VII SA/Wa 249/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak – Pęczkowska, Sędzia WSA Tadeusz Nowak (spr.), Protokolant spec. Sylwia Kruszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi J. U. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w W. z dnia [...] listopada 2012 r. znak: [...] w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej skargę oddala Decyzją z dnia [...] listopada 2012 r., znak [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny, na podstawie art. 138 § 1 ust. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego – tekst jedn. Dz. U. z 2000 Nr 98, poz. 1071 ze zm. (dalej kpa) po rozpatrzeniu odwołania J. U. od decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] października 2012r., o nie stwierdzeniu u H. U. choroby zawodowej: przewlekłego obturacyjnego zapalenie oskrzeli, które spowodowało trwałe upośledzenie sprawności wentylacyjnej płuc z obniżeniem natężonej objętości wydechowej pierwszosekundowej (FEV1) poniżej 60% wartości należnej, wywołane narażeniem na pyły lub gazy drażniące, jeżeli w ostatnich 10 latach pracy zawodowej co najmniej w 30% przypadków stwierdzono na stanowisku pracy przekroczenia najwyższych dopuszczalnych stężeń. Z akt postępowania administracyjnego wynika, że w dniu [...].02.20l0r. do siedziby Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w [...] wpłynęło zgłoszenie podejrzenia u H.. U. choroby zawodowej przewlekłej obturacyjnej choroby płuc wraz ze skierowaniem na badania w celu rozpoznania choroby zawodowej oraz załącznikami. W związku z prowadzonym postępowaniem, H.U. w piśmie z dnia [...].05.2010r. opisał sposób i warunki wykonywanej przez siebie pracy na stanowisku lakiernika samochodowego. Następnie Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] przesłał do [...] Ośrodka Medycyny Pracy w P. Oddział w W. Kartę oceny narażenia zawodowego wraz ze skierowaniem na badania w celu rozpoznania choroby zawodowej. Powyższa jednostka orzecznicza w dniu [...].10.2010r. wydala orzeczenie lekarskie Nr [...] o braku podstaw do rozpoznania u H. U. choroby zawodowej przewlekłego obturacyjnego zapalenia oskrzeli o etiologii zawodowej. Po wniesieniu przez H. U. wniosku o przeprowadzenie ponownego badania lekarskiego w jednostce orzeczniczej II stopnia, sprawa była rozpatrywana przez Instytut Medycyny Pracy w Ł.. W związku ze zgonem H. U., jednostka orzecznicza II stopnia wydała w dniu [...] kwietnia 2011r. pośmiertne orzeczenie lekarskie nr [...] o braku podstaw do rozpoznania u Pana H. U. choroby zawodowej przewlekłego zapalenia oskrzeli o etiologii zawodowej. Po otrzymaniu powyższego orzeczenia, Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] w dniu [...].05.2011 r. zawiadomił J. U., żonę zmarłego H. U., o zebraniu materiału dowodowego. W związku z wniesieniem przez J. U. w piśmie z dnia [...].05.2011r. uwag do zebranej w sprawie dokumentacji, Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...], po uzupełnieniu materiału dowodowego o informacje dotyczące wyników pomiarów czynników chemicznych w dwóch zakładach, w których świadczył pracę H. U., wystąpił z prośbą do Instytutu Medycyny Pracy w Ł. o zajęcie stanowiska w sprawie. Powyższa jednostka orzecznicza w piśmie z dnia [...].08.2011r. podtrzymała swoje stanowisko zawarte w orzeczeniu lekarskim nr [...]. Jednocześnie Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] w piśmie z dnia [...].06.2011 r. odniósł się do uwag wniesionych przez J. U. i na wniosek żony zmarłego, przesłuchał świadków wskazanych. Zebrany w sprawie dodatkowy materiał dowodowy został ponownie przesłany do jednostki orzeczniczej II stopnia, która po zapoznaniu się z ww. dokumentacją podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. W oparciu o zebrany materiał dowodowy Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w dniu [...].01.2012r. wydał decyzję [...] znak: [...] o braku podstaw do stwierdzenia u H. . choroby zawodowej: przewlekłe obturacyjne zapalenie oskrzeli, które spowodowało trwałe upośledzenie sprawności wentylacyjnej płuc z obniżeniem natężonej objętości wydechowej pierwszosekundowej (FEV1) poniżej 60% wartości należnej, wywołane narażeniem na pyły lub gazy drażniące, jeżeli w ostatnich 10 latach pracy zawodowej co najmniej