VII SA/Wa 2559/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Kowalska (spr.), , Sędzia WSA Ewa Machlejd, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant specjalista Monika Pietruszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 maja 2015 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej "W." w W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2014 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez Wspólnotę Mieszkaniową "W." w W. jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2014 r. znak: [...], utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. Nr [...] (odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. Nr [...]). Prezydent [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r. Nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił F. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością sp. k. z siedzibą w W. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego dwulokalowego na terenie działki nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. P. w W., Dzielnica W. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2013 r. Nr [...] Prezydent [...] sprostował oczywistą omyłkę w decyzji z dnia [...] czerwca 2012 r. Nr [...]. Pismem z dnia 3 grudnia 2013 r. Wspólnota Mieszkaniowa "W." wniosła o stwierdzenie nieważności powyższego rozstrzygnięcia. Jako podstawę wniosku skarżąca wskazała na przesłankę z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. – rażące naruszenie przepisów prawa budowlanego. Pismem z dnia 29 stycznia 2014r. skarżąca uzupełniła swoje dotychczasowe stanowisko, stawiając kolejne zarzuty. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. Nr [...], działając na podstawie art. 157 § 1 w zw. z art. 156 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) – dalej jako: K.p.a., po przeprowadzeniu wszczętego na wniosek Wspólnoty Mieszkaniowej "W." postępowania o stwierdzenie nieważności, odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. Nr [...]. Badając zgodność z prawem decyzji Prezydenta [...] organ I instancji uznał, że decyzja z dnia [...] czerwca 2012 r. Nr [...] została wydana przez właściwy organ, w oparciu o właściwą podstawę prawną, a także nie dotyczy sprawy już uprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Ponadto, decyzja ta nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa, a w razie jej wykonania nie wywołałaby czynu zagrożonego karą oraz nie była w dniu wydania i nie jest trwale niewykonalna. Decyzja Prezydenta [...] nie jest również dotknięta wadą rażącego naruszenia prawa. Jednym z podstawowych warunków wymaganych przy wydawaniu pozwoleń na budowę jest sprawdzenie przez organ administracji zgodności inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Z dokumentacji sprawy wynika, że działka inwestycyjna nr ew. [...] przy ul. P. w W. położona jest na terenie obowiązującego Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru Stare W. zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta [...] z dnia [...] listopada 2010 r. Nr [...], oznaczonym na rysunku planu symbolem [...]. Przeprowadzona przez Wojewodę [...] analiza dokumentacji sprawy wykazała, że projektowana inwestycja zgodna jest z zapisami ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Kolejnym z warunków wymaganych przy wydawaniu pozwoleń na budowę jest sprawdzenie przez organ administracji zgodności inwestycji z wymogami szeroko rozumianego prawa budowlanego, w tym z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.) – dalej jako: rozporządzenie w sprawie warunków technicznych. W omawianym przypadku działka inwestycyjna nr ew. [...] posiada nieregularny kształt, tj. od strony południowej liczy 21 m szerokości i następnie rozszerza się od strony wschodniej w kierunku północnym do szerokości równej 26 m. Z projektu zagospodarowania terenu wynika, że projektowany budynek zlokalizowany został od strony południowo-wschodniej w odległości 3 m od granicy z nieruchomością oznaczoną nr ew. [...], zaś od strony północno-wschodniej w odległości 5 m od granicy z nieruchomością oznaczoną nr ew. [...]. W elewacji wschodniej budynku zaprojektowano otwory okienne i drzwiowe. Analiza dokumentacji projektowej wykazała, że co prawda ściana wschodnia z otworami okiennymi i drzwiowymi została zaprojektowana w odległości od 3 m do 5 m od granicy z nieruchomością nr ew. [...], jednakże przedmiotowe otwory okienne i drzwiowe znajdują się w odległości ponad 4 m od granicy z nieruchomością skarżącej. W ocenie Wojewody [...], w niniejszej sprawie zachodzi naruszenie prawa – przepisu § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Naruszenie to nie ma charakteru rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. z uwagi na brak skutków społeczno-gospodarczych wywołanych tym uchybieniem. W niniejszej sprawie nie doszło do sytuacji ograniczenia prawa własności nieruchomości sąsiedniej. W dalszej kolejności organ podkreślił, że załączony do wniosku z dnia 27 kwietnia 2012 r. projekt budowlany jest kompletny. Projektant złożył, zgodnie z art. 20 ust 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.) – dalej jako: Prawo budowlane, oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Do wniosku o pozwolenie na budowę inwestor dołączył oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Ustosunkowując się do zarzutów skarżącej organ wskazał, że projektowana inwestycja nie niesie za sobą ograniczeń związanych z przesłanianiem obiektów, w tym jest zgodna z § 13 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Z zatwierdzonego projektu budowlanego wynika, iż projektowany budynek mieszkalny o wysokości 8,89 m został usytuowany w odległości 9 m od najbliżej zlokalizowanego na działce nr ew. [...] budynku, czyli w odległości większej niż jego wysokość. Przedmiotowa inwestycja nie niesie zatem ze sobą ograniczeń związanych z przesłanianiem obiektu usytuowanego na działce nr ew. [...]