VII SA/Wa 2493/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Kuś (spr.), Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Asesor WSA Michał Podsiadło, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 lutego 2023 r. sprawy ze skargi K. S. i R. S. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 5 października 2022 r. nr 914/OPON/2020 w przedmiocie uchylenia decyzji ostatecznej oddala skargę 1. Zaskarżoną decyzją z 5 października 2022 r. nr 914/OPON/2020, Wojewoda Mazowiecki (dalej: "Wojewoda", "organ odwoławczy"), działając na podstawie art. 138 § 1 ust. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r., poz. 2000, dalej: "k.p.a.") w zw. z art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r., poz. 2351 ze zm., dalej: "p.b."), po rozpatrzeniu odwołania K i R S (dalej: "skarżący") od decyzji Starosty [...] (dalej: "Starosta", "organ I instancji") z [...] maja 2022 r. nr [...], odmawiającej uchylenia decyzji Starosty [...]z [...] marca 2019 r nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dla [...] S.A. (dalej: "inwestor") zamierzenia budowlanego: budowa linii napowietrznej SN 15kV, budowa linii kablowej SN 15kV, budowa napowietrznej stacji transformatorowej 15/0,4kV, rozbudowa istniejącej linii napowietrznej nN 0,4kV, budowa przyłącza kablowego nN 0,4kV, rozbiórka linii napowietrznej SN 15kV oraz napowietrznej stacji transformatorowej 15/0,4KV na nieruchomości w skład której wchodzą działki: nr ew. [...], [...], [...], [...] w miejscowości [...], gm. [...]oraz [...], [...][...], [...] w miejscowości [...], gm. [...], utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy podniósł, że Starosta decyzją z [...] marca 2019 r. nr [...]zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla [...]S.A. wyżej wskazanego zamierzenia budowlanego. Decyzja ta stała się ostateczna w dniu 22 marca 2019 r. W dniu 17 października 2019 r. do Starostwa Powiatowego w [...]wpłynął wniosek K i R S o wznowienie postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie. Starosta postanowieniem z [...]listopada 2019 r. nr [...]wznowił postępowanie zakończone decyzją ostateczną tego organu z [...]marca 2019 r., a następnie decyzją z [...]grudnia 2019 r. nr [...]odmówił uchylenia ostatecznej decyzji z [...] marca 2019 r. nr [...]. Odwołanie od tej decyzji, w ustawowym terminie, wnieśli K i R S. Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda decyzją z 24 lutego 2020 r. nr 140/OPON/2020, uchylił zaskarżoną decyzję Starosty z [...]grudnia 2019 r. nr [...], odmawiającą uchylenia ostatecznej decyzji Starosty z dnia [...]marca 2019 r. nr [...]i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu decyzji wskazał, iż "zgodnie z art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a., pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. Organ I instancji pismem z 17 kwietnia 2020 r. zawiadomił strony postępowania, że zostanie ponownie podjęte postępowanie administracyjne w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielania pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji. Starosta decyzją z [...]lipca 2020 r. znak [...]zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę ww. inwestycji dla [...]S.A. Od powyższej decyzji odwołanie wnieśli K i R S. Rozpatrując odwołanie Wojewoda decyzję z 7 października 2020 r. nr 700/OPON/2020, uchylił zaskarżoną decyzję Starosty z [...]lipca 2020 r. nr [...]i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu decyzji stwierdził, iż zaskarżona decyzja nie była wydana we właściwym trybie (zgodnym ze złożonym wnioskiem). Starosta ponownie rozpatrując sprawę pismem z 19 listopada 2020 r. zawiadomił strony postępowania o toczącym się postępowaniu i możliwości zapoznania się ze zgromadzoną dokumentacją, następnie postanowieniem z [...]listopada 2020 r. nr [...]nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia braków i nieprawidłowości w złożonym wniosku i projekcie budowlanym. Pełnomocnik inwestora w piśmie z 9 grudnia 2020 r. uzupełnił powyższe braki. Starosta decyzją z [...]grudnia 2020 r. nr [...]odmówił uchylenia własnej decyzji z [...] marca 2019 r., nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę przedmiotowego przedsięwzięcia. Odwołanie od powyższej decyzji, w ustawowym terminie, wnieśli K i R S. Rozpatrując ponownie sprawę Wojewoda decyzją z 2 marca 2021 r., nr 182/OPON/2021 utrzymał w mocy decyzję Starosty z [...]grudnia 2020 r. nr [...]. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Wojewody Mazowieckiego wnieśli K S i R S. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z 6 sierpnia 2021 r., sygn. akt SA/Wa 776/21 uchyli decyzję Wojewody z 2 marca 2021 r. nr 182/OPON/2021 i zasądził od Wojewody na rzecz skarżących zwrot kosztów postępowania sądowego. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy i uwzględnieniu wyżej wskazanego wyroku z 6 sierpnia 2021 r. Wojewoda decyzją z 22 grudnia 2021 r. nr 1025/OPON/2021 uchylił w całości zaskarżoną decyzję Starosty z 2020 r. nr [...]odmawiającą uchylenia własnej decyzji z [...] marca 2019 r. nr [...]. Starosta postanowieniem z [...]marca 2022 r. nr [...]nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia braków w złożonym wniosku polegający na wyjaśnieniu obszaru oddziaływania inwestycji w stosunku do działki skarżących, tj. nr ew. [...]. Pismem z dnia 27 kwietnia 2022 r. pełnomocnik inwestora przekazał analizę wraz z załącznikami oddziaływania inwestycji na działkę skarżących nr ew. [...]