w 30% przypadków stwierdzono na stanowisku pracy przekroczenia najwyższych dopuszczalnych stężeń. Po rozpatrzeniu odwołania J. U., Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w W. stwierdził, że H. U. w latach 1967-1998 pracował w wielu zakładach pracy na stanowisku lakiernika samochodowego. Podczas wykonywania czynności zawodowych był narażony na działanie czynników chemicznych zawartych w farbach, lakierach, rozpuszczalnikach, kitach oraz na działanie pyłów metali podczas szlifowania nadwozi samochodowych lecz obie jednostki orzecznicze, zarówno I, jak i II stopnia, wydając orzeczenia w sprawie, potwierdziły narażenie zawodowe H. U. podczas świadczenia pracy, jednakże nie stwierdziły bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że rozpoznana u H. U. choroba płuc została spowodowana działaniem szkodliwych czynników, występujących w zakładach pracy. Organ odwoławczy wskazał na orzeczenie Instytutu Medycyny Pracy w Ł. w nr [...], w oparciu o które Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] wydał zaskarżoną decyzję, cyt: "Naszym zdaniem, na podstawie dostępnych kserokopii czynnościowych badań układu oddechowego, tj. pomiarów spirometrycznych wielokrotnie wykonywanych w 2009r. i 2010 r., u H. U. należy rozpoznać POChP spełniające kryterium trwałego upośledzenia sprawności wentylacyjnej płuc z obniżeniem natężonej objętości wydechowej pierwszosekundowej (FEV 1) poniżej 60% wartości należnej (...). Natomiast według obowiązującego wykazu chorób zawodowych warunkiem koniecznym do rozpoznania w/w choroby jako zawodowej są udokumentowane dane o przekroczeniach normatywów higienicznych. Reasumując, brak jest podstaw do rozpoznania zawodowej etiologii przewlekłego obturacyjnego zapalenia oskrzeli." Organ odwoławczy wskazał , że w piśmie z dnia [...].08.2012 r. Instytut Medycyny Pracy w Ł. podał: "(...) ponowna szczegółowa analiza całości zgromadzonej dokumentacji z uwzględnieniem nadesłanych nowych danych, tj. uzupełnioną kartę oceny narażenia zawodowego, nie daje podstaw merytorycznych do zmiany naszego orzeczenia o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej nr [...]. Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (...) w procesie diagnostyczno-orzeczniczym dotyczącym rozpoznania choroby zawodowej z poz. 5 wykazu chorób zawodowych nakłada prawny obowiązek wykazania w ostatnich 10 latach pracy zawodowej co najmniej w 30 % przypadków na stanowisku pracy przekroczenia najwyższych dopuszczalnych stężeń dla gazów lub pyłów drażniących. Nadesłany materiał dowodowy nie zawiera takich danych z ostatnich 10 lat zatrudnienia H. U., tj. z okresu 1990-1998r.". Organ odwoławczy zauważył, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] podjął czynności w celu ustalenia poziomu narażenia na czynniki szkodliwe na stanowiskach pracy H. U.. W zgromadzonym materiale dowodowym znajdują się dokumenty pochodzące z zasobów archiwalnych Powiatowej Stacji Sanitarno - Epidemiologicznej w [...], lecz są to jedynie: wyniki badań środowiska pracy z dnia [...].12.1987 r. z zakładu Lakiernictwo W. B. w W. ul. Ż., które nie wykazały przekroczeń najwyższych dopuszczalnych stężeń (NDS) czynników szkodliwych w środowisku pracy (średnia ważona stężeń poszczególnych czynników chemicznych kształtowała się na poziomie znacznie niższym niż wartość dopuszczalna tj. najwyższe dopuszczalne stężenie (NDS) tych substancji w środowisku pracy (dla ksylenu - poniżej 0.3 wartości NDS, dla pozostałych czynników - poniżej 0.1) oraz decyzja Państwowego Terenowego Inspektora Sanitarnego dla Dzielnicy [...] z dnia [...].06.1987 r. z zakładu Lakiernictwo Z. S. w W., zobowiązująca do dokonania poprawy warunków pracy podczas lakierowania natryskowego w taki sposób, aby łączna wielkość ekspozycji nie przekraczała jedności. Jak wynika z uzasadnienia tej decyzji, łączny wskaźnik ekspozycji dot. narażenia na toluen, ksylen, estry kwasu octowego obliczony na podstawie wyników badań tych substancji przeprowadzonych w dniu [...].05.1987r. wynosił 1,27. Ponadto, do rozpoznania choroby zawodowej, wymienionej w poz. 5 wykazu chorób zawodowych, niezbędne jest również spełnienie kryterium udokumentowania objawów chorobowych w okresie 1 roku, pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym. W