VII SA/Wa 2487/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Sędzia WSA Tomasz Stawecki ( spr.), Protokolant spec. Joanna Piątek-Macugowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 października 2016 r. sprawy ze skargi T K na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie zgłoszenia sprzeciwu wobec zamiaru przystąpienia do użytkowania oddala skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, zwany dalej także "[...]WINB", decyzją nr [...] z dnia [...] września 2015 r., znak: [...], po rozpatrzeniu odwołania T K z dnia [...] lipca 2015 r. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...], zwanego dalej także "PINB", z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...], znak: [...], zgłaszającą sprzeciw wobec zamiaru przystąpienia do użytkowania dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej usytuowanych na działce nr ew. [...] obręb [...] przy ul. [...] w [...]. Jako podstawę prawną wydania decyzji [...]WINB wskazano art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), dalej: "k.p.a.", oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 z zm.), dalej: "pr.bud.". Zaskarżona decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. W dniu [...] kwietnia 2015 r. do PINB wpłynęło zawiadomienie T K, złożone na podstawie art. 54 pr.bud., o zakończeniu budowy dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej usytuowanych na działce nr ew. [...] obręb [...] przy ul. [...] w [...] i zamiarze przystąpienia do użytkowania ww. inwestycji. Z uwagi na nieprzedłożenie kompletnej dokumentacji wymaganej przepisami prawa organ powiatowy zobowiązał T K, zwanego dalej także: "inwestorem" lub "skarżącym", do uzupełnienia złożonych dokumentów. Uzupełnienia dokonano w dniu [...] maja 2015 r. Po przeprowadzeniu analizy złożonych dokumentów PINB decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2015 r., znak: [...], wydaną na podstawie art. 104 k.p.a. w zw. z art. 54 oraz art. 83 ust. 1 pr.bud., wniósł sprzeciw wobec zamiaru przystąpienia do użytkowania przedmiotowych budynków mieszkalnych. W ocenie PINB, T K w trakcie realizacji przedmiotowej inwestycji dokonał istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego oraz warunków pozwolenia na budowę w zakresie projektu zagospodarowania terenu poprzez wykonanie dodatkowych zjazdów na drogę publiczną, a także w zakresie ustaleń decyzji o warunkach zabudowy poprzez zwiększenie liczby lokali mieszkalnych względem zatwierdzonego projektu (z dwóch lokali mieszkalnych na cztery lokale) oraz niezapewnienie wystarczającej liczby miejsc postojowych dla ww. lokali w sposób zgodny z przepisami techniczno-budowlanymi. W dniu [...] lipca 2015 roku skarżący złożył do [...]WINB odwołanie od decyzji PINB i wniósł o uchylenie decyzji PINB w całości oraz o wydanie decyzji o użytkowanie dwóch budynków mieszkalnych w zabudowie bliźniaczej czterolokalowej. W odwołaniu skarżący stwierdził, że już w połowie 2012 r., to jest w chwili złożenia projektu budowlanego do zatwierdzenia, w załącznikach znajdowały się już informacje o zaplanowanych docelowo czterech lokalach, chociażby w warunkach przyłączenia prądu, wody i kanalizacji Skarżący zarzucił PINB także nieuwzględnienie w wydanej decyzji projektu zagospodarowania terenu ustalającego dostęp do drogi publicznej na 12 metrów, wskazując, że PINB nie powinien kwestionować szerokości zjazdu i ilości miejsc postojowych, jeśli zostało już wydane pozwolenie na budowę. Decyzją nr [...] z dnia [...] września 2015 r., znak: [...],[...]WINB jako organ drugiej instancji, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 83 ust. 2 pr.bud. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. [...]WINB stwierdził między innymi, iż PINB prawidłowo uznał, że w toku realizacji przedmiotowej inwestycji skarżący dokonał istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego. W pierwszej kolejności wskazano na fakt, iż z dokumentacji budowlanej stanowiącej załącznik do decyzji o pozwoleniu na budowę wynika, iż organ administracji architektoniczno-budowlanej zezwolił na realizację dwóch budynku mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej, piętrowego, niepodpiwniczonego (2 segmenty w lustrzanym odbiciu). [...]WINB zauważył również, że kwestia istotności