. Organ powiatowy pismem z 28 kwietnia 2022 r. zawiadomił strony postępowania o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym. Starosta decyzją z [...]maja 2022 r. nr [...]odmówił uchylenia własnej decyzji z [...] marca 2019 r. nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji dla [...]S.A. Odwołanie od tej decyzji wnieśli K i R S. Rozpoznając odwołanie Wojewoda zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy decyzję Starosty z [...]maja 2022 r. nr [...]odmawiającej uchylenia decyzji tego organu z [...] marca 2019 r nr [...]zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dla [...]S.A. W uzasadnieniu wskazał, że we wniosku z 27 czerwca 2017 r. jako podstawę wznowienia wskazano art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., tj. strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, zatem kluczową kwestią w rozpatrzeniu sprawy jest ustalenie, czy K i R S, przysługiwał status strony w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją Starosty z [...] marca 2019 r. nr [...]. Skarżący zażądali wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją Starosty z [...] marca 2019 r. nr [...]twierdzą, że bez własnej winy nie brali udziału w postępowaniu, mimo, że przysługiwał im status strony. Organ odwoławczy podkreślił, że zgodnie z brzmieniem art. 28 ust. 2 p.b. stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Jednocześnie ustawodawca w art. 3 pkt 20 p.b. zawarł definicję legalną pojęcia "obszar oddziaływania obiektu" stanowiąc, że przez obszar ten należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu. Przy wyznaczeniu obszaru oddziaływania obiektu nie jest dopuszczalna wykładnia zawężająca przez ograniczenie się wyłącznie do przyjęcia, że przesądzające znaczenie ma ograniczenie zabudowy. W każdym przypadku obszar oddziaływania obiektu musi być określony w oparciu o powszechnie obowiązujące przepisy prawa. Wyznaczenie takiego obszaru winno nastąpić z uwzględnieniem funkcji, formy, konstrukcji projektowanego obiektu i innych jego cech charakterystycznych oraz sposobu zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji. Samo subiektywne odczucie określonego podmiotu, że inwestycja oddziałuje na jego nieruchomość nie jest wystarczające do uznania, że nieruchomość usytuowana w obszarze oddziaływania danego przedsięwzięcia. Interes prawny, będący konieczną przesłanką do uznania danego podmiotu za stronę postępowania musi istnieć obiektywnie, a nie odnosić się do subiektywnych odczuć wnioskodawcy. Z kolei od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, kiedy to jednostka jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowana rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, lecz nie może wskazać przepisu prawa powszechnie obowiązującego, który stanowiłby podstawę jej roszczeń i w konsekwencji uprawniał ją do żądania stosownych czynności organu administracji. Po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego, Starosta decyzją z [...]maja 2022 r. nr [...], odmówił uchylenia własnej decyzji z [...] marca 2019 r. nr [...]. W toku postępowania Starosta, zgodnie z zaleceniami Wojewody Mazowieckiego zawartymi w decyzji z 22 grudnia 2021 r. nr 1025/OPON/2021 oraz prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 6 sierpnia 2021 r. sygn. akt VII SA/Wa 776/21, postanowieniem z [...]marca 2022 r. nr [...]nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia braków i nieprawidłowości w złożonym wniosku oraz projekcie budowlanym. Starosta wydając decyzję z [...]maja 2022 r. nr [...] uznał, iż ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wynika, aby przedmiotowa inwestycja oddziaływała na działkę skarżących o nr ew. [...], położonej w miejscowości [...], gm. [...]. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ I instancji wprawdzie nie powołał się na otrzymaną od inwestora analizę oddziaływania inwestycji na działkę skarżących ale wskazał, iż realizacja przedmiotowej inwestycji nie narusza interesów prawnych wnioskodawców, tym samym nie przysługuje im status strony w przedmiotowym postępowaniu, a także iż przedmiotowa inwestycja jest zgodna z przepisami prawa. Wojewoda stwierdził, że omawiana inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz że w przypadku linii energetycznej o średnim natężeniu (15 kV) nie ma obowiązku dokonywania pomiarów natężenia pola elektromagnetycznego (a contrario art. 122a ust. 1 Prawa ochrony środowiska). Żeby wyczerpująco wyjaśnić oddziaływanie planowanej linii energetycznej oraz stacji transformatorowej w części znajdującej się w najbliższej odległości od nieruchomości skarżących (stacja transformatorowa na działce nr [...]oraz linia kablowa przebiegająca równolegle do granicy działki skarżących nr [...]), tj. czy w otoczeniu linii energetycznej i powiązanej z nią stacji transformatorowej nie występuje negatywne oddziaływanie inwestycji na środowisko poprzez emitowanie pola magnetycznego i pola elektrycznego co spowoduje utrudnienie zagospodarowania, w tym zabudowy nieruchomości skarżących, inwestor zlecił Laboratorium Badawczemu [...]sp. z o.o. w [...] zbadanie rozkładu pól elektromagnetycznych projektowanej stacji transformatorowej. Laboratorium Badawcze [...]w [...]posiada certyfikat Laboratorium Badawczego nr AB 529 wydany przez Polskie Centrum Akredytacji. Certyfikat jest ważny i obejmuje znormalizowaną metodę badawczą właściwą do przeprowadzonych pomiarów [2], Jak wynika ze sprawozdania badania, będącego załącznikiem do pisma z 27 kwietnia 2022 r., badanie zostało przeprowadzone w dniu 13 