VII SA/Wa 2476/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. O. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą [...] na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. znak: [...] w przedmiocie nakazu wstrzymania wprowadzania do obrotu suplementu diety postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji M. O. prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą [...] wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. znak: [...] w przedmiocie nakazu wstrzymania wprowadzania do obrotu na terytorium RP suplementu diety pn. [...]. W skardze skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uzasadniając, że wykonanie nakazu spowoduje dla skarżącej niemożliwe do odwrócenia skutki oraz wyrządzi jej znaczną szkodę majątkową. Na skutek wykonania decyzji skarżąca nie będzie mogła prowadzić sprzedaży suplementu w okresie, kiedy suplementacja witaminy D jest najbardziej wskazana i kiedy sprzedaż produktów zawierających witaminę D osiąga najwyższy poziom. W okresie od września do kwietnia skarżąca osiąga ze sprzedaży suplementu obrót na poziomie 3000 zł miesięcznie. Wstrzymanie wprowadzania suplementu do obrotu pozbawi skarżącą tego zarobku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. W świetle powołanego przepisu prawa oraz argumentacji zwartej we wniosku, Sąd uznał, że wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 1 sierpnia 2012 r., sygn. akt II OZ 664/12, jak również w postanowieniu z 12 lutego 2013 r. II OZ 71/13 (oba publikowane na stronach internetowych: www.orzeczenia.nsa.gov.pl), iż samo powołanie się na konsekwencje w sferze finansowej nie uprawnia do oceny, iż wykonanie kwestionowanej decyzji skutkować może wyrządzeniem stronie znacznej szkody w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. Dla spełnienia przesłanki warunkującej wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia konieczne jest wykazanie, że uszczuplenie majątkowe będzie "znaczne" dla strony skarżącej. Sąd nie może domniemywać, że wykonanie określonego w zaskarżonym orzeczeniu obowiązku wiąże się z utratą płynności finansowej, która będzie dla skarżącej znacząca w kontekście jej ogólnej sytuacji majątkowej. Ogólnikowe twierdzenia strony skarżącej wskazujące na utratę dochodu ze sprzedaży suplementu nie stanowią wystarczającej podstawy pozwalającej uznać, iż wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje po stronie skarżącej powstanie trudnych do odwrócenia skutków lub znacznej szkody. Zauważyć również należy, że Sądowi nie jest znana z urzędu sytuacja finansowa skarżącej, a nie jest zobowiązany, rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania, do przeprowadzania z urzędu postępowania dowodowego w tym zakresie. W oparciu o tak sformułowany wniosek Sąd nie może dokonać oceny, czy wykonanie zaskarżonej decyzji w kontekście nieznanych Sądowi możliwości finansowych skarżącej, rzeczywiście będzie na tyle dotkliwe, że może doprowadzić do powstania niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Mając powyższe na uwadze należało stwierdzić, że nie zaistniały podstawy do wstrzymania wykonania wnioskowanej decyzji. Jednocześnie należy wskazać, że orzekanie w przedmiocie wniosku o wstrzymanie nie przesądza o ostatecznym wyniku sprawy, w której zostanie zbadane, biorąc pod uwagę kwestię legalności, czy zaskarżona decyzja jest prawidłowa. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 61 § 3 ww. ustawy, orzekł jak w sentencji postanowienia.