. Brak również podstaw do stwierdzenia naruszenia § 57 (nasłonecznienie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi) oraz § 60 ust. 1 (nasłonecznienie pokoi mieszkalnych) ww. rozporządzenia. Ponadto, ze znajdującej się w projekcie budowlanym analizy nasłonecznienia autorstwa arch. M. K. wynika, że "Zespół projektowanych budynków spełnia wymagania wynikające z Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zarówno dla istniejących budynków sąsiednich jak i nowo projektowanych czas nasłonecznienia wynosi minimum 3 godziny dla co najmniej jednego pokoju w mieszkaniu wielopokojowym". Ustosunkowując się do zarzutu niezgodności projektowanego budynku z wymaganiami określonymi w § 53 ust. 3 pkt 11 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego organ wyjaśnił, że projektowany budynek ma wysokość 8,89 m. Wypełnia tym samym wymagania określone w § 53 ust. 3 pkt 11 planu, zgodnie z którym "ustala się maksymalną wysokość zabudowy wynoszącą 10,5 m, lecz nie więcej niż trzy kondygnacje, przy czym przy realizacji dachów spadzistych 3 kondygnacja musi zostać zrealizowana, jako poddasze użytkowe". Organ podkreślił, że zaprojektowanie kondygnacji podziemnej pozostaje bez wpływu na spełnienie wymagań § 53 ust. 3 pkt 11 ww. planu zagospodarowania przestrzennego. Z dokumentacji projektowej wynika, że w projektowanym budynku przewidziano realizację dwóch kondygnacji naziemnych, co również spełnia wymagania § 53 ust. 3 pkt 11 ww. aktu. Odwołalnie od powyższej decyzji wniosła Wspólnota Mieszkaniowa "W.". Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] września 2014 r. znak: [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Dokonując oceny kwestionowanej decyzji pod kątem przesłanek nieważnościowych wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a. organ wskazał, że inwestor wraz z wnioskiem z dnia 27 kwietnia 2012 r. o wydanie pozwolenia na budowę złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością inwestycyjną na cele budowlane. Działka nr ewid. [...], na której zaprojektowano sporną inwestycję, w dniu wydania pozwolenia na budowę była objęta zakresem obowiązywania Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru Stare W., zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Miasta [...] W. z dnia [...] listopada 2010 r. Tym samym, w analizowanym przypadku inwestor nie był zobowiązany do uzyskania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W analizowanym przypadku z całą pewnością nie doszło do rażącego naruszenia art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego. Analiza zgromadzonej dokumentacji wykazała, że przedmiotowe przedsięwzięcie inwestycyjne przewidziano na nieruchomości położonej na obszarze oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem 34.MN. W myśl § 53 ust. 2 i 3 pkt 1 tego planu miejscowego, przeznaczenie podstawowe dla powyższego obszaru stanowi zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna; ustala się realizację nowej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej w formie budynków wolnostojących lub bliźniaczych. W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego sporne przedsięwzięcie nie uchybia w stopniu rażącym przywołanym wymogom dotyczącym przeznaczenia terenu inwestycyjnego. Organ II instancji stwierdził, że inwestycja nie narusza również w sposób rażący pozostałych ustaleń planu miejscowego. W szczególności nie można zarzucić rażącego naruszenia wymogów co do nieprzekraczalnej linii zabudowy, co do minimalnej powierzchni biologicznie czynnej (wymagana – 40 % ; projektowana – 54,9 %), co do maksymalnej intensywności zabudowy (wymagana – 0,8 ; projektowana – 0,641) oraz co do wysokości zabudowy (wymagana – 10,5 m, lecz nie więcej niż 3 kondygnacje, przy czym przy realizacji dachów spadzistych 3 kondygnacja musi zostać zrealizowana jako poddasze użytkowe; projektowana wysokość zabudowy – 10,36 m, 2 kondygnacje). Zgodnie z dyspozycją § 2 pkt 10 planu miejscowego, przez maksymalną wysokość zabudowy należy rozumieć nieprzekraczalny wymiar pionowy budynków, mierzony od poziomu terenu przy najniżej położonym wejściu do budynku lub jego części znajdujący się na pierwszej kondygnacji nadziemnej budynku do najwyżej położonego punktu jego konstrukcji przekrycia, bez uwzględniania wyniesionych ponad konstrukcje przekrycia budynku urządzeń i pomieszczeń takich jak maszynownie dźwigów, czerpnie i wyrzutnie wentylacyjne, kominy, anteny. W świetle przywołanego przepisu § 2 pkt 10 planu miejscowego, wysokość zabudowy spornego budynku wynosi 10,36 m i 2 kondygnacje nadziemne oraz 1 podziemna. Ustosunkowując się do zarzutów zawartych w odwołaniu organ przytoczył definicję kondygnacji zawartą § 3 pkt 16 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Mając powyższe na uwadze, po przeprowadzeniu analizy projektu budowlanego (przekroje A-A), stwierdził, że projektowany budynek posiada 2 kondygnacje nadziemne. Podkreślił przy tym, że przestrzeń wydzielona nad drugą kondygnacją nadziemną budynku – wbrew twierdzeniom skarżącej – nie stanowi kolejnej kondygnacji, ponieważ nie spełnia żadnej z przesłanek wynikających z zacytowanej definicji