VII SA/Wa 2521/13

Sygn. akt VII SA/Wa 2521 /13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 1 kwietnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska – Rzepecka (spr.), , Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka, Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Protokolant spec. Sylwia Kruszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 marca 2014 r. sprawy ze skargi A. O. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2013 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala Wojewoda [...]postanowieniem z dnia [...]czerwca 2013 r., nr 16, na podstawie art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2010 r. nr 243, poz. 1623 ze zm.), oraz art. 61a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm., zwana dalej k.p.a.), po rozpatrzeniu wniosku A. O., uzupełnionego pismem z dnia 1 marca 2013 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...]października 2012 r., nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej T. K. pozwolenia na budowę masztu teleinformatycznego transmisji danych o nazwie "[...]", składającego się z wieży o wysokości 43,95 m. n.p.t., anten rozsiewczych 4 szt. na wys. 30 m n.p.t. (moc EIRP<15W), ogrodzenia o wys. do 2,2 m, szafy teletechnicznej posadowionej u podstawy wieży, na działce nr [...]w miejscowości Ś., gm. [...], odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności tej decyzji. Podstawą powyższego rozstrzygnięcia było uznanie organu, iż w niniejszej sprawie niedopuszczalne jest wszczęcie postępowania ze względów podmiotowych, albowiem wnioskodawczyni nie przysługuje przymiot strony w postępowaniu nieważnościowym w sprawie wydania pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. Zażalenie na powyższe rozstrzygnięcie wniosła A. O.. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...]września 2013 r., znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a., po rozpatrzeniu zażalenia A. O., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał na przepis art. 28 k.p.a., art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego oraz art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Zwrócił również uwagę, powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne, że choć sprawy o stwierdzenie nieważności pozwolenia na budowę są prowadzone tylko w nadzwyczajnym trybie postępowania administracyjnego, to jednak nie zmienia to ich zasadniczego przedmiotu, to jest problemu udzielenia pozwolenia na budowę. Zarówno więc w sprawie o takie pozwolenie prowadzonej w zwykłym trybie, jak i w trybach nadzwyczajnych, krąg podmiotów uznanych za strony powinien być identycznie ustalony na podstawie przepisu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, który jest normą szczególną w stosunku do art. 28 k.p.a. Następnie, organ odwoławczy wskazał, iż analiza projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją Starosty [...]z dnia [...]października 2012 r. wykazała, że przedmiotowa inwestycja polega na budowie bezobsługowej stacji transmisji danych na działce o numerze ewid. [...], położonej w miejscowości Ś., gm. [...]. Sporne przedsięwzięcie obejmuje realizację typowej wieży BOT-E2/42 o wysokości trzonu 42,00 m oraz łącznej wysokości 43,95 m (wraz z betonowym cokołem, kotwą fundamentową wystającymi ponad poziom terenu oraz odgromnikami), posadowionej na fundamencie płytowym żelbetowym o średnicy 7,50 m, ogrodzonej ogrodzeniem o wysokości 2,20 m. Na wieży przewidziano umieszczenie anten internetowych. Ponadto obok wieży zaprojektowano urządzenia sterujące posadowione na płytach betonowych. Dodał, iż A. O. nie brała udziału w postępowaniu zakończonym ww. decyzją Starosty [...]z dnia [...] października 2012 r. Organ podniósł, iż pismami z dnia 30 kwietnia 2013 r., znak: [...], oraz z dnia 28 maja 2013 r., znak: [...], Wojewoda [...]wezwał m. in. A. O. do przesłania dokumentu potwierdzającego, iż jest ona właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości położonej w obszarze oddziaływania spornego przedsięwzięcia. W odpowiedzi na ww. wezwania organu wojewódzkiego A. O. przesłała, przy piśmie z dnia 15 czerwca 2013 r., kserokopię aktu notarialnego z dnia [...]grudnia 1990 r., Rep. [...] nr [...] ("Umowa przekazania gospodarstwa rolnego"), z którego wynika, iż jest ona właścicielem działek o numerach ewid. [...],[...],[...],[...],[...], położonych w miejscowości Ś., gm. [...]. Ze znajdujących się w aktach sprawy operatów technicznych podziału działek wynika, że działka nr ewid. [...]została podzielona na działki o numerach ewid. [...]i [...], działka nr ewid. [...]została podzielona na działki o numerach ewid. [...]i [...], zaś działka nr ewid. [...]została podzielona na działki o numerach ewid. [...] i [...]. Z kolei z treści księgi wieczystej nr [...]wynika, iż A. O. jest współwłaścicielem działek o numerach ewid. [...],[...],[...],[...] oraz [...]. Organ zaznaczył, iż z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że działki należące do A. O. nie graniczą bezpośrednio z działką inwestycyjną nr ewid. [...]. Sporne przedsięwzięcie zostało usytuowane w odległości ok. 90,00 m od granicy z działką nr ewid. [...], ok. 60,00 m od granicy z działką nr ewid. [...], ok. 580,00 m od granicy z działką nr ewid. [...], ok. 790,00 m od granicy z działką nr ewid. [...]oraz w odległości ok. 1470,00 m od granicy z działką nr ewid. [...]