kwietnia 2022 r., a zweryfikowane, autoryzowane i podpisane w dniu 21 kwietnia 2022 r. przez J J. Badanie przeprowadzono zgodnie z założeniami normy PN-EN ISO/IEC 17025. Ze sprawozdania tego wynika, iż badania te pozwoliły na określenie faktycznych wartości pola magnetycznego i elektrycznego wygenerowanego przez stację transformatorową 15/0,4 kV na granicy działki nr ew. [...] (w strefie zbliżenia do stacji) oraz określenie rozkładu tych pól w przestrzeni otaczającej stację transformatorową. Zmierzone wartości porównano do wartości wymaganych w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r., w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz. U. z 2019 r., poz. 2448), zwane dalej "rozporządzeniem". Najwyższą wartość natężenia pola magnetycznego stwierdzono w pionie nr 9 i wynosi 3,1A/m, wartość ta powiększona do wartości odpowiadającej oddziaływaniu maksymalnemu daje wynik 11,8 A/m. Jest to wartości mniejsza od wartości dopuszczalnej w ww. rozporządzeniu 60 A/m. Przy wzroście napięcia pola elektrycznego do maksymalnych wartości w punkcie pomiarowym nr 9, w którym E wynosi 22 V/m, możemy spodziewać się wzrostu o 2 % do wartości 22,4 V/m. Wartość ta jest mniejsza od wartości dopuszczalnej równej 1000 V/m. Przy maksymalnym technicznie obciążeniu stacji natężenie pola elektrycznego i magnetycznego w miejscach dostępnych dla ludzi będzie mniejsze od wartości dopuszczalnych określonych przez rozporządzenie (załącznik nr 3). Podkreślił, że dokonano analizy normy PN-EN 50341-1:2013-03 "Elektroenergetyczne linie napowietrzne prądu przemiennego powyżej 1 kV". Zawartość tabeli nr 5.11 (załącznik nr 4) przedstawia wymaganą minimalną odległość poziomą linii elektroenergetycznej większej od 1 kV i mniejszej równej 45 kV od budynku mieszkalnego. Odległość ta wynosi 3 m dla linii nieizolowanych. Inwestycja zlokalizowana jest 7,5 m od granicy działki nr ew. [...], więc znajduje się w odległości poza strefą oddziaływania linii średniego napięcia SN. Analizie poddano także normę SEP-E-003 "Elektroenergetyczne linie napowietrzne. Projektowanie i budowa. Linie prądu przemiennego z przewodami pełnoizolowanymi oraz z przewodami niepełnoizolowanymi". Zawartość tabeli nr 6 (załącznik nr 7) przedstawia najmniejsze dopuszczalne odległości poziome przewodów pełnoizolowanych linii napowietrznej do części budynku mieszkalnego. W przedmiotowym przedsięwzięciu zabudowane są przewody izolowane więc odległość ta wynosi 1,5 m, natomiast inwestycja zlokalizowana jest 7,5 m od granicy działki nr ew. 84. Natomiast z analizy normy SEP-E-004 "Elektroenergetyczne i sygnalizacyjne linie kablowe. Projektowanie i budowa" wynika, że zawartość tabeli nr 2 (załącznik nr 8) przedstawia najmniejsze odległości kabli energetycznych i sygnalizacyjnych ułożonych bezpośrednio w ziemi od innych urządzeń podziemnych i od ścian budynków. Odległość ta wynosi 0,5 m. Inwestycja zlokalizowana jest 5,6 m od granicy działki nr ew. 84. W najbliższym miejscu znajduje się poza strefą oddziaływania linii kablowej nr nN 0,4 kV. Jak wynika z przeprowadzonego badania linie energetyczne oraz stacja transformatorowa mogą być źródłem negatywnego oddziaływania na środowisko, m.in. poprzez wytwarzane przez nie pola elektromagnetyczne, czy pola elektroenergetycznego ale jak już powyżej ustalono zasięg oddziaływania przedmiotowej inwestycji nie obejmuje nieruchomość skarżących (oddalonej o 7,5 m od stacji transformatorowej), co mogłoby skutkować ograniczeniami w zabudowie i zagospodarowaniu tej nieruchomości na przyszłość albo negatywnie wpływać na środowisko, w tym zdrowie mieszkających tam ludzi. Inwestor w przedstawionej analizie obszaru oddziaływania powołał się na Polskie Normy, które stanowiły podstawę do ustalenia obszaru oddziaływania spornej inwestycji. Z analizy tej wynika, iż działka nr ew. 84 należąca do skarżących znajduje się poza strefą oddziaływania linii kablowej nN 0,4 kV. Organ odwoławczy wskazać, iż od 1 stycznia 2003 r. stosowanie Polskich Norm jest dobrowolne. W ustawie z 12 września 2002 r. o normalizacji (Dz.U. z 2015, poz. 1483) prawodawca przesądził, że stosowanie Polskich Norm, a więc norm krajowych, zatwierdzonych przez krajową jednostkę normalizacyjną, oznaczonych symbolem PN (art. 5 ust. 1), jest dobrowolne (art. 5 ust. 3) oraz że Polskie Normy mogą być powoływane w przepisach prawnych po ich opublikowaniu w języku polskim (art. 5 ust. 4). Podkreślił, że może zgodzić się z stwierdzeniem skarżących, iż przepisy art. 140 i 144 k.c. mogą stanowić samoistną podstawę do wywodzenia interesu prawnego w świetle art. 28 ust. 2 p.b. Poza tym, przymiot strony w postępowaniu o pozwolenie na budowę opiera się na posiadaniu przez dany podmiot interesu prawnego, a więc interesu wynikającego z przepisów prawa powszechnie obowiązującego, a nie interesu faktycznego. W szczególności o interesie faktycznym można mówić w przypadku spadku wartości nieruchomości sąsiedniej w wyniku realizacji inwestycji. Tego rodzaju interes faktyczny (majątkowy) nie stanowi podstawy do przyznania przymiotu strony tego postępowania. Odnosząc się do przepisów wskazanych w odwołaniu (§ 11 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 oraz § 314 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2019 r., poz. 1065) Wojewoda stwierdził, iż dotyczą one budowy budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi poza obszarami wyznaczonych stref lub poza zasięgiem zagrożeń i uciążliwości wynikających z przepisów odrębnych. Jak z powyższego wynika działka