VII SA/Wa 247/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Sędziowie sędzia WSA Mirosława Kowalska, sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2017 r. sprawy ze skarg Wspólnoty Mieszkaniowej "[...]" w [...], Wspólnoty Mieszkaniowej "[...]" w [...], [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargi Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2016 r, Nr [...], Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej "[...]" w [...], utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] czerwca 2016 r., Nr [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dla [...] Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w [...], budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami w parterze, garażem podziemnym wraz z zagospodarowaniem terenu przy ul. [...] w [...], dz. nr ew. [...],[...] z obr. [...], który stanowi III etap inwestycji będący kontynuacją zabudowy kwartałów w rejonie ulic [...]. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że przeprowadził w ramach swoich kompetencji dodatkowe postępowanie wyjaśniające zobowiązując inwestora do przedłożenia: - oryginalnej bądź poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii decyzji Zarządu Dzielnicy [...] Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. znak: [...] o warunkach zabudowy; - oryginalnego bądź poświadczonego za zgodność z oryginałem postanowienia Zarządu Dzielnicy [...] Nr [...] z dnia [...] października 2012r, znak: [...]; - analizy możliwości racjonalnego wykorzystania, o ile są dostępne techniczne, środowiskowe i ekonomiczne możliwości, wysokoefektywnych systemów alternatywnych zaopatrzenia w energię i ciepło, zgodnie z § 11 ust. 2 pkt 12 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r, w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U- 2012, poz. 462 ze zm.). [...] Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w [...] przedłożyła brakujące dokumenty. Po przeprowadzeniu dodatkowego postępowania wyjaśniającego Wojewoda [...] stwierdził, iż projektowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami ostatecznej decyzji Zarządu Dzielnicy [...] Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2012r o warunkach zabudowy. Projekt budowlany jest kompletny i został sporządzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane. Do projektu budowlanego dołączono oświadczenia projektantów potwierdzające, iż projekt budowlany został sporządzony zgodnie z przepisami prawa budowlanego oraz zasadami wiedzy technicznej. Projekt budowlany posiada też wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia, w szczególności został zaopiniowany przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, do spraw sanitarno-higienicznych oraz do spraw higieny i bezpieczeństwa pracy. Projekt zawiera również informację dotyczącą bezpieczeństwa i Zatem inwestor spełnił wszystkie obowiązki nałożone przepisami art. 32 ust 4 i art. 33 ust 2 Prawa budowlanego, a przedłożona do zatwierdzenia dokumentacja projektowa spełnia wymogi art. 35 ust 1 Prawa budowlanego. Stosownie więc do treści art. 35 ust. 2 pkt 4 Prawa budowlanego: "W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę." Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu, organ odwoławczy wyjaśnił, że są one nietrafne i nie znajdują potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym. Odwołująca Wspólnota Mieszkaniowa "[...]" w [...] zarzuca, iż dla projektowanej inwestycji nie zachowano wskaźnika zabudowy określonego w decyzji o warunkach zabudowy. Wspólnota Mieszkaniowa powołała się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 maja 2008 r. - sygn. akt I OSK 785/07, zgodnie z którym, w przypadku, gdy powierzchnia zabudowy nie została jednoznacznie określona, należy przyjmować definicję przyjętą w wykładni Polskiej Normy. Zgodnie z punktem 5.1.2.2 Normy PN-ISO 9836:1997: "powierzchnia zabudowy jest wyznaczona przez rzut pionowy zewnętrznych krawędzi budynku na powierzchnię terenu. Do tej powierzchni nie wlicza się powierzchni obiektów budowlanych ani ich części nie wystających ponad powierzchnię terenu, powierzchni elementów drugorzędnych, np. schodów zewnętrznych, ramp zewnętrznych daszków, markiz, występów dachowych, oświetlenia zewnętrznego, powierzchni zajmowanej przez wydzielone obiekty pomocnicze (np. szklarnie, altany, szopy)". Skarżąca Wspólnota wskazała, iż powierzchnia rzutu podcieni (przejście na teren wewnętrznego dziedzińca i wjazd do garażu podziemnego) na grunt nie została uwzględniona przy obliczaniu powierzchni zabudowy. Wojewoda [...] nie zgodził się z powyższym stanowiskiem. Wyjaśnił, że sposób obliczania wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy został określony w decyzji Zarządu Dzielnicy [...] Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r o warunkach zabudowy. Zgodnie z ustaleniami decyzji wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy należy mierzyć po obrysie kondygnacji parteru w stosunku do powierzchni terenu inwestycji. Tak więc przyjęty w projekcie sposób pomiaru wielkości powierzchni zabudowy, mierzonej po obrysie kondygnacji parteru w stosunku do powierzchni terenu inwestycji jest prawidłowy i oznacza, że powierzchnia podcieni nie powinna być ujęta w obliczeniach wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy. Zdaniem organu odwoławczego dokonane w projekcie budowlanymi wyliczenie wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy jest zgodnie z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy. Kolejny zarzut Wspólnoty Mieszkaniowej "[...]" w [...] dotyczy braku przeprowadzenia przez organ pierwszej instancji w sposób wyczerpujący postępowania wyjaśniającego. Zdaniem Wspólnoty niewypełnienie tego obowiązku polegało na tym, że nie dokonano szczegółowej analizy kwestii związanej z powierzchnią biologicznie czynną na terenie planowanej inwestycji. Co więcej, w dokumentacji projektowej podano dwa rozbieżne współczynniki powierzchni biologicznie czynnej (na str. 9 projektu budowlanego podana jest informacja, iż współczynnik ten dla planowanej inwestycji wynosi 30,4%, natomiast na stronie 11 - 29%). Skarżąca poddaje również w wątpliwość fakt, czy roślinność nasadzona na płycie garażu oraz na kracie trawnikowej będzie miała umożliwioną naturalną wegetację. Odnosząc się do tego zarzutu Wojewoda [...] wyjaśnił, że w decyzji o warunkach zabudowy określono wskaźnik terenu biologicznie czynnego na 25 %. Z projektu budowlanego wynika, iż uzyskano wymagany wskaźnik projektując obszar zieleni na gruncie rodzimym 456 m2 (100% PBG) oraz obszar zieleni na płycie garażu o powierzchni 866m2 (50%) co daje 456+433 = 889m2 (26,55%). Dodatkowo zwiększono powierzchnię biologicznie czynną o 73,35 m poprzez zaprojektowanie 163 m powierzchni miejsc postojowych w nawierzchni wzmocnionej kratą trawnikową przez co uzyskano w sumie 962,35m2, co stanowi = 28,74%. Ponadto, w dokumentacji organu II instancji znajduje się oświadczenie projektanta arch. [...], w którym to projektant oświadcza, iż "na stronie 9 wyżej opisanego projektu budowlanego znajduje się oczywista pomyłka pisarska i należy nanieść poprawkę, która będzie polegała na wykreśleniu błędnej liczby 30,4% i wpisaniu prawidłowej liczby 29% powierzchni biologicznie czynnej. Na stronie 11 projektu budowlanego z dnia 22.04.2016 znajduje się prawidłowa wartość 29% powierzchni biologicznie czynnej". Nadto, przy piśmie z dnia 18 lipca 2016r. stanowiącym odpowiedź na złożone przez Wspólnotę Mieszkaniową [...] odwołanie, inwestor wyjaśnia, iż przedstawione w projekcie warstwy P4 stropu nad garażem podziemnym (zieleń) zapewniają prawidłowe warunki wegetacji roślin i odprowadzenia wody opadowej. Teren zieleni urządzonej na stropie garażu jest wyposażony w system odwodnienia, co jest przedstawione na rysunkach architektonicznych rzutu parteru i rysunkach branży sanitarnej. W projekcie przewidziano też miejsca do zewnętrznego poboru wody, umożliwiające podłączenie systemu automatycznego podlewania zieleni. Następny zarzut Wspólnoty Mieszkaniowej dotyczy braku w zaskarżonej decyzji informacji o zakresie zabezpieczenia nieruchomości sąsiednich przed wpływem skutków budowy. Zdaniem Wojewody [...] nie sposób zgodzić się z tym zarzutem gdyż w decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] czerwca 2016 r., Nr [...] udzielającej pozwolenia na budowę określono szczególne warunki zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych. Mianowicie w pkt 1 ww. decyzji wskazano, że inwestycję należy realizować zgodnie z zatwierdzoną dokumentacją z zastosowaniem się do uwag i zaleceń zawartych w uzyskanych opiniach i uzgodnieniach, stosując się do przepisów Prawa budowlanego w sposób zapewniający bezpieczeństwo ludzi i mienia oraz ochronę środowiska, bez naruszenia praw osób trzecich. Co więcej wskazano, iż prace ziemne i fundamentowe należy prowadzić z nadzorem geotechnicznym, biorąc pod uwagę warunki posadowienia i zabudowę sąsiednią, a prowadzenie robót budowlanych nie może uniemożliwiać prawidłowego funkcjonowania obiektów i nieruchomości sąsiednich. Dodatkowo inwestor, przy pismach z dnia 14 czerwca 2016 r. oraz z dnia 18 lipca 2016 r. wskazał, iż z uwagi na zachowane odległości i posadowienie projektowanego budynku, budynek ten nie będzie miał wpływu na posadowienie budynków sąsiednich. Niemniej jednak, dodatkowo wyjaśniono, iż wykop pod inwestycję zostanie zabezpieczony ścianką berlińską. Potwierdza to również oświadczenie projektanta mgr inż. [...] z dnia 14 czerwca 2016 r., które znajduje się w aktach organu I instancji ( str. 131 akt). Wojewoda [...] podkreślił, że odpowiedzialność za zgodność projektu budowlanego z przepisami prawa ponosi przede wszystkim projektant. Zgodnie z art. 20 ust. 1 pkt 1, ust. 2 i 4 Prawa budowlanego, do podstawowych obowiązków projektanta należy opracowanie projektu budowlanego w sposób zgodny z ustaleniami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy i wymaganiami przepisów oraz zasadami wiedzy technicznej; zapewnienie sprawdzenia projektu architektoniczno-budowlanego; dołączenie do projektu oświadczenia swojego oraz sprawdzającego o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Nieprzestrzeganie przez projektanta przy projektowaniu lub wykonywaniu robót budowlanych przepisów art. 5 Prawa budowlanego może powodować odpowiedzialność zawodową w budownictwie (art. 95 Prawa budowlanego). Niezależnie od odpowiedzialności korporacyjnej projektant jako- podmiot gospodarczy może podlegać dochodzeniu roszczeń cywilnoprawnych