. Mając na uwadze charakter spornego przedsięwzięcia, jak również przedstawione wyżej jego usytuowanie względem działek należących do A. O., Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że nieruchomości należące do strony skarżącej z całą pewnością nie znajdują się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji. Sporne przedsięwzięcie nie powoduje bowiem jakichkolwiek ograniczeń - które wynikałyby z obowiązujących przepisów prawa - w zakresie możliwości zagospodarowania działek o numerach ewid. [...],[...],[...],[...]i [...]. Zdaniem organu, A. O. może bez przeszkód zagospodarować działki będące jej własnością zaś sąsiedztwo spornej inwestycji w najmniejszym nawet stopniu nie wpływa na zakres - wyznaczony przepisami prawa - dopuszczalnego zagospodarowania. Organ podkreślił, że projektowana inwestycja nie niesie ze sobą ograniczeń związanych z przesłanianiem obiektów (zarówno istniejących jak i potencjalnych) na działkach o numerach ewid. [...],[...],[...],[...]i [...], co normuje wyczerpująco przepis § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. nr 75, poz. 690 ze zm.). Ponadto, nieruchomości należące do A.O. nie znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji wyznaczonym w oparciu o przepis § 57 (nasłonecznienie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi) oraz § 60 ust. 1 (m. in. nasłonecznienie pokoi mieszkalnych) ww. rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Planowane rozwiązania nie wpływają na możliwość zagospodarowania ww. działek z punktu widzenia warunków bezpieczeństwa pożarowego (§271 i n. ww. rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r.). Dokumentacja projektowa nie przewiduje zmiany spływu wód powierzchniowych na nieruchomości należące do A. O. (przepis § 29 ww. rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r.), zaś przyjęte w niej rozwiązania nie pozbawiają powyższych nieruchomości dostępu do drogi publicznej oraz dostępu do szeroko rozumianych mediów (woda, ciepło, prąd, telekomunikacja). Realizacja spornej inwestycji, z całą pewnością nie przewiduje też wykonywania robót budowlanych, które obejmowałyby swym zakresem działki o numerach [...],[...],[...],[...]i [...]. Zdaniem organu, sporna inwestycja nie niesie ze sobą również ponadnormatywnych uciążliwości w zakresie emisji pól elektromagnetycznych (przepis § 314 ww. rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. oraz rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów - Dz. U. z 2003 r. Nr 192, poz. 1883). Mając na uwadze argumentację rozpatrywanego zażalenia, organ podniósł, iż w analizowanym przypadku brak jest podstaw uzasadniających stwierdzenie, że sporne przedsięwzięcie emituje na nieruchomości należące do strony skarżącej pola elektromagnetyczne o ponadnormatywnym natężeniu. Zaznaczył przy tym, że w aktach sprawy znajduje się "Analiza środowiskowa dla wieży teleinformatycznej transmisji danych. [...]", sporządzona w styczniu 2012 r. Z powyższego opracowania wynika jednoznacznie, jakie elementy wchodzą w skład spornego przedsięwzięcia oraz jaki jest jego wpływ na otoczenie. W oparciu o posiadany materiał dowodowy należy stwierdzić, że przedmiotowa inwestycja obejmuje realizację czterech anten nadawczo-odbiorczych (radioliniowych) typu H-LineSektor Slim BOX14/120, zamontowanych na projektowanej wieży o łącznej wysokości 43,95 m n.p.t. (wys. zawieszenia anten - 30,00 m n.p.t.), skierowanych na cztery azymuty (0°, 90°, 180°, 270°), połączonych urządzeniami nadawczo-odbiorczymi. Każda z anten emituje promieniowanie elektromagnetyczne o mocy izotropowej 5,01 W. Łączna ekwiwalentna moc promieniowana izotropowego wyznaczona dla spornego przedsięwzięcia wynosi więc 20,04 W (zob. "Analiza środowiskowa", pkt 3.2.2.). Wobec powyższego, organ stwierdził, że moc przedmiotowych anten nadawczo-odbiorczych jest stosunkowo niewielka, zaś emitowane przez nie promieniowanie elektromagnetyczne jest znikome - maksymalny zasięg emisji pól elektromagnetycznych o ponadnormatywnej gęstości (tj. przekraczającej 0,1 W/m2) wynosi 2,00 m od anteny oraz występuje na wysokości 29,80 m n.p.t. (zob. "Analiza środowiskowa" pkt 4.2. - 4.3.). Tym samym z akt sprawy wynika ponad wszelką wątpliwość, że pola elektromagnetyczne o ponadnormatywnym natężeniu, emitowane przez sporne przedsięwzięcie, występują wyłącznie na działce inwestycyjnej, w najbliższym otoczeniu spornego obiektu, w miejscach niedostępnych dla ludności. Z całą pewnością, tego rodzaju ponadnormatywne promieniowanie nie obejmuje działek nr ewid. [...],[...],[...],[...]i [...], należących do strony skarżącej. Wobec powyższego, w ocenie organu, na uwzględnienie nie zasługiwały również zarzuty zażalenia dotyczące naruszenia przez organ wojewódzki przepisów art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego w związku z § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 09 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r. Nr 213, poz. 1397 ze zm.). Organ podkreślił, iż z akt sprawy wynika, że sporne anteny nadawczo-odbiorcze zaliczają się do kategorii radiolinii. Tymczasem, przepisy § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 ww. rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. dotyczą instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych, z wyłączeniem radiolinii. Innymi słowy, z uwagi na fakt, iż przedmiotowe anteny nadawczo-odbiorcze są