyjny lub egzekutora, a jej celem jest zapewnienie praworządności postępowania egzekucyjnego w każdym jego aspekcie. Interes prawny wnoszącego taką skargę może dotyczyć uchylenia zakwestionowanej czynności, jak również samego stwierdzenia, że określoną czynność podjęto niezgodnie z prawem (tak: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 czerwca 2010 r., sygn. akt: II FSK 209/09, LEX nr 658155). Minister, rozpatrując przedmiotową sprawę jako organ pierwszej instancji, prawidłowo przyjął, iż zaskarżone przez [...] sp. z o.o. czynności egzekucyjne zostały przeprowadzone zgodnie z wymogami przewidzianymi w rozdziale 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Czynności odebrania nieruchomości poprzedzone zostały bowiem doręczeniem zobowiązanej tytułu wykonawczego Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r., wystawionego przez Wojewodę [...] wraz z postanowieniem wzywającym do dobrowolnego wykonania obowiązku. Minister, działając jako organ pierwszej instancji, prawidło przyjął, że większość podniesionych przez skarżącą Spółkę zarzutów dotyczyła innych kwestii niż same czynności egzekucyjne. Natomiast pozostałe zarzuty podniesione przez pełnomocników zobowiązanej Spółki w stosunku do czynności egzekucyjnych należy uznać za bezzasadne. Tym samym, za prawidłowe uznano stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu, zgodnie z którym w skardze na czynności egzekucyjnie nie można kwestionować prawidłowości obowiązku wydania nieruchomości wynikającego z decyzji Wojewody [...] Nr [...]. Jak wskazano, przedmiotem postępowania prowadzonego w sprawie czynności egzekucyjnej organu egzekucyjnego jest wyłącznie prawidłowość zakwestionowanej czynności, nie może być natomiast jego przedmiotem rozważanie istnienia egzekwowanego obowiązku. Słusznie zatem Minister przyjął, iż zarzut naruszenia art. 3 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zw. z art. 2 § 1 ww. ustawy, jest bezzasadny. Potwierdzenie powyższej tezy znajduje się w orzecznictwie sądowo - administracyjnym, zgodnie z którym "kwestie prawidłowego określenia egzekwowanego obowiązku czy też braku uprzedniego doręczenia upomnienia mogą być podstawą zarzutów, o których mowa w art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (...). Organ egzekucyjny w świetle art. 29 § 1 nie ma też uprawnień do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym" (wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: z dnia 21 października 2004 r., sygn. akt: III SA/Wa 1128/04, oraz z dnia 1 lipca 2010 r., sygn. akt: ISA/Wa 80/10). Organ pierwszej instancji słusznie przyjął, iż nie ma podstaw do uznania zarzutu naruszenia art. 15 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Jak to zostało prawidłowo wyjaśnione w zaskarżonym postanowieniu, brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zgodnie z art. 33 pkt 7 tej ustawy mógł być podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Skoro zatem brak upomnienia bądź nieprawidłowe jego doręczenie stanowi podstawę zarzutu, o którym mowa ww. przepisie to nie może równocześnie stanowić podstawy skargi w trybie art. 54 § 1 tej ustawy (vide: wyrok WSA w Gdańsku z dnia 21 sierpnia 2012 r., sygn. akt: I SA/Gd 520/12). Jak wynika z art. 15 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku, z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, chyba że przepisy szczególne inaczej stanowią. Postępowanie egzekucyjne może być wszczęte dopiero po upływie 7 dni od dnia doręczenia tego upomnienia. Z treści ww. przepisu jednoznacznie wynika, iż doręczenie upomnienia poprzedza wszczęcie postępowania administracyjnego i nie może zostać zakwalifikowane jako czynność egzekucyjna. Natomiast poprzez wniesienie skargi na czynności egzekucyjne kwestionować można skutecznie jedynie działania organów administracji podjęte w ramach postępowania egzekucyjnego (tak: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 lipca 2009 r., sygn. akt: III SA/Wa 149/09, opub. LEX nr 553369). Minister w uzasadnieniu do zaskarżonego postanowienia trafnie również wskazał, iż zarzut naruszenia art. 143 § 1 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, poprzez brak doręczenia tytułu wykonawczego skarżącej Spółce, jest niezasadny. Minister prawidłowo wyjaśnił, że zgodnie z art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przedmiotowy zarzut może podlegać rozpatrzeniu przez organ egzekucyjnym tylko w trybie zgłoszenia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji, nie zaś w trybie art. 54 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Minister rozpatrując zarzut naruszenia przez Wojewodę [...] art. 141 § 1 w zw. z art. 1 pkt 1 i 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, poprzez dopuszczenie do udziału egzekucyjnych pracowników i pełnomocnika Przedsiębiorstwa Państwowego "[...]", słusznie uznał, iż nie zasługuje on na uwzględnienie. Minister wyjaśnił, iż Wojewoda [...] pismem z dnia [...] sierpnia 2012 r., znak: [...], zawiadomił Pana M. M. - Naczelnego Dyrektora Przedsiębiorstwa Państwowego "[...]", że w dniu 14 sierpnia 2012 r. o godzinie 9:00 odbędzie się odebranie lokali sklepowych. Mając na uwadze zaplanowane czynności, organ I instancji wystąpił o wyznaczenie osoby posiadającej stosowne pełnomocnictwo, która wskaże ww. pomieszczenia