kondygnacji. Odnośnie zarzutu dotyczącego intensywności zabudowy Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że zgodnie z projektem budowlanym intensywność zabudowy spornej inwestycji wynosi 0,641 (proj. budowlany – str. 7). Organ uznał, że nie ma podstaw prawnych do kwestionowania wyliczenia wskaźnika intensywności zabudowy zawartego w części opisowej projektu budowlanego. Zgodnie z przyjętym rozwiązaniem zawartym w art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego, organ budowlany nie jest uprawniony do sprawdzania zgodności z przepisami projektu architektoniczno-budowlanego (zwłaszcza w postępowaniu nieważnościowym), a wyłącznie do przeprowadzenia takiej kontroli w odniesieniu do projektu zagospodarowania działki lub terenu. W odniesieniu do projektu architektoniczno-budowlanego organy administracji architektoniczno-budowlanej, badają wyłącznie, czy zostało złożone stosowne oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Organ II instancji podniósł, że projekt budowlany został sporządzony przez osoby posiadające uprawnienia budowlane do projektowania w odpowiednich specjalnościach. Ponadto w aktach sprawy znajdują się oświadczenia projektantów o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, wymagane na podstawie art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego. Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Analiza dokumentacji projektowej wykazała, że sporny budynek został zaprojektowany od strony południowo-wschodniej w odległości 3 m, zaś od strony północno-wschodniej w odległości 5 m od granicy z działką nr ewid. [...] (należącą do skarżącej). W elewacji wschodniej spornego budynku, od strony działki nr ewid. [...], zaprojektowano otwory okienne. Wprawdzie ściana z otworami okiennymi została zaprojektowana w odległości od 3 m do 5 m od granicy z działką nr ewid. [...], jednakże przedmiotowe otwory okienne znajdują się w odległości 4 m od granicy z działką skarżącej (zob. rysunek nr [...] "Rzut parteru"- k. [...]; rysunek nr [...] "Rzut piętra" - k. [...]). Ponadto, sporny budynek został zaprojektowany w odległości ponad 7 m od granicy z działką nr ewid. [...] oraz ścianą bez otworów okiennych i drzwiowych (w niewielkim fragmencie ściany znajdują się pustaki szklane) w odległości 3 m od granicy z działką nr ewid. [...]. Mając na uwadze powyższe organ stwierdził, że decyzja Prezydenta [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. Nr [...] nie narusza w sposób rażący § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. W dalszej kolejności organ przytoczył treść § 13 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, regulującego odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów, umożliwiającą naturalne oświetlenie tych pomieszczeń, oraz treść § 60 ww. rozporządzenia. Jak wynika ze znajdującej się w aktach sprawy analizy nasłonecznienia dla zespołu budynków jednorodzinnych dwulokalowych w zabudowie bliźniaczej przy ul. P. w W., dzielnica W., sporządzonej przez arch. M. K., projektowany budynek spełnia wymagania wynikające z rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Zarówno dla istniejących budynków sąsiednich, jak i nowo projektowanych, czas nasłonecznienia wynosi minimum 3 godziny dla co najmniej jednego pokoju w mieszkaniu wielopokojowym. Ponadto budynek jednorodzinny zlokalizowany przy ul. P., należący do skarżącej Wspólnoty, nie jest przesłaniany przez budynek projektowany na działce nr ewid. [...] w godz. 7:00 - 17:00 w dniach równonocy 21 marca / 21 września. Organ odwoławczy dostrzegł, że w projekcie budowlanym brak jest analizy zachowania przez planowaną inwestycję wymogów wynikających z § 13 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia w sprawie warunków technicznych względem budynku skarżącej. Analiza zgromadzonych dokumentów sprawy wykazała, że powyższy przepis mógł zostać naruszony względem lokalu nr [...] w budynku [...], należącym do skarżącej Wspólnoty. Projektowany budynek zaplanowano w odległości ok. 8 m od okna tarasowego ww. lokalu. Biorąc pod uwagę wysokość projektowanego obiektu mogło dojść do naruszenia wskazanego przepisu. Jednocześnie organ zauważył, że w aktach sprawy brak jest również informacji o wysokości, na której znajduje się ww. okno tarasowe w lokalu nr [...] w budynku [...]. W związku z zarzutami zawartymi w odwołaniu, organ odwoławczy pismem z dnia 3 lipca 2014 r. zwrócił się do skarżącej o przesłanie projektu budowlanego budynku należącego do Wspólnoty, istniejącego na działce nr ewid. [...], który jest usytuowany naprzeciwko spornego budynku zaprojektowanego na działce inwestycyjnej nr ewid. [...]. Analiza przesłanej dokumentacji projektowej nie wykazała, na jakiej wysokości znajduje się okno tarasowe w lokalu nr [...] w budynku [...]. W dostarczonej dokumentacji brak jest bowiem rysunku przedstawiającego elewację tylną budynku (tj. od strony planowanego budynku), w którym znajduje się przesłaniany, w ocenie skarżącej, lokal mieszkalny. Odnośnie sporządzonej na etapie postępowania przed organem wojewódzkim "Analizy przesłaniania lokalu [...] znajdującego się na działce [...], obręb [...] przez nowoprojektowany budynek na działce [...], obręb [...]", sporządzonej przez arch. R. Z.L., w ocenie organu nie może ona mieć istotnego znaczenia dla wyniku postępowania nieważnościowego. Po pierwsze – z powyższej analizy nie wynika na jakiej wysokości znajduje się okno w lokalu nr [...] w budynku [...], po drugie – nie zawiera ona żadnych wniosków odnośnie zachowania wymagań wynikających z § 13 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, a po trzecie – brak jest jednoznacznej informacji, czy ww. analiza obejmuje budynek projektowany czy już wybudowany. Biorąc powyższe pod uwagę, w ocenie organu odwoławczego w omawianej sprawie nie doszło do rażącego naruszenia przepisu § 13 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Ewentualne naruszenie tego przepisu nie wywołuje skutków społeczno-gospodarczych niemożliwych do zaakceptowania z punktu widzenia zasad praworządnego państwa. Ewentualne uchybienie dotyczy bowiem tylko jednego z 3 pokoi mieszkalnych w lokalu nr [...] w budynku mieszkalnym [...] na działce nr ewid. [...]