antenami radioliniowymi, sporny obiekt z całą pewnością nie zalicza się do żadnej z kategorii przedsięwzięć, o których mowa w przepisach § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 ww. rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. Ponadto, izotropowa moc promieniowania wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi 5,01 W. Tymczasem, aby dany obiekt zaliczał się do jednej z kategorii określonych w powyższych przepisach, równoważna moc promieniowania izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny winna wynosić co najmniej 2000 W (§ 2 pkt 7 lit. a) lub 15 W (§ 3 pkt 8 lit. a). Tym samym, w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, najmniejszych wątpliwości nie budzi fakt, że projektowane przedsięwzięcie obejmujące m. in. zamontowanie czterech anten radioliniowych, nie zalicza się do żadnej z kategorii przedsięwzięć, o których mowa § 2 i § 3 ww. rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. Organ dodał, że A. O. nie przedstawiła żadnego dokumentu, jak również nie powołała się na jakąkolwiek okoliczność, która mogłaby skutecznie podważyć powyższe ustalenia, jak również rzetelność wykonanych pomiarów i analiz środowiskowych przedłożonych przez inwestora. Tym samym, zarówno na etapie postępowania prowadzonego w pierwszej instancji, jak i na etapie postępowania zażaleniowego, nie było potrzeby uzupełniania materiału dowodowego o kolejne opracowania dotyczące wpływu projektowanej inwestycji na środowisko. Znajdujące się w aktach sprawy opracowanie dotyczące powyższego są wiarygodne, zaś zawarte w nich dane pozwalają na dokładne określenie przedmiotu inwestycji, charakterystykę poszczególnych anten, pełną ocenę poziomu pól elektromagnetycznych emitowanych przez projektowany obiekt, jak również na ustalenie obszaru występowania promieniowania o ponadnormatywnym natężeniu. Zdaniem organu, sporne przedsięwzięcie nie emituje również na nieruchomości należące do strony skarżącej hałasu o ponadnormatywnym natężeniu. Z przywołanej "analizy środowiskowej" wynika jednoznacznie, że jedynym źródłem hałasu mogą być urządzenia wentylacyjne zastosowane do chłodzenia sprzętu nadawczo-odbiorczego. Poziom emitowanego hałasu będzie jednak znikomy - w odległości ok. 2,00 m od urządzeń nie przekroczy 40,00 dB. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził także, że najmniejszego wpływu na treść niniejszego rozstrzygnięcia nie ma argumentacja strony skarżącej odnosząca się do kwestii uznania A. O. za stronę postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...]z dnia [...]maja 2012 r., nr [...], znak: [...], o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla spornego przedsięwzięcia. Podkreślił, że postępowania nieważnościowe dotyczące pozwolenia na budowę oraz ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, dotyczą zupełnie innego przedmiotu i prowadzone są w oparciu inne przepisy. Inne są również unormowania na podstawie których ustala się krąg stron. Zauważył powołując się stanowisko ugruntowane w judykaturze, że krąg podmiotów mających przymiot strony w postępowaniu o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (o ustaleniu lokalizacji celu publicznego) nie musi pokrywać się z kręgiem podmiotów mających przymiot strony w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę. W każdym z tych postępowań należy oddzielnie badać interes prawny w oparciu o odpowiednie przepisy. Zaznaczył, iż w sprawach dotyczących decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego zastosowania nie znajduje przepis art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, a więc unormowanie o podstawowym znaczeniu dla ustalenia kręgu stron postępowania w sprawach dotyczących pozwolenia na budowę. Zdaniem organu, bez wpływu na interes prawny strony skarżącej pozostaje również kwestia prawidłowości ww. decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...]z dnia [...]maja 2012 r., nr [...], znak: [...]. Z faktu ewentualnych wad decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie wynikają ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Ograniczenia takie nie wynikają zwłaszcza z podnoszonego w zażaleniu naruszenia przepisu art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. c ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity - Dz. U. z 2012 r., poz. 647), zgodnie z którym wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego powinien zawierać określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko, jak również z naruszenia przepisu art. 54 pkt 2 lit. d ww. ustawy z dnia 27 marca 2003 r., który statuuje jeden z wymogów dotyczących zawartości decyzji lokalizacyjnej. Ustosunkowując się do dalszej argumentacji rozpatrywanego zażalenia organ stwierdził, że na uwzględnienie nie zasługuje zarzut naruszenia przez organ wojewódzki przepisu art. 157 § 2 k.p.a., poprzez brak wszczęcia postępowania nieważnościowego w przedmiotowej sprawie z urzędu, albowiem kwestia zasadności wszczęcia postępowania z urzędu nie była, i być nie mogła, przedmiotem analizy zawartej w zaskarżonym postanowieniu Wojewody [...]z dnia [...]czerwca 2013 r. Skargę na powyższe postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]września 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła A. O., wnosząc o jego uchylenie oraz o uchylenie poprzedzającego je postanowienia organu I instancji. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciła: 1) naruszenie art. 28 k.p.a. w zw. z art. 61 § 1 k.p.a., poprzez nieuznanie A. O. za stronę postępowania w rozumieniu niniejszego przepisu; 2) naruszenie art. 157 § 2 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez odmowę stwierdzenia nieważności decyzji na wniosek strony, a zatem niewłaściwe zastosowanie tego przepisu; 3) naruszenie art. 157 § 2 k.p.a., poprzez brak wszczęcia postępowania przez Wojewodę [...] z urzędu; 4) naruszenie art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego w zw. z § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a to poprzez stwierdzenie, iż nieruchomość strony postępowania nie znajduje się w obrębie oddziaływania obiektu budowlanego, podczas gdy z decyzji SKO stwierdzającej nieważność decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...]z dnia [...]maja 2012 r. znak [...]wynika, iż z uwagi na braki w dokumentacji przedstawionej przez inwestora i w rzeczywistości nie zbadanie szczegółowego zakresu oddziaływania masztu teleinformatycznego nie można ustalić kwestii zakresu jego oddziaływania na okoliczne działki. 5) naruszenie § 3 ust. 1 pkt 8 lit a oraz § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, poprzez niewłaściwe ustalenie poszczególnych parametrów technicznych inwestycji, co spowodowało wydanie przez organ pierwszej instancji postanowienia, iż maszt teleinformatyczny transmisji danych nie oddziałuje na nieruchomości dalsze, w tym między innymi nieruchomość wnoszącej zażalenie; 6) błąd w ustaleniach faktycznych, poprzez przyjęcie wysokości wieży, jako 43, 95 m, podczas gdy z postępowania prowadzonego przed SKO w [...] wynika, iż jej wysokość to 55m n.p.m., co może istotnie wpłynąć na sposób oddziaływania na sąsiednie nieruchomości; 7) naruszenie art. 7 k.p.a., poprzez działanie jedynie przez pryzmat interesu inwestora zamiast słusznego interesu obywateli, zwłaszcza biorąc pod uwagę, iż problem dotyczy wielu obywateli, których nieruchomość znajduje się w obrębie położenia wieży teleinformatycznej transmisji danych [...] przejawiającym się w niedokładnym ustaleniu stanu faktycznego, poprzez przyjęcie, iż wspomniana wieża ma wysokość 43, 95 m n.p.m., podczas gdy z okoliczności ustalonych przez SKO w [...] wysokość wieży określona została na 55 m n.p.m., całkowitym pominięciem okoliczności tego, iż inwestor "nie wyklucza umieszczenia na wieży dalszych anten", jak również brakiem wzięcia pod uwagę tego, iż takie anteny najprawdopodobniej już na wspomnianej wieży się znajdują, co uzasadnia znacznie wyraźniejszy sygnał sieci komórkowych w telefonach właścicieli działek znajdujących się w pobliżu działki nr [...]. 8) naruszenie przez organ drugiej instancji art. 10 k.p.a., poprzez brak umożliwienia wypowiedzenia się, co do zebranego w sprawie materiału dowodowego przed wydaniem rozstrzygnięcia; W uzasadnieniu skargi strona skarżąca rozwinęła zarzuty w stosunku do zaskarżonej decyzji, wskazując m.in., że SKO w [...]w decyzji z dnia [...]kwietnia 2013 r. stwierdzając nieważność decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...]w uzasadnieniu tej decyzji potwierdziło, iż wniosek inwestora nie obejmuje między innymi charakteru planowanej inwestycji w zakresie równoważnej mocy promieniowania izotopowego wyznaczonej dla pojedynczej anteny, wysokości zawieszonych anten oraz odległości od miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania każdej z anten. Określona przez inwestora we wniosku "moc wypromieniowania na pojedynczej anteny" nie spełnia wymogów przewidzianych rozporządzeniem. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wprost wskazało zatem, na braki we wniosku inwestora. Zdaniem strony, mając powyższe na względzie nie jest możliwym jak robi to organ odwoławczy poddanie analizie projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją Starosty [...], bowiem nie jest on kompletny i nie odpowiada wymaganiom przewidzianym dla takiej inwestycji. Skarżąca podniosła, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze wprost wskazało w decyzji z dnia [...] maja 2012 r., iż Burmistrz w decyzji zupełnie pominął ustalenia parametrów technicznych instalacji teleinformatycznej transmisji danych poprzestając jedynie na wskazaniu rodzaju inwestycji: budowa masztu teleinformatycznego transmisji danych, obejmująca budowę wieży kratowej o wysokości do 55 m n.p.t. i montaż urządzeń zewnętrznych na ramie obok wieży oraz budowie stacji bezobsługowej i ogrodzenia. SKO podkreśliło, iż decyzja organu I instancji nie określa rodzaju i typu anten, ich liczby, mocy, wysokości i innych parametrów technicznych decydujących o zakwalifikowaniu inwestycji do inwestycji niewymagających uzyskania decyzji środowiskowej. Aby było możliwym dopiero ustalenie jak maszt i anteny na nim się znajdujące oddziałują na środowisko koniecznym jest ustalenie parametrów technicznych determinujących wpływ na środowisko, w tym, co do liczby anten, ich rodzaju, mocy, emisji pola elektromagnetycznego dla każdej anteny, kierunku emisji. Dopiero takie sprecyzowanie dokumentacji inwestora pozwoliłoby dopiero na to, aby organy obu instancji mogły analizować kwestię oddziaływania na nieruchomości sąsiednie. Strona dodała iż żadnych wątpliwości, co do tego kto jest stroną niniejszego postępowania nie miało Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...]