oraz dokona ich przejęcia w imieniu Przedsiębiorstwa Państwowego "[...]", zabezpieczy środki techniczne niezbędne do wykonania czynności egzekucyjnych oraz zapewni pomieszczenia w przypadku konieczności zabezpieczenia ruchomości usuwanych z opróżnianych pomieszczeń. Minister prawidłowo zatem przyjął, iż z powyższego pisma oraz z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, w tym z filmu video dokumentującego przebieg ww. czynności wynika, iż zaskarżone czynności nie były konsultowane z pracownikami i pełnomocnikami inwestora, a miały jedynie na celu udzielenie pomocy w logistycznym i organizacyjnym rozplanowaniu przewidzianych na ten dzień prac związanych z opróżnieniem przedmiotowych lokali sklepowych. W ocenie Ministra prawidłowe jest stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu z dnia [...] marca 2013 r., znak: [...], zgodnie z którym zarzut naruszenia art. 125 § 1 kpa w zw. z art. 14 § 1 kpa, poprzez brak wydania pisemnego postanowienia w przedmiocie wniosków spółek [...], art. 109 § 2 kpa w zw. z art. 14 § 2 kpa, poprzez wydanie ustnych postanowień w przedmiocie wniosków [...] o wyłączenie lokali spod egzekucji oraz art. 38 § 1 i 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, poprzez przeprowadzenie przymusowego opróżnienia lokali sklepowych pomimo złożenia przez [...] wniosków o wyłączenie spod egzekucji, nie mogą być badane w trybie skargi na czynności egzekucyjnie. Właściwym bowiem postępowaniem do rozpatrzenia ww. zarzutów, jak trafnie wskazał Minister, jest postępowanie zażaleniowe, którego przedmiotem byłaby ocena prawidłowości działania Wojewody [...] w zakresie ustnego ogłoszenia przedmiotowych postanowień. Minister również uznał, iż w przedmiotowej sprawie art. 35a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie znajduje zastosowania. Przepis ten bowiem nawiązuje do treści art. 2 § 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i dotyczy należności cywilnoprawnych, wyjątkowo realizowanych w trybie egzekucji administracyjnej. Wyłącznie w przypadku takich należności istnieje możliwość ich dochodzenia na drodze sądowej w postępowaniu przed sądem powszechnym (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 9 stycznia 2008 r., sygn. akt: I SA/Łd 640/07). Tylko wówczas zobowiązany może złożyć powództwo do takiego sądu, a organ egzekucyjny ma obowiązek wstrzymania postępowania egzekucyjnego do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy przez sąd. W niniejszej sprawie przedmiotem egzekucji jest obowiązek o charakterze publicznoprawnym, tj. wydanie lokali położonych w budynku [...] im. [...] w [...] przy ul. [...] na działce ew. nr [...] z obrębu [...], wynikający z decyzji Wojewody [...] Nr [...] wydanej w trybie ustawy, do którego art. 35a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie mógł mieć zastosowania (Postępowanie egzekucyjne w administracji Komentarz pod. red. R. Hausera i A. Skoczylasa, wyd. C.H. Beck, Warszawa 2011 r., str. 204). W związku z powyższym, Minister słusznie przyjął, że Wojewoda [...] prawidłowo nie zastosował w niniejszej sprawie przepisu art. 35a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Słusznie również Minister wskazał, iż bezzasadny jest zarzut naruszenia art. 62 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, poprzez przeprowadzenie zaskarżonych czynności pomimo zbiegu egzekucji sądowej i administracyjnej. W aktach sprawy znajdują się bowiem postanowienia z dnia [...] sierpnia 2012 r., sygn. akt: [...] oraz [...], o umorzeniu postępowań egzekucyjnych prowadzonych przez komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym dla [...] – M. W. Powyższe postanowienia zostały wydane przed dokonaniem zaskarżonych czynności egzekucyjnych, co wskazuje na nieprawdziwość twierdzenia, że pomimo obowiązku wstrzymania czynności egzekucyjnych Wojewoda [...] przeprowadził zaskarżone czynności odebrania lokali sklepowych spółce [...]. Zgodzono się również ze stanowiskiem Ministra, iż zarzuty naruszenia art. 59 § 1 pkt 2, 3, 4 i 7 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez przeprowadzenie zaskarżonych czynności pomimo istnienia przesłanek umorzenia postępowania egzekucyjnego oraz art. 33, art. 54 § 1, art. 59 § 1 pkt 2, 3, 4 i 7, art. 143 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zw. z art. 35 § 2 kpa oraz art. 12 i art. 8 kpa, czy też przeprowadzanie zaskarżonych czynności pomimo wniesienia przez skarżących środków zaskarżenia, nie mogły być podstawą skargi wniesionej na dokonane czynności egzekucyjne w trybie przepisu art. 54 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zarzuty te powinny być zgłoszone jako zarzuty w trybie art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Trafne jest również stanowisko Ministra, iż zarzut naruszenia art. art. 24 § 3 i 4 kpa w zw. z art. 8 kpa poprzez przeprowadzenie zaskarżonych czynności egzekucyjnych przez Pana W. K., wobec którego skarżący zgłosił wniosek o wyłączenie z postępowania, nie może być podstawą skargi wniesionej na dokonane czynności egzekucyjne, w trybie art. 54 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Minister w zaskarżonym postanowieniu, prawidłowo ustosunkował się do zarzutu skarżącej Spółki, zgodnie z którym Wojewoda [...] naruszył art. art. 145 