VII SA/Wa 2465/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Sawczuk Sędziowie: WSA Izabela Ostrowska (spr.) WSA Monika Kramek po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 10 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi J. R. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]września 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia oddala skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "GINB", "organ II instancji") postanowieniem znak: [...] z dnia [...] września 2018 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, w zw. z art. 127 § 3 oraz art. 144 ustawy z dnia 14.06.1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.) po rozpatrzeniu wniosku J. R. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem GINB z dnia [...] lipca 2018 r., w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności, utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] lipca 2018 r. W uzasadnieniu orzeczenia podniósł, że GINB postanowieniem z dnia [...] lipca 2018 r., odmówił stwierdzenia nieważności postanowienia [...]WINB z dnia [...] listopada 2017 r., utrzymującego w mocy postanowienie PINB w H. z dnia [...] października 2017 r., znak: [...], uznające za nieuzasadnione zarzuty zobowiązanego J. R. w sprawie egzekucji administracyjnej prowadzonej na podstawie wystawionego przez PINB w H. tytułu wykonawczego z dnia [...] września 2017r., nr [...]. Z postanowieniem GINB z dnia [...] lipca 2018 r., znak: [...] nie zgodził się J. R. składając w ustawowym terminie wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Po rozpatrzeniu złożonego wniosku oraz ponownej analizie akt sprawy, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zważył, co następuje. Podkreślił, że zaskarżone postanowienie zostało wydane w nadzwyczajnym trybie postępowania administracyjnego, uregulowanym w art. 156 i n. k p a. Celem postępowania wszczętego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji (postanowienia) nie jest merytoryczne rozpatrzenie sprawy ani badanie przyczyn i przesłanek podjęcia przez organ rozstrzygnięcia w postępowaniu zwykłym. Procedowanie we wskazanym trybie sprowadza się wyłącznie do skontrolowania, czy rozstrzygnięcie zawiera wady wymienione w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. Tryb ten umożliwia weryfikację również ostatecznych orzeczeń organów administracji publicznej, stanowiąc wyjątek od zasady trwałości decyzji ostatecznych, sformułowanej w art. 16 § 1 k.p.a. Z tego względu przesłanki nieważnościowe zostały sprecyzowane w art. 156 § 1 k.p.a. i nie jest dopuszczalna ich wykładnia rozszerzająca. J. R. we wniosku o stwierdzenie nieważności oraz we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy kwestionuje zasadność prowadzenia postępowania egzekucyjnego wskazując, że organ powiatowy nie miał prawa wszczynać i prowadzić egzekucji administracyjnej, gdyż sprawa ta nie jest w chwili obecnej prawomocnie zakończona, "wniosek w pełni zasługuje na uwzględnienie, gdyż na tym etapie prowadzenie w stosunku do mnie egzekucji administracyjnej z wniosku Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w H. pozostaje w oczywistej sprzeczności z podstawowymi zasadami państwa prawnego i obowiązującego systemu prawnego (...)". Odnosząc się do zarzutów organ wyjaśnił, że środki zaskarżenia składane przez Skarżącego (zażalenia, wniosek o stwierdzenie nieważności ), jak również skargi do sądów administracyjnych, nie skutkują wstrzymaniem wykonalności postanowienia ustalającego koszty postępowania administracyjnego. Dopiero wstrzymanie wykonania postanowienia przez właściwy organ (np. w toku rozpoznaniu zażalenia lub w trybie postępowania nadzwyczajnego) lub przez sąd administracyjny na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., Nr 1302 ze zm.) wstrzymałoby egzekucję świadczenia. Instytucja zarzutów w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego ma na celu weryfikację dopuszczalności i prawidłowości wszczęcia i prowadzenia tego postępowania. Rzeczą organu egzekucyjnego jest w każdym przypadku zweryfikowanie podanych przez zobowiązanego podstaw prawnych zarzutów, tj. przypisanie okoliczności podniesionych przez