VII SA/Wa 250/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, , Sędzia WSA Joanna Gierak - Podsiadły, Sędzia WSA Elżbieta Zielińska – Śpiewak (spr.), Protokolant st. ref. Katarzyna Zychora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] listopada 2012 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na lokalizację zjazdu. skargę oddala Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r. znak : [...], na podstawie art. 29 ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r., nr 19, poz. 115 ze zm.) w związku z § 55 ust. 1 pkt 3 oraz § 78 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. nr 43, poz. 430 ze zm.) oraz art. 104 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm.), nie zezwolił M. W. na lokalizację zjazdu indywidualnego w pasie drogowym drogi krajowej nr [...] do działki nr [...] w m. [...], gm. [...]. W toku postępowania organ ustalił, że działka nr [...], stanowiąca własność M. W., jest zabudowana budynkiem mieszkalnym i budynkami inwentarskimi. Działka od strony południowej przylega do drogi wewnętrznej stanowiącej działkę nr ewid. [...] szerokości 5 m, która poprzez drogę wewnętrzną stanowiącą działkę nr [...] szerokości 5 m ma połączenie z drogą krajową poprzez zjazd publiczny. Dojazd do nieruchomości odbywał się także istniejącym zjazdem indywidualnym o nawierzchni gruntowej, zlokalizowanym w pasie drogowym drogi krajowej w km 624+189 na czas określony - zgodnie z decyzją Zastępcy Dyrektora Oddziału w (...) Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad działającego z upoważnienia Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad znak: [...] z dnia [...] czerwca 2007r., tj. na okres 5 lat do dnia 30 czerwca 2012r., lecz nie dłużej niż do czasu urządzenia drogi gruntowej oznaczonej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem K6. Zjazd ten nie został wybudowany zgodnie z warunkami zarządcy drogi zawartymi w tej decyzji. W dniu [...] lutego 2012r. została wydana decyzja znak: [...] nie zezwalająca na przebudowę istniejącego zjazdu indywidualnego do działki nr [...] na zjazd publiczny w związku z planowanym rozpoczęciem działalności gospodarczej. Dalej organ wskazał, że droga krajowa na tym odcinku, ma przekrój szlakowy, jezdnię szerokości 7 m z obustronnymi poboczami bitumicznymi szerokości po ok. 2,5m i gruntowymi szerokości po ok. 0,75 m. Droga krajowa Nr [...], zarządzeniem Nr 80 Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 18 grudnia 2008r. w sprawie klas istniejących dróg krajowych, zaliczona została do dróg głównych ruchu przyspieszonego (klasa GP) i stanowi ciąg drogi międzynarodowej [...], stanowiącej najważniejszy europejski szlak komunikacyjny na osi wschód - zachód oraz główną trasę dla samochodów ciężarowych wiozących zaopatrzenie z Europy Zachodniej do [...] i [...]. Zapewnia ona dojazd do drogowego przejścia granicznego w [...] i [...] oraz połączenia regionalnych ośrodków administracyjnych i gospodarczych. Natężenie ruchu pojazdów samochodowych na tym odcinku drogi Nr [...] według generalnego pomiaru ruchu wykonanego w 201 Or. wynosiło 8355 poj.rz./dobę. Wyjaśnił, że zakończono inwestycję polegającą na rozbudowie drogi krajowej Nr [...] [...]na przedmiotowym odcinku. W trakcie realizacji dokonano odnowy i poszerzenia nawierzchni z budową dodatkowych pasów ruchu, budowy wiaduktów, dróg do obsługi ruchu lokalnego, przebudowy skrzyżowań, budowy chodników i zatok autobusowych. Rozbudowa miała na celu dostosowanie parametrów technicznych tej drogi do parametrów klasy GP i poprawę bezpieczeństwa ruchu na tym odcinku. W tym celu ograniczono dostępność do drogi Nr [...] poprzez rozbiórkę istniejących zjazdów i budowę dodatkowych jezdni do obsługi przyległych posesji (włączonych do jezdni zasadniczej na skrzyżowaniach), jak też poprzez likwidację istniejących włączeń dróg niższej kategorii - przy zachowaniu obsługi komunikacyjnej przyległych posesji poprzez lokalne układy komunikacyjne. Powołując się na § 9 ust. 1 pkt.3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, wskazał że na drodze klasy GP stosowanie zjazdów jest