odstąpienia od zatwierdzonego projektu została pozostawiona uznaniu administracyjnemu. Organ II instancji przytoczył wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 czerwca 2011 r., sygn. akt, II SA/Kr 535/11, podkreślając między innymi, że "orzekając w przedmiocie istnienia istotnych odstępstw, organ nie może poprzestać na ustaleniu jednej z okoliczności wskazanych przez ustawodawcę w art. 36a ust. 5 pr.bud. Obowiązkiem organu jest przeprowadzenie dodatkowych rozważań celem ustalenia, czy stwierdzone odstępstwo ma w realiach rozpoznawanego przypadku charakter istotny. Cecha ta winna znajdować uzasadnienie w dodatkowych jeszcze okolicznościach, rzutujących na charakter stwierdzonej zmiany". Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem organu drugiej instancji w dniu [...] października 2015 roku skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który na podstawie art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej także "p.p.s.a.", w zw. z art. 50 § 1 p.p.s.a., zaskarżył powyższą decyzję w całości, zarzucając jej naruszenie przepisów postępowania i wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji z powodu wskazanego naruszenia tj. oczywistych błędów nierzetelnego wykonywania obowiązków przez urzędników, a także niezapoznania się dokumentacją zgromadzoną przez cały okres trwania budowy, które to miały istotny wpływ na podjęcie krzywdzącej według skarżącego decyzji. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że przez cały okres prowadzenia prac budowlanych na nieruchomości przy ul. [...] w [...], nie miał on ani jednej kontroli ze Starostwa [...] czy PINB, a swoją decyzję urzędnicy podjęli jedynie na podstawie dokumentacji, z którą, jego zdaniem, ewidentnie się nie zapoznali. Wskazał on również, że do dnia złożenia zawiadomienia o zakończeniu budowy, tj. do dnia [...] kwietnia 2015 r., żadna instytucja nie zakwestionowała i nie podjęła żadnych działań, chociażby wyjaśniających, dotyczących wydzielenia przez skarżącego czterech lokali za wiedzą i zgodą Starostwa [...]. W złożonej przez [...]WINB w tutejszym Sądzie w dniu [...] października 2015 r. odpowiedzi na skargę organ drugiej instancji podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i w uzasadnieniu do niej. Organ wskazał, że zarzuty podnoszone w skardze są niezasadne i nie mają oparcia w zebranym materiale dowodowym, jak również, że w obecnym kształcie obiekt podzielony jest na cztery lokale mieszkalne, posiada cztery odrębne wejścia, do których zrealizowane zostały cztery zjazdy na drogę publiczną, a z zatwierdzonego projektu budowlanego przedmiotowego budynku w zakresie jego konstrukcji wynika, że pierwotnie obiekt ten miał być budynkiem jednorodzinnym o łącznie dwóch lokalach mieszkalnych, co stanowi istotne odstępstwo od zatwierdzonego projektu budowlanego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zadaniem Sądu jest, zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 z późn. zm.), dokonanie kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego pod względem zgodności z prawem, czyli prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Jednocześnie stosownie do treści art. 134 § 1 powołanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ("p.p.s.a.") sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W niniejszej sprawie Sąd stwierdza, że skarga na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2015 r., utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2015 r., w przedmiocie zgłoszenia sprzeciwu wobec zamiaru przystąpienia do użytkowania, jest bezzasadna. Kluczową okolicznością w rozpatrywanej sprawie jest zamiar inwestora przystąpienia do użytkowania dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej położonych w [...] przy ul. [...]