VII SA/Wa 2466/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: asesor WSA Wojciech Białogłowski (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2025 r., na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze skargi K. P. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 25 lipca 2024 r., nr 888/2024 w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego, p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. I 1. K. P. (dalej: skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 25 lipca 2024 r. (nr 888/2024), w którym umorzono postępowanie z odwołania R. P. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego W. z [...] stycznia 2024 r. (nr [...]) w przedmiocie nakazania skarżącej rozbiórki obiektu budowlanego. 2. W odpowiedzi na skargę, przedstawioną w piśmie procesowym z 7 października 2024 r., Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie. 3. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału VII Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 30 maja 2025 r. skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 500 zł – w terminie siedmiu dni od dnia jego doręczenia, pod rygorem odrzucenia skargi. 4. W reakcji na powyższe zarządzenie skarżąca złożyła zażalenie (podpisane również przez R. P.) oraz wniosek o przyznanie jej prawa pomocy. 5. Postanowieniem z 28 lutego 2025 r. (sygn. akt VII SPP/Wa 686/24) starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie odmówił przyznania skarżącej prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata z urzędu. 6. Od powyższego postanowienia skarżąca wniosła sprzeciw. 7. Postanowieniem z 15 kwietnia 2025 r. (sygn. akt VII SPP/Wa 686/24) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie utrzymał w mocy postanowienie starszego referendarza sądowego. 8. Postanowieniem z 8 października 2025 r. (sygn. akt II OZ 1131/25) Naczelny Sąd Administracyjny – Izba Ogólnoadministracyjna oddalił zażalenie skarżącej oraz odrzucił zażalenie R. P. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału VII Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 30 maja 2025 r. 9. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału VII Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 21 października 2025 r. skarżąca została wezwana do wykonania prawomocnego zarządzenia z 30 maja 2025 r. w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. 10. Wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego zostało doręczone skarżącej w dniu 13 listopada 2025 r. 11. Pismem z 20 listopada 2025 r. skarżąca wniosła zażalenie na zarządzenie z 21 października 2025 r., pod którym podpisał się również R. P. 12. W dniu 8 grudnia 2025 r. ustalono w Rejestrze Opłat Sądowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, że do niniejszej sprawy nie wpłynęła od skarżącej jakakolwiek suma pieniężna, uiszczona tytułem należnego wpisu sądowego. II Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 1. Zgodnie z art. 219 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, ze zm.; dalej: p.p.s.a) strona wnosząca skargę obowiązana jest uiścić wpis sądowy od skargi. Sąd administracyjny nie podejmie żadnej czynności na skutek skargi, od której nie zostanie uiszczony należny wpis. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego skargę, aby – pod rygorem jej odrzucenia – uiścił wpis w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania (art. 220 § 1 p.p.s.a.). Skarga, od której – pomimo wezwania – nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 p.p.s.a.). 2. W niniejszej sprawie skarżąca, inicjując przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie postępowanie odnośnie do decyzji Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 25 lipca 2024 r. (nr 888/2024) nie uiściła wpisu sądowego od skargi. Zarządzenie Przewodniczącego Wydziału VII Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 30 maja 2025 r. jest zaś prawomocne wobec – z jednej strony – prawomocnego nieprzyznania skarżącej prawa pomocy w zakresie całkowitym, a z drugiej – oddalenia zażalenia na nie przez Naczelny Sąd Administracyjny. 3. Ponieważ skarżąca nie uczyniła zadość wezwaniu do uzupełnienia braku fiskalnego skargi, to w tym stanie rzeczy analizowana skarga podlega odrzuceniu. W dokumentach księgowych dotyczących opłat sądowych tut. Sądu nie zidentyfikowano bowiem wpłaty do niniejszej sprawy; nie ma w aktach sądowych również żadnej korespondencji od skarżącej, w której przedłożyłaby dowód uiszczenia należnego wpisu. W związku z powyższym – na zasadzie art. 220 § 3 p.p.s.a. – należało postanowić jak w sentencji.