dopuszczalne wyjątkowo, gdy brak innej możliwości dojazdu lub nie jest uzasadnione bądź możliwe wykonanie albo wykorzystanie istniejącej drogi klasy D lub L do obsługi przyległych nieruchomości. Odnosząc się do argumentu strony, iż budowa drogi gminnej oznaczonej w miejscowym pianie zagospodarowania przestrzennego gminy [...] zatwierdzonym uchwałą Nr [...] Rady Gminy w [...] z dnia [...] czerwca 2001 r., ze zmianą : uchwała Nr [...] z dnia [...] marca 2008r., symbolem K6 przez Gminę [...] jest niemożliwa, wyjaśnił, iż w świetle art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym zaspokojenie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy. W szczególności zadania własne obejmują m.in. sprawy związane z budową dróg gminnych. Wskazał, że Wójt Gminy [...]. zobowiązany jest do zmiany istniejącej sytuacji powodującej utrudnienia w dojeździe do nieruchomości należącej do strony. Nadto udzielenie zezwolenia na lokalizację zjazdu indywidualnego w pasie drogowym drogi krajowej nr [...] do działki nr [...] byłoby sprzeczne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] w zakresie obsługi komunikacyjnej tych terenów przyległych do drogi krajowej. Z § 5 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z terenów objętych planem wynika zakaz obsługi komunikacyjnej terenów dla drogi krajowej nr [...] oznaczonej symbolem K1. Podkreślił, że w chwili zakupu działki od poprzedniego właściciela, strona była świadoma ciążących na działce nr [...] ograniczeniach, również w zakresie obsługi komunikacyjnej, zgodnie z decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r. W ocenie organu, okoliczność, że działka nr [...] przylega do drogi krajowej Nr [...] nie przesądza o konieczności zapewnienia bezpośredniego (za pomocą zjazdu) dostępu do tej drogi. Ponadto wybudowanie zjazdu indywidualnego zwiększyłoby liczbę czynników powodujących zagrożenie bezpieczeństwa na tym odcinku drogi, gdyż włączanie i wyłączanie pojazdów z ruchu zmniejsza jego płynność, a w konsekwencji zwiększa zagrożenie w ruchu drogowym wynikające bezpośrednio z wykonywania tych manewrów, a także manewrów dodatkowych: przyspieszania, zwalniania, zatrzymywania. Dodatkowo organ podkreślił, że budowa zjazdu musi uwzględniać rygory przewidziane w przepisach prawa powszechnie obowiązującego i nie może zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego, ale również nie może naruszać wymogów związanych z klasą drogi. M. W. złożył wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, po rozpatrzeniu którego Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, decyzją z dnia [...] listopada 2012 r., znak: [...], na podstawie art. 29 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych i art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] sierpnia 2012 r. W uzasadnieniu decyzji organ powtórzył argumentację prawną zawartą w decyzji z dnia [...] sierpnia 2012 r. Dodał, że wyważając słuszny interes strony i interes społeczny w sprawie, przyznał ostatecznie prymat ważnemu interesowi społecznemu, którego wyznacznikiem jest bezpieczeństwo ruchu drogowego. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad wniósł M. W. W skardze zarzucił naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, polegające na: 1. dokonaniu błędnych ustaleń stanu rzeczywistego (prawnego i faktycznego) na skutek nieprzeprowadzenia pełnego postępowania dowodowego, co stanowiło naruszenie art. 77 § 1 i 3 k.p.a. 2. niewystarczające ustosunkowanie się do wszystkich twierdzeń skarżącego, co stanowi naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. oraz przepisów prawa materialnego, polegające na: 1. błędnej wykładni art. 29 ustawy o drogach publicznych, poprzez niewłaściwe określenie charakteru norm prawnych wynikających z tego przepisu w stosunku do norm prawnych wynikających z ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym 2. naruszenie zasady zaufania do organów państwowych oraz równego traktowania wynikających z art. 8 k.p.a. 3. błędne określenie interesu społecznego oraz interesu obywatela, co stanowi naruszenie art. 7 k.p.a. Skarżący wskazał, że