zobowiązanego do odpowiednich zarzutów enumeratywnie wymienionych w powyższym przepisie. Wskazanie innych przyczyn nie uprawnia organu egzekucyjnego do rozpatrywania zarzutów. Postanowienia, od których nie służy zażalenie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana takich postanowień, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych (art. 16 § 1 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a.). Ponadto wniesienie zażalenia, co do zasady, nie wstrzymuje wykonania postanowienia (art. 143 k.p.a.). Zdaniem organu nie jest również wystarczające złożenie przez Zobowiązanego wniosku o zwolnienie z kosztów postępowania. Dopiero pozytywne załatwienie takiego wniosku przez właściwy organ stanowiłoby skuteczny zarzut egzekucyjny. Postanowienie z dnia [...] listopada 2012 r. ustalające koszty postępowania nie zostało wyeliminowane z obrotu prawnego. Z akt nie wynika aby właściwy organ lub sąd wydał postanowienie w przedmiocie wstrzymania wykonalności ww. postanowienia. Skarżący złożył co prawda wniosek o zwolnienie go z kosztów postępowania, ale na dzień wydania weryfikowanego postanowienia przez organ wojewódzki (tj. na dzień [...] listopada 2017 r.) wniosek ten nie został pozytywnie dla Skarżącego załatwiony. Mając powyższe na uwadze organ stwierdził, że [...] WINB nie naruszył rażąco prawa utrzymując w mocy postanowienie PINB w H. z dnia [...] października 2017 r. w przedmiocie uznania za niezasadne zarzutów Skarżącego. Ponadto badane postanowienie organu wojewódzkiego z dnia [...] listopada 2017 r. nie jest obarczone żądną z pozostałych wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a. obligujących do stwierdzenia jego nieważności. Zostało wydane przez właściwy organ, na podstawie właściwego przepisu prawa, nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej innym postanowieniem, zostało skierowane do strony postępowania, było wykonalne w dniu jego wydania, a jego wykonanie nie wywołałoby czynu zagrożonego karą oraz nie zawiera wady powodującej jego nieważność z mocy prawa. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe postanowienie złożył J. R., zaskarżając je w całości i zarzucając: 1. Naruszenie przepisów postępowania, tj.: a) art. 6, 7, 8 ,9, 10 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. k.p.a w związku z art. 138 § 1 pkt 1, art. 127 § 3, 144 i art. 267 k.p.a w związku z art. 156 § 1 pkt 2, 7 k.p.a w wyniku przeprowadzenia postępowaniem w sposób nie pogłębiający zaufania obywatela do organów Państwa, zaniechania podjęcia na wniosek Skarżącego kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu Skarżącego, a także przedstawienie stanu faktycznego niezgodnie z rzeczywistością, przy jednoczesnym braku wyczerpującego informowania Skarżącego o okolicznościach faktycznych i prawnych. b) art. 77, 78, 80, 81 k.p.a w związku z art. 267 k.p.a w związku z art. 156 § pkt 2,7 k.p.a., poprzez brak zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, a przede wszystkim w związku z niesłusznym stwierdzeniem, iż uznanie zarzutów Skarżącego za nieuzasadnione w nawiązaniu do prowadzonej w stosunku do niego egzekucji administracyjnej na podstawie niezakończonej jeszcze prawomocnie i ostatecznie sprawy zwolnienia Skarżącego z kosztów postępowania administracyjnego, tj. z kosztów ekspertyzy należącej do jego drewnianej stodoły, zainicjowanej z wniosku Skarżącego na podstawie art 267 Kodeks Postępowania Administracyjnego (postanowienie PINB w H. z dnia [...].02.2018, nr [...] - w chwili obecnej sprawę tę rozstrzyga Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku pod sygn. akt II SA/Bk 295/18) nie stanowi o rażącym naruszeniu prawa oraz nie zawiera wady postanowienia [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] powodującą zarazem jej nieważność z mocy prawa. c) art. 5 ust 1 w związku z art. 6, 7 Europejskiego Kodeksu Dobrej Administracji poprzez niesłuszne stwierdzenie, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. w obecnym stanie faktycznym i prawnym ma prawo prowadzić egzekucję administracyjną na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w H. z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w stosunku do Skarżącego, kiedy to kwestia całościowego zwolnienia Skarżącego z kosztów postępowania administracyjnego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w H. nie została jeszcze ostatecznie i prawomocnie zakończona (postanowienie PINB w H. z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...]). 2. Naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: a) art. 2 ustawy z dnia 2 czerwca 1997 r. Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez naruszenie zasad demokratycznego państwa prawnego, przez brak zapewnienia w toku postępowania sprawiedliwości i rzetelności przy rozstrzyganiu o sytuacji jednostki. b) art. 7 ustawy z dnia 2 czerwca 1997 r. Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez naruszenie zasad praworządności. c) art. 13 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności w związku z brakiem skutecznego środka odwoławczego w przedmiocie wycofania z obrotu prawnego niesłusznego i niezgodnie wydanego z prawem postanowienia [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...]. d) art. 17 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności w związku z ogólnie pojętym zakazem nadużywania praw przez organy administracji publicznej. Skarżący wniósł o: 1. uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego . 2. wystąpienie do Naczelnego Sądu Administracyjnego o rozstrzygnięcie następującego zagadnienia prawnego: "Czy organ administracji publicznej, w tym przypadku nadzoru budowlanego ma prawo uznać zarzuty od prowadzonej egzekucji administracyjnej za nieuzasadnione, a zarazem wszczynać postępowanie egzekucyjne w przedmiocie wyegzekwowania kosztów postępowania administracyjnego, kiedy to uczestnik postępowania administracyjnego, którego obciążono tymi kosztami w tym postępowaniu administracyjnym, na podstawie art. 267 k.p.a złożył wniosek o całościowe zwolnienie go z tych kosztów postępowania administracyjnego, a sprawa ta nie została jeszcze prawomocnie i ostatecznie zakończona"; 3. przy rozstrzyganiu przedmiotowej sprawy przeprowadzenie dowodu z akt postępowania sądowego, zakończonego już przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Białymstoku - sygn. akt II SA/Bk 630/17 oraz toczącego się obecnie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Białymstoku - sygn. akt II SA/Bk 295/18. 4. zwrot Skarżącemu wszystkich kosztów postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Białymstoku, w tym ewentualnego wpisu od przedmiotowej skargi. W ocenie Skarżącego organ egzekucyjny w administracji, w tym przypadku Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. w obecnym stanie faktycznym i prawnym (tj. kiedy do dnia obecnego nie została prawomocnie i ostatecznie rozstrzygnięta kwestia całościowego zwolnienia Skarżącego z kosztów postępowania administracyjnego prowadzonego przez PINB w H. - postanowienie PINB w H. z dnia [...] lutego 2018 r., nr [...] - w chwili obecnej sprawę tę rozstrzyga Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku pod sygn. akt II SA/Bk 295/18) nie może prowadzić egzekucji administracyjnej w tej sprawie w stosunku do Skarżącego. W tym konkretnym przypadku wniesione przez Skarżącego zarzuty w sprawie prowadzonej egzekucji administracyjnej na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] września 2017 r., nr [...] wystawionego przez PINB w H. powinny zostać uznane za zasadne. Nie uznanie tych zarzutów za zasadne w ocenie Skarżącego stanowi o rażącym naruszeniu prawa, a także o wadzie powodującą nieważność z mocy prawa postanowienia [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] listopada 2017 r., nr [...] (art. 156 § 1 pkt 2, 7 k.p.a.). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Podkreślenia przy tym wymaga, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, dalej: p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W niniejszej sprawie takie naruszenia i wady nie wystąpiły, dlatego skarga została oddalona. Przedmiotem skargi wywiedzionej do tutejszego Sądu jest postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2018r. utrzymujące w mocy własne postanowienie z [...] lipca 2018r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia [...]WINB z [...] listopada 2017r., utrzymującego w mocy postanowienie PINB w H. z [...] października 2017r. uznające za nieuzasadnione zarzuty do postępowania egzekucyjnego toczącego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] września 2017r. Nr [...]