VII SA/Wa 2547/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosława Kowalska po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] Spółdzielni Mieszkaniowej [...] w [...] na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] września 2013 r. znak [...] w przedmiocie nałożenia określonych obowiązków postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji W dniu 24 października 2013 r. skarżąca [...] Spółdzielnia Mieszkaniowa [...] w [...] wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] września 2013 r. znak [...] uchylającą decyzję Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej [...] z dnia [...] lipca 2013 r. znak [...] w części dotyczącej terminu realizacji obowiązku określonego w pkt 1 i 2 decyzji i ustalającą w tym zakresie nowy termin wykonania obowiązku (w pkt 1 do dnia 31 grudnia 2013 r., w pkt 2 do dnia 31 stycznia 2014 r.) oraz utrzymującą w mocy decyzję organu pierwszej instancji w pozostałym zakresie. Skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że przystąpienie do realizacji nałożonych obowiązków może narazić spółdzielnię na znaczne szkody. Przeprowadzenie przeglądów, konserwacji i dodatkowo czynności związanych z zapewnieniem prawidłowego funkcjonowania poszczególnych instalacji, czy też montaż wyłącznika pożarowego prądu, w sytuacji gdy tak naprawdę nie wiadomo, jakie to mają być czynności, czy też jaki wyłącznik i w jaki sposób (gdzie) ma zostać zamontowany, narażają skarżącą na poważne wydatki. Skarżąca oszacowała, że wykonanie nałożonych obowiązków będzie wiązać się z poniesieniem kosztów w wysokości 40 000 zł. Ponadto, w ocenie skarżącej, nie ma żadnej gwarancji, iż czynności, które spółdzielnia podejmie w celu wykonania decyzji będą właściwe i czy rzeczywiście doprowadzą do realizacji nałożonych obowiązków zgodnie z ich treścią. Nie można zagwarantować, że po zrealizowaniu określonych czynności, organy ich nie zakwestionują, uznając ponownie, że wymogi bezpieczeństwa przeciwpożarowego w dalszym ciągu nie zostały spełnione. Powstanie zatem konieczność podejmowania kolejnych czynności i usuwania skutków czynności poprzednich, co narazi skarżącą na poważne straty. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a. - ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd natomiast może, na wniosek strony, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu Sąd dokonuje więc oceny, czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (postanowienia: z 25 maja 2004 r., sygn. akt FZ 71/04 i sygn. akt FZ 87/04 oraz z 18 maja 2004 r. sygn. akt FZ 65/04; niepublikowane) przyjmuje się, iż to na stronie ciąży obowiązek uzasadnienia wniosku, a w tym wskazania okoliczności uzasadniających jego uwzględnienie. Sąd administracyjny nie dokonuje żadnych ustaleń faktycznych w sprawie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wnioskujący musi dokładanie przytoczyć okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, gdyż od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie Sądu (postanowienie NSA z dnia 7 kwietnia 2005 r., sygn. akt II OZ 201/2005). Uprawdopodobnienie zaś okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji spoczywa na stronie skarżącej (postanowienie NSA z dnia 13 grudnia 2004 r., sygn. akt FZ 496/2004). W tym miejscu należy podkreślić, że zgodnie z poglądem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 2 czerwca 2004 r., FZ 86/04, niepubl., użycie w art. 61 § 3 p.p.s.a. zwrotów nieostrych wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich normy ogólnej. Próbę zdefiniowania przesłanki wyrządzenia znacznej szkody podjął NSA w postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r., GZ 138/04, LEX nr 281811, stwierdzając, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego, lub gdy zachodzi niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (postanowienie NSA z dnia 13 maja 2010 r., II FSK 182/10, niepubl.). Rozpoznając w podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. wniosek o wstrzymanie wykonania przedmiotu zaskarżenia, sąd nie dokonuje oceny zawartości skargi (postanowienie NSA z dnia 9 lipca 2004 r., FZ 163/04, niepubl.). Niezgodność decyzji z prawem, która jest przedmiotem oceny sądu w toku rozprawy, i ochrona tymczasowa wynikająca z art. 61 p.p.s.a. to dwie różne kwestie. Oparcie wniosku o ochronę tymczasową na niezgodności decyzji z prawem, a zwłaszcza rozstrzygnięcie sądu w tym zakresie, niweczyłoby kontrolę sądową legalności decyzji administracyjnej (por. postanowienie NSA z dnia 28 kwietnia 2005 r., II OZ 184/05, LEX nr 302251). Mając powyższe na uwadze należało stwierdzić, że nie zostały wykazane przez stronę skarżącą przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. Skarżąca powoływała się na znaczne koszty, jakie będzie musiała ponieść w związku z koniecznością wykonania nakazanych prac, co narazi ja na poważne straty, jednak w ocenie Sądu, nie uprawdopodobniła podnoszonych okoliczności. Sądowi z urzędu nie jest znana sytuacja finansowa skarżącej spółdzielni, a na podstawie ogólnikowych informacji zawartych we wniosku o wstrzymanie nie jest w stanie ocenić tej sytuacji i stwierdzić, czy rzeczywiście wykonanie wskazanych prac stwarza niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej znacznej szkody bądź też trudnych do odwrócenia skutków. Ponadto należy wskazać, że argumentacja wniosku sprowadza się do kwestionowania prawidłowości nałożenia obowiązków objętych nakazem, co nie podlega ocenie Sądu na obecnym etapie postępowania. Twierdzenia wniosku nie są wystarczające do uznania, że zostały spełnione przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, ujęte w art. 61 § 3 p.p.s.a. Należy przy tym pamiętać, że zgodnie z art. 61 § 4 p.p.s.a. postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane, na podstawie § 2 i 3, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. Ponadto nie można pominąć okoliczności, że decyzja nakazująca skarżącej wykonania określonych obowiązków została wydana na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej, zgodnie z którym Komendant powiatowy (miejski) Państwowej Straży Pożarnej, w razie stwierdzenia naruszenia przepisów przeciwpożarowych, uprawniony jest w drodze decyzji administracyjnej do nakazania usunięcia stwierdzonych uchybień w ustalonym terminie. Według poglądu wyrażonego w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 17 października 2012 r. sygn. akt II SA/Ke 613/12 (Lex nr 1234287) w sytuacji, gdy nałożone obowiązki dotyczą ochrony przeciwpożarowej polegającej na realizacji przedsięwzięć mających na celu ochronę życia, zdrowia, mienia lub środowiska przed pożarem, klęską żywiołową lub innym miejscowym zagrożeniem, to zapewnienie bezpieczeństwa mieszkańcom budynków winno być priorytetem, a koszty jego realizacji nie mogą powodować znacznego odłożenia w czasie doprowadzenia do stanu zgodnego z przepisami. Także i z uwagi na powyższe względy wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie jest zasadne. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a, Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.