Skarżących (nr ew. [...]) nie znajduje się w strefach, w których występują przekroczenia dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego, określonego w rozporządzeniu dotyczącym ochrony przed oddziaływaniem pól elektromagnetycznych. W związku z tym przedmiotowa inwestycja nie spowoduje ograniczeń w korzystaniu oraz ewentualnym przyszłym zagospodarowaniu działki skarżących. Ponadto podkreślił, że realizacja każdego obiektu budowlanego wiąże się z określonymi ograniczeniami dla nieruchomości sąsiednich. Jednakże powyższe nie może ograniczać prawa inwestora do zabudowy działki w sposób zgodny z przepisami oraz planem miejscowym, wynikającego m.in. z art. 4 p.b. W granicach przysługującego mu prawa zabudowy, to inwestor decyduje o kształcie podejmowanej inwestycji. Każda inwestycja zazwyczaj powoduje uciążliwości i utrudnienia dla właścicieli nieruchomości sąsiednich, co nie jest jednak równoznaczne z przyznaniem tym osobom przymiotu strony w postępowaniu o stwierdzenie nieważności zezwolenia na budowę. Zwiększone immisje pośrednie mają charakter cywilny i pozostają bez wpływu na ocenę przymiotu strony w niniejszej sprawie. Wojewody zaznaczył, że organ prowadząc postępowanie dotyczące pozwolenia na budowę powinien bardzo często uwzględniać sprzeczne interesy, z jednej strony inwestora, z drugiej zaś osób, których prawa mogą zostać poprzez realizację inwestycji naruszone. Czym innym jednak jest interes prawny, którego granice zakreślają przepisy ustawy Prawo budowlane, a czym innym postulaty, oczekiwania i życzenia obywateli dotyczące prowadzenia określonej polityki planowania przestrzennego realizowanych inwestycji. Podkreślenia wymaga, że praktycznie każda inwestycja powoduje uciążliwości i utrudnienia dla najbliższych sąsiadów, co jednakże nie jest równoznaczne z przyznaniem tym osobom przymiotu strony zainteresowanej w administracyjnym rozstrzygnięciu dopuszczalności realizacji określonej inwestycji. Zdaniem organu odwoławczego, argumenty podnoszone przez skarżących należy zatem rozpatrywać w kontekście interesu faktycznego. Interes faktyczny zaś, pomimo, iż istotny dla zainteresowanych, nie daje podstaw do uznania za stronę postępowania zarówno w świetle art. 28 k.p.a., jak i art. 28 ust. 2 p.b. Jeżeli decyzja o pozwoleniu na budowę nie wykazuje żadnej sprzeczności z powyższymi wymogami, to spowodowane realizacją inwestycji dolegliwości dla otoczenia nie mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające uzasadnione interesy osób trzecich. Nie chodzi bowiem o wszelkie utrudnienia, jakie może przynieść planowane przedsięwzięcie, a jedynie o takie, które dotyczyć mogą naruszeń interesów prawnych, a nie interesów faktycznych, innych osób. Ochrona takich interesów w procesie inwestycyjnym nie może prowadzić do sytuacji, w której to osoby trzecie, a nie inwestorzy - właściciele nieruchomości, na której mają powstać planowane inwestycje, decydowali będą o dopuszczalności wybudowania obiektów budowlanych, miejscu posadowienia takich obiektów, rodzaju obiektu budowlanego i to nawet z naruszeniem ogólnego interesu społecznego (por. wyrok NSA z dnia 16 listopada 2005 r., sygn. akt: II OSK 672/05). W ocenie Wojewody, na gruncie niniejszej sprawy nie została spełniona przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., uzasadniająca uchylenie ostatecznej decyzji, w związku z czym należy utrzymać w mocy decyzję Starosty z [...]maja 2022 r. nr [...], odmawiającej uchylenia własnej decyzji z [...] marca 2019 r. nr [...]zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla [...]S.A. 2. K S i R S pismem z 7 listopada 2022 r., wnieśli skargę na powyższą decyzję Wojewody z 5 października 2022 r. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu skarżący zarzucili naruszenie: I. przepisów prawa materialnego, mających wpływ na wynik sprawy poprzez: a) błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie art. 28 ust. 2 p.b. polegającą na przyjęciu, że nieruchomość, której skarżący są właścicielami nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji, a zatem nie przysługują im prawa strony w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę, co w konsekwencji doprowadziło do utrzymania decyzji Starosty [...]z [...]maja 2022 r. nr [...]w mocy podczas, gdy odległość inwestycji od działki skarżących wynosi 7,5 m, co ujemnie wpływa na możliwość jej dalszego zagospodarowania, a także istotnie obniża wartość nieruchomości należącej do Skarżących, a zatem Organ winien przyjąć, że skarżący posiadają interes w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę; b) błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie art. 28 ust. 2 p.b. w zw. z niezastosowaniem normy PN-E-05100-1:1998 Elektroenergetyczne linie napowietrzne. Projektowanie i budowa. Linie prądu przemiennego z przewodami roboczymi gołymi oraz PN-76/E-05125. Elektroenergetyczne i sygnalizacyjne linie kablowe. Projektowanie i budowa, które to przepisy wyznaczają tzw. zasięgi stref technicznych ustalanych dla linii napowietrznych poniżej 110 kV, a które dla projektowanej linii napowietrznej 15 kV wynoszą 2x7,5 m w obszarach niezalesionych (przeznaczonych pod zabudowę), co odpowiada odległościom linii napowietrznej 15 kV od nieruchomości Skarżących i tym samym wykazuje, że Skarżący posiadają interes uzasadniający Ich udział w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę; c) błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 p.b. polegające na przyjęciu, że sporna inwestycja nie wpływa na