. Odnosząc się do zarzutu odwołania dotyczącego niezapewnienia skarżącej czynnego udziału w postępowaniu zakończonym decyzją Prezydenta [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. Nr [...], organ wyjaśnił, że okoliczność ta stanowi przesłankę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.). W postępowaniu nieważnościowym niedopuszczalne jest zarówno badanie przesłanki wznowieniowej, jak też przyjęcie, że którakolwiek z podstaw wznowienia postępowania mogłaby zarazem stanowić jedną z przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji. Organ odwoławczy stwierdził, że kontrolowana decyzja Prezydenta [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. Nr [...] nie jest obarczona żadną z pozostałych wad wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a., tj. decyzja nie została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, bez podstawy prawnej. Ponadto decyzja nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną; nie została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie; nie była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność nie miała charakteru trwałego, w razie jej wykonania nie wywołałaby czynu zagrożonego karą oraz nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie wniosła Wspólnota Mieszkaniowa "W.". W skardze skarżąca zarzuciła organowi: I. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy: 1) § 12 ust. 1 punkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, poprzez utrzymanie w mocy decyzji Nr [...] w wyniku błędnego uznania, że decyzja Nr [...] nie narusza ww. przepisu w sposób rażący; 2) § 13 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, poprzez utrzymanie w mocy decyzji Nr [...] w wyniku błędnego uznania, że decyzja Nr [...] nie narusza ww. przepisu w sposób rażący; 3) § 3 pkt 16 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, poprzez błędną wykładnię definicji legalnej pojęcia "kondygnacja"; 4) § 53 ust. 3 pkt 10 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru Stare W. (Uchwała Nr [...] Rady [...] z dnia [...] listopada 2010 r., Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...] z dnia [...] grudnia 2010 r., poz. [...] ze zm.), poprzez utrzymanie w mocy decyzji Nr [...] w wyniku błędnego uznania, że decyzja Nr [...]nie narusza ww. postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w sposób rażący; 5) § 53 ust. 3 pkt 11 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, poprzez utrzymanie w mocy decyzji Nr [...] w wyniku błędnego uznania, że decyzja Nr [...] nie narusza ww. postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w sposób rażący; 6) § 271 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b Prawa budowlanego, poprzez utrzymanie w mocy decyzji Nr [...], pomimo że decyzja Nr [...] narusza w sposób rażący również ww. przepis; 7) § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. Nr 120, poz. 1133 ze zm.) w zw. z § 14 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 r., poz. 462 ze zm.), poprzez utrzymanie w mocy decyzji Nr [...], pomimo że decyzja Nr [...] narusza w sposób rażący również ww. przepis; 8) § 11 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego w zw. z § 14 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, poprzez utrzymanie w mocy decyzji Nr [...], pomimo że decyzja Nr [...] narusza w sposób rażący również ww. przepis; 9) art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, poprzez utrzymanie w mocy decyzji Nr [...], pomimo że decyzja Nr [...] narusza w sposób rażący również ww. przepis; 10) art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez błędne uznanie, że GINB nie był w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją powołany do oceny, czy zatwierdzony decyzją Nr [...] projekt budowlany jest zgodny z przepisami rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, których rażące naruszenie stanowiło podstawę do wystąpienia z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Nr [...]; 11) art. 35 ust. 1 i art. 5 ust. 1 pkt 8 i 9 Prawa budowlanego w zw. z art. 2, 21 ust. 1, art. 31 ust. 3 oraz art. 64 ust. 1, 2 i 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 48, poz. 483 ze zm.) i art. 140 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2014 r., poz. 121 ze zm.) poprzez utrzymanie w mocy decyzji Nr [...], pomimo że decyzja Nr [...] doprowadziła do nieproporcjonalnego ograniczenia uprawnień właścicielskich dysponentów nieruchomości sąsiedniej, tworzących wspólnotę mieszkaniową; 12) art. 144 k.c. poprzez utrzymanie w mocy decyzji Nr [...], pomimo że decyzja Nr [...] doprowadziła do sytuacji, w której realizacja planów inwestycyjnych Inwestora zakłóca korzystanie z nieruchomości sąsiedniej ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych; 13) art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, poprzez utrzymanie w mocy