związanych ze szkodami będącymi efektem wadliwego projektowania. Tak szeroko zakrojona odpowiedzialność projektanta stanowić ma gwarancje dla inwestora i dla organu, że projekt jest opracowany zgodnie z przepisami, co zwalnia organy architektoniczno-budowlanej ze szczegółowego badania projektu poza przypadkami opisanymi w art. 35 ust 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego ( por. wyrok NSA z dnia 10 maja 2013 r., II OSK 44/12). Ponadto, organ administracji nie może ingerować w zawartość merytoryczną projektu, a jego ocenie podlega jedynie zgodność przyjętych rozwiązań z prawem. W niektórych orzeczeniach Naczelny Sąd Administracyjny ogranicza nawet zakres kontroli organu do sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z planem miejscowym lub decyzją o warunkach zabudowy (por. wyrok NSA z dnia 10 maja 2013 r., II OSK 44/12 i przywołane tam orzecznictwo). Wojewoda [...] stwierdził zgodność projektu zagospodarowania terenu z prawem oraz projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy, tak więc dalsza ingerencja stanowiłaby przekroczenie zakresu oceny dokonywanej przez organ administracji architektoniczno-budowlanej i niejako przejęcie ustawowych obowiązków projektanta. Organ odwoławczy wskazał, iż zasada poszanowania interesów osób trzecich nie oznacza, że interesy tych osób muszą być w pełni zaspokojone, ponieważ powinny być wzięte pod uwagę i traktowane na równi z interesami wszystkich stron postępowania, w tym inwestora. Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 2 kwietnia 1998r. (IV SA 1517/97) " Prawo własności inwestora musi być tak samo chronione, jak prawo własności właściciela sąsiedniej działki". Zdaniem organu odwoławczego realizacja każdego obiektu budowlanego wiąże się z określonymi ograniczeniami dla nieruchomości sąsiednich. Jednakże powyższe nie może ograniczać prawa inwestora do zabudowy działki w sposób zgodny z przepisami, wynikającego m.in. z art. 4 Prawa budowlanego. W postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę obowiązkiem organów administracji jest zbadanie, czy w wyniku realizacji inwestycji dojść może do naruszenia interesów osób trzecich, ale wyłącznie w zakresie ewentualnego naruszenia norm Prawa budowlanego i warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki. Jeżeli decyzja o pozwoleniu na budowę nie wykazuje żadnej sprzeczności z powyższymi wymogami, to spowodowane realizacją inwestycji dolegliwości dla otoczenia nie mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające uzasadnione interesy osób trzecich. Nie chodzi bowiem o wszelkie utrudnienia, jakie może przynieść planowane przedsięwzięcie, a jedynie o takie, które dotyczyć mogą naruszeń interesów prawnych innych osób, a nie interesów faktycznych. Ochrona takich interesów w procesie inwestycyjnym nie może prowadzić do sytuacji, w której to osoby trzecie, a nie inwestorzy - właściciele nieruchomości, na której mają powstać planowane inwestycje, decydować będą o dopuszczalności wybudowania obiektów budowlanych, miejscu posadowienia takich obiektów i rodzaju obiektu budowlanego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 listopada 2005 r., sygn. akt IIOSK 672/05 ). Od wymienionej na wstępie decyzji Wojewody [...] skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli: Wspólnota Mieszkaniowa "[...]" w [...] (sprawa pierwotnie zarejestrowana pod sygn. akt VII SA/Wa 247/17), Wspólnota Mieszkaniowa "[...]" w [...] (sygn. akt VII SA/Wa 248/17) oraz [...], którego skarga zarejestrowana została pod sygn. akt VII SA/Wa 249/17. Na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2017 r Sąd postanowił na podstawie art. 111 § 2 p.p.s.a. połączyć ww. sprawy do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia i prowadzić postępowanie pod sygn. akt VII SA/Wa 247/17. Wspólnota Mieszkaniowa "[...]" w [...] zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie: - art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w zw. z § 8 ust. 2 pkt 9 Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego poprzez udzielenie pozwolenia na budowę, pomimo iż powierzchnia zabudowy obiektu przekracza dopuszczalną powierzchnię zabudowy określoną w decyzji Nr [...] Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r o warunkach zabudowy. - § 8 ust. 2 pkt 9 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012r poprzez nieuwzględnienie w projekcie budowlanym prawidłowego obliczenia powierzchni zabudowy projektowanej inwestycji, co powoduje, że projekt ten jest niekompletny i nie spełnia wymogów przepisów powszechnie obowiązujących; - art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez udzielenie pozwolenia na budowę, pomimo iż nie został zachowany wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej określony w decyzji Nr [...] Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] sierpnia 2012r o warunkach zabudowy. Zarzuciła również naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na wynik sprawy: - art. 10 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego poprzez niezawiadomienie stron o możliwości zapoznania ze zgromadzonym materiałem dowodowym, pomimo iż materiał ten został uzupełniony na etapie postępowania odwoławczego, a w konsekwencji uniemożliwienie stronom odniesienia się do nowych dowodów zgromadzonych w sprawie; - art. 138 § 1 k.p.a. w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji pomimo niezapewnienia stronom postępowania czynnego udziału w postępowaniu i niedopuszczenie do udziału w postępowaniu wszystkich jego uczestników; - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez błędne utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji, podczas gdy organ II instancji winien był uchylić decyzję Prezydenta [...] oraz przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji; - art. 107 § 1 w związku z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nieprawidłowe uzasadnienie danych decyzji, brak odniesienia się do całokształtu materiału dowodowego, brak wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których dowodom i twierdzeniom Zarządu Wspólnoty "[...]" odmówił wiarygodności i mocy dowodowej; - 136 k.p.a. oraz art. 50 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i dokonanie uzupełnień projektu budowlanego na etapie postępowania odwoławczego, a w konsekwencji naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania wyrażonej w art. 15 k.p.a.; - art. 32 ust. 1 Konstytucji w zw. z art. 8 i art 7 k.p.a. poprzez nierówne traktowanie stron postępowania i prowadzenie postępowania w interesie tylko jednego podmiotu - inwestora, a przez to naruszenie zaufania obywateli do władzy publicznej oraz nieuwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli; - naruszenie art. 7 i 77 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności zmierzających do wszechstronnego wyjaśnienia sprawy. Przy tak skonstruowanych zarzutach Wspólnota Mieszkaniowa "[...]" w [...] wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, jak również o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Wspólnota Mieszkaniowa "[...]" w [...] zarzuciła natomiast zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania, które dają podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] tj. naruszenie: - art. 15 k.p.a. w zw. z art. 78 Konstytucji poprzez naruszenie zasady dwuinstncyjności i utrzymanie przez Wojewodę [...] w mocy decyzji organu I instancji wydanej w sytuacji braku udziału przed organem pierwszej instancji wszystkich stron postępowania, co powinno skutkować uchyleniem decyzji organu pierwszej instancji; - art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 15 k.p.a. poprzez wydanie przez Wojewodę [...] decyzji z naruszeniem zasady dwuinstancyjności co stanowi rażące naruszenie prawa i jest podstawą do stwierdzenia nieważności całego postępowania tj. decyzji I jak i w II instancji; - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego w zw. z art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. poprzez błędne ustalenie przez organ pierwszej instancji kręgu stron postępowaniu polegające na pominięciu w toczącym się postępowaniu przed tym organem strony właścicieli - mieszkańców nieruchomości położonej przy ul. [...] w [...]. - art. 268a k.p.a. poprzez wydanie decyzji Wojewody przez Pana [...], podczas gdy w aktach sprawy nie znajduje się pisemne upoważnienie dla Pana [...] do wydania tej decyzji, udzielone bezpośrednio przez Wojewodę [...]; - art. 10 k.p.a. w zw. z art. 61 § 4 k.p.a., w zw. z 79 § 1 k.p.a., w zw. z art. 109 § 1 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego poprzez niezawiadomienie stron o wszczęciu postępowania i prowadzenie postępowania w sposób uniemożliwiający zapewnienie czynnego udziału stron w postępowaniu; - art. 10 k.p.a. poprzez niezawiadomienie stron przed wydaniem decyzji o zebranych dowodach i materiałach, a w konsekwencji uniemożliwienie stronom wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; - art. 8 k.p.a. i art 11 k.p.a. w zw. z art. 35 ust 3 k.p.a. i art. 36 § 1 k.p.a. w zw. z art. 10 k.p.a. poprzez niezawiadomienie stron o nowym terminie załatwienia sprawy, co w powiązaniu z pozostałymi naruszeniami art. 10 k.p.a. uniemożliwiło stronom wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydanie ostatecznej decyzji Wojewody; - art. 8 k.p.a., art. 11 k.p.a. wz. z art. 109 § 1 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. i art. 110 k.p.a. poprzez niedoręczenie uczestnikowi – [...] decyzji Wojewody [...] w celu uniemożliwienia temu uczestnikowi wniesienia skargi na tę decyzję; - art. 8 k.p.a. i art. 11 k.p.a. w zw. z art. 123 § 1 k.p.a., w zw. z art. 140 k.p.a. i art. 6 k.p.a. w zw. z art. 2 Konstytucji RP poprzez wydanie postanowienia nr [...] z dnia [...] grudnia 2016 r stwierdzającego niedopuszczalność odwołania od decyzji organu I instancji, tj. 12 dni po zakończeniu postępowania odwoławczego ostateczną Decyzją Wojewody i doręczenie tego postanowienia uczestnikowi postępowania [...] z pouczeniem, iż przysługuje na nie skarga do sądu administracyjnego, w sytuacji gdy uczestnikowi nie została doręczona Decyzja Wojewody kończąca postępowanie, co stanowi zastawienie przez organ "pułapki procesowej" na uczestnika postępowania do pouczenia zawartego w postanowieniu wydanym po zakończeniu postępowania odwoławczego decyzją ostateczną i wniesienie skargi na postanowienie (nawet przy założeniu jej uwzględnienia), spowodowałoby upłynięcie terminu do wniesienia skargi na decyzję Wojewody; - art. 134 