. Zamiar ten wyraził się we wniosku złożonym do PINB w [...] w dniu [...] kwietnia 2005 r., ale także w innych pismach, w tym m.in. odwołaniu od ww. decyzji PINB jako organu pierwszej instancji. Rzeczywiście, zgłoszenie zamiaru przystąpienia do użytkowania obu budynków mieszkalnych spotkało się ze sprzeciwem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2015 r. zgłoszonym w terminie po myśli powołanego art. 54 pr.bud. Organ wydał decyzję o sprzeciwie podkreślając, że w trakcie prac budowlanych doszło do istotnych odstępstw zarówno od projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją Starosty [...], jak i od warunków zabudowy w zakresie projektu zagospodarowania terenu. Rozstrzygając zatem o zgodności z prawem zaskarżonej decyzji [...]WINB należy ustalić: 1) czy rzeczywiście doszło do odstępstw, czy też – jak twierdzi skarżący – nie, a zarzuty sprzeciwu stanowią efekt niezapoznania się przez pracowników PINB z pełną dokumentacją dotyczącą inwestycji, a także 2) czy odstępstwa te mają charakter istotnych w rozumieniu art. 36a ust. 1 pr.bud., czy nieistotnych. Jeśli bowiem wystąpiły odstępstwa nieistotne, to zgodnie z art. 36a ust. 5 pr.bud. nie jest wymagane uzyskanie decyzji o zmianie pozwolenia na budowę i odstępstwo jest dopuszczalne. Ponadto w omawianym przypadku zarzuty postawione w sprzeciwie należałoby uznać za chybione, sam sprzeciw bezpodstawny i należy wydać skarżącemu decyzję o pozwoleniu na użytkowanie z wszystkimi tego konsekwencjami. Należy bowiem mieć w pamięci obowiązki inwestora przewidziane w art. 57 ust. 2 pr.bud. określającym rodzaje dokumentów, co do treści i których organ może wymagać od inwestora w związku z jego zamiarem przystąpienia o użytkowanie obiektu budowlanego. Analiza dokumentów zgromadzonych w sprawie, a także wyjaśnień skarżącego przedstawionych na rozprawie, wskazuje wyraźnie na różnice między zatwierdzonym projektem budowlanym oraz decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu a stanem faktycznym potwierdzonym przez dokumenty złożone skarżącego. Przede wszystkim w obu budynkach jednorodzinnych, o jednym lokalu mieszkalnym każdy, przebudowano lub zabudowano ściany wewnętrzne, a także zmieniono wejścia do budynków oraz niektóre schody między kondygnacjami w taki sposób, że powstały budynki o dwóch lokalach mieszkalnych w każdym budynku. Ponadto, odmiennie niż w projekcie zagospodarowania działki inaczej ukształtowano parkingi przed budynkami, zjazdy z terenu inwestycji na drogę publiczną, murki odgradzające wejścia do poszczególnych lokali mieszkalnych itp. Należy przy tym podkreślić, że ani decyzja Starosty [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. zatwierdzająca projekt budowalny i udzielająca pozwolenia na budowę (k. 41-42 akt PINB), ani decyzja Burmistrza miasta [...] Nr [...] o warunkach zabudowy (załączona do projektu budowlanego) nie posługiwały się pojęciem "budynek jednolokalowy", a jedynie – konsekwentnie: wyrażeniem "budynek mieszkaniowy jednorodzinny". Kwalifikacja każdego budynku jako mającego charakter jednego lokalu mieszkalnego wynika przede wszystkim z rysunków będących częścią zatwierdzonego projektu budowlanego. Prawdziwe jest natomiast oświadczenie skarżącego, że w załączonych do projektu warunkach przyłączenia energii elektrycznej z dnia 6 lipca 2011 r. oraz w warunkach przyłączenia do sieci wodociągowej z dnia 18 czerwca 20111 r. mowa jest o "jednym budynku mieszkalnym [obejmującym] (4 lokale)". Należy jednak przyjąć, że warunki przyłączenia do niezbędnej infrastruktury nie przesądzają w omawianym zakresie o treści późniejszych decyzji o warunkach zabudowy i decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę. Istniejące odmienności stanu faktycznego od projektu budowalnego i pierwotnych zamierzeń inwestora powiatowy organ nadzoru budowlanego traktował jako odstępstwa w rozumieniu art. 36a ust. 1 pr.bud. mające też charakter odstępstw istotnych. W tym miejscu Sąd musi stwierdzić, że nie podziela w pełni opinii organu drugiej instancji, że "kwestia istotności odstąpienia od zatwierdzonego projektu została pozostawiona uznaniu administracyjnemu". Wykładnia systemowa art. 36a ust. 1-5, a zwłaszcza tzw. historia legislacyjna tych przepisów będąca podstawą wykładni celowościowej wskazują, że zamiarem ustawodawcy było raczej zobiektywizowanie kryteriów rozstrzygania o istotności odstąpień, a więc ograniczenia swobodnego uznania organów administracji w tym zakresie. Z drugiej strony w piśmiennictwie podkreśla się, że rozważany luz decyzyjny nie został całkowicie wyłączony z uwagi na językowe określenie przesłanej istotności w ust. 5 pkt 1 – 7 (vide: Anna Ostrowska, Komentarz do art. 36a, w: Prawo budowlane. Komentarz, pod red. A. Glinieckiego, Wydanie 1., Warszawa 2012, s. 359). W przedmiotowej sprawie