. SKO zakwalifikowało m.in. A. O. jako stronę, bowiem sprawa została wszczęta między innymi na wniosek skarżącej w niniejszej sprawie. Ponadto, skarżąca stwierdziła, że decyzja Starosty [...]z dnia [...]marca 2013 r. opierała się na wydanej poprzednio decyzji Burmistrza Miasta i Gminy. Automatyczną konsekwencją takiego działania powinno być również stwierdzenie nieważności decyzji Starosty. Cały proces budowlany nie może zatem mieć racji bytu z uwagi na to, że opierał się na decyzji, która została wyeliminowana z obrotu. W związku z powyższym w chwili obecnej należy również wyeliminować wadliwą decyzję o pozwoleniu na budowę w trybie stwierdzenia jej nieważności i wydania decyzji o rozbiórce masztu. A. O. wskazała także, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], w decyzji z dnia [...]maja 2013 r. stwierdziło, iż w sprawie dotyczącej lokalizacji inwestycji, organ nie zbadał jak daleko sięgać będzie jej oddziaływanie, przez co naruszony został art. 54 pkt 2 lit d ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zarzuciła, iż organ pierwszej instancji w ogóle nie zbadał dogłębnie tego zagadnienia. W swojej argumentacji oparł się jedynie na tym, iż "zgodnie z projektem moc wypromieniowania pojedynczej anteny wynosi do 5,01 W." W dalszej części z kolei na stronie 5 uzasadnienia organ poddał analizie odległości masztu od sąsiednich działek na tej podstawie uznał, iż "zgodnie z projektem technologicznym wskazano, iż wykorzystywanie obiektu do celów łączności radiowej nie będzie powodować zagrożenia dla ludzi i środowiska. Ustalenia takie są zdecydowanie niewystarczające i dalece nieprawidłowe. Z przytoczonego rozporządzenia jednoznacznie bowiem wynika, iż do parametrów technicznych instalacji teleinformatycznej transmisji danych mogących decydować o wpływie na środowisko należą: 1) rodzaj anteny - instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne 2) liczba anten 3) moc promieniowania poszczególnych anten 4) emisja pola elektromagnetycznego przez poszczególne anteny 5) odległość instalacji od miejsc dostępnych dla ludzi oraz 6) występowanie na obiekcie realizowanej lub zrealizowanej instalacji radiokomunikacyjnej, radionawigacyjnej lub radiolokacyjnej. Zdaniem strony, dopiero określenie tych wszystkich poszczególnych parametrów technicznych inwestycji i jej lokalizacji pozwala organowi dokonać kwalifikacji inwestycji względem uwarunkowań środowiskowych. Skarżąca zarzuciła organowi, iż ten pominął kwestię, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy został dostarczony przez osobę, która nie jest przedsiębiorcą telekomunikacyjnym. Nie jest możliwym również wykazanie, że inwestycja zrealizowana przez T. K. jest inwestycją celu publicznego, a więc ma na celu zaspokajanie potrzeb większej liczby ludności, podczas gdy w danej miejscowości ogromna liczba osób sprzeciwia się takiej inwestycji, o czym świadczy załączona do skargi lista mieszkańców. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.). W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu sądowym było postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2013 r., utrzymujące w mocy postanowienie Wojewody [...]z dnia [...]czerwca 2013 r., wydane w oparciu o art. 61a k.p.a., odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...]z dnia [...]października 2012 r., nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej T. K. pozwolenia na budowę masztu teleinformatycznego transmisji danych o nazwie "[...]", składającego się z wieży o wysokości 43,95 m. n.p.t., anten rozsiewczych 4 szt. na wys. 30 m n.p.t. (moc EIRP<15W), ogrodzenia o wys. do 2,2 m, szafy teletechnicznej posadowionej u podstawy wieży, na działce nr [...]w miejscowości Ś., gm. [...]. Stosownie do treści art. 157 § 2 k.p.a. postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony, lub z urzędu, a każda sprawa prowadzona w trybie nadzwyczajnym, zaś w tej konkretnej sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji, jest sprawą nową. Oznacza to w praktyce, że w porównaniu do sprawy prowadzonej w trybie zwykłym, mogą wystąpić ponadto inne strony oprócz tych, które brały udział w zakończonej wydaniem decyzji i są to przyczyny podmiotowe, zaś w myśl art. 61a k.p.a., gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Sąd podziela pogląd organu nadzoru, że wszczęcie, na wniosek A.O., postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji było niedopuszczalne z przyczyn podmiotowych. Zauważyć należy, iż pojęcie strony definiuje przepis art. 28 k.p.a. Stanowi on, iż stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Pojęcie interesu prawnego, na którym oparta jest legitymacja procesowa strony w postępowaniu administracyjnym, należy ustalać według norm prawa materialnego, natomiast mieć interes prawny oznacza tyle, co ustalić powszechnie obowiązujący przepis prawa, na podstawie którego można skutecznie żądać czynności organu w związku z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby. W postępowaniu w sprawie dotyczącej decyzji o pozwoleniu na budowę, tak rozumiany interes prawny ustala się w oparciu o przepis art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, który, jako przepis lex specialis względem przywołanego art. 28 k.p.a., ogranicza pojęcie strony w sprawach dotyczących pozwolenia na budowę. Przepis art. 28 ust 2 Prawa budowlanego stanowi, że stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Przez