nieruchomość Skarżących i pominięciu faktu, iż inwestycja wprowadza ograniczenia w zabudowie terenu podczas, gdy posadowienie stacji transformatorowej i napowietrznej sieci oraz sieci kablowej spowoduje znaczne ograniczenie w możliwości dalszego zabudowania nieruchomości stanowiącej własność skarżących, a zatem organ winien przyjąć, że skarżący posiadają interes uzasadniający ich udział w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę; d) błędną wykładnię i w konsekwencji niezastosowanie art. 28 ust. 2 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. poprzez przyjęcie, że interes w rozumieniu art. 28 ust. 2 p.b. jest rozumiany wyłącznie jako interes prawny, znajdujący swoje odzwierciedlenie w przepisach prawa, pomijając całkowicie oddziaływanie inwestycji powodujących powstawanie skutków w sferze prawa cywilnego podczas, gdy regulacje prawne nakazują, iż obiekt budowlany ma być zaprojektowany i budowany w sposób zapewniający poszanowanie występujących w obszarze jego oddziaływania uzasadnionych interesów osób trzecich, a zatem przepis ten nie odnosi się explicite do regulacji o charakterze publicznoprawnym, a zatem podstawa interesu mogą być również normy prywatnoprawne (cywilistyczne), a także szeroko rozumiany interes faktyczny, a zatem organ winien przyjąć, że skarżący posiadają interes uzasadniający ich udział w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę; e) błędną wykładnię § 11 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r., poz. 1065 ze zm.) w zw. z art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 p.b. poprzez jego całkowite pominięcie podczas, gdy powyższy przepis wykazuje interes prawny skarżących w przedmiotowej sprawie z uwagi na fakt, że ogranicza na przyszłość możliwość zabudowania własnościowe działki (Nr [...]) z uwagi na posadowienie stacji transformatorowej, która oddziaływać będzie na nieruchomość Skarżących poprzez ograniczanie w ewentualnym przyszłym zagospodarowaniu, co w konsekwencji winno doprowadzić do wniosku, że Skarżący posiadają interes uzasadniający Ich udział w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę. II. naruszenie przepisów prawa procesowego mających wpływ na wynik sprawy poprzez: a) naruszenie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 136 k.p.a. w zw. z art. 77 §1 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 122a ust. 1 ustawy z 27 stycznia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2020 r., poz. 1219 ze zm.) w zw. z § 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Klimatu z 17 lutego 2020 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. z 2020 r" poz. 258 ze zm.) poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, która to decyzja dotknięta jest wadą przepisów prawa procesowego polegającą na niedokonaniu natężenia pola elektromagnetycznego, co pozwoliłoby ustalić obszar oddziaływania inwestycji podczas, gdy stosownie do treści § 1 pkt 1 ww. rozporządzenia pomiary pól wykonuje się w otoczeniu instalacji w sposób umożliwiający wyznaczenie miejsc występowania pól elektromagnetycznych o poziomach dopuszczalnych oraz wyznaczania granic obszarów ograniczonego użytkowania, a zatem Organ wadliwie pominął fakt, że inwestycja oddziałuje na nieruchomość skarżących, albowiem nie zostały w tym zakresie dokonane niezbędne pomiary, który to dopiero pomiar pola wokół inwestycji pozwoliłby w sposób jednoznaczny wyznaczyć miejsc występowania pól elektromagnetycznych o poziomach dopuszczalnych oraz wyznaczyć granice obszarów ograniczonego użytkowania i w konsekwencji ustalić, że Skarżący posiadają interes uzasadniający Ich udział w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę; b) naruszeniu art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 136 k.p.a. w zw. z art. 84 § 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, która to decyzja jest dotknięta wadą przepisów prawa procesowego, tj. oparcie rozstrzygnięcia wyłącznie na podstawie wyjaśnień inwestora (pismo z 27 kwietnia 2022 r.) oraz prywatnej ekspertyzy sporządzonej przez dowolnie wybrane przez inwestora laboratorium i przyjęcie, że sporna inwestycja nie oddziałuje na działkę nr 84 w miejscowości [...]gm. [...] , który zaś jest stroną postępowania, a zatem jest podmiotem bezpośrednio zainteresowanym wydaniem stosownego rozstrzygnięcia podczas, gdy zakres oddziaływania inwestycji polegającej na budowie linii napowietrznej, kablowej oraz stacjo transformatorowej wymaga wiadomości specjalnych, a zatem organ winien zwrócić się do niezależnego biegłego lub biegłych o wydanie opinii. 2. Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji, a w przypadku nieuwzględnienia wniosku - jeśli Sąd uzna za zasadne - unieważnienie decyzji oraz uchylenie decyzji organu I instancji i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżący przedstawili przebieg postępowania oraz obszerną argumentację na poparcie podniesionych wyżej zarzutów. 3. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. 