k.p.a. w zw. z art. 129 § 2 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. oraz art. 12 k.p.a. poprzez wydanie w stosunku do uczestnika postępowania postanowienia stwierdzającego niedopuszczalność odwołania z powodu uchybienia terminu do wniesienia odwołania, w sytuacji gdy zgodnie z orzecznictwem, termin na wniesienie odwołania od decyzji dla strony pominiętej w postępowaniu przed organem I instancji jest otwarty aż do zakończenia postępowania odwoławczego decyzją ostateczną, co było organowi wyraźnie przez uczestnika wskazane w jego odpowiedzi na wezwanie organu z dnia 6 września 2016 r. do złożenia wyjaśnień; - art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 6 k.p.a., art. 8 k.p.a. i art. 11 k.p.a. poprzez nieustosunkowanie się w żaden sposób w uzasadnieniu decyzji Wojewody, ani w trakcie postępowania odwoławczego, do wniosków i żądań składanych przez uczestnika postępowania w trakcie postępowania odwoławczego, tak jakby nigdy nie zostały one zgłoszone podczas gdy organ odwoławczy rozpoznaje sprawę, a nie odwołanie i ma obowiązek odniesienia się do wszystkich zgłaszanych w trakcie postępowania żądań i zarzutów podniesionych przez strony postępowania, gdyż postępowanie odwoławcze nie jest postępowaniem kontrolnym w stosunku do postępowania przed organem I instancji tylko rozpoznaniem sprawy merytorycznie od nowa. Strona zarzuciła również naruszenie prawa materialnego, tj.: - § 8 ust. 2 pkt 9 rozporządzenia z dnia 25 kwietnia 2012 r poprzez utrzymanie w mocy decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwoleń a na budowę, który to projekt budowlany przewiduje obliczenie powierzchni zabudowy planowanej inwestycji w sposób sprzeczny z Polską Normą PN-ISO 9836:1997, której obowiązek zastosowania wynika bezpośrednio z Rozporządzenia, które jest zgodnie z Konstytucją RP aktem prawa powszechnie obowiązującego; - art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez utrzymanie w mocy decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę, który to projekt w części zagospodarowanie terenu przewiduje wjazd/wyjazd z inwestycji (parkingu naziemnego) na i przez nieruchomość skarżącej (dz. [...]) co jest sprzeczne z decyzją o warunkach zabudowy dla tej inwestycji. Wspólnota Mieszkaniowa "[...]" w [...] wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, jak również o zasądzenie kosztów według norm przepisanych. [...] co do zasady zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie tych samym przepisów, co Wspólnota Mieszkaniowa "[...]" w [...], której jest członkiem. Wniósł o stwierdzenie wydania zaskarżonej decyzji z rażącym naruszeniem prawa i stwierdzenie jej nieważności oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargi organ wniósł o oddalenie skarg Wspólnoty Mieszkaniowej "[...]" w [...] oraz Wspólnoty Mieszkaniowej "[...]" w [...], natomiast w stosunku do skargi [...] wniósł o jej odrzucenie wskazując, że ww. skarżący nie posiada interesu prawnego do wniesienia skargi. W piśmie procesowym z dnia 13 marca 2017 r [...] wskazał, że jest współużytkownikiem wieczystym drogi, dla której prowadzona jest księga [...]. Współużytkownicy wieczyści drogi (ujawnieni w księdze wieczystej [...]) prowadzącej do planowanej inwestycji objętej zaskarżoną decyzją, nie byli ani przez organ pierwszej instancji ani przez organ odwoławczy zawiadamiani o toczącym się postępowaniu, ani o przeprowadzanych w ramach tego postępowania dowodach, ani o zgromadzeniu materiału dowodowego przez wydaniem decyzji, ani nie były doręczane im decyzje organu I i II instancji. Księga Wieczysta [...] obejmuje działki [...] w obrębie [...], na które zgodnie z projektem Inwestora będzie skierowany wyjazd z garażu podziemnego. Wskazał na pkt 1.5 decyzji o warunkach zabudowy, w którym jest mowa o dojeździe do planowanej inwestycji z ul. [...] za pośrednictwem dz. ew. [...]. Wyjaśnił, że działki [...] zgodnie z decyzją organu I instancji znajdują się w obszarze oddziaływania obiektu. Oznacza to, że wszyscy użytkownicy wieczyści ujawnieni w księdze [...] w postępowaniu administracyjnym dotyczącym pozwolenia na budowę, zakończonego zaskarżoną decyzją mają interes prawny oparty na przepisach prawa materialnego, co oznacza, że z mocy prawa, na podstawie art. 28 ust. 2 Prawa Budowlanego, są stronami tego postępowania. Organy obydwu instancji całkowicie zaniechały wyjaśnienia kwestii zarządu drogi objętej księgą [...], co doprowadziło do nieprawidłowego ustalenia kręgu stron postępowania. W piśmie z dnia 12 kwietnia 2017 r inwestor odniósł się do ww. pisma [...] i wniósł o odrzucenie skargi ww. z uwagi na fakt nieskutecznego wniesienia odwołania od decyzji z dnia [...] czerwca 2016 r. (postanowieniem z dnia [...] grudnia 2016 r., nr [...] Wojewoda [...] stwierdził niedopuszczalność odwołania) oraz niewykazanie indywidualnego interesu prawnego do złożenia tej skargi. W piśmie z dnia 11 kwietnia 2017 r. inwestor wniósł o odrzucenie również skargi Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w [...] z uwagi na jej niedopuszczalność. Inwestor przytoczył treść art. 52 § 1 p.p.s.a. i wskazał, że ww. Wspólnota nie złożyła odwołania od decyzji z dnia [...] czerwca 2016 r., nie skorzystała więc ze środków zaskarżenia przysługujących jej w administracyjnym toku instancji. Zdaniem inwestora Wspólnota Mieszkaniowa [...] w [...] nie wykazała również w jaki sposób przedmiotowa inwestycja oddziałuje na nieruchomość przy ul. [...]