decyzji Nr [...], pomimo że w decyzji Nr [...] błędnie wyznaczono obszar oddziaływania Inwestycji; II. naruszenie przepisów postępowania, tj. przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy: 1) art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., poprzez utrzymanie w mocy decyzji Nr [...], pomimo że decyzja Nr [...] narusza prawo w sposób rażący; 2) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. w zw. z art. 15 K.p.a., poprzez zaniechanie przeprowadzenia wyczerpującego postępowania wyjaśniającego; 3) art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 15 K.p.a., poprzez nieustosunkowanie się do wszystkich zarzutów podniesionych w tym odwołaniu; 4) art. 80 K.p.a., poprzez wybiórcze i niejasne wartościowanie dowodów, w tym – przyznanie bezwzględnego prymatu twierdzeniom zawartym w zatwierdzonym projekcie budowlanym, skutkujące złamaniem zasady swobodnej oceny dowodów; 5) art. 107 § 3 K.p.a., poprzez brak dostatecznego uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia oraz zawarcie w nim błędnych ustaleń faktycznych i prawnych; 6) art. 50 § 1 K.p.a., poprzez brak wezwania skarżącej do złożenia wyjaśnień odnośnie przedłożonego przez nią dowodu przed dokonaniem bezzasadnej odmowy przyznania mu wiarygodności; 7) art. 8 K.p.a., poprzez naruszenie zasady pogłębiania zaufania uczestników postępowania administracyjnego do władzy publicznej; 8) art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., poprzez utrzymanie w mocy decyzji Nr [...] wraz z poprzedzającym ją postanowieniem Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r., odmawiającym wstrzymania wykonania decyzji Nr [...], pomimo że ww. rozstrzygnięcia powinny zostać uchylone w wyniku postępowania odwoławczego. W związku z powyższym strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Pismem z dnia 27 października 2014 r. skarżąca uzupełniła stanowisko przedstawione w skardze, przedstawiając szczegółowe uzasadnienie podniesionych w niej zarzutów. Skarżąca uzupełniła ponadto sformułowane w skardze zarzuty: – zarzut naruszenia art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego o zarzut błędnego uznania, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie był w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją powołany do oceny, czy zatwierdzony decyzją Nr [...] projekt budowlany jest zgodny z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru Stare W. (Uchwała Nr [...] Rady [...] z dnia [...] listopada 2010 r.), których rażące naruszenie stanowiło podstawę do wystąpienia z wnioskiem o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Nr [...]; – zarzut naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. o zarzut braku zbadania, na jakim etapie rozpatrywania znajduje się wniosek skarżącej o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Nr [...]. Skarżąca postawiła dodatkowo zarzut naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, a mianowicie naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., poprzez niezbadanie, czy postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Nr [...] nie podlegało obligatoryjnemu zawieszeniu. Skarżąca dodatkowo wniosła o uchylenie również decyzji organu I instancji. W kolejnym piśmie z dnia 8 maja 2015 r. uzupełniającym skargę skarżąca podniosła i uzasadniła dodatkowy zarzut naruszenia art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego oraz § 60 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych w zw. z art. 7 K.p.a., poprzez utrzymanie w mocy decyzji Nr [...], pomimo że zatwierdzony decyzją Nr [...] projekt budowlany został opracowany na podstawie nieprawidłowo sporządzonej Analizy nasłonecznienia, opartej na błędnych założeniach odnośnie do parametrów istniejącej zabudowy w sąsiedztwie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Pismem z dnia 27 kwietnia 2015 r. uczestnik postępowania – F. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością sp. k. z siedzibą w W. (inwestor) wniósł o oddalenie skargi, wskazując na bezzasadność zarzutów postawionych w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, zaś zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji odpowiadają przepisom prawa. Przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu sądowym była decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2014 r. znak: [...], utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. Nr [...], odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. Nr [...]. W kontrolowanym postępowaniu do obowiązków organów należała ocena, czy decyzja Prezydenta [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. Nr [...] (zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca F. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością sp. k. z siedzibą w W. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego dwulokalowego na terenie działki nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. P. w W.) jest obarczona jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a., których wystąpienie skutkuje stwierdzeniem nieważności decyzji i jej wyeliminowaniem z obrotu prawego ze skutkiem ex tunc, tj. od momentu jej wydania. Przypomnieć należy, że w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności organ nie może dokonać merytorycznego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej materialnej, bowiem przedmiot tego postępowania został ograniczony wyłącznie do rozpoznania i rozstrzygnięcia kwestii prawidłowości badanej decyzji pod kątem kwalifikowanych wad prawnych. Wady badanej decyzji, które nie mieszczą się w katalogu przesłanek nieważnościowych wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a., nie mogą być przedmiotem rozstrzygnięcia w tym postępowaniu nadzwyczajnym. Prawidłowo zwrócił zatem uwagę organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż zakres postępowania dowodowego prowadzonego w ramach trybu nadzorczego nie odpowiada temu prowadzonemu w trybie zwykłym. Zgodzić się należy też z organem, że organy administracji publicznej badają prawidłowość decyzji w trybie art. 156 K.p.a. dotyczącym stwierdzenia nieważności w oparciu o stan prawny i faktyczny istniejący w dacie wydania kwestionowanej decyzji. Powyższe stanowisko wymaga jednak uzupełnienia o stwierdzenie, że organ badając, czy w sprawie zachodzą ustawowe przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji, nie gromadzi nowego materiału dowodowego, który prowadziłby do nowych ustaleń faktycznych w sprawie. Oceny legalności decyzji ostatecznej dokonuje się bowiem tylko i wyłącznie na podstawie materiałów zgromadzonych w postępowaniu zwykłym zakończonym wydaniem decyzji ostatecznej (por. wyrok NSA z dnia 19 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 514/11, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych dostępna pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Stosownie do art. 156 § 1 K.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: 1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości, 2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, 3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, 4) została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie, 5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, 6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą, 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Negatywne przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji określa art. 156 § 2 K.p.a., zgodnie z którym nie stwierdza się nieważności decyzji z przyczyn wymienionych w § 1 pkt 1, 3, 4 i 7, jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło dziesięć lat, a także gdy decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne. We wniosku o stwierdzenie nieważności oraz uzupełniającym go piśmie z dnia 29 stycznia 2014 r. strona skarżąca wskazała na szereg wad decyzji o pozwoleniu na budowę, kwalifikując je jako przesłankę rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.. Wyjaśnić zatem należy, iż rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Nie chodzi tu o błędy w wykładni prawa, ale o niedopuszczalne przekroczenie prawa, dodatkowo – w sposób jasny i niedwuznaczny. Rażące naruszenie prawa, o którym mowa, stanowi kwalifikowaną postać naruszenia i nie może być interpretowane rozszerzająco. W orzecznictwie podkreśla się, że o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze – skutki, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. O rażącym naruszeniu prawa można więc mówić jedynie w sytuacji naruszenia przepisu prawnego, którego treść bez żadnych wątpliwości interpretacyjnych może być ustalona w bezpośrednim rozumieniu. Ponadto o tym, czy naruszenie prawa jest "rażącym", decyduje ocena skutków społeczno-gospodarczych, jakie dane naruszenie za sobą pociąga. Za rażące należy uznać wyłącznie takie naruszenie prawa, w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia zasady praworządności – wtedy, gdy stwierdzone naruszenie ma znacznie większą wagę aniżeli stabilność ostatecznej decyzji administracyjnej (por. wyrok NSA z dnia 25 września 2007 r. sygn. akt II OSK 1111/06, CBOSA: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu organy obu instancji dokonały prawidłowej oceny decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. Nr [...], stwierdzając, iż decyzja ta nie jest obarczona wadą rażącego naruszenia prawa ani też żadną z pozostałych kwalifikowanych wad uzasadniających stwierdzenie jej nieważności. Zgodnie z § 12 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jeżeli z przepisów § 13, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż: 1) 4 m – w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy, 2) 3 m – w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. Organy orzekające w niniejszej sprawie uznały, iż decyzja Prezydenta [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. Nr [...] narusza przywołany przepis, lecz nie jest to rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Z oceną tą należy się zgodzić. W omawianym przypadku działka inwestycyjna nr ew. [...] posiada nieregularny kształt, tj. od strony południowej liczy 21 m szerokości i rozszerza się od strony wschodniej w kierunku północnym do szerokości równej 26 m. Z projektu zagospodarowania terenu wynika, że projektowany budynek został zlokalizowany od strony południowo-wschodniej w odległości 3 m od granicy z należącą do skarżącej nieruchomością oznaczoną nr ew. [...], zaś od strony północno-wschodniej w odległości 5 m od granicy z nieruchomością oznaczoną nr ew. [...]