obszar oddziaływania obiektu budowlanego należy natomiast rozumieć, zgodnie z unormowaniem art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. W każdym przypadku obszar oddziaływania obiektu musi być określony w oparciu o powszechnie obowiązujące przepisy prawa. Wyznaczenie takiego obszaru winno nastąpić z uwzględnieniem funkcji, formy, konstrukcji projektowanego obiektu i innych jego cech charakterystycznych oraz sposobu zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji. Samo subiektywne odczucie określonego podmiotu, ze inwestycja oddziałuje na jego nieruchomość nie jest wystarczające do uznania, że nieruchomość ta jest usytuowana w obszarze oddziaływania danego przedsięwzięcia. Interes prawny, będący konieczną przesłanką do uznania danego podmiotu za stronę postępowania musi istnieć obiektywnie, a nie odnosić się do subiektywnych odczuć wnioskodawcy. Z kolei od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, kiedy to jednostka jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowana rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, lecz nie może wskazać przepisu prawa powszechnie obowiązującego, który stanowiłby podstawę jej roszczeń i w konsekwencji uprawniał ją do żądania stosownych czynności organu administracji. Zaznaczyć także należy, iż w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że choć sprawy o stwierdzenie nieważności pozwolenia na budowę są prowadzone tylko w nadzwyczajnym trybie postępowania administracyjnego, to jednak nie zmienia to ich zasadniczego przedmiotu, to jest problemu udzielenia pozwolenia na budowę. Zarówno więc w sprawie o takie pozwolenie prowadzonej w zwykłym trybie, jak i w trybach nadzwyczajnych, krąg podmiotów uznanych za strony powinien być identycznie ustalony na podstawie przepisu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, który jest normą szczególną w stosunku do art. 28 k.p.a. (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OSK 598/06, z dnia 14 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 508/11). W ocenie Sądu, w toku niniejszego postępowania wykazano w sposób oczywisty, zatem bez potrzeby wszczynania postępowania w sprawie i prowadzenia w tym przedmiocie postępowania dowodowego, że nie ma powiązania podmiotu żądającego wszczęcia postępowania z jego interesem prawnym takim, który wynika ze ściśle określonego przepisu prawnego, odnoszącego się wprost do sytuacji danego podmiotu. Jak ustalił organ nadzoru, analiza projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją Starosty [...]z dnia [...]października 2012 r. wykazała, że przedmiotowa inwestycja polega na budowie bezobsługowej stacji transmisji danych na działce o numerze ewid. [...], położonej w miejscowości Ś., gm. [...]. Sporne przedsięwzięcie obejmuje realizację typowej wieży BOT-E2/42 o wysokości trzonu 42,00 m oraz łącznej wysokości 43,95 m (wraz z betonowym cokołem, kotwą fundamentową wystającymi ponad poziom terenu oraz odgromnikami), posadowionej na fundamencie płytowym żelbetowym o średnicy 7,50 m, ogrodzonej ogrodzeniem o wysokości 2,20 m. Na wieży przewidziano umieszczenie anten internetowych. Ponadto obok wieży zaprojektowano urządzenia sterujące posadowione na płytach betonowych. A. O. jest właścicielem działek o numerach ewid. [...],[...],[...],[...],[...], położonych w miejscowości Ś., gm. [...] (akt notarialny z dnia [...]grudnia 1990 r., Rep. [...]nr [...]- "Umowa przekazania gospodarstwa rolnego"), Ze znajdujących się w aktach sprawy operatów technicznych podziału działek wynika, że działka nr ewid. [...]została podzielona na działki o numerach ewid. [...]i [...]działka nr ewid. [...]została podzielona na działki o numerach ewid. [...]i [...], zaś działka nr ewid. [...]została podzielona na działki o numerach ewid. [...]i [...]. Z kolei z treści księgi wieczystej nr [...]wynika, iż A.O. jest współwłaścicielem działek o numerach ewid. [...],[...],[...],[...]oraz [...]. Organ zaznaczył, iż z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że działki należące do A. O. nie graniczą bezpośrednio z działką inwestycyjną nr ewid. [...]. Sporne przedsięwzięcie zostało usytuowane w odległości ok. 90,00 m od granicy z działką nr ewid. [...], ok. 60,00 m od granicy z działką nr ewid. [...], ok. 580,00 m od granicy z działką nr ewid. [...], ok. 790,00 m od granicy z działką nr ewid. [...]oraz w odległości ok. 1470,00 m od granicy z działką nr ewid. [...]. Należy podzielić pogląd organu, że mając na uwadze charakter spornego przedsięwzięcia, jak również jego usytuowanie względem działek należących do A. O., że nieruchomości należące do skarżącej z całą pewnością nie znajdują się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji. Sporne przedsięwzięcie nie powoduje bowiem jakichkolwiek ograniczeń, które wynikałyby z obowiązujących przepisów prawa, w zakresie możliwości zagospodarowania działek o numerach ewid. [...],[...],[...],[...]i [...]