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zw. z art. 8 kpa oraz art. 10 § 1 kpa, poprzez uniemożliwienie skarżącej Spółce wzięcia udziału w zaskarżonych czynnościach. Minister wskazał, iż w świetle art. 145 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, gdy nieruchomość podlegająca wydaniu albo lokal (pomieszczenie) podlegające opróżnieniu są zamknięte, egzekutor zarządzi ich otwarcie. Z analizy materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie (w tym z filmów video dokumentujących przebieg czynności egzekucyjnych) nie wynika, aby pełnomocnicy zobowiązanej spółki nie zostali dopuszczeni do czynności egzekucyjnych. Ponadto Minister dodatkowo wskazał, iż dostęp do strefy zastrzeżonej [...] im. [...] w [...], zgodnie z przepisami ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. Prawo Lotnicze (Dz. U. z 2012 r., poz. 933, z późn. zm.) oraz rozporządzenia z dnia 31 lipca 2012 r. w sprawie Krajowego Programu Ochrony Lotnictwa Cywilnego (Dz. U. z 2012 r., poz. 912, z późn. zm.), ma charakter reglamentowany i możliwy jest po uzyskaniu przepustki, zgodnie z zasadami określonymi w instrukcji przepustkowej [...] im. [...] w [...]. Minister podniósł, powołując się na pismo inwestora z dnia 20 listopada 2012 r., że okoliczność ta była dobrze znana pełnomocnikom zobowiązanej Spółki, którzy nie złożyli stosownych wniosków o wydanie przepustek. Tym samym Minister prawidłowo uznał, iż brak udziału przedstawicieli [...] w całości czynności dokonanych w dniu 14 sierpnia 2012 r. nie wynika z nieprawidłowego sposobu prowadzenia postępowania egzekucyjnego, ale z zaniechania ze strony zobowiązanej Spółki. Minister rozpatrując ponownie sprawę zakończoną zaskarżonym postanowieniem, zgodził się ze stanowiskiem zaprezentowanym w ww. postanowieniu, iż nie zasługuje na uwzględnienie wniosek o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków. Minister w przedmiotowym postanowieniu prawidłowo wyjaśnił, iż dyspozycja art. 75 § 1 kpa wskazuje a contrańo, że organ orzekający w sprawie nie jest zobligowany do przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków, jeśli nie jest to konieczne dla wyjaśnienia sprawy. Przepis pozostawia więc ocenie organu potrzebę przeprowadzenia ww. dowodu. Jeśli organ stwierdzi, iż przesłuchanie świadków przyczyni się do ustalenia okoliczności faktycznej, mającej znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, wówczas stosuje ww. środek dowodowy. W omawianej sprawie powyższe nie zaistniało, jako że wszystkie okoliczności mające znaczenie dla sprawy zostały przez organy orzekające ustalone w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy. Minister słusznie wskazał, iż wniosek o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z zeznań I. M., R. B., P. N., M. U. na okoliczność przebiegu czynności egzekucyjnych jest bezprzedmiotowy, gdyż dokonane w dniu 14 sierpnia 2012 r. czynności zostały potwierdzone i utrwalone w formie protokołu, znajdującego się w aktach sprawy. Minister w zaskarżonym postanowieniu rozpatrzył również wniosek pełnomocników skarżącej Spółki o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z zeznań W. K., P. S. oraz Ł. K. - na okoliczność przebiegu spotkań z pełnomocnikami spółki [...] oraz wygłaszanych przez nich opinii na tych spotkaniach. Minister, rozpoznając ponownie przedmiotową sprawę, uznał, iż słusznie wyjaśniono w uzasadnieniu do zaskarżonego postanowienia, iż przedmiotowe postępowanie dotyczy skargi na czynności egzekucyjne dokonane w dniu 14 sierpnia 2012 r., w związku z powyższym odbyte w dniu 10 i 13 sierpnia 2012 r. spotkania nie dotyczą przeprowadzonych czynności i nie mogą być przedmiotem skargi na czynności egzekucyjne. Ustosunkowując się do podniesionego przez pełnomocnika skarżącej Spółki we wniosku z dnia 19 marca 2013 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem Ministra z dnia [...] marca 2013 r., znak: [...], żądania rozpoznania zasadności i celowości przekazania przez Wojewodę [...] ruchomości należących do skarżącej Spółki organ II instancji wyjaśnił, że na mocy art. 146 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ruchomości usunięte z nieruchomości lub lokalu (pomieszczenia) egzekutor oddaje zobowiązanemu lub osobie dorosłej spośród jego członków rodziny i domowników albo na przechowanie innej osobie lub na skład, na koszt i niebezpieczeństwo zobowiązanego, albo zarządzi przeniesienie tych ruchomości na koszt i niebezpieczeństwo zobowiązanego na inną jego nieruchomość lub do innego lokalu (pomieszczenia) zajmowanego przez zobowiązanego lub przydzielonego mu w myśl obowiązujących przepisów. Egzekutor w niniejszej sprawie był zatem uprawiony do przekazania ruchomości, znajdujących się w lokalach sklepowych, należących do skarżącej, inwestorowi. Wybór sposobu usunięcia ruchomości, o których mowa w ww. artykule, należy bowiem do egzekutora. Konkludując, Minister rozpatrując ponownie sprawę, nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] na zaskarżoną czynność egzekucyjną. Skargę na to postanowienie złożyła spółka [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie: - art. 54 u.p.e.a. poprzez brak rozpoznania co do istoty skargi [...] na czynności egzekucyjne; - art. 75 § 1 k p a. w związku z art. 7, 77 § 1 oraz 80 k p a. mające istotny wpływ na wynik sprawy