Sąd uznaje, że organ miał podstawy do uznania odstępstw za istotne, gdyż za nieistotne uznaje się taki odstąpienia, które nie dotyczą "zmiany zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części" oraz "ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu" (art. 36a ust. 5 pkt 6-7 pr.bud.). W rozpatrywanej sprawie zarzuty organu nadzoru budowlanego koncentrują się właśnie na dwóch wymienionych przesłankach. Mimo przedstawionej kwalifikacji działań inwestora przez PINB, skarżący nie podjął jednak wszystkich działań mogących doprowadzić do zmiany kwalifikacji prawnej wprowadzonych modyfikacji (zmian w budynku). Jeszcze w dniu [...] sierpnia 2014 r. działając po myśli art. 57 ust. 2 pr.bud. spowodował przygotowanie przez projektanta – autora oryginalnego projektu budowlanego zestawu rysunków wykazujących takie zmiany wprowadzone (lub wówczas jeszcze planowane) w budynku oraz oświadczenie projektanta o wyrażeniu zgody na wprowadzenie zmian w ww. budynkach (k. 30-32 akt PINB i 4-8 akt [...]WINB). Jednak w dzienniku budowy Nr [...] wydanym inwestorowi w dniu [...] lutego 2012 r., aż do końcowego wpisu oznaczonego data [...] marca 2015 r., nie odnotowano żadnych zmian w stosunku do zatwierdzonego projektu budowlanego, a wpisy zakończono stwierdzeniem "Budynki zdatne do użytkowania. Zgłaszam budynki do odbioru". Jednocześnie w dniu [...] marca 2015 r. oraz [...] maja 2015 r. osoba pełniąca obowiązki kierownika budowy złożyła oświadczenia, że "obiekt budowlany został wykonany zgodnie z projektem budowlanym, warunkami pozwolenia na budowę, obowiązującymi przepisami i normami i (ten dopisek uczyniono ręcznie) że nie wprowadzono zmian w projekcie" (k. 37 i 40 akt PINB). Tym samym nie spełniono warunku przewidzianego w powołanym art. 57 ust. 2 pr.bud., który pozwalałby na uznanie dokonanych zmian za "nieodstępujące w sposób istotny od zatwierdzonego projektu lub warunków pozwolenia na budowę". W dokumentach zgromadzonych przez inwestora i przedłożonych organowi pierwszej instancji nie rozstrzygnięto też, czy wprowadzone zmiany miały charakter odstępstw od przepisów techniczno-budowlanych, o których mowa w art. 7 pr.bud., ani czy ww. zmiany można było uznać za "przypadek szczególnie uzasadniony". Z tego względu skarżący nie zapewnił podstaw do ewentualnego rozstrzygnięcia na podstawie art. 9 ust. 1 i 2 pr.bud., czy może być udzielona zgody na odstępstwo od ww. warunków technicznych. Kwestia ta jest ważna, gdyż art. 3 pkt 2a pr.bud., definiujący "budynek mieszkalny jednorodzinny", w zw. z § 3 pkt 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki usytuowanie (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 1422) definiującym "mieszkanie" przewiduje, że budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym jest budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, który służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych i w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych. W związku z tym w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wyrażane jest stanowisko, że budynkiem wielorodzinnym jest dopiero budynek, w którym istnieje więcej niż dwa samodzielne lokale mieszkalne (por. wyroki WSA: z dnia 11 września 2008 r., sygn. akt II SA/Sz 418/08, z dnia 15 lutego 2011 r., sygn. akt II SA/LU 797/10 z dnia 19 kwietnia 2012 r., sygn. IV SA/Po 124/12). Być może zatem zmiany dokonane w trakcie prac budowlanych w stosunku do projektu budowlanego mogłyby być lub mogą być zaakceptowane przez organy nadzoru budowlanego. Wymaga to jednak podjęcia przewidzianych przez prawo działań. Skarżący wybrał jednak odmienne rozwiązanie. Po przygotowaniu przez projektanta zestawu rysunków wykazujących zmiany wprowadzone (lub planowane) w budynku skarżący wystąpił do Starosty [...] i w dniu [...] września 2014 r. uzyskał cztery zaświadczenia wydane na podstawie art. 217 k.p.a. w związku z przepisami ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 z późn. zm.) i stwierdzające, że dwa lokale (A i B) w każdym z budynków będących przedmiotem inwestycji skarżącego spełnia wymogi samodzielnego lokalu w rozumieniu powołanej ustawy o własności lokali. Skarżący twierdził później, już w trakcie postepowania przed PINB w związku ze zgłoszeniem zamiaru przystąpienia do użytkowania, że