1. Istota sprawy sprowadza się do oceny rozstrzygnięć organów podejmowanych w tzw. postępowaniu wznowieniowym, w których odmówiono uchylenia decyzji Starosty [...]z [...] marca 2019 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dla [...] S.A. szczegółowo opisanego zamierzenia budowlanego (tj. linii energetycznej oraz stacji transformatorowej). Wskazać również należy, że organy administracyjne i sądy administracyjne orzekały już kilkukrotnie w sprawie niniejszej inwestycji i skarżących (por. wyroki WSA w Warszawie: 6 maja 2020 r., sygn. akt VII SA/Wa 166/20 – prawomocny; z 6 sierpnia 2021 r., sygn. akt VII SA/Wa 776/21 - prawomocny, z 20 grudnia 2021 r., sygn. akt VII SA/Wa 673/21 – nieprawomocny). Skarżący jako podstawę wznowienia wskazali art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. (strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu). Zatem kluczową kwestią w rozpatrzeniu niniejszej sprawy było ustalenie, czy skarżącym przysługiwał status strony w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją Starosty [...]z [...] marca 2019 r. Ze stanu faktycznego wynika, że w niniejszej sprawie stacja transformatorowa na dz. nr [...]oraz linia kablowa przebiega równolegle do granicy działki skarżących nr [...]. 2. Przypomnieć trzeba, że wznowienie postępowania administracyjnego uregulowane w art. 145 - 153 k.p.a. jest wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości decyzji administracyjnej, wyrażonej w art. 16 k.p.a. i stanowi instytucję procesową, mającą na celu stworzenie prawnej możliwości przeprowadzenia ponownego postępowania wyjaśniającego i ponownego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, w której została już wydana decyzja ostateczna. Wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia uzależnione jest od wystąpienia dwóch przesłanek - pierwszą z nich jest zakończenie sprawy decyzją ostateczną, drugą - wystąpienie przynajmniej jednej z enumeratywnie wyliczonych w art. 145 § 1 k.p.a. oraz art. 145a k.p.a. wad decyzji administracyjnych. Stosownie do art. 147 k.p.a. wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony. Postępowanie to można podzielić na dwa etapy - etap wstępny i etap rozpoznawczy. Podanie o wznowienie postępowania wszczyna postępowanie wstępne w toku, którego organ sprawdza czy spełnia ono wymagania formalne, tj. czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia postępowania oraz czy zostało wniesione w terminie określonym w art. 148 § 1 k.p.a. Natomiast badanie, czy dana przesłanka będąca podstawą wznowienia postępowania faktycznie zaistniała, następuje dopiero w trakcie tzw. postępowania właściwego. Dopiero drugi etap postępowania wznowieniowego, tzw. postępowanie właściwe (rozpoczynające się po wydaniu postanowienia o wznowieniu) ma na celu zbadanie zaistnienia przesłanek wznowienia i wydanie decyzji stosownie do art. 151 k.p.a. W sytuacji, gdy wniosek o wznowienie postępowania jest oparty o przesłankę przewidzianą w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. (tak jak w niniejszej sprawie) to weryfikacja twierdzeń wnoszącego podanie następuje w następnej fazie postępowania, prowadzonej po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania. Oznacza to, że przedmiotem postępowania na etapie wstępnym w przypadku przesłanki wznowienia opartej na art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. jest wyłącznie ustalenie, czy został zachowany termin do złożenia takiego wniosku i czy wnoszący żądanie wskazał którąkolwiek z przesłanek wznowienia enumeratywnie wyliczoną w art. 145 k.p.a. W przypadku, gdy organ administracji stwierdzi, iż nie występują przesłanki do wznowienia postępowania przewidziane w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. to winien zgodnie z art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. odmówić uchylenia decyzji dotychczasowej (por. wyrok NSA z 22 czerwca 2010 r., sygn. akt II OSK 1286/09). Sens uregulowania zawartego w art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. polega na braku możliwości przejścia do merytorycznego rozpoznania sprawy administracyjnej, gdy stwierdzi się, że nie zaistniała żadna z podstaw wznowienia postępowania. Decyzja o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej może być podjęta po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego i dowodowego, w wyniku którego jednoznacznie można stwierdzić, że nie istniały określone w k.p.a. podstawy wznowienia postępowania (por. wyrok WSA w Gdańsku z 17 listopada 2021 r., sygn. akt II SA/Gd 123/21). Taka też sytuacja wystąpiła w niniejszej sprawie. 3. Postępowanie nadzwyczajne, jakim jest wznowienie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, stanowi jedynie odrębną sprawę procesową w stosunku do postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę. Brak jest, zatem racjonalnych przesłanek do rozszerzania kręgu stron postępowania nadzwyczajnego w stosunku do postępowania zwykłego. W obu tych postępowaniach normą materialnoprawną określającą krąg stron postępowania jest art. 28 ust. 2 p.b. Zgodnie z art. 28 ust. 2 p.b. stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Dla bycia stroną w rozumieniu art. 28 ust. 2 p.b. niezbędne jest wykazanie istniejących ograniczeń w możliwości zabudowy danej nieruchomości, przy czym wskazane ograniczenia muszą wynikać z konkretnego przepisu prawa (por. wyrok WSA w Poznaniu z 10 lutego 2023 r., sygn. akt II SA/Po 908/22). Jednocześnie ustawodawca w art. 3 pkt 20 p.b. zawarł definicję legalną pojęcia "obszar oddziaływania obiektu" stanowiąc, że przez obszar ten należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu. Przy wyznaczeniu obszaru oddziaływania obiektu nie jest dopuszczalna wykładnia zawężająca przez ograniczenie się wyłącznie do przyjęcia, że przesądzające znaczenie ma ograniczenie zabudowy. Wyznaczenie obszaru oddziaływania obiektu wymaga uwzględnienia regulacji prawnej w takim zakresie w jakim obiekt budowlany może oddziaływać negatywnie na otoczenie" (por. wyrok NSA z 8 listopada 2018 