. Wskazać należy, iż zaskarżone postanowienie z dnia [...] września 2018 r. wydane zostało w trybie stwierdzenia nieważności postanowienia, który jest nadzwyczajnym trybem postępowania administracyjnego i którego przesłanki zastosowania zostały enumeratywnie wymienione w art. 156 § 1 k.p.a. Tryb ten jest wyjątkiem od wyrażonej w art. 16 k.p.a. zasady ogólnej trwałości decyzji , a organ administracji publicznej orzekający w tym trybie, posiada jedynie uprawnienia kasacyjne tzn. rozstrzyga tylko i wyłącznie w kwestii istnienia bądź nieistnienia - w dacie wydania kontrolowanego w trybie stwierdzenia nieważności postanowienia- przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a., nie rozstrzyga zaś o istocie sprawy będącej przedmiotem postępowania prowadzonego w trybie zwykłym. Istotą postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia jest bezsporne ustalenie wyłącznie kwestii, czy dane postanowienie jest dotknięte jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa. Oznacza to, że w postępowaniu nadzorczym – odmiennie niż w postępowaniu toczącym się w trybie zwykłym - nie można rozpatrywać sprawy co do istoty. Przedmiotem postępowania nadzorczego jest bowiem postanowienie, a nie sprawa. W postępowaniu nadzorczym są rozpoznawane kwestie prawne, a organ nadzoru działa wyłącznie jako organ kasacyjny. Aby stwierdzić nieważność badanego postanowienia organ zobowiązany jest bezspornie ustalić zaistnienie jednej z przesłanek enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Organ administracji publicznej zobligowany jest do stwierdzenia nieważności postanowienia, która m.in.: wydana została z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) . Rażące naruszenie prawa określane jest w orzecznictwie sądowoadministracyjnym jako oczywiste i bezsporne naruszenie przepisu prawa, a przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawa. Ponadto o tym, czy naruszenie prawa jest "rażące", decyduje ocena skutków społeczno-gospodarczych jakie dane naruszenie za sobą pociąga (zob. np. wyrok NSA z dnia 20 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1614/09, Lex nr 746680; wyrok WSA w Olsztynie z dnia 12 sierpnia 2010 r., sygn. akt II SA/Ol 499/10, Lex nr 666071). Skarżący inicjując postępowanie nadzorcze w stosunku do postanowienia [...]WINB z dnia [...] listopada 2017r. de facto kwestionuje prawną dopuszczalność prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego z [...] września 2017r. w sytuacji w której ostatecznie i prawomocnie nie został załatwiony jego wniosek o zwolnienie go od ponoszenia kosztów postępowania w kwocie 984zł za sporządzenie w ramach wykonania zastępczego ekspertyzy technicznej należącej do skarżącego drewnianej stodoły położonej w N. przy ul. M. Należy w tym miejscu wyjaśnić, że powyższe koszty zostały ustalone ostatecznym i prawomocnym postanowieniem PINB w H. z dnia [...] listopada 2012r., zaś organy odmówiły stwierdzenia nieważności tego rozstrzygnięcia , co zaakceptował WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 17 marca 2017r. w sprawie VII SA/Wa 1165/16. Należy podzielić całkowicie stanowisko organów, że środki zaskarżenia składane przez skarżącego, w tym wniosek o stwierdzenie nieważności, zażalenie , zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym, czy skarga do sądu administracyjnego nie skutkują automatycznie wstrzymaniem wykonalności postanowienia PINB w H. z [...] listopada 2012r. ustalającego wyżej wskazane koszty. Jedynie wydanie w tym przedmiocie rozstrzygnięcia przez organ lub sąd ( art. 61 § 3 ppsa) wstrzymałoby egzekucję świadczenia, a takie postanowienie w sprawie nie zostało wydane. Dotyczy to również składanych wniosków o zwolnienie od obowiązków ponoszenia tych kosztów. Dopiero ostateczne postanowienie zwalniające skarżącego z tego obowiązku stanowiłoby przeszkodę prawną w ich egzekwowaniu. Zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym są środkiem ochrony