dokumenty te uzasadniają jego wniosek o wydanie pozwoleń na użytkowanie. Skarżący nie brał wszak pod uwagę faktu, że na każdym z ww. zaświadczeń Starosty [...] wyraźnie (wytłuszczonym drukiem i z podkreśleniem) stwierdza się, że "dokonanie podziału przedmiotowego budynku mieszkalnego jednorodzinnego jednolokalowego jest niezgodne z wydana decyzją o warunkach zabudowy i wydanym pozwoleniem na budowę. Roboty budowlane polegające na wydzieleniu dodatkowego lokalu bez wymaganej zmiany decyzji o warunkach zabudowy oraz zamiany pozwolenia na budowę należy traktować jako samowolę budowlaną. O tym fakcie organ [Starosta [...]] zawiadomi Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego". Zaświadczenia wystawione przez Starostę [...] na ponad siedem miesięcy przed zgłoszeniem przez skarżącego zamiaru przystąpienia do użytkowania ww. budynków wyraźnie wskazują, że skarżący nie wybrał prawidłowej drogi zmiany oceny i prawnej kwalifikacji odstąpień od zatwierdzonego projektu budowlanego i warunków zagospodarowania terenu. Z powyższego względu zgłoszenie faktu zakończenia budowy nie mogło okazać się skuteczne. W orzecznictwie sądów administracyjnych oraz w nauce prawa administracyjnego w Polsce wiodącą rolę odgrywa pogląd, według którego prawnie skuteczne jest zawiadomienie o zakończeniu budowy tylko w odniesieniu do obiektów wybudowanych zgodnie z projektem budowlanym i warunkami pozwolenia na budowę lub ze zmianami nieodstępującymi w sposób istotny od tych warunków (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 listopada 2011 r., sygn. akt II OSK 553/10). Analiza dokumentów zgromadzonych w sprawie, przedstawionych wyżej działań i zaniechań skarżącego, a także treści wymienionych zaświadczeń Starosty Wołomińskiego sprawia, że Sąd nie ma podstaw, aby podzielić argumenty i zarzuty przedstawione w skardze. W szczególności, Sąd nie zdecydował się uwzględnić argumentów i sugestii dotyczących dowolności wykładni prawa prowadzonej przez organy administracji oraz zarzutów co do niekompetencji określonego pracownika organu administracji. W sprawie takiej jak rozpatrywana, obowiązek znajomości prawa i właściwego jego przestrzegania spoczywa na osobie prowadzącej profesjonalną działalność gospodarczą. Rozpatrując sprawę ze skargi T K Sąd wziął pod uwagę też pojawiające się w orzecznictwie sądów administracyjnych propozycje rozstrzygania spraw o odstąpienia od projektu budowlanego na podstawie rozumowania nazywanego ważeniem zasad gałęzi prawa lub nawet zasad systemu prawa jako całości. Twierdzi się bowiem niekiedy, że ustalając charakter zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego (art. 71 ust. 1 pr.bud.) należy wyważyć interesy związane z ochroną wartości wskazanych w art. 5 ust. 1 u.p.b. z interesem właściciela obiektu budowlanego, w którym ma nastąpić zmiana sposobu użytkowania. Wyważenie tych interesów jest szczególnie ważne w sprawach, w których nie można uznać, iż zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego w sposób oczywisty może zagrażać wartościom chronionym przez prawo budowlane (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 3 sierpnia 2016 r., sygn. akt II SA/Wr 79/16; a także np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 maja 2014 r., sygn. akt II OSK 1532/13). Sąd przyjął bowiem, że kluczowymi zasadami chronionymi przez ustawę Prawo budowlane są pewność prawa rozumiana jako zgodność działań adresatów prawa z wydanymi i ostatecznymi decyzjami administracyjnymi, a także zasada równości wobec prawa polegająca na takim samym traktowaniu wszystkich inwestorów którzy realizują swoje prawa zgodnie z przepisami prawa oraz niezgodnie z przepisami prawa. Inaczej mówiąc, jeśli organy administracji od jednych inwestorów wymagają zgodności realizowanych inwestycji zgodnie z projektem budowlanym i decyzją o warunkach zabudowy, to nie powinny odmiennych kryteriów stosować wobec innych inwestorów. Stwierdzając, że sprzeciw zgłoszony przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] w przedmiotowej sprawie jest zasadny i zgodny z przepisami Prawa budowlanego, Sąd uznał że zaskarżona decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie narusza prawa. W związku z tym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę, jako niezasadną.