poprzez nie zebranie i nie rozpatrzenie całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący oraz brak oceny całokształtu materiału dowodowego; - art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez błędne uzasadnienie faktyczne i prawne postanowienia. Wskazując na powyższe zarzuty, na podstawie art. 145 § 1 p.p.s.a. wnoszono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. Działając jako uczestnik postępowania Przedsiębiorstwo Państwowe "[...]" z siedzibą w [...] wnosiło o utrzymanie w mocy postanowienia Ministra Transportu z dnia [...] marca 2013 r. Organ w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę administracji publicznej - obejmującą orzekanie w sprawach skarg na akty administracyjne, które oceniane są z punktu widzenia ich legalności, a więc zgodności z prawem materialnym i procesowym. Uchylenie rozstrzygnięcia administracyjnego, względnie stwierdzenie jego nieważności przez Sąd następuje więc jedynie w przypadku stwierdzenia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających wpływ na wynik sprawy. W zakresie tak określonej kognicji Sąd stwierdził, że skarga nie jest zasadna. Na wstępie należy wskazać, że skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora wszczyna postępowanie, którego celem jest zbadanie prawidłowości dokonania przez tenże organ egzekucyjny lub egzekutora konkretnej czynności egzekucyjnej (w niniejszej sprawie - zajęcia wierzytelności pieniężnej - art. 89 § 1 u.p.e.a.) zmierzającej do zastosowania lub zrealizowania określonego środka egzekucyjnego (w niniejszej sprawie - egzekucji z innej wierzytelności pieniężnej - art. 1a pkt 12 lit. a) tiret 5 u.p.e.a.). Skarga, o której mowa w art. 54 u.p.e.a. służy zatem zaskarżaniu czynności o charakterze wykonawczym (zob. Dariusz Jankowiak w: Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - Komentarz 2005, wyd. Unimex, Wrocław 2005 r., s. 390; zob. też wyrok WSA w Warszawie z dnia 11 kwietnia 2008 r., III SA/Wa 139/08, niepubl.). W orzecznictwie sądowym jednolicie przyjmuje się, że w ramach skargi na czynności egzekucyjne można jedynie podnosić zarzuty formalnoprawne, odnoszące się do prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora przez pryzmat przepisów regulujących sposób i formę dokonywania tychże czynności egzekucyjnych (por. wyroki WSA w Warszawie z 14 marca 2008 r., III SA/Wa 85/08, niepubl.; z 30 stycznia 2008 r., III SA/Wa 1262/07, niepubl.; z 28 stycznia 2008 r., III SA/Wa 1626/07, niepubl.). Nie jest zatem możliwe podnoszenie zarzutów, które są podstawą do wniesienia innego środka zaskarżenia służącego ochronie praw zobowiązanego. Skarga na czynności egzekucyjne nie będzie więc przysługiwać w sytuacjach, gdy przewiduje się wniesienie zarzutów, zażalenia na postanowienia, żądania wyłączenia rzeczy lub prawa majątkowego spod egzekucji czy też wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego albo w sytuacjach, gdy przewiduje się wniesienie pozwu do sądu. Oznacza to, że składana w trybie art. 54 u.p.e.a. skarga nie może stanowić konkurencyjnego - w stosunku do wskazanych wyżej - środka zaskarżenia, a jej - opisany wyżej - ograniczony zakres sprawia, że w ramach skargi nie mogą być badane zarzuty materialnoprawne związane z nieistnieniem egzekwowanego obowiązku skutkujące umorzeniem postępowania egzekucyjnego. Przedmiotem kontroli w postępowaniu w sprawie skargi na czynności egzekucyjne jest więc prawidłowość zaskarżonej czynności egzekucyjnej. Dlatego poza zakresem kognicji pozostaje prawidłowość pozostałych czynności egzekucyjnych podjętych w toku przedmiotowego postępowania egzekucyjnego, jak i innych czynności. Organ nadzoru oceniając zatem czynność egzekucyjną bada czy w ramach dokonanego środka egzekucyjnego organ egzekucyjny wypełnił dyspozycje wynikające z przepisów regulujących procedurę zastosowania tego środka. Przepisami, które regulują prowadzenie czynności egzekucyjnych są art. 143 – 146 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W świetle powyższych uwag należy stwierdzić, że zaskarżone postanowienie oceniające zasadność skargi na czynności egzekucyjne odpowiada prawu. Sąd rozpoznający sprawę podziela ustalenia faktyczne poczynione przez organ oraz dokonaną ocenę prawną. W całości też akceptuje uzasadnienie skarżonego postanowienia. Prawidłowo Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej ocenił, że część zarzutów odnoszących się do czynności egzekucyjnej nie mogła być podnoszona w trybie art. 54 u.p.e.a. te zaś, które znajdowały oparcie ww. przepisie nie zasługiwały na uwzględnienie. Podzielając stanowisko organu należy ponownie wskazać, że stanowisko skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie. Odnosząc się do poszczególnych zarzutów skarżącej Spółki należy wskazać na następujące okoliczności. Podkreślić należy, iż w zakresie twierdzeń Skarżącej dotyczących dopuszczalności, legalności i prawidłowości postępowania egzekucyjnego wypowiadał się już zarówno Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie jak i Naczelny Sąd Administracyjny w związku z środkami zaskarżenia wniesionymi przez Skarżącą. Prawidłowe jest stanowisko organu, iż zaskarżone przez [...] sp. z o.o. czynności egzekucyjne zostały przeprowadzone zgodnie z wymogami przewidzianymi w rozdziale 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Czynności odebrania nieruchomości poprzedzone zostały doręczeniem zobowiązanej tytułu wykonawczego Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r., wystawionego przez Wojewodę [...] wraz z postanowieniem wzywającym do dobrowolnego wykonania obowiązku. Słuszny jest pogląd organu, że większość podniesionych przez skarżącą Spółkę zarzutów dotyczyła innych kwestii niż same czynności egzekucyjne, natomiast pozostałe zarzuty podniesione przez stronę skarżącą w stosunku do czynności egzekucyjnych są bezzasadne. Prawidłowe jest stanowisko organu, zgodnie z którym w skardze na czynności egzekucyjnie nie można kwestionować prawidłowości obowiązku wydania nieruchomości wynikającego z decyzji Wojewody [...] Nr [...]