zobowiązanego gdy postępowanie egzekucyjne narusza istotne zasady tego postępowania lub gdy egzekucja jest niedopuszczalna. Podstawą zarzutu mogą być tylko okoliczności taksatywnie wymienione w art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zgodnie z treścią przepisu art. 33 ustawy podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4; 4) błąd co do osoby zobowiązanego; 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1; 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; 10) niespełnienie wymogów określonych w art. 27. Stosownie zaś do przepisu art. 26 § 1 ustawy organ egzekucyjny wszczyna egzekucję administracyjną na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego, sporządzonego według ustalonego wzoru. Jeżeli wierzyciel jest jednocześnie organem egzekucyjnym, przystępuje z urzędu do egzekucji na podstawie tytułu wykonawczego przez siebie wystawionego (§ 4). Wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego (§ 5 pkt 1). Przepis art. 1a pkt 13 ustawy wskazuje, że przez pojęcie wierzyciela - rozumie się podmiot uprawniony do żądania wykonania obowiązku lub jego zabezpieczenia w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym lub zabezpieczającym. Natomiast w pkt 7 przywołanego przepisu określono, że pojęcie organu egzekucyjnego obejmuje - organ uprawniony do stosowania w całości lub w części określonych w ustawie środków służących doprowadzeniu do wykonania przez zobowiązanych ich obowiązków o charakterze pieniężnym lub obowiązków o charakterze niepieniężnych oraz zabezpieczenia wykonania tych obowiązków. Zaś w pkt 14 tego przepisu wskazano, że przez właściwy organ jednostki samorządu terytorialnego rozumie się odpowiednio wójta, burmistrza (prezydenta miasta), starostę lub marszałka województwa. Przepis art. 2 ustawy określa jakie obowiązki podlegają egzekucji administracyjnej. Egzekucji administracyjnej podlegają m.in. - należności pieniężne przekazane do egzekucji administracyjnej na podstawie innych ustaw (art. 2 pkt 5 ustawy). Natomiast art. 5 § 1 pkt 2 ustawy stanowi, że uprawnionym do żądania wykonania w drodze egzekucji administracyjnej obowiązków określonych w art. 2 jest organ lub instytucja bezpośrednio zainteresowana w wykonaniu przez zobowiązanego obowiązku albo powołana do czuwania nad wykonaniem obowiązku, a w przypadku braku takiej jednostki lub jej bezczynności - podmiot, na którego rzecz wydane zostało orzeczenie, lub którego interesy prawne zostały naruszone w wyniku niewykonania obowiązku. W świetle przywołanej powyżej regulacji nie ulega wątpliwości, że wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. Jak wynika z treści uzasadnienia kontrolowanego w trybie nadzoru postanowienia [...]WINB z [...] września 2018r. skarżący ani w zarzutach ani w zażaleniu od postanowienia organu I instancji nie wskazał , aby zachodziła którakolwiek z przesłanek określonych w cytowanym art. 33 ustawy, co musiało skutkować uznaniem za nieuzasadnione wniesionych zarzutów. W ocenie Sądu stanowisko organu egzekucyjnego zasługuje w pełni na aprobatę , co skutkować musi stwierdzeniem ,że nie narusza ono prawa tym bardziej w sposób rażący ,a w konsekwencji przejęciem braku podstaw do stwierdzenia nieważności tego postanowienia. Toczące się postępowanie o zwolnienie skarżącego od obowiązków ponoszenia kosztów wynikających z postanowienia PINB w H. z [...] listopada 2012r. czy to przed organami czy przed sądem administracyjnym nie stanowi podstawy do skutecznego wniesienia zarzutów do postępowania egzekucyjnego. W ocenie Sądu prawidłowa jest ocena organów, że kontrolowane w postepowaniu nadzorczym postanowienie nie jest dotknięte żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1- 7 k.p.a. Na marginesie Sąd jedynie zauważa, że ewentualne ostateczne postanowienie o zwolnieniu skarżącego od kosztów po ich wyegzekwowaniu, będzie skutkowało koniecznością ich zwrotu na rzecz skarżącego. Biorąc powyższe po uwagę należy stwierdzić, że wbrew zarzutom skargi nie doszło do naruszenia przepisów postępowania ani prawa materialnego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia. Dlatego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako nieuzasadnioną.