przypadku H. U. również powyższego kryterium nie można uznać za jednoznacznie wypełnione. W uzasadnieniu orzeczenia lekarskiego Instytutu Medycyny Pracy w Ł. nr [...], lekarze orzecznicy podali: "Niestety w dostępnej dokumentacji medycznej nie ma wyników pomiarów spirometrycznych z okresów zatrudnienia lub do roku od zakończenia pracy zawodowej, chociaż dane wpisane w kartę informacyjną pacjenta z Samodzielnego Zespołu Publicznych Zakładów Lecznictwa Otwartego w [...] już w 1998 r. nasuwają podejrzenie POChP i wskazują, że pacjent wymagał stałej opieki pulmonologicznej." W ocenie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w W. brak jednoznaczności odnośnie ww. kryterium nie ma wpływu na meritum sprawy, bowiem jak podkreślono w uzasadnieniu ww. orzeczenia lekarskiego, warunkiem koniecznym do rozpoznania w/w choroby jako zawodowej są udokumentowane dane o przekroczeniach normatywów higienicznych. W analizowanym przypadku, jak wykazano powyżej, ww. warunek konieczny nie został spełniony. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego złożyła J. U.. Strona skarżąca podniosła, ze zachorowanie H. U. pozostawało w bezdyskusyjnym i niepodważalnym związku przyczynowym z pracą. Przyczyną, którą ją wywołała była tylko i wyłącznie sama praca, jej rodzaj, specyficzny charakter i ciężkie warunki jej wykonywania. Nie zostały ustalone jakiekolwiek czynniki lub cechy chorego, które mogłyby zostać uznane jako współprzyczyna zachorowania. W tych okolicznościach zachodziło bez wątpienia bardzo wysokie prawdopodobieństwo, które graniczyło z pewnością, że mamy do czynienia z chorobą zawodową. W skardze skarżąca podniosła, że H. U. przepracował 31 lat w zawodzie lakiernika samochodowego. Chorować zaczął w 1998 r., co zostało w sposób wyczerpujący udokumentowane. Orzeczenie lekarskie Instytutu Medycyny Pracy w Ł. stwierdzało, że H.U. od 1998 r. przebywał na rencie chorobowej z powodu ogólnego stanu zdrowia. Chorował m.in. na nadciśnienie tętnicze i przebył alloplastykę stawu biodrowego. Dostępna dokumentacja medyczna wskazuje, że podawał on, iż duszność oraz kaszel pojawiły się u niego pod koniec okresu pracy zawodowej na stanowisku lakiernika samochodowego. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne oraz argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie natomiast do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. –Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi -Dz. U. z 2012 r. poz. 270 (dalej: ppsa) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego było nie stwierdzenie u zmarłego H. U. istnienia choroby zawodowej w postaci "przewlekłego obturacyjnego zapalenie oskrzeli". W przedmiotowej sprawie Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w W. stwierdził, że J. U. - żona zmarłego H. U. w stosunku do którego prowadzone było postępowanie w sprawie choroby zawodowej - jest stroną postępowania. O tym, kto jest stroną w postępowaniu administracyjnym decyduje art. 28 k.p.a. Zgodnie z ww. przepisem stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Interes prawny lub obowiązek musi wynikać z przepisów prawa (najczęściej) materialnego. Tak więc źródłem interesu prawnego, o którym mowa art. 28 k.p.a. może być m.in. prawo cywilne jak i prawo pracy. Organ administracyjny ustalając interes prawny osoby występującej z żądaniem, w pierwszej kolejności oczywiście powinien ustalić przepisy prawa materialnego, które będą decydowały o przyznaniu, bądź - nie przymiotu strony w postępowaniu administracyjnym. W przedmiotowej sprawie aczkolwiek organ nie wskazał takiego przepisu to zdaniem Sądu, z brzmienia art. 237 1 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy, dalej: k.p. (tekst jedn. Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 ze zm.) wynika iż pracownikowi, który zachorował na chorobę zawodową określoną w wykazie, o którym mowa w art. 237 § 1 pkt 2, przysługują świadczenia z ubezpieczenia społecznego, określone w odrębnych przepisach. Takimi przepisami odrębnymi są przepisy ustawy z dnia 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (Dz. U. Nr 199, poz. 1673). Przepisy tej ustawy określają komu i w jakim zakresie przysługują określone świadczenia z tytułu choroby zawodowej, a więc stanowią materialno-prawną przesłankę do ustalenia istnienia bądź - nie interesu prawnego określonego podmiotu występującego w sprawie administracyjnej dotyczącej choroby zawodowej, jako strona w rozumieniu art. 28 k.p.a. Jak wynika z art. 6 ust. 1 pkt 5, 8 i 9 ww. ustawy z tytułu choroby zawodowej przysługują następujące świadczenia, a mianowicie "jednorazowe odszkodowanie" - dla członków rodziny zmarłego ubezpieczonego lub rencisty; "renta rodzinna" - dla członków rodziny zmarłego ubezpieczonego lub rencisty uprawnionego do renty z tytułu wypadku przy pracy lub choroby zawodowej; oraz "dodatek do renty rodzinnej" - dla sieroty zupełnej. Ponadto zgodnie z art. 13 ust. 1 cytowanej wyżej ustawy członkom rodziny ubezpieczonego, który zmarł wskutek choroby zawodowej, przysługuje jednorazowe odszkodowanie. Odszkodowanie to przysługuje również w razie śmierci wskutek choroby zawodowej rencisty, który był uprawniony do renty z ubezpieczenia wypadkowego. W ustępie 2 ww. przepisu wskazuje się członków rodziny zmarłego uprawnionymi do jednorazowego odszkodowania, którymi są: małżonek, z zastrzeżeniem, że nie orzeczono pomiędzy małżonkami separacji; dzieci własne, dzieci drugiego małżonka, dzieci przysposobione oraz przyjęte na wychowanie i utrzymanie przed osiągnięciem pełnoletności wnuki, rodzeństwo i inne dzieci, w tym również w ramach rodziny zastępczej, spełniające w dniu śmierci ubezpieczonego lub rencisty warunki uzyskania renty rodzinnej; rodzice, osoby przysposabiające, macocha oraz ojczym, jeżeli w dniu śmierci ubezpieczonego lub rencisty prowadzili z nim wspólne gospodarstwo domowe lub jeżeli ubezpieczony lub rencista bezpośrednio przed śmiercią przyczyniał się do ich utrzymania albo jeżeli ustalone zostało wyrokiem lub ugodą sądową prawo do alimentów z jego strony. Tak więc przepisy ustawy o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych jednoznacznie wskazują na powstanie praw odszkodowawczych po stronie określonych w ustawie podmiotów w związku ze śmiercią pracownika w wyniku choroby zawodowej. Jak wynika z art. 6 ust. 1 i 13 ust. 1 ww. ustawy - żonie zmarłego w skutek choroby zawodowej męża przysługują określone prawa odszkodowawcze. Celem realizacji powyższych praw jest uprzednie przeprowadzenie postępowania administracyjnego celem uzyskania ostatecznej decyzji w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej. Brak takiej decyzji jest przeszkodą do orzeczenia praw odszkodowawczych przez sąd powszechny. Dlatego należało uznać, że J. U. posiada interes prawny w niniejszym postępowaniu, a więc jest stroną tego postępowania w rozumieniu art. 28 k.p.a. Odnosząc się do oceny zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem Sąd stwierdza, że organy Inspekcji Sanitarnej w sposób wyczerpujący zgromadziły materiał dowody i rozpatrzyły go zgodnie z obowiązującymi regułami procesowymi, wnikliwie i wszechstronnie. Niepodważalną kwestią jest rozpoznanie u H. U. przez jednostki orzecznicze w 2010 i w 2011 roku przewlekłego obturacyjnego zapalenia oskrzeli, tj. schorzenia wymienionego w poz. 5 wykazu chorób zawodowych. Organa Państwowej Inspekcji Sanitarnej potwierdziły ponadto wieloletnie zatrudnienie H. U. w narażeniu na pyły i gazy drażniące na stanowisku pracy. W sprawi istotne jest jednak to, że zgodnie z § 6 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie chorób zawodowych lekarz właściwy do orzekania w zakresie chorób zawodowych, wydaje orzeczenie o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania, na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika lub byłego pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego, co miało miejsce w analizowanym przypadku. Jak wynika z treści wydanych w sprawie orzeczeń lekarskich jednostki orzecznicze zapoznały się z całą dokumentacją medyczno-lekarską, na którą powołuje się skarżąca. Jak zawarto w wyczerpującym i szczegółowym orzeczeniu lekarskim nr [...] Instytutu Medycyny Pracy w Ł. z dnia [...].04.2011r. o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, na podstawie kserokopii czynnościowych badań układu oddechowego (wielokrotnie wykonywane badania spirometryczne z 2009r., 2010r.) u H. U. podczas badań diagnostyczno- orzeczniczych potwierdzono przewlekłe obturacyjne zapalenie oskrzeli, spełniające