. Przedmiotem postępowania prowadzonego przez organ egzekucyjny jest wyłącznie prawidłowość zakwestionowanej czynności, nie może być natomiast jego przedmiotem rozważanie istnienia egzekwowanego obowiązku. Dlatego też zarzut naruszenia art. 3 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zw. z art. 2 § 1 ww. ustawy jest bezzasadny. Powyższe zostało potwierdzone w orzecznictwie sądów administracyjnych, z którego wynika, że kwestie prawidłowego określenia egzekwowanego obowiązku, czy też braku uprzedniego doręczenia upomnienia mogą być podstawą zarzutów, o których mowa w art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, natomiast organ egzekucyjny w świetle art. 29 § 1 tej ustawy nie ma też uprawnień do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym (por. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: z dnia 21 października 2004 r., sygn. akt: III SA/Wa 1128/04, oraz z dnia 1 lipca 2010 r., sygn. akt: I SA/Wa 80/10). Nie było również podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 15 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zgodnie z art. 33 pkt 7 tej ustawy mógł być podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Skoro zatem brak upomnienia bądź nieprawidłowe jego doręczenie stanowi podstawę zarzutu, o którym mowa ww. przepisie to nie może równocześnie stanowić podstawy skargi w trybie art. 54 § 1 tej ustawy (por. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 21 sierpnia 2012 r., sygn. akt: I SA/Gd 520/12). Według art. 15 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku, z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, chyba że przepisy szczególne inaczej stanowią. Postępowanie egzekucyjne może być wszczęte dopiero po upływie 7 dni od dnia doręczenia tego upomnienia. Przepis ten jednoznacznie wskazuje, że doręczenie upomnienia poprzedza wszczęcie postępowania administracyjnego i nie może zostać zakwalifikowane jako czynność egzekucyjna. Natomiast poprzez wniesienie skargi na czynności egzekucyjne kwestionować można skutecznie jedynie działania organów administracji podjęte w ramach postępowania egzekucyjnego (tak: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 lipca 2009 r., sygn. akt: III SA/Wa 149/09, opub. LEX nr 553369). Należy podkreślić, w ślad za poglądem organu, że celem upomnienia jest przypomnienie nie o obowiązku, który znany jest zobowiązanemu co najmniej z podstawy do wystawienia tytułu wykonawczego (np. z decyzji administracyjnej), ale o powinności jego wykonania, które - również w interesie strony - może być dobrowolne, ale zagrożone jest realizacją w drodze egzekucji administracyjnej. Samo sporządzenie, przesłanie i doręczenie upomnienia nie stanowi czynności egzekucyjnych. Zgodnie z art. 1a pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przez czynność egzekucyjną rozumie się wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. Upomnienie natomiast ma na celu skłonienie zobowiązanego do wykonania obowiązku bez wszczynania postępowania egzekucyjnego, w którym następnie stosuje się środki egzekucyjne. Należało podzielić stanowisko organu, że zarzut naruszenia art. 143 § 1 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, poprzez brak doręczenia tytułu wykonawczego skarżącej Spółce, jest niezasadny. Zgodnie z art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przedmiotowy zarzut może podlegać rozpatrzeniu przez organ egzekucyjnym tylko w trybie zgłoszenia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji, nie zaś w trybie art. 54 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia przez Wojewodę [...] art. 141 § 1 w zw. z art. 1 pkt 1 i 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, poprzez dopuszczenie do udziału w czynnościach egzekucyjnych pracowników i pełnomocnika Przedsiębiorstwa Państwowego "[...]". Trzeba wskazać, że Wojewoda [...] pismem z dnia [...] sierpnia 2012 r., znak: [...], zawiadomił M. M. - Naczelnego Dyrektora Przedsiębiorstwa Państwowego "[...]", o tym że w dniu 14 sierpnia 2012 r. o godzinie 9:00 odbędzie się odebranie lokali sklepowych. Mając na uwadze zaplanowane czynności, organ pierwszej instancji wystąpił o wyznaczenie osoby posiadającej stosowne pełnomocnictwo, która wskaże ww. pomieszczenia oraz dokona ich przejęcia w imieniu Przedsiębiorstwa Państwowego "[...]", zabezpieczy środki techniczne niezbędne do wykonania czynności egzekucyjnych oraz zapewni pomieszczenia w przypadku konieczności zabezpieczenia ruchomości usuwanych z opróżnianych pomieszczeń. Prawidłowe jest zatem stanowisko