pomimo jego wniosku o przeprowadzenie wizji lokalnej dowód taki nie został przeprowadzony, czego efektem była błędna ocena stanu faktycznego, która doprowadziła do podjęcia decyzji sprzecznej z obowiązującym prawem. W ocenie skarżącego w decyzji nie określono wszystkich przesłanek, na których opiera się decyzja, mimo iż jest to niezbędne dla decyzji o charakterze uznaniowym, w szczególności nie odniesiono się do argumentów skarżącego w zakresie oceny przesłanek składających się na pojęcie bezpieczeństwa drogowego. Skarżący podał, że na wniosek poprzedniego właściciela działki, w okresie obowiązywania tego samego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, udzielono zgody na lokalizację zjazdu z drogi krajowej nr [...] do działki nr [...]. Wniosek skarżącego dotyczył tego samego stanu faktycznego i prawnego, mimo to decyzja organu była odmienna, co jest sprzeczne art. 8 k.p.a., oraz określoną na podstawie tego przepisu zasadą równego traktowania obywateli. Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (dalej: u.d.p.), budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu lub przebudowę zjazdu, z zastrzeżeniem ust. 2. Z kolei art. 29 ust. 4 powołanej ustawy stanowi, że ze względu na wymogi wynikające z warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne, zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu lub jego przebudowę albo wydać zezwolenie na lokalizację zjazdu na czas określony. Ratio legis powyższego przepisu polega na zapewnieniu realizacji zasady bezpieczeństwa ruchu na drogach publicznych. Art. 29 u.d.p. wprowadza bowiem ograniczenie w korzystaniu z prawa własności, dając jednocześnie możliwość stwierdzenia, że zasadzie bezpieczeństwa ruchu drogowego należy przyznać pierwszeństwo w zestawieniu z prawem właściciela gruntu do swobodnego korzystania z własności. Również powoływanie się na zasadę równości wobec prawa nie pozwala na uznanie, że każdy właściciel nieruchomości przylegającej do drogi publicznej (w szczególności do dróg szybkiego ruchu: autostrad, dróg ekspresowych i innych dróg krajowych) musi mieć zapewniony bezpośredni dostęp do drogi (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 21 grudnia 2010 r., I OSK 319/10, LEX nr 745213). Przepisy ustawy takiej gwarancji nie zapewniają. Uregulowanie zawarte w art. 29 ust. 1 u.d.p., pozwala co prawda właścicielowi lub użytkownikowi nieruchomości przyległej do drogi wybudować lub przebudować zjazd samodzielnie, ale wyłącznie po uzyskaniu zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu lub jego przebudowę. Art. 29 u.d.p. nie precyzuje kryteriów udzielenia przez zarządcę drogi zezwolenia na lokalizację zjazdu lub jego przebudowę, co wskazuje, że decyzja orzekająca o wydaniu takiego zezwolenia ma charakter uznania administracyjnego. Niemniej jednak przy jej podejmowaniu zarządca drogi powinien bezwzględnie kierować się kryterium przestrzegania zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 7 lipca 2010 r., II! SA/Łd 21/10, LEX nr 670469 i wyrok NSA w Warszawie z dnia 13 lipca 2010 r, ! OSK 1243/09, LEX nr 594986 oraz wyrok WSA w Warszawie z dnia 17 lipca 2009 r., IV SAA/Va 193/09, LEX nr 553465). W przypadku ustalenia przez zarządcę, że projektowany przez właściciela lub użytkownika nieruchomości zjazd zagraża bezpieczeństwu w ruchu drogowym, zarządca drogi powinien wydać decyzję o odmowie udzielenia zezwolenia na jego lokalizację zjazdu. W świetle powyższych przepisów prawa, jak również orzecznictwa sądowoadministracyjnego i poglądów wyrażonych w literaturze przedmiotu, trzeba podkreślić, że pierwszorzędną rolę przy ustalaniu możliwości wydania decyzji o zezwoleniu na lokalizację zjazdu lub jego przebudowę, ma bezpieczeństwo ruchu drogowego. W niniejszej sprawie skarżący wystąpił do zarządcy drogi o zezwolenie na lokalizację zjazdu indywidualnego z drogi krajowej nr [...] do działki nr [...] położonej w miejscowości [...]