r. sygn. akt II OSK 2697/16). W każdym przypadku obszar oddziaływania obiektu musi być określony w oparciu o powszechnie obowiązujące przepisy prawa. Wyznaczenie takiego obszaru winno nastąpić z uwzględnieniem funkcji, formy, konstrukcji projektowanego obiektu i innych jego cech charakterystycznych oraz sposobu zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji. Samo subiektywne odczucie określonego podmiotu, że inwestycja oddziałuje na jego nieruchomość nie jest wystarczające do uznania, że nieruchomość usytuowana w obszarze oddziaływania danego przedsięwzięcia. Interes prawny, będący konieczną przesłanką do uznania danego podmiotu za stronę postępowania musi istnieć obiektywnie, a nie odnosić się do subiektywnych odczuć wnioskodawcy. Z kolei od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, kiedy to jednostka jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowana rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, lecz nie może wskazać przepisu prawa powszechnie obowiązującego, który stanowiłby podstawę jej roszczeń i w konsekwencji uprawniał ją do żądania stosownych czynności organu administracji (por. wyrok NSA z 23 października 2018 r. sygn. akt II OSK 674/17). 4. Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy, wskazać zatem należy na kluczowe okoliczności wskazujące na prawidłowe rozstrzygniecia organów. W niniejszej sprawie organy uznały, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wynika, aby przedmiotowa inwestycja oddziaływała na nieruchomość, której współwłaścicielami są skarżący z następujących względów. Po pierwsze – sporna inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W przypadku linii energetycznej o średnim natężeniu (15 kV) nie ma obowiązku dokonywania pomiarów natężenia pola elektromagnetycznego (a contrario art. 122a ust. 1 p.o.ś.). Potwierdził to również WSA w Warszawie w prawomocnym wyroku z 6 sierpnia 2921 r. (sygn. akt VII SA/Wa 776/21). Po drugie – organy w sposób przekonywujący wyjaśniły także brak oddziaływania planowanej linii energetycznej oraz stacji transformatorowej na nieruchomość skarżących. Wskazano, że w otoczeniu linii energetycznej i powiązanej z nią stacji transformatorowej nie występuje negatywne oddziaływanie inwestycji na środowisko poprzez emitowanie pola magnetycznego i pola elektrycznego, które mogłoby powodować utrudnienie zagospodarowania, w tym zabudowy nieruchomości skarżących. Z akt sprawy wynika, że inwestor zlecił Laboratorium Badawczemu [...]sp. z o.o. w [...]zbadanie rozkładu pól elektromagnetycznych projektowanej stacji transformatorowej. Badanie zostało przeprowadzone 13 kwietnia 2022 r., z którego wynikają następujące ustalenia: - badanie przeprowadzono zgodnie z założeniami normy PN-EN ISO/IEC 17025; - badania pozwoliły na określenie faktycznych wartości pola magnetycznego i elektrycznego wygenerowanego przez stację transformatorową 15/0,4 kV na granicy dz. nr ew. [...] (w strefie zbliżenia do stacji) oraz określenie rozkładu tych pól w przestrzeni otaczającej stację transformatorową; - zmierzone wartości porównano do wartości wymaganych w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r., w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz.U. z 2019 r., poz. 2448); - najwyższą wartość natężenia pola magnetycznego stwierdzono w pionie nr 9 i wynosi 3,lA/m, wartość ta powiększona do wartości odpowiadającej oddziaływaniu maksymalnemu daje wynik 11,8 A/m; jest to wartości mniejsza od wartości dopuszczalnej w ww. rozporządzeniu 60 A/m; wskazano, że "przy wzroście napięcia pola elektrycznego do maksymalnych wartości w punkcie pomiarowym nr 9, w którym E wynosi 22 V/m, możemy spodziewa się wzrostu o 2 % do wartości 22,4 V/m"; wartość ta jest mniejsza od wartości dopuszczalnej równej 1000 V/m; przy maksymalnym technicznie obciążeniu stacji natężenie pola elektrycznego i magnetycznego w miejscach dostępnych dla ludzi będzie mniejsze od wartości dopuszczalnych określonych przez rozporządzenie (załącznik nr 3); - dokonano analizy normy PN-EN 50341-1:2013-03 "Elektroenergetyczne linie napowietrzne prądu przemiennego powyżej 1 kV". Zawartość tabeli nr 5.11 (załącznik nr 4) przedstawia wymaganą minimalną odległość poziomą linii elektroenergetycznej większej od 1 kV i mniejszej równej 45 kV od budynku mieszkalnego; odległość ta wynosi 3 m dla linii nieizolowanych; inwestycja zlokalizowana jest 7,5 m od granicy dz. nr ew. [...], więc znajduje się w odległości poza strefą oddziaływania linii średniego napięcia SN; - analizie poddano także normę SEP-E-003 "Elektroenergetyczne linie napowietrzne. Projektowanie i budowa. Linie prądu przemiennego z przewodami pełnoizolowanymi oraz z przewodami niepełnoizolowanymi"; zawartość tabeli nr 6 (załącznik nr 7) przedstawia najmniejsze dopuszczalne odległości poziome przewodów pełnoizolowanych linii napowietrznej do części budynku mieszkalnego; w przedmiotowym przedsięwzięciu zabudowane są przewody izolowane więc odległość ta wynosi 1,5 m, natomiast inwestycja zlokalizowana jest 7,5 m od granicy dz. nr ew. [...]