organu, iż z powyższego pisma oraz z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, w tym z filmu video dokumentującego przebieg ww. czynności wynika, że zaskarżone czynności nie były konsultowane z pracownikami i pełnomocnikami inwestora, a miały jedynie na celu udzielenie pomocy w logistycznym i organizacyjnym rozplanowaniu przewidzianych na ten dzień prac związanych z opróżnieniem przedmiotowych lokali sklepowych. Pracownicy oraz pełnomocnicy Uczestnika nie wydawali żadnych rozstrzygnięć w ramach prowadzonego postępowania egzekucyjnego, ani żadnych poleceń czy to organowi egzekucyjnemu czy egzekutorom. Pracownicy i pełnomocnicy Uczestnika nie mieli "aktywnego wpływu" na przeprowadzone czynności egzekucyjne. Potwierdza to materiał dowodowy zgromadzony w sprawie. W trybie skargi na czynności egzekucyjne nie mogą być badane również zarzuty naruszenia art. 125 § 1 kpa w zw. z art. 14 § 1 kpa, poprzez brak wydania pisemnego postanowienia w przedmiocie wniosków spółek [...] i [...], art. 109 § 2 kpa w zw. z art. 14 § 2 kpa, poprzez wydanie ustnych postanowień w przedmiocie wniosków [...] i [...] o wyłączenie lokali spod egzekucji oraz art. 38 § 1 i 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, poprzez przeprowadzenie przymusowego opróżnienia lokali sklepowych pomimo złożenia przez [...] i [...] wniosków o wyłączenie spod egzekucji. Właściwym postępowaniem do rozpatrzenia ww. zarzutów, jest postępowanie zażaleniowe, którego przedmiotem byłaby ocena prawidłowości działania Wojewody [...] w zakresie ustnego ogłoszenia przedmiotowych postanowień. Postępowania zażaleniowe, o których mowa powyżej zostały przez zakończone postanowieniami organu z dnia [...] lutego 2013 r. znak: [...] oraz znak: [...]. Następnie należało zwrócić uwagę, że w niniejszej sprawie art. 35a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie miał zastosowania. Przepis ten nawiązuje do treści art. 2 § 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i dotyczy należności cywilnoprawnych, wyjątkowo realizowanych w trybie egzekucji administracyjnej. Wyłącznie w przypadku takich należności istnieje możliwość ich dochodzenia na drodze sądowej w postępowaniu przed sądem powszechnym (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 9 stycznia 2008 r., sygn. akt: I SA/Łd 640/07). Tylko wówczas zobowiązany może złożyć powództwo do takiego sądu, a organ egzekucyjny ma obowiązek wstrzymania postępowania egzekucyjnego do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy przez sąd. Przedmiotem niniejszej sprawy jest natomiast obowiązek o charakterze publicznoprawnym, dotyczący wydania lokali położonych w budynku [...] w [...] przy ul. [...] na działce ew. nr [...] z obrębu [...], wynikający z decyzji Wojewody [...] Nr [...] wydanej w trybie ustawy, do którego art. 35a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie mógł mieć zastosowania. Poza tym twierdzenia Skarżącej w żadnym stopniu nie zostały uprawdopodobnione bowiem dokonane w dniu 13 sierpnia 2012 r. "zawiadomienie o złożeniu powództwa" nie może być uznane za skuteczne. Artykuł 35a przewiduje obligatoryjne wstrzymanie czynności egzekucyjnych, tylko w razie doręczenia odpisu pozwu wierzycielowi egzekucyjnemu przez sąd, do którego wpłynęło powództwo, a nie w razie przedstawienia kopii pozwu przez zobowiązanego. W piśmiennictwie wskazuje się, że "Po wniesieniu powództwa przez zobowiązanego sąd w trybie kodeksu postępowania cywilnego przesyła odpis pozwu wierzycielowi egzekucyjnemu (jako pozwanemu). Wówczas wierzyciel egzekucyjny zawiadamia o tym organ egzekucyjny, a ten wstrzymuje czynności egzekucyjne na wniosek wierzyciela bądź z urzędu (gdy sam jest wierzycielem). (Kijowski D.R. (red.), Cisowska-Sakrajda E., Faryna M., Grześkiewicz W., Kulesza C., Łuczaj W., Pietrasz P., Radwanowicz-Wanczewska J., Starzyński P., Suwaj R., Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Komentarz., LEX 2010). Sąd podziela pogląd organu, iż bezzasadny jest zarzut naruszenia art. 62 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, poprzez przeprowadzenie zaskarżonych czynności pomimo zbiegu egzekucji sądowej i administracyjnej. W aktach sprawy znajdują się bowiem postanowienia z dnia 8 sierpnia 2012 r., sygn. akt: KM 247/12 oraz KM 248/12, o umorzeniu postępowań egzekucyjnych prowadzonych przez komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym dla [...] – M. W. Postanowienia te zostały wydane przed dokonaniem zaskarżonych czynności egzekucyjnych, co wskazuje na nieprawdziwość twierdzenia, że pomimo obowiązku wstrzymania czynności egzekucyjnych [...] przeprowadził czynności odebrania lokali sklepowych spółce [...]