kryteria upośledzenia sprawności wentylacyjnej płuc. Jednakże, -wbrew mniemaniu skarżącej- stwierdzono, że w dostępnej dokumentacji medycznej nie ma wyników* pomiarów spirometrycznych w/w pacjenta z okresu zatrudnienia lub do 1 roku po zakończeniu pracy zawodowej (Pan H. U. zakończył pracę zawodową w 1988r.). W świetle zebranego materiału dowodowego oraz jego uzupełnia w trybie § 8 ust. 2 cytowanego rozporządzenia działanie organów w analizowanym stanie faktycznym należy uznać za prawidłowe i wystarczające do wydania właściwego orzeczenia. Sąd zauważa, że organa Państwowej Inspekcji Sanitarnej nie mają żadnej możliwości wpływania na jednostki służby zdrowia, uprawnione przez ustawodawcę do orzekania w zakresie chorób zawodowych, czy sugerowania im własnych ustaleń, odnośnie schorzeń pracownika, gdyż nie posiadają upoważnienia do ingerowania w stosowane przez lekarzy orzeczników procedury diagnostyczno orzecznicze. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalone jest stanowisko, że Państwowy Inspektor Sanitarny, podejmując decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej lub o braku podstaw do jej stwierdzenia, jest związany orzeczeniem wydanym w sprawie. Nie ma uprawnień do samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do odmiennego rozpoznania schorzenia (wyrok NSA w Warszawie z dnia 09.07.1998r. II SA 634/98). Zgodnie z wykładnią Naczelnego Sądu Administracyjnego, orzeczenie lekarskie uprawnionej do orzekania jednostki służby zdrowia ma walor opinii biegłego. Organ ma obowiązek kontrolować, czy wydana opinia wyjaśniła istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, czy jest rzeczowa przekonywująco uzasadniona. Gdy odpowiada tym warunkom, stanowi podstawę do wydania prawidłowej decyzji. Odnosząc się do zawartego w skardze zarzutu, że organy winny były ustalić przyczynę powstałego u H. U. schorzenia i wykazać, iż upośledzenie w funkcjonowaniu układu oddechowego w/w podkreślić należy, że Organa Państwowej Inspekcji Sanitarnej nie maja uprawnienia do stwierdzenia choroby zawodowej wbrew treści orzeczenia lekarskiego. Wskazać też należy, ze organ odwoławczy może uchylić decyzję organu Państwowej Inspekcji Sanitarnej I instancji w przypadku wydania jej niezgodnie z wykładnią rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30.06.2009r. w sprawie chorób zawodowych lub z naruszeniem przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Należy zwrócić uwagę, że postępowanie administracyjne w przedmiocie choroby zawodowej charakteryzuje się istotną specyfiką w zakresie postępowania dowodowego. Organy inspekcji sanitarnej, jak i sądy administracyjne kontrolujące wydane przez te organy decyzje administracyjne, nie posiadają bowiem specjalistycznej wiedzy medycznej pozwalającej na samodzielną ocenę konkretnych przypadków lub jednostek chorobowych pod kątem ich zaliczenia do określonej choroby zawodowej. Organ wydający decyzję w sprawie choroby zawodowej nie jest zatem uprawniony do merytorycznej kontroli orzeczeń lekarskich, ani też dokonywania w tym zakresie własnych ustaleń prowadzących do odmiennego rozpoznania jednostki chorobowej (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 19 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 246/12, z dnia 21 sierpnia 2012 r., sygn. akt II OSK 1230/12, orzeczenia.nsa.gov.pl). Skoro zatem orzeczenia lekarskie upoważnionych placówek medycznych, stanowiące podstawę zaskarżonej decyzji, wykluczyły u H. U. rozpoznanie choroby zawodowej określonej w wykazie chorób zawodowych to należało przyjąć, że organy administracyjne były związane treścią tych opinii lekarskich w zakresie wiedzy medycznej. Reasumując Sąd stwierdza, że kontrola Sądu sprowadzała się w niniejszej sprawie do udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy organy Inspekcji Sanitarnej – dysponując odpowiednimi orzeczeniami lekarskimi – przeprowadziły rzetelnie postępowanie administracyjne w oparciu o całość materiału dowodowego. Pozytywna odpowiedź na powyższe pytanie stanowi podstawę do twierdzenia, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, co w konsekwencji obliguje Sąd do oddalenia skargi. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na mocy art. 151 ppsa, orzekł jak w sentencji wyroku.