. - z analizy normy SEP-E-004 "Elektroenergetyczne i sygnalizacyjne linie kablowe. Projektowanie i budowa" wynika, że zawartość tabeli nr 2 (załącznik nr 8) przedstawia najmniejsze odległości kabli energetycznych i sygnalizacyjnych ułożonych bezpośrednio w ziemi od innych urządzeń podziemnych i od ścian budynków; odległość ta wynosi 0,5 m; inwestycja zlokalizowana jest 5,6 m od granicy dz.nr ew. 84; w najbliższym miejscu znajduje się poza strefą oddziaływania linii kablowej nr nN 0,4 kV. Po trzecie – oczywistym pozostaje to, że linie energetyczne oraz stacja transformatorowa mogą być źródłem negatywnego oddziaływania na środowisko, m.in. poprzez wytwarzane przez nie pola elektromagnetyczne, czy pola elektroenergetycznego. Odkreślić jednak trzeba, że w niniejszej sprawie w sposób prawidłowy ustalono, że zasięg oddziaływania przedmiotowej inwestycji nie obejmuje nieruchomość skarżących (oddalonej o 7,5 m od stacji transformatorowej), co mogłoby skutkować ograniczeniami w zabudowie i zagospodarowaniu tej nieruchomości na przyszłość albo negatywnie wpływać na środowisko, w tym zdrowie mieszkających tam ludzi. Sam fakt położenia działki skarżących w sąsiedztwie inwestycji, w sytuacji kiedy nie jest ona narażona na ponadnormatywne oddziaływanie elektromagnetyczne, nie pozwala na uznanie ich za stronę postępowania w świetle art. 28 ust. 2 p.b. (por. wyrok WSA w Poznaniu z 10 lutego 2023 r., sygn. akt II SA/Po 593/22). Po czwarte – inwestor w przedstawionej analizie obszaru oddziaływania powołał się na Polskie Normy, które stanowiły podstawę do ustalenia obszaru oddziaływania spornej inwestycji. Z analizy tej bezspornie wynika, iż dz. nr ew. [...] należąca do skarżących znajduje się poza strefą oddziaływania linii kablowej nN 0,4 kV. Zasięg wpływów planowanej inwestycji na otoczenie musi uwzględniać charakter tej inwestycji oraz sposób zagospodarowania terenu wywołany inwestycją (por. wyrok WSA w Białymstoku z 16 marca 2021 r., sygn. akt II SA/Bk 92/21). 5. Zdaniem Sądu, organy zasadnie również przyjęły to, że art. 140 k.c. i art. 144 k.c. nie mogą stanowić samoistną podstawę do wywodzenia interesu prawnego w świetle art. 28 ust. 2 p.b. (por. wyrok NSA z 28 kwietnia 2020 r., sygn. akt II OSK 1126/19). Poza tym, przymiot strony w postępowaniu o pozwolenie na budowę opiera się na posiadaniu przez dany podmiot interesu prawnego, a więc interesu wynikającego z przepisów prawa powszechnie obowiązującego, a nie interesu faktycznego. W szczególności o interesie faktycznym można mówić w przypadku spadku wartości nieruchomości sąsiedniej w wyniku realizacji inwestycji (a taki też zarzut został zawarty w skardze). Tego rodzaju interes faktyczny (majątkowy) nie stanowi podstawy do przyznania przymiotu strony tego postępowania. Dodatkowo należy wskazać, że w odniesieniu do przepisów wskazanych w skardze (tj. § 11 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie; Dz.U. z 2019 r., poz. 1065), należy stwierdzić, iż odnoszą się one do budowy budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi poza obszarami wyznaczonych stref lub poza zasięgiem zagrożeń i uciążliwości wynikających z przepisów odrębnych. Jak z powyższego wynika działka skarżących (nr ew. 84) nie znajduje się w strefach, w których występują przekroczenia dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego, określonego w rozporządzeniu dotyczącym ochrony przed oddziaływaniem pól elektromagnetycznych. W związku z tym przedmiotowa inwestycja nie spowoduje żadnych ograniczeń w korzystaniu oraz ewentualnym przyszłym zagospodarowaniu działki skarżących. 6. Zdaniem Sądu, zasadnie twierdzą również organy, że realizacja każdego obiektu budowlanego wiąże się z określonymi ograniczeniami dla nieruchomości sąsiednich. Jednakże powyższe nie może ograniczać prawa inwestora do zabudowy działki w sposób zgodny z przepisami oraz planem miejscowym, wynikającego m.in. z art. 4 p.b. W granicach przysługującego mu prawa zabudowy, to inwestor decyduje o kształcie podejmowanej inwestycji. Każda inwestycja zazwyczaj powoduje uciążliwości i utrudnienia dla właścicieli nieruchomości sąsiednich, co nie jest jednak równoznaczne z przyznaniem tym osobom przymiotu strony w postępowaniach nadzwyczajnych. Ewentualne zwiększone immisje pośrednie mają charakter cywilny i pozostają bez wpływu na ocenę przymiotu strony w niniejszej sprawie. Każdy organ, prowadząc postępowanie dotyczące pozwolenia na budowę powinien bardzo często uwzględniać sprzeczne interesy, z jednej strony inwestora, z drugiej zaś osób, których prawa mogą zostać poprzez realizację inwestycji naruszone. Czym innym jednak jest interes prawny, którego granice zakreślają przepisy p.b., a czym innym postulaty, oczekiwania i życzenia obywateli dotyczące prowadzenia określonej polityki planowania przestrzennego realizowanych inwestycji. Podkreślenia wymaga, że praktycznie każda inwestycja powoduje uciążliwości i utrudnienia dla najbliższych sąsiadów, co, jednakże nie jest równoznaczne z przyznaniem tym osobom przymiotu strony zainteresowanej w administracyjnym rozstrzygnięciu dopuszczalności realizacji określonej inwestycji. Wszelkie argumenty podnoszone przez skarżących w skardze należy zatem rozpatrywać w kontekście ewentualnego interesu faktycznego. Interes faktyczny zaś, pomimo, iż istotny i ważny dla zainteresowanych, nie daje podstaw do uznania za stronę postępowania (por. wyrok WSA w Warszawie z 20 czerwca 2006 r., sygn. akt VII SA/Wa 1454/05). W ocenie Sądu, na gruncie niniejszej sprawy nie została spełniona przesłanka wynikająca z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. a tym samym uzasadniająca uchylenie ostatecznej decyzji. W związku z tym rozstrzygnięcia organów odmawiającej uchylenia decyzji Starosty [...] z [...] marca 2019 r. są zgodne z prawem i nie naruszają wskazanych w skardze przepisów postępowania administracyjnego oraz innych przepisów prawa materialnego. 7. Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.