. Należy podkreślić, że zarzuty naruszenia art. 59 § 1 pkt 2, 3, 4 i 7 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez przeprowadzenie zaskarżonych czynności pomimo istnienia przesłanek umorzenia postępowania egzekucyjnego oraz art. 33, art. 54 § 1, art. 59 § 1 pkt 2, 3, 4 i 7, art. 143 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zw. z art. 35 § 2 kpa oraz art. 12 i art. 8 kpa, czy też przeprowadzanie zaskarżonych czynności pomimo wniesienia przez skarżących środków zaskarżenia, nie mogły być podstawą skargi wniesionej na dokonane czynności egzekucyjne w trybie przepisu art. 54 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zarzuty te powinny być zgłoszone jako zarzuty w trybie art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Podobnie zarzut naruszenia art. art. 24 § 3 i 4 kpa w zw. z art. 8 kpa poprzez przeprowadzenie zaskarżonych czynności egzekucyjnych przez W. K., wobec którego skarżący zgłosił wniosek o wyłączenie z postępowania, nie może być podstawą skargi wniesionej na dokonane czynności egzekucyjne, w trybie art. 54 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Należy podkreślić, że kpa nie wprowadza zakazu przeprowadzania czynności przez pracownia objętego wnioskiem o wyłączenie. Wobec tego nie było podstaw aby egzekutor odstąpił od przeprowadzenia czynności egzekucyjnej. W konsekwencji przebieg spotkań pełnomocników Skarżącej z egzekutorem i pracownikami organu egzekucyjnego w dniach 10 sierpnia 2012 r. i 13 sierpnia 2012 r. jest bezprzedmiotowy dla oceny prawidłowości czynności egzekucyjnych polegających na przymusowym odebraniu lokalu Dopuszczenie dowodów o przeprowadzenie, których wnosiła Skarżąca było więc niezasadne nie tylko biorąc pod uwagę materiał dowodowy, którym dysponował już Minister Transportu, ale również ze względu na fakt, że dowody te w żaden sposób nie zmierzały do wyjaśnienia okoliczności mających znaczenie dla sprawy Bezzasadny jest także zarzut naruszenia art. 145 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zw. z art. 8 kpa oraz art. 10 § 1 kpa, poprzez uniemożliwienie skarżącej Spółce wzięcia udziału w zaskarżonych czynnościach. W myśl art. 145 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, gdy nieruchomość podlegająca wydaniu albo lokal (pomieszczenie) podlegające opróżnieniu są zamknięte, egzekutor zarządzi ich otwarcie. Zgromadzony materiał dowodowy, w tym z filmy video dokumentujące przebieg czynności egzekucyjnych, nie wskazuje, aby pełnomocnicy zobowiązanej spółki nie zostali dopuszczeni do czynności egzekucyjnych. Warto podkreślić także to, że dostęp do strefy zastrzeżonej [...] w [...], zgodnie z przepisami ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. Prawo Lotnicze (Dz. U. z 2012 r., poz. 933, z późn. zm.) oraz rozporządzenia z dnia 31 lipca 2012 r. w sprawie Krajowego Programu Ochrony Lotnictwa Cywilnego (Dz.U. z 2012 r., poz. 912, z późn. zm.), ma charakter reglamentowany i możliwy jest po uzyskaniu przepustki, zgodnie z zasadami określonymi w instrukcji przepustkowej [...] w [...]. Okoliczność ta była dobrze znana pełnomocnikom zobowiązanej Spółki, którzy nie złożyli stosownych wniosków o wydanie przepustek. Zatem brak udziału przedstawicieli [...] w całości czynności dokonanych w dniu 14 sierpnia 2012 r. nie wynika z nieprawidłowego sposobu prowadzenia postępowania egzekucyjnego, ale z zaniechania ze strony zobowiązanej Spółki. Sąd podzielił pogląd organu, że nie zasługiwał na uwzględnienie wniosek o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków. Z art. 75 § 1 kpa wynika a contrario, że organ orzekający w sprawie nie jest zobligowany do przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków, jeśli nie jest to konieczne dla wyjaśnienia sprawy. Jeśli organ stwierdzi, iż przesłuchanie świadków przyczyni się do ustalenia okoliczności faktycznej, mającej znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, wówczas stosuje ww. środek dowodowy. W przedmiotowej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca, ponieważ wszystkie okoliczności mające znaczenie dla sprawy zostały przez organy orzekające ustalone w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy. Wniosek o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z zeznań I. M., R. B., P. N., M. U. na okoliczność przebiegu czynności egzekucyjnych był bezprzedmiotowy, gdyż dokonane w dniu 14 sierpnia 2012 r. czynności zostały potwierdzone i utrwalone w formie protokołu, znajdującego się w aktach sprawy. Trzeba wskazać, że organ rozpoznał także wniosek pełnomocników skarżącej Spółki o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z zeznań W. K., P. S. oraz Ł. K. - na okoliczność przebiegu spotkań z pełnomocnikami spółki [...] oraz wygłaszanych przez nich opinii na tych spotkaniach. Ponieważ przedmiotowe postępowanie dotyczy skargi na czynności egzekucyjne dokonane w dniu 14 sierpnia 2012 r., odbyte w dniu 10 i 13 sierpnia 2012 r. spotkania nie dotyczą przeprowadzonych czynności i nie mogą być przedmiotem skargi na czynności egzekucyjne. W dalszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z art. 146 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ruchomości usunięte z nieruchomości lub lokalu (pomieszczenia) egzekutor oddaje zobowiązanemu lub osobie dorosłej spośród jego członków rodziny i domowników albo na przechowanie innej osobie lub na skład, na koszt i niebezpieczeństwo zobowiązanego, albo zarządzi przeniesienie tych ruchomości na koszt i niebezpieczeństwo zobowiązanego na inną jego nieruchomość lub do innego lokalu (pomieszczenia) zajmowanego przez zobowiązanego lub przydzielonego mu w myśl obowiązujących przepisów. Z powyższego wynika, że egzekutor w niniejszej sprawie był uprawiony do przekazania ruchomości, znajdujących się w lokalach sklepowych, należących do skarżącej, inwestorowi. Wybór sposobu usunięcia ruchomości, o których mowa w ww. artykule, należy bowiem do egzekutora. Jednocześnie