. I tak, zasadnie wskazał organ, że sporna inwestycja nie niesie ze sobą ograniczeń związanych z przesłanianiem obiektów (zarówno istniejących jak i potencjalnych) na działkach o numerach ewid. [...],[...],[...],[...] i [...], co normuje wyczerpująco przepis § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. nr 75, poz. 690 ze zm.). Ponadto, nieruchomości należące do A. O. nie znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji wyznaczonym w oparciu o przepis § 57 (nasłonecznienie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi) oraz § 60 ust. 1 (m. in. nasłonecznienie pokoi mieszkalnych) ww. rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Planowane rozwiązania nie wpływają na możliwość zagospodarowania ww. działek z punktu widzenia warunków bezpieczeństwa pożarowego (§271 i n. ww. rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r.). Dokumentacja projektowa nie przewiduje zmiany spływu wód powierzchniowych na nieruchomości należące do A. O. (przepis § 29 ww. rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r.), zaś przyjęte w niej rozwiązania nie pozbawiają powyższych nieruchomości dostępu do drogi publicznej oraz dostępu do szeroko rozumianych mediów (woda, ciepło, prąd, telekomunikacja). Realizacja spornej inwestycji, z całą pewnością nie przewiduje też wykonywania robót budowlanych, które obejmowałyby swym zakresem działki o numerach [...],[...],[...],[...]i [...]. Przedmiotowa inwestycja nie niesie ze sobą również ponadnormatywnych uciążliwości w zakresie emisji pól elektromagnetycznych (przepis § 314 ww. rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. oraz rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów - Dz. U. z 2003 r. Nr 192, poz. 1883). Powyższe wynika z dokumentu, jaki przedstawił inwestor, a którym jest "Analiza środowiskowa dla wieży teleinformatycznej transmisji danych. [...]", sporządzona w styczniu 2012 r. Z opracowania tego wynika, że przedmiotowa inwestycja obejmuje realizację czterech anten nadawczo-odbiorczych (radioliniowych) typu H-LineSektor Slim BOX14/120, zamontowanych na projektowanej wieży o łącznej wysokości 43,95 m n.p.t. (wys. zawieszenia anten - 30,00 m n.p.t.), skierowanych na cztery azymuty (0°, 90°, 180°, 270°), połączonych urządzeniami nadawczo-odbiorczymi. Każda z anten emituje promieniowanie elektromagnetyczne o mocy izotropowej 5,01 W. Łączna ekwiwalentna moc promieniowana izotropowego wyznaczona dla spornego przedsięwzięcia wynosi więc 20,04 W. Moc przedmiotowych anten nadawczo-odbiorczych jest stosunkowo niewielka, zaś emitowane przez nie promieniowanie elektromagnetyczne jest znikome - maksymalny zasięg emisji pól elektromagnetycznych o ponadnormatywnej gęstości (tj. przekraczającej 0,1 W/m2) wynosi 2,00 m od anteny oraz występuje na wysokości 29,80 m n.p.t. Pola elektromagnetyczne o ponadnormatywnym natężeniu, emitowane przez sporne przedsięwzięcie, występują więc wyłącznie na działce inwestycyjnej, w najbliższym otoczeniu spornego obiektu, w miejscach niedostępnych dla ludności, nie obejmują zaś działek nr ewid. [...],[...],[...],[...]i [...], należących do skarżącej. Projektowane przedsięwzięcie nie zalicza się także do żadnej z kategorii przedsięwzięć, o których mowa § 2 i § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r. Nr 213, poz. 1397 ze zm.), bowiem sporne anteny nadawczo-odbiorcze zaliczają się do kategorii radiolinii. Tymczasem, przepisy § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 ww. rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. dotyczą instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych, z wyłączeniem radiolinii. Ponadto, izotropowa moc promieniowania wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi 5,01 W. Tymczasem, zaś aby dany obiekt zaliczał się do jednej z kategorii określonych w powyższych przepisach, równoważna moc promieniowania izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny winna wynosić co najmniej 2000 W (§ 2 pkt 7 lit. a) lub 15 W (§ 3 pkt 8 lit. a). Sporne przedsięwzięcie, jak zaznaczył również organ, nie emituje na nieruchomości należące do skarżącej hałasu o ponadnormatywnym natężeniu. Z "analizy środowiskowej" wynika jednoznacznie, że jedynym źródłem hałasu mogą być urządzenia wentylacyjne zastosowane do chłodzenia sprzętu nadawczo-odbiorczego. Poziom emitowanego hałasu będzie jednak znikomy, w odległości ok. 2,00 m od urządzeń nie przekroczy 40,00 dB. W rozpatrywanej sprawie, strona skarżąca swój interes prawny wywodzi z faktu, iż była stroną w postępowaniu, w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...]z dnia [...]maja 2012 r., nr [...], o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla spornego przedsięwzięcia. Ponadto, powołuje się na ustalenia zawarte w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]z dnia [...]kwietnia 2013 r., znak: [...], stwierdzającej nieważność ww. decyzji lokalizacyjnej, a sprowadzające się m.in. do stwierdzenia, że organ podejmując rozstrzygnięcie, ustalające warunki zabudowy dla 55 m wieży, w sposób nieuprawniony wszczął postępowanie i wydał decyzję w sprawie nie znając podstawowych, istotnych dla sprawy parametrów inwestycji oraz nie znając jej obszaru oddziaływania. W kontekście powyższego, należy wskazać, że krąg podmiotów, będących stronami w postępowaniu w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego, jest ustalany na podstawie art. 28 k.p.a. (zob. Z. Niewiadomski (red.), Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Warszawa 2004, s.417) i nie przekłada się automatycznie na krąg podmiotów - stron w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę. Co oznacza, że krąg podmiotów mających przymiot strony w postępowaniu o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego nie musi pokrywać się z kręgiem podmiotów mających