. Ze znajdującego się w projekcie budowlanym rysunku nr [...] "Elewacja wschodnia" (k. nr [...]), wynika, że w elewacji wschodniej ww. budynku zaprojektowano otwory okienne i drzwiowe. Częściowe usytuowanie spornej ściany w odległości mniejszej od wymaganych 4 m od granicy z działką sąsiednią stanowi niewątpliwie naruszenie § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Z całą pewnością jednak nie można zakwalifikować owego naruszenia jako rażącego w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Organy orzekające w sprawie zwróciły uwagę, że choć ściana wschodnia z otworami okiennymi i drzwiowymi projektowanego budynku została zlokalizowana w odległości od 3 m do 5 m od granicy z nieruchomością nr ew. [...], to same otwory okienne i drzwiowe znajdują się już w odległości 4 m od granicy z działką skarżącej. Przepisy omawianego rozporządzenia nie regulują w sposób szczególny sytuacji, gdy ściana budynku z otworami drzwiowymi bądź okiennymi usytuowana jest po skosie w stosunku do granicy działki sąsiedniej, co powoduje, że jej odległość od granicy z sąsiednią działką budowlaną jest zmienna. Treść § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jest jasna i nie budzi wątpliwości, że wskazane w omawianym przepisie 4 m odnoszą się do odległości całej ściany od granicy z sąsiednią działką budowlaną. Oczywistym jest jednak, że zwiększenie wymaganej odległości w stosunku do 3 m przewidzianych w § 12 ust. 1 pkt 2 ww. rozporządzenia podyktowane było właśnie faktem umiejscowienia w ścianie otworów okiennych lub drzwiowych. Skoro zatem w rozpoznawanej sprawie ta część ściany projektowanego budynku zlokalizowana od strony działki skarżącej nr ew. [...], w której znajdują się otwory okienne i drzwiowe, jest usytuowana w odległości 4 m od granicy z sąsiednią działką, to nie można przyjąć, że takie usytuowanie ściany wywołuje skutki społeczno-gospodarcze niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia zasady praworządności. Nieuzasadniony okazał się również kolejny zarzut – naruszenia § 13 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Przepis ten stanowi, że odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń – co uznaje się za spełnione, jeżeli: 1) między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż: a) wysokość przesłaniania – dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m, b) 35 m – dla obiektów przesłaniających o wysokości ponad 35 m, 2) zostały zachowane wymagania, o których mowa w § 57 i 60. Wysokość przesłaniania, o której mowa wyżej, mierzy się od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego do poziomu najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego lub jego przesłaniającej części. W projekcie budowlanym zatwierdzonym decyzją Prezydenta [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. Nr [...] znajduje się "Analiza nasłonecznienia dla zespołu budynków jednorodzinnych dwulokalowych w zabudowie bliźniaczej przy ul. P. w W., Dz. W." sporządzona w marcu 2012 r. przez arch. M. K. (k. [...] – [...]). Z analizy tej wynika, że zespół projektowanych budynków spełnia wymagania wynikające z Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zarówno dla istniejących budynków sąsiednich, jak i nowo projektowanych, czas nasłonecznienia wynosi minimum 3 godziny dla co najmniej jednego pokoju w mieszkaniu wielopokojowym. Projektant oświadczył ponadto, że budynek jednorodzinny zlokalizowany przy ul. P. nie jest przesłaniany przez budynki projektowane na dz. nr ew. [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...]w godz. 7:00 – 17:00 w dniach równonocy 21 marca / 21 września: czas nasłonecznienia dla elewacji wschodniej: min. 3 godziny 30 minut (8:00 – 11:30), czas nasłonecznienia dla elewacji południowej: 6 godzin (8:00 – 14:00), czas nasłonecznienia dla elewacji zachodniej: 3 godziny 30 minut (13:00 – 16:30). Sąd podziela prezentowane w orzecznictwie stanowisko, iż obowiązkiem organów orzekających w sprawie o pozwolenie na budowę jest nie tylko zbadanie, czy osoby uprawnione uczestniczyły w przygotowaniu projektu, lecz także czy rzeczywiście załączone rysunki mogą posłużyć dla oceny oświetlenia i nasłonecznienia sąsiednich, istniejących budynków, a nadto dokonać stosownych obliczeń, które ewentualne twierdzenia inwestora pozwalają aprobować, bądź merytorycznie zakwestionować (por. wyrok NSA z dnia 29 czerwca 2011 r., sygn. akt II OSK 1138/10; CBOSA: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie skarżąca trafnie zauważyła, że w projekcie budowlanym zatwierdzonym decyzją Prezydenta [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. Nr [...] brak jest analizy zachowania przez planowaną inwestycję wymogów wynikających z § 13 ust. 1 pkt 1 lit a rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Brak takiego dokumentu w projekcie budowlanym nie pozwala jednak na wysunięcie wniosku, iż decyzja udzielająca pozwolenia na budowę rażąco narusza § 13 ust. 1 pkt 1 i 2 ww. rozporządzenia. W tej sytuacji organ II instancji zasadnie dostrzegł potrzebę przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie podnoszonej przez skarżącą kwestii zacieniania i przesłaniania. W tym celu organ wezwał skarżącą do przedłożenia projektu budowlanego budynku istniejącego na działce nr ewid. [...], usytuowanego naprzeciwko spornego budynku zaprojektowanego na działce nr ewid. [...]