należy wskazać, że prowadzenie egzekucji w trybie administracyjnym, której przedmiot stanowi opróżnienie lokalu na niebezpieczeństwo zobowiązanego, nie zwalnia organu egzekucyjnego (egzekutora) od zachowania zwykłej dla takiej sytuacji staranności przy realizacji postanowienia egzekucyjnego (wyrok Sadu Najwyższego z dnia 2 września 1980 r., sygn. akt: I CR 286/80, OSNC 1981, nr 4, poz. 66, J. Radwanowicz-Wanczewska, [w:] Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji pod red. D. R. Kijowskiego, Warszawa 2010, s.1084). Jednakże ocena, czy organ egzekucyjny dochował owej staranności oraz czy zobowiązany poniósł szkodę, za którą odpowiedzialność ponosi organ egzekucyjny nie należy do właściwości organu administracyjnego (D. Jankowski, Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym, Wrocław 2011, s. 1117). Za bezzasadny należało uznać również zarzut naruszenia art. 107 § 1 i § 3 KPA oraz art. 54 EgzAdmU poprzez nie odniesienie się przez Ministra Transportu do wszystkich twierdzeń Skarżącej oraz nierozpoznanie istoty sprawy. Wbrew zarzutowi organ odwoławczy w sposób wyczerpujący i zgodny z wszystkimi dyspozycjami kpa odniósł się do twierdzeń Skarżącej zarówno w zaskarżonym postanowieniu jak i poprzedzającym je postanowieniu z [...] marca 2012 r. Minister Transportu dokonał pełnej i wszechstronnej analizy materiału zgromadzonego w sprawie zarówno na etapie rozpatrywania skargi na czynności egzekucyjne, jak i w postępowaniu wywołanym wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Skarżąca podnosi, że: "członkowie zarządu Skarżącego ani jego pełnomocnicy nie zostali wpuszczeni do Lokali Sklepowych po ich odebraniu przez egzekutorów." Podnosimy, że oczywistą konsekwencją przeprowadzenia czynności egzekucyjnej polegającej na przymusowym odebraniu lokalu jest, że po jej dokonaniu osoby reprezentujące zobowiązanego nie są dopuszczani do odebranych pomieszczeń. Przebieg czynności egzekucyjnych polegających na opróżnieniu lokalu oraz innych pomieszczeń regulują art. 143 EgzAdmU oraz art. 146 EgzAdmU, zgodnie z którymi: tych, które łącznie z nieruchomością (lokalem, pomieszczeniem) podlegają wydaniu wierzycielowi, i wzywa osoby przebywające na tej nieruchomości lub w tym lokalu (pomieszczeniu) do jego opuszczenia, z zagrożeniem zastosowania przymusu bezpośredniego, a w razie oporu podejmuje odpowiednie kroki w celu zastosowania przymusu bezpośredniego." (art. 143 EgzAdmU) W okolicznościach niniejszej sprawy przedstawiciele Skarżącej nie przejawiali woli oraz nie byli przygotowani do odbioru ruchomości znajdujących się w odebranych im lokalach. Z tego względu bezpośrednio po odebraniu lokali ruchomości w trybie art. 146 przekazane zostały podmiotowi trzeciemu na przechowanie. Z art. 143 oraz art. 146 EgzAdmU nie wynika, aby zobowiązany który nie opróżnił lokalu oraz odmówił odbioru swoich ruchomości posiadał prawo do uczestniczenia w przekazaniu nieruchomości na rzecz podmiotu trzeciego. Konsekwencje nieopróżniania lokali objętych egzekucją oraz nieodebrania ruchomości przez zobowiązanego obciążają zobowiązanego. Odnośnie zarzutu sformułowanego w skardze zarzutu nieprzywołania świadków w trakcie dokonywania inwentaryzacji ruchomości pozostawionych przez Skarżącą należy wskazać, że w momencie rozpoczęcia czynności zobowiązany był reprezentowany przez członków zarządu oraz pełnomocników prawnych, co wyłączało konieczność przywołania świadków. Przy całości czynności egzekucyjnych obecni byli również funkcjonariusze Policji oraz Straży Granicznej, którzy jako osoby pełniące funkcje publiczne gwarantowali należyte i bezstronne przeprowadzenie czynności egzekucyjnych. Należy też zauważyć, że zgodnie z art. 51 § 2 u.p.e.a, przywołanie świadków jeżeli zobowiązany nie jest obecny przy czynnościach egzekucyjnych ma charakter względny i ocenę w tym zakresie podejmuje w toku czynności egzekucyjnych egzekutor a zasadność odstąpienia od przywołania świadków. Zupełnie nieuzasadnionym jest również twierdzenie dotyczące naruszenia ww. ustawy poprzez wezwanie przez egzekutorów organów Policji oraz Straży Granicznej Zgodnie z art. 46 § 1 u.p.e.a. ocena, czy wezwanie organów asystujących jest zasadne, pozostawiona jest egzekutorowi. Jeżeli w danej sprawie egzekutor działanie takie uzna za konieczne to brak jest - w ramach kontroli ograniczonej do badania legalności - podstaw do formułowania zarzutu naruszenia przepisów prawa. W żaden sposób Skarżąca nie argumentuje również w jaki sposób udział organów asystujących miał naruszyć jakiekolwiek jej prawa. Za bezzasadny należało też uznać zarzut dotyczący przekazania Uczestnikowi na przechowanie ruchomości pozostawionych przez Skarżącą w lokalach. Skarżącą odmówiła opróżnienia lokali oraz odebrania ruchomości usuniętych z lokali w toku czynności egzekucyjnych. W tych okolicznościach wobec dyspozycji art. 146 ww. ustawy egzekutorzy po zinwentaryzowaniu ruchomości i opisaniu przekazali je na przechowanie Uczestnikowi jako podmiotowi zarządzającemu Lotniskiem [...] dysponującemu odpowiednią powierzchnią magazynową. W świetle przedstawionej argumentacji, jako prawidłowe należało ocenić stanowisko Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej odmawiające uznania zarzutów skargi za zasadne. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.