. Jak wyjaśnił organ droga krajowa nr [...] [...] była przedmiotem inwestycji polegającej na jej rozbudowie, w ramach której dokonano odnowy i poszerzenia nawierzchni z budową dodatkowych pasów ruchu, budowy wiaduktów, dróg do obsługi ruchu lokalnego, przebudowy skrzyżowań, budowy chodników i zatok autobusowych. W toku przebudowy ograniczono dostęp do drogi krajowej nr [...] m.in. poprzez rozbiórkę istniejących zjazdów i budowę dodatkowych jezdni do obsługi przyległych posesji. Następnie droga krajowa nr [...] na rozpatrywanym odcinku została zaliczona do dróg głównych ruchu przyspieszonego (droga klasy GP), na podstawie zarządzenia nr 80 Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawie klas istniejących dróg krajowych. Zgodnie z § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie stosowanie na drodze kiasy GP zjazdów dopuszczalne jest wyjątkowo, gdy brak innej możliwości dojazdu lub nie jest uzasadnione bądź możliwe wykonanie albo wykorzystanie istniejącej drogi klasy D lub L do obsługi przyległych nieruchomości. Zatem w odniesieniu do dróg krajowych klasy GP, jaką jest m.in. droga krajowa nr [...], przewidziano szczególnie wysokie wymagania techniczne, co ma na celu zapewnienie płynności i bezpieczeństwa ruchu drogowego. Organ wskazał także, że według generalnego pomiaru ruchu w roku 2010 na rozpatrywanym odcinku drogi występuje duże natężenie ruchu, tj. 8355 pojazdów na dobę. Doświadczenie życiowe wskazuje, że przy tak dużym natężeniu ruchu na drodze krajowej, która stanowi przy tym główne połączenie drogowe pomiędzy [...] a [...] granicą państwa, każdy bezpośredni indywidualny zjazd do nieruchomości stanowi zakłócenie płynności ruchu drogowego i potencjalne zagrożenie bezpieczeństwa jego uczestników. Trzeba podkreślić, że właśnie zasada bezpieczeństwa w ruchu drogowym jest podstawowym kryterium wyrażania zgody na wykonywanie zjazdów z dróg publicznych i może wpływać na uprawnienia właściciela działki w swobodnym korzystaniu z jego własności. Potwierdza to orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego. W wyroku NSA z dnia 31 marca 1999 r. (sygn. akt II SA 188/99, LEX nr 46764) wskazano, że "naczelną zasadą przy wyrażaniu zgody na wykonanie nowego zjazdu z drogi jest zasada bezpieczeństwa w ruchu drogowym, która może ograniczać uprawnienia właścicieli nieruchomości w swobodnym korzystaniu ze swojej własności". Kierując się wskazaną zasadą oraz dyrektywami z art. 7 k.p.a. organ dokonał wyważenia słusznego interesu strony i interesu społecznego, dając prymat temu ostatniemu. Ponadto nie można pominąć, że zarząd dróg jest wyspecjalizowanym organem odpowiedzialnym za bezpieczeństwo dróg publicznych, a zatem posiada z urzędu informacje pozwalające na podejmowanie decyzji związanych z bezpieczeństwem na drogach i jest obowiązany działać prewencyjnie w celu eliminacji potencjalnych skutków niebezpiecznych dla ruchu drogowego (por. Wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 stycznia 2012 r., VII SA/Wa 2302/11, LEX nr 1146250). Okoliczność ta oraz fakt, że działka nr [...] od strony południowej przylega do drogi wewnętrznej stanowiącej działkę nr [...], która poprzez drogę wewnętrzną znajdującą się na działce nr [...] ma połączenie z drogą krajową poprzez zjazd publiczny przesądziły o odmowie zezwolenia na lokalizację wnioskowanego przez skarżącego zjazdu indywidualnego, gdyż dojazd do nieruchomości skarżącego możliwy jest przez wymienione drogi wewnętrzne. Zgodzić należy się z organem administracyjnym, iż w stanie faktycznym niniejszej sprawy nie wystąpiły okoliczności wyjątkowe, w szczególności - brak skomunikowania działki nr [...] z drogą krajową nr [...] z innych dróg klas niższych, które uzasadniałyby wyrażenie zgody na lokalizację zjazdu. Słuszne jest przy tym spostrzeżenie organu, że sposób rozwiązania wewnętrznych powiązań komunikacyjnych stanowi zadanie gminy, zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 8 maja 1990 r. o samorządzie gminnym. Zasadnie też wskazano, że ewentualna zgoda na budowę zjazdu byłaby sprzeczna z ustaleniami uchwały nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2001 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] obejmującego fragment miejscowości [...] (Dz. U. Woj. [...] z 2001 r., Nr [...], poz. [...], ze zm.). Nieruchomość skarżącego znajduje się na obszarze oznaczonym symbolem 9UT, którego podstawowe przeznaczenie jest związane z obsługą turystyki, ruchu komunikacyjnego, sportu i rekreacji wraz z obiektami i urządzeniami towarzyszącymi (§ 3 ust. 1 miejscowego planu). Obsługę komunikacyjną dla tej nieruchomości przewidziano za pośrednictwem drogi lokalnej [...]