. Alternatywnie inwestor wniósł o oddalenie skargi Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w [...]. W tym samym piśmie inwestor podniósł, że żadna ze skarżących wspólnot nie wykazał w jaki sposób doszło do naruszenia ich interesu prawnego. Zdaniem inwestora samo powoływanie się na konflikt interesów inwestora i mieszkańców nie ma żadnego związku z naruszeniem obowiązków przez organy wydające decyzję zatwierdzającą projekt budowlany, a tym bardziej z naruszeniem norm prawa materialnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc polega na weryfikacji decyzji organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Oceniając zasadność skarg w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż skargi są niezasadne gdyż zaskarżona decyzja prawa nie narusza. Kontrolowana decyzja o pozwoleniu na budowę została poprzedzona decyzją Zarządu Dzielnicy [...] Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2012r o warunkach zabudowy. Wbrew zarzutom skarżących decyzja o pozwoleniu na budowę spełnia wymagania wynikające z decyzji o warunkach zabudowy. Przytoczony przez skarżącą Wspólnotę Mieszkaniową "[...]" w [...] wyrok NSA z dnia 6 maja 2008r, I OSK 758/07 nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Dotyczy on sytuacji gdy sposób obliczania wielkości powierzchni zabudowy nie został określony w decyzji o warunkach zabudowy. W wyroku tym także wskazano, że Polskie Normy nie są obowiązującym aktem prawnym. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie sposób obliczania wielkości powierzchni zabudowy został jednoznacznie określony w decyzji o warunkach zabudowy Zarządu Dzielnicy [...] Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. W decyzji tej organ wskazał warunki szczegółowe i zasady zagospodarowania terenu w następujący sposób " wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy mierzonej po obrysie kondygnacji parteru w stosunku do powierzchni terenu inwestycji – 0,3". Tym samym brak jest podstaw do zastosowania Normy PN-ISO9836:1997 oraz odmiennej definicji i sposobu obliczania powierzchni zabudowy przyjętej w normie jako " powierzchnia zabudowy jest wyznaczona przez rzut pionowy zewnętrznych krawędzi budynku na powierzchnię terenu". Przytoczona norma nie jest obowiązującym przepisem prawa, a organy administracyjne zgodnie z art. 35 Prawa budowlanego zobowiązane były do zbadania zgodności projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy. Przyjęty w projekcie sposób pomiaru wielkości powierzchni zabudowy mierzonej po obrysie kondygnacji parteru w stosunku do powierzchni terenu inwestycji jest prawidłowy i oznacza, że powierzchnia podcieni nie powinna być ujęta w obliczeniach wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy. Z projektu budowlanego wynika, że powierzchnia obszaru pod inwestycję kubaturową wynosi 3.348m2, a powierzchnia zabudowy mierzona po obrysie kondygnacji parteru wynosi 1.003,3m2, co stanowi 29,97% i nie przekracza wskaźnika 0,3. Organ odwoławczy trafnie ustalił, że dokonane w projekcie budowlanymi wyliczenie wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy jest zgodne z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy wiążącej organ i nadrzędnej nad wytycznymi wynikającymi z polskich norm. Tym samym za niezasadny należy uznać zarzut naruszenia § 8 ust. 2 pkt 9 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012r w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego poprzez nieuwzględnienie w projekcie budowlanym prawidłowego obliczenia powierzchni zabudowy projektowanej inwestycji. W decyzji o warunkach zabudowy określono też minimalny wskaźnik terenu biologicznie czynnego na 25 %. Z projektu budowlanego wynika, iż uzyskano wymagany wskaźnik projektując obszar zieleni na gruncie rodzimym 456 m2 (100% PBG) oraz obszar zieleni na płycie garażu o powierzchni 866m2 (50%) co daje 456+433 = 889m2 (26,55%). Zapewniono więc minimalny wymagany współczynnik powierzchni biologicznie czynnej projektując tereny z nasadzeniami zieleni na gruncie i płycie garażu bez uwzględnienia powierzchni trawiastej wzmocnionej kratą trawnikową. Dodatkowo zwiększono powierzchnię biologicznie czynną o 73,35 m poprzez zaprojektowanie 163 m powierzchni miejsc postojowych w nawierzchni wzmocnionej kratą trawnikową przez co uzyskano w sumie 962,35m2, co stanowi 28,74%. Ponadto, w dokumentacji znajduje się oświadczenie projektanta arch. [...], w którym to projektant oświadczył, iż "na stronie 9 wyżej opisanego projektu budowlanego znajduje się oczywista pomyłka pisarska i należy nanieść poprawkę, która będzie polegała na wykreśleniu błędnej liczby 30,4% i wpisaniu prawidłowej liczby 29% powierzchni biologicznie czynnej. Na stronie 11 projektu budowlanego z dnia [...] kwietnia 2016 r znajduje się prawidłowa wartość 29% powierzchni biologicznie czynnej". Nadto, przy piśmie z dnia 18 lipca 2016r stanowiącym odpowiedź na złożone przez Wspólnotę Mieszkaniową [...] odwołanie, inwestor wyjaśnił, iż przedstawione w projekcie warstwy P4 stropu nad garażem podziemnym (zieleń) zapewniają prawidłowe warunki