VII SA/Wa 2483/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Stawecki po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku H. R. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi H. R. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2016 r., Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wykonania obowiązku postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Postanowieniem z dnia 28 grudnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę H. R. ("skarżący") na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2016 r., Nr [...], w przedmiocie stwierdzenia wykonania obowiązku jako wniesioną z uchybieniem terminu. Postanowienie to doręczono skarżącemu w dniu 3 stycznia 2017 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru, k. 28). Pismem z dnia 10 stycznia 2017 r., z zachowaniem siedmiodniowego terminu, skarżący wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na ww. decyzję. Zarządzeniem z dnia 25 stycznia 2017 r. skarżący został wezwany do wykazania, kiedy ustała przyczyna uchybienia terminu do wniesienia skargi oraz do wskazania dowodów potwierdzających ww. okoliczność, w terminie siedmiu dni, pod rygorem rozpoznania tego wniosku w formie i treści, w jakiej został złożony. Zarządzenie to doręczono skarżącemu w dniu 3 lutego 2017 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru, k. 39). Pismem z dnia 10 lutego 2017 r., z zachowaniem zakreślonego terminu, skarżący odpowiedział na powyższe wezwanie. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że o uchybieniu terminu do wniesienia skargi dowiedział się z postanowienia Sądu z dnia 28 grudnia 2016 r., doręczonego mu w dniu 3 stycznia 2017 r. Skarżący opisał także szereg zdarzeń, które w jego ocenie, uniemożliwiły mu złożenie skargi w terminie. Wskazał, że w dniu 15 września 2016 r. został skierowany do szpitala celem przeprowadzenia badań, a jak wynika z zaświadczenia z dnia 7 lutego 2017 r., dołączonego do wniosku, w dniach 18 – 20 października 2016 r. był hospitalizowany w celu wykonania biopsji wątroby. Skarżący wskazał, że od pierwszych dni września 2016 r. do chwili umieszczenia go w szpitalu, tj. do 18 października 2016 r., utrzymywał się u niego pogorszony stan zdrowia, czego konsekwencją było zdenerwowanie oraz obniżenie zdolności koncentracji. Skarżący podniósł także, że w dniu 8 października 2016 r. została u niego zdiagnozowana cukrzyca. Poza uwagami dotyczącymi przyczyn uchybienia terminu do wniesienia skargi, skarżący przedstawił także wywód na temat sposobów liczenia terminów w polskim systemie prawa, uznając, że termin wynikający z art. 53 § 1 P.p.s.a. stanowi wyjątek i swego rodzaju pułapkę dla strony wnoszącej skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm., dalej "P.p.s.a.") skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Natomiast na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Natomiast stosownie do art. 87 § 1, 2 i 4 P.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać tej czynności. Z przywołanych przepisów wynika, że instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy i może znaleźć zastosowanie tylko wtedy, gdy wszystkie określone w nich przesłanki zostaną spełnione łącznie. Samo złożenie, we wskazanym terminie, wniosku przez skarżącego oraz dokonanie czynności, dla której zakreślono termin, nie jest wystarczające dla przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej, której uchybił. Niezbędne jest także uprawdopodobnienie przez wnioskodawcę, że nie ponosi on winy w niedochowaniu terminu. Zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych nie jest dopuszczalne przywrócenie terminu gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 marca 2004 r., sygn. akt FZ 13/04, niepubl., czy postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 stycznia 2014 r. sygn. akt II FZ 1454/13, LEX nr 1 452 601). Podeszły wiek czy zły stan zdrowia nie przesądzają jeszcze o braku winy w uchybieniu terminu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 października 2007 r. sygn. akt II OZ 872/07 LEX nr 1 012 983, postanowienie SN z dnia 29 stycznia 2002 r., II UZ 90/01, publ. OSNP 2003/24/604). Powołanie się na powyższe okoliczności nie jest równoznaczne z uprawdopodobnieniem, że uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. W rozpoznawanej sprawie skarżący zachował siedmiodniowy termin, określony w art. 87 § 1 P.p.s.a. do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi. Z uzasadnienia wniosku wynika, że ustanie przyczyny, dla której uchybiono dokonaniu czynności nastąpiło w dniu 3 stycznia 2017 r., a w dniu 10 stycznia 2017 r. został nadany wniosek (koperta z pieczęcią