. W planie ustalono, że dopuszcza się prowadzenie wtórnych podziałów geodezyjnych pod warunkiem, że w przypadku bezpośredniego dojazdu z drogi publicznej oznaczonej symbolem [...] do każdej działki, obowiązuje zakaz stosowania służebności przejazdu (§ 3 ust. 4 miejscowego planu). Co istotne, w § 5 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ustalono w zakresie obsługi komunikacyjnej dla terenu objętego planem zakaz obsługi komunikacyjnej terenów z drogi krajowej nr [...] oznaczonej symbolem K1. Postanowienia planu miejscowego wiążą organy wydające pozwolenia na budowę, wiążą także organ udzielający zgody na wykonanie zjazdu w określonym miejscu. Zarządca drogi nie może udzielić zezwolenia na wykonanie zjazdu, nawet spełniającego wszelkie warunki techniczne, jeśli zjazd taki w świetle postanowień planu miejscowego stanowiącego prawo j miejscowe nie jest dopuszczalny (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, II SA/GL 759/03, Lex nr 540371). Mając na uwadze powyższe, należało uznać, że zarzuty skargi są bezzasadne i nie zasługiwały na uwzględnienie. Organ nie dopuścił się naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu, nie nastąpiło naruszenie art. 7 i 77 § 1 i 3 k.p.a., albowiem organ podjął wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Organ w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył całość materiału dowodowego, nie przeprowadził dowodu z wizji lokalnej, oceniając że wszelkie okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia sprawy zostały wyjaśnione i potwierdzone innymi dowodami zebranymi w sprawie. W ocenie Sądu, organ dokonał także wyważenia interesu społecznego i słusznego interesu jednostki, dając prymat interesowi społecznemu oraz rzetelnie wyjaśnił przesłanki, jakimi kierował się przy porównaniu obu interesów. Uzasadnienie decyzji zawiera wszelkie elementy konieczne wskazane w art. 107 § 3 k.p.a., a organ w sposób wyczerpujący ustosunkował się do twierdzeń skarżącego zawartych we wniosku o wydanie zezwolenia oraz wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. Brak jest także podstaw do uznania, że organ naruszył zasadę wyrażoną w art. 8 k.p.a., albowiem nie uchybił żadnym przepisom prawa, ani też zasadom w postaci praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania oraz rozstrzygnięcia sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 grudnia 1984 r., III SA 729/84, (ONSA 1984, nr 2, poz. 117), podkreślił, że w celu realizacji zasady wyrażonej w art. 8 k.p.a. konieczne jest przede wszystkim ścisłe przestrzeganie prawa, zwłaszcza w zakresie dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, konkretnego ustosunkowania się do żądań i twierdzeń stron oraz uwzględniania w decyzji zarówno interesu społecznego, jak i słusznego interesu obywateli, przy założeniu, że wszyscy obywatele są równi wobec prawa. Nie narusza wskazanej zasady okoliczność, że poprzedni właściciel otrzymał decyzję o zezwoleniu na lokalizację zjazdu, która była wydana na czas określony, tj. do dnia 30 czerwca 2012 r. Wskazana decyzja uwzględniała realia obowiązujące w chwili jej wydania (m.in. niższe natężenie ruchu na rozpatrywanym odcinku drogi krajowej), a sam fakt udzielenia zezwolenia poprzedniemu właścicielowi nie przesądza o konieczności wydania takiej samej decyzji w stosunku do skarżącego. W przedmiotowej sprawie nie nastąpiło naruszenie art. 29 ustawy o drogach publicznych. Organ dokonał prawidłowej wykładni wskazanego przepisu oraz jego relacji do przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jak również miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Kierując się powyższą argumentacją, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. 2012r., poz. 270).