wegetacji roślin i odprowadzenia wody opadowej. Teren zieleni urządzonej na stropie garażu jest wyposażony w system odwodnienia, co jest przedstawione na rysunkach architektonicznych rzutu parteru i rysunkach branży sanitarnej. W projekcie przewidziano też miejsca do zewnętrznego poboru wody, umożliwiające podłączenie systemu automatycznego podlewania zieleni. Organy administracji architektoniczno-budowlanej nie były zobowiązane do badania zgodności rozwiązań architektonicznych w kwestii dotyczącej zapewnienia naturalnej wegetacji roślin oraz nawodnienia i odwodnienia roślinności na płycie garażowej pod kątem zapewnienia powierzchni biologicznie czynnej. Za przyjęte rozwiązania architektoniczne odpowiedzialność ponosi architekt. Odpowiedzialność zawodowa projektanta wynika z ustawy z dnia 27 marca 2003r o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz zmianie niektórych ustaw ( Dz. U. Nr 80, poz 716), którą uchylono art. 35 ust 2 Prawa budowlanego dopuszczający możliwość badania zgodności projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Odpowiedzialność projektanta stanowi gwarancje dla inwestora i dla organu, że projekt jest opracowany zgodnie z przepisami, co zwalnia organy architektoniczno-budowlane ze szczegółowego badania projektu poza przypadkami opisanymi w art. 35 ust 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego ( por. wyrok NSA z dnia 10 maja 2013 r., II OSK 44/12). Rozszerzająca interpretacja uprawnień organu w zakresie kontroli na podstawie art. 35 ust 1 Prawa budowlanego oznaczałaby w istocie przywrócenie uchylonej zasady oceny materialnych rozwiązań projektu budowlanego przez organ i stanowiłaby naruszenie zasady związania organów administracji publicznej prawem ( por. wyrok NSA z dnia 24.04.2009r, II OSK 58/08, wyrok NSA z dnia10 maja 2013r, II OSK 44/12, wyrok NSA wydany w sprawie II OSK 208/12 ). Kwestionowana okoliczność niezgodności decyzji o pozwoleniu na budowę z decyzją o warunkach zabudowy w zakresie wyjazdu/ wjazdu z parkingu podziemnego przez działkę nr [...] jest niezasadna. Decyzja o warunkach zabudowy wskazuje, iż " dojazd do planowanej inwestycji z ul. [...] za pośrednictwem dz. ew. [...] z obrębu [...]". Zgodnie z tą decyzją został zaprojektowany dojazd z ulicy [...] na teren inwestycji- najpierw przez działkę [...] ( na podstawie służebności przejazdu i przechodu ), a następnie za pośrednictwem działek [...]. Tym samym brak jest niezgodności projektu z decyzją o warunkach zabudowy, a inwestor może korzystać z działki [...] zgodnie z treścią służebności gruntowej. Prawidłowo organ odwoławczy ocenił jako niezasadny zarzut dotyczący braku w decyzji o pozwoleniu na budowę informacji w zakresie zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych. W pkt 1. decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] czerwca 2016 r., Nr [...] określono szczególne warunki zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych wskazując, że inwestycję należy realizować zgodnie z zatwierdzoną dokumentacją z zastosowaniem się do uwag i zaleceń zawartych w uzyskanych opiniach i uzgodnieniach, stosując się do przepisów Prawa budowlanego w sposób zapewniający bezpieczeństwo ludzi i mienia oraz ochronę środowiska, bez naruszenia praw osób trzecich. Wskazano też, iż prace ziemne i fundamentowe należy prowadzić z nadzorem geotechnicznym, biorąc pod uwagę warunki posadowienia i zabudowę sąsiednią, a prowadzenie robót budowlanych nie może uniemożliwiać prawidłowego funkcjonowania obiektów i nieruchomości sąsiednich. Dodatkowo inwestor wyjaśnił, iż wykop pod inwestycję zostanie zabezpieczony ścianką berlińską, co potwierdzone zostało oświadczeniem projektanta mgr inż. [...] z dnia [...] czerwca 2016 r., które znajduje się w aktach organu I instancji ( str. 131 akt ). Wbrew zarzutom skarżących decyzja o pozwoleniu na budowę nie została wydana z naruszeniem zasad postępowania administracyjnego, które miałyby wpływ na wynik sprawy. Skarżące Wspólnoty reprezentujące swoich członków brały czynny udział w postępowaniu zakończonym kwestionowaną decyzją. Wspólnota Mieszkaniowa "[...]" w [...] była reprezentowana w postępowaniu przed organem pierwszej instancji przez spółkę [...], która pełniła funkcję Zarządu Wspólnoty Mieszkaniowej w trybie art. 18 ustawy o własności lokali. Inwestor pełnił funkcję zarządcy i był uprawniony do reprezentowania mieszkańców Wspólnoty Mieszkaniowej "[...]" w [...] zgodnie z umową o powierzenie zarządu, która zawarta była w pierwszym akcie notarialnym z dnia [...] grudnia 2015r ustanowienia odrębnej własności lokalu dla przedmiotowej inwestycji. W treści wskazanego aktu notarialnego z dnia [...] grudnia 2015r zawarte było również umocowanie spółki do wszelkich czynności faktycznych i prawnych w ramach powierzonego zarządu. Analogiczne w treści pełnomocnictwa udzielone zostały przez kolejnych nabywców lokali w inwestycji przy ul [...] w [...]