przymiot strony w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę. Wyznacznikiem kręgu podmiotowego w postępowaniu o pozwoleniu na budowę, jak wyżej wskazano, jest art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, zgodnie z którym "stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu". Powołany przepis stanowi lex specialis w stosunku do art. 28 k.p.a. i wyłącza jego stosowanie, jak również jest bardziej restrykcyjny (ograniczający prawa obywatelskie), niż powołany wyżej przepis k.p.a. i w związku z tym jego stosowanie nie może być interpretowane rozszerzająco. Nadto celem art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego jest zawężenie kręgu podmiotów, mających przymiot strony w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę jedynie do wymienionych w tym przepisie osób, dla których planowana inwestycja może powodować ograniczenia w zagospodarowaniu ich nieruchomości, przy czym ograniczenie to, wynikające z przepisów odrębnych, musi godzić w konkretne uprawnienia tych podmiotów do zagospodarowania ich nieruchomości. (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 czerwca 2008 r., sygn. akt II OSK 592/07). W okolicznościach rozpoznawanej sprawy, organ udzielający pozwolenia budowlanego, jak również organ nadzoru, ustalili w wyniku odrębnych postępowań, na podstawie odrębnych przepisów, granice obszaru oddziaływania inwestycji w sposób nie ingerujący w nieruchomości skarżącej, co miało bezpośredni wpływ na kwestie występowania po jej stronie przymiotu strony w postępowaniu o wydanie pozwolenia budowlanego i postępowania nadzwyczajnego. Sąd podziela, w tym względzie stanowisko Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, że materiał zgromadzony w niniejszym postępowaniu (w szczególności zatwierdzony projekt budowlany i analiza środowiska dla wieży teleinformatycznej), jest kompletny i w pełni wystarczający dla ustalenia obszaru oddziaływania spornej inwestycji, w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, a więc dla ustalenia przymiotu strony A. O.. Zaznaczyć również należy, iż skarżąca, poza powoływaniem się na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]z dnia [...]kwietnia 2003 r. nie przedstawiła żadnego dokumentu, jak również nie powołała się na jakąkolwiek okoliczność, która mogłaby skutecznie podważyć ustalenia organu nadzoru, jak również rzetelność wykonanych pomiarów i analiz środowiskowych przedłożonych przez inwestora. Okoliczność, iż w decyzji lokalizacyjnej wadliwie został określony obszar oddziaływania obiektu, nie oznacza, że również wadliwie został określony obszar oddziaływania obiektu na etapie pozwolenia na budowę. Prawidłowo organ nadzoru wskazał, iż znajdujące się w aktach sprawy dokumenty, stanowiące podstawę wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, tj. opracowanie i zawarte dane pozwalają na dokładne określenie przedmiotu inwestycji, charakterystykę poszczególnych anten, pełną ocenę poziomu pól elektromagnetycznych emitowanych przez projektowany obiekt, jak również na ustalenie obszaru występowania promieniowania o ponadnormatywnym natężeniu. Niezasadne, jest również twierdzenie skarżącej, że przedmiotowy maszt teleinformatycznej transmisji danych ma wysokość 55 m, powyższe nie znajduje odzwierciedlenia w zatwierdzonym projekcie budowlanym, w którym wskazuję się na wysokość 43,95 m. Ponadto, z projektu budowlanego wynika, że przedmiotowa inwestycja obejmuje umieszczenie czterech anten rozsiewczych, w oparciu o taką zaś ilość, i parametry z tym związane, został określony obszar oddziaływania. Jedyny zarzut, jaki można postawić Głównemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego, jest zarzut naruszenia art. 10 k.p.a., albowiem z akt administracyjnych nie wynika, żeby wystosował on zawiadomienie dla stron o umożliwieniu wypowiedzenia się, co do zebranego w sprawie materiału dowodowego przed wydaniem decyzji. Jednakże, nie może on odnieść zamierzonego skutku, bowiem skarżąca nie wykazała, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnej czynności procesowej. Nie wskazała, jakiej konkretnie czynności procesowej nie mogła dokonać, jakiego dowodu w sprawie nie mogła przedstawić i jaki wpływ na wynik sprawy mogło mieć tak stwierdzone uchybienie. Wszystkie zaś dowody, na których oparł się organ odwoławczy były znane stronie skarżącej, gdyż były także brane pod uwagę przez organ I instancji. Skarżąca, nie może także skutecznie postawić zarzutu naruszenia art. 157 § 2 k.p.a., poprzez brak wszczęcia postępowania nieważnościowego z urzędu, albowiem przedmiotem rozpoznania był jedynie wniosek A. O., nie zaś kwestia, czy są, bądź nie, przesłanki do wszczęcia postępowania z urzędu. Zaznaczyć jedynie należy, że fakt stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...]z dnia [...]maja 2012 r., nr [...], o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla spornego przedsięwzięcia jest istotny dla bytu decyzji o pozwoleniu na budowę i może być, a nawet powinien, przesłanką do wszczęcia postępowania z urzędu w przedmiocie udzielonego pozwolenia na budowę, w trybie wznowienia, lub stwierdzenia nieważności decyzji, w świetle uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 marca 2012 r., sygn. akt I OPS 2/12, jednakże bez udziału jako strony postępowania A. O.. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę jako nieuzasadnioną oddalił.