nadawczej placówki pocztowej). Jak wynika z akt sprawy, skarżący nadał skargę w dniu 29 września 2016 r. Ze względu na wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi o uchybieniu terminu do jej wniesienia dowiedział się z postanowienia Sądu z dnia 28 grudnia 2016 r., odrzucającego skargę. Z kolei z wniosku z dnia 10 stycznia 2017 r., uzupełnionego pismem z dnia 10 lutego 2017 r., wynika, że w ocenie skarżącego uchybił on terminowi do wniesienia skargi ze względu na pogorszenie stanu zdrowia, czego konsekwencją było skierowanie go, w dniu 15 września 2016 r., do szpitala. Termin przyjęcia ustalono w nim na 18 października 2016 r. Uzasadnienie uchybienia terminowi do wniesienia skargi bez jego winy, wynikające z dekoncentracji i zdenerwowania związanego z chorobą i oczekiwanie na badania, ich wyniki i leczenie, skarżący poparł także kwestią liczenia terminu, wynikającego z art. 53 § 1 P.p.s.a. Sposób liczenia przywołanego terminu skarżący uznał za wyjątkowy, co sprawiło, że w tych warunkach nie mógł uniknąć uchybienia terminu do wniesienia skargi. W niniejszej sprawie, w ocenie Sądu, wskazane przez skarżącego okoliczności nie uprawdopodobniają braku winy w uchybieniu terminu do złożenia skargi. Fakt pogorszenia stanu zdrowia skarżącego, w połączeniu ze złożeniem skargi pierwszego dnia po terminie oraz wywodami dotyczącymi liczenia tego terminu, nie przesądzają o tym, że skarżący w dniach 30 sierpnia 2016 r. – 28 września 2016 r. nie mógł wnieść skargi we wskazanym w ustawie, trzydziestodniowym terminie. Z orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika, że do okoliczności faktycznych, uzasadniających brak winy po stronie zainteresowanego przywróceniem terminu należy zaliczyć hospitalizację, i tylko wtedy, gdy dotyczy ona strony skarżącej. Z przedstawionych przez skarżącego dokumentów wynika natomiast, że został od poddany hospitalizacji w październiku, a więc już po upływie terminu do wniesienia skargi i okoliczność ta nie mogła wpłynąć na zachowanie przez niego, lub nie, tego terminu. Ponadto, fakt nadania skargi w dniu 29 września 2016 r. przeczy tłumaczeniom skarżącego, że nie był on w stanie złożyć jej w terminie. Przyczyn niedotrzymania terminu nie trwały bowiem jeden dzień i nie pozbawiały skarżącego całkowicie możliwości przygotowania skargi samodzielnie bądź we współpracy z osobą trzecią. Na marginesie, warto dodać, że skarga inicjująca niniejsze postępowanie mogła zostać uzupełniona przez skarżącego kolejnymi pismami, w których mógł on rozwinąć lub doprecyzować przedstawione w niej stanowisko. Z kolei wyjaśnienia skarżącego dotyczące sposobu obliczania terminów wskazują na błąd, popełniony przez niego w tym zakresie. Należy wskazać, że z przywołanego wcześniej art. 53 § 1 P.p.s.a. wynika, że skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia, w tym przypadku – decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2016 r. Zgodnie natomiast z art. 83 § 1 P.p.s.a. terminy oblicza się według przepisów prawa cywilnego, z zastrzeżeniem § 2, z którego wynika, że jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. Przepisy prawa cywilnego, stosowane do postępowań sądowoadministracyjnych, to art. 110-116 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2016 poz. 380 z późn. zm., dalej "k.c."). Na podstawie art. 111 k.c. termin oznaczony w dniach kończy się z upływem ostatniego dnia (§ 1), a jeżeli początkiem terminu oznaczonego w dniach jest pewne zdarzenie, nie uwzględnia się przy obliczaniu terminu dnia, w którym to zdarzenie nastąpiło (§ 2). Zestawienie ze sobą treści obu tych przepisów, tj. art. 53 § 1 P.p.s.a. oraz 111 k.c. wskazuje, że aby ustalić, kiedy mija termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, należy obliczyć trzydzieści dni od dnia doręczenia skarżonego aktu, pomijając ten dzień, a ostatni dzień z ww. trzydziestu będzie ostatnim na wykonanie tej czynności. W niniejszej sprawie, przesyłkę zawierającą zaskarżoną decyzję doręczono skarżącemu w dniu 29 sierpnia 2016 r., a zatem trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upłynął w dniu 28 września 2016 r. (wymaga podkreślenia, że miesiąc sierpień liczy trzydzieści jeden dni). Skoro więc skarżący wniósł ją w dniu następnym, tj. w dniu 29 września 2016 r., uchybił terminowi do wniesienia skargi, co było wynikiem błędnego obliczenia przez niego terminu, a więc – nastąpiło z winy skarżącego. W związku z powyższym należy stwierdzić, że w sprawie nie zaistniały przesłanki warunkujące zasadność złożonego wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Z powyższych przyczyn, na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.