. Stosowne oświadczenie o reprezentowaniu Wspólnoty Mieszkaniowej "[...]" zostało złożone przez spółkę przed organem pierwszej instancji. Spółka przedłożyła również akt notarialny z powierzeniem zarządu wraz z pełnomocnictwem do czynności prawnych i faktycznych w ramach powierzonego zarządu. Tym samym spółka [...] legitymowała się upoważnieniem do działania w imieniu Wspólnoty Mieszkaniowej. Podnoszone okoliczności związane z abuzywnością udzielonych pełnomocnictw nie mogą być przedmiotem postępowania w sprawie o udzielenie pozwolenia na budowę lecz mają charakter spraw cywilnych do rozstrzygania których właściwe są sądy powszechne. Zmiana podmiotu uprawnionego do reprezentacji nastąpiła dopiero z chwilą doręczenia organowi odwoławczemu odpisu uchwały o powołaniu nowego zarządu, co miało miejsce w dniu 21 listopada 2016r. W tym samym dniu członek nowego zarządu [...] zapoznał się z aktami sprawy prowadzonej przez organ odwoławczy. Nowo wybrany zarząd nie podjął w sprawie żadnych czynności. W dniu [...] listopada 2016r Wojewoda [...] wydał więc zaskarżoną decyzję, którą doręczył nowemu zarządowi Wspólnoty Mieszkaniowej "[...]." W przedstawionym stanie faktycznym sprawy za niezasadny należy uznać zarzut, że organ nie zapewnił skarżącej możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym oraz uniemożliwiał udział w postępowaniu. Organ odwoławczy w ramach uzupełniającego postępowania dowodowego mógł też zobowiązać inwestora do uzupełnienia projektu budowlanego poprzez przedłożenie oryginalnej bądź poświadczonej za zgodność z oryginałem kopi decyzji Zarządu Dzielnicy [...] Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. o warunkach zabudowy, kopi postanowienia Zarządu Dzielnicy [...] Nr [...] z dnia [...] października 2012 r oraz analizy możliwości racjonalnego wykorzystania, o ile są dostępne techniczne, środowiskowe i ekonomiczne możliwości, wysokoefektywnych systemów alternatywnych zaopatrzenia w energię i ciepło, zgodnie z § 11 ust. 2 pkt 12 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r, w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Uzupełnienie dokonane na etapie postępowania odwoławczego wbrew zarzutom skarżących nie naruszyło zasady dwuinstancyjności postępowania wyrażonej w art. 15 k.p.a. Skarga [...] – członka Wspólnoty Mieszkaniowej "[...]" została oddalona na podstawie art. 50 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z uwagi na brak interesu prawnego. Skarżący nie był stroną postępowania zakończonego kwestionowaną decyzją o pozwoleniu na budowę gdyż jego interes reprezentował zarząd Wspólnoty Mieszkaniowej. Wojewoda [...] w postanowieniu Nr [...] z dnia [...] grudnia 2016r stwierdził niedopuszczalność odwołania [...]. Z akt sprawy wynika, że [...] jest właścicielem lokalu mieszkalnego nr [...] położonego na IV piętrze budynku przy ul. [...]. Analiza wpływu projektowanej inwestycji w tym sporządzona linijka słońca nie wykazała, aby projektowany budynek wpływał na lokal mieszkalny skarżącego. Także skarżący nie twierdzi, aby projektowana inwestycja wpływała w jakikolwiek sposób na jego lokal mieszkalny. Podnosi jednakże, że powinien być stroną ponieważ nabył udział w drodze wewnętrznej osiedlowej, którą stanowi działka nr [...]. Na działce nr [...] została ustanowiona służebność przejazdu i przechodu na rzecz inwestora do planowanej inwestycji. Z aktów notarialnych kupna lokali mieszkalnych wynika, że udział w wewnętrznej drodze osiedlowej nabywany był przez mieszkańców osiedla wyłącznie w celu zapewnienia dostępu do drogi publicznej i jest związany bezpośrednio z nabywanym lokalem mieszkalnym. Tym samym droga wewnętrzna osiedlowa pełni funkcję służebną, pomocniczą w stosunku do budynków mieszkalnych. Interesy nabywców lokali w tych budynkach, którzy to nabywcy jednocześnie nabywali udział w drodze reprezentowany jest przez właściwe zarządy Wspólnot Mieszkaniowych. Na etapie zakupu lokali, nabywcy lokali udzielali spółce [...] pełnomocnictw do składania oświadczeń w ramach procesu budowlanego dla projektowanych budynków jak również wewnętrznej drogi osiedlowej. Tym samym bezpodstawne są zarzuty jakoby nabywcy lokali jak również użytkownicy wieczyści drogi wewnętrznej osiedlowej nie byli reprezentowani w postępowaniu o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Zdaniem sądu w postępowaniu zakończonym kontrolowaną decyzją o pozwoleniu na budowę organy obu instancji prawidłowo ustaliły strony postępowania. Wojewoda [...] prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy w oparciu o wszechstronnie zebrany i rzetelnie przeanalizowany materiał dowodowy i uzasadnił decyzję zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. W treści uzasadnienia organ odwoławczy odniósł się szczegółowo do zarzutów odwołania wyjaśniając podstawę faktyczną i prawną rozstrzygnięcia. Bezpodstawne pozostają zarzuty naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i 107 §3 k.p.a. Każda ze stron mogła zapoznać się z aktami sprawy i złożyć na piśmie swoje stanowisko w sprawie. Podnosząc zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. skarżące Wspólnoty Mieszkaniowe nie wykazały aby naruszenie tego przepisu miało istotny wpływ na wynik sprawy, jak również nie wykazały uniemożliwienia przez organ odwoławczy dokonania konkretnych czynności procesowych oraz przedstawienia konkretnych dowodów, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W świetle powyższych wywodów, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa, a zatem stosownie do art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz 1270 ze zm.) skargi oddalił.