. Postępowanie nieważnościowe nie dostarczyło jednak dowodów potwierdzających rażące naruszenie przez Prezydenta [...] przepisów § 13 ust. 1 i 2, § 57 i § 60 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Z zatwierdzonego projektu budowlanego wynika, iż budynek mieszkalny o wysokości 8,89 m został zaprojektowany w odległości ok. 8 m od okna tarasowego lokalu nr [...] w budynku [...] należącym do skarżącej. Okoliczność ta wskazuje, że w stosunku do przedmiotowego lokalu nr [...] mógł zostać naruszony przepis § 13 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Zebrany w niniejszej sprawie materiał dowodowy – przede wszystkim przedstawiona przez skarżącą dokumentacja projektowa – nie pozwala na postawienie tezy, iż z tego powodu decyzja o pozwoleniu na budowę obarczona jest wadą rażącego naruszenia prawa. W nadesłanej dokumentacji brak jest przede wszystkim kluczowego rysunku przedstawiającego elewacją tylną budynku [...] (od strony planowanego budynku), w którym znajduje się lokal mieszkalny nr [...] będący – zdaniem skarżącej – przesłaniany przez projektowany budynek. Brak informacji o wysokości, na której znajduje się okno tarasowe lokalu nr [...] w budynku [...], czyni zarzut naruszenia § 13 ust. 14 i 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznym nieuzasadnionym. Z kolei przedstawiona przez skarżącą w trakcie postępowania nieważnościowego "Analiza przesłaniania lokalu nr [...] w budynku [...] znajdującego się na działce [...], obręb [...] przez nowoprojektowany budynek na działce [...], obręb [...]" sporządzona przez arch. R. Z. L., została przez organy prawidłowo oceniona jako nieprzedstawiająca wartości dowodowej dla postępowania nieważnościowego. Z powyższej analizy nie wynika, na jakiej wysokości znajduje się okno w lokalu nr [...] w budynku [...], nie zawiera ona żadnych wniosków odnośnie zachowania wymagań wynikających z § 13 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, a ponadto brak w niej jednoznacznej informacji, czy analiza ta obejmuje budynek projektowany, czy już wybudowany. Należy dodać, że ewentualne naruszenie § 13 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych – z uwagi na fakt, że odnosiłoby się tylko do 1 z 3 pokojów w mieszkaniu nr [...] w budynku [...] – nie mogło wiązać się z wywołaniem skutków społeczno-gospodarczych niemożliwych do zaakceptowania w państwie prawa. W tym przypadku stabilność ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę przedstawia niewątpliwie większą wagę aniżeli ewentualne naruszenie prawa. Kolejny zarzut dotyczył rażącego naruszenia § 271 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Zgodnie z § 271 ust. 1 rozporządzenia odległość między zewnętrznymi ścianami budynków niebędącymi ścianami oddzielenia przeciwpożarowego, a mającymi na powierzchni większej niż 65% klasę odporności ogniowej (E), określoną w § 216 ust. 1 w 5 kolumnie tabeli, nie powinna, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, być mniejsza niż odległość w metrach określona w tabeli – w omawianym przypadku odległość miedzy zewnętrznymi ścianami istniejącego budynku skarżącej a zewnętrznymi ścianami projektowanego budynku powinna wynosić co najmniej 8 m. Strona skarżąca podnosiła zaś, iż odległość pomiędzy istniejącym budynkiem skarżącej a budynkiem projektowanym wynosi ok 7-8 m, co stanowi nieuzasadnione odstępstwo od wymogów przewidzianych w rozporządzeniu, a tym samym stanowi zagrożenie pożarowe dla obu budynków. Sąd dostrzegł, iż organy obu instancji nie zbadały decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. Nr [...] pod kątem ewentualnego rażącego naruszenia § 271 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. W uzasadnieniach obu decyzji zabrakło jakiegokolwiek odniesienia się do powyższej kwestii, mimo iż skarżąca wskazywała na naruszenie powyższego przepisu zarówno już we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji, a także później w odwołaniu. Dopiero w odpowiedzi na skargę organ II instancji odniósł się postawionego również w skardze zarzutu naruszenia wskazanego przepisu, uznając go za nieuzasadniony. Oczywiście taka próba "uzupełniania" uzasadnienia wydanej decyzji o brakujące rozważania i oceny, dokonywana dopiero w piśmie procesowym, jakim jest odpowiedź na skargę, jest niedopuszczalna. Nieustosunkowanie się organów do wszystkich zarzutów podniesionych we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji oraz w odwołaniu stanowi naruszenie art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 K.p.a. Postawiony w skardze zarzut naruszenia wskazanych przepisów nie mógł jednak skutkować uwzględnieniem skargi, bowiem, w ocenie Sądu, uchybienie to nie miało istotnego wpływu na treść podjętego rozstrzygnięcia. W omawianym przypadku działka inwestycyjna nr ew. [...] posiada nieregularny kształt i z projektu zagospodarowania terenu wynika, że projektowany budynek został zlokalizowany ścianą wschodnią w odległości od 3 m (od strony południowo-wschodniej) do 5 m od (strony północno-wschodniej) od granicy z nieruchomością skarżącej nr ew. [...]. Z kolei, z dokumentacji projektowej przedstawionej przez skarżącą w trakcie postępowania przed organami administracji wynika, że należący do skarżącej budynek nr [...] został zaprojektowany w odległości 4 m od granicy z działką nr ew. [...]. Z powyższego wynika, że odległość miedzy zewnętrznymi ścianami projektowanego budynku a zewnętrznymi ścianami istniejącego budynku skarżącej jest zmienna i wynosi od 7 do 9 m. Częściowe usytuowanie spornej ściany w odległości mniejszej od wymaganych 8 m od ściany budynku skarżącej stanowi niewątpliwie naruszenie § 271 § 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Owo naruszenie nie może być jednak zakwalifikowane jako "rażące" w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Z planu zagospodarowania terenu – z uwagi na brak precyzyjnego oznaczenia w nim odległości planowanego budynku od ściany budynku na działce nr ew. [...] – nie wynika w sposób jednoznaczny, że sporna inwestycja nie została zaprojektowana w odległości zgodnej z wymogami § 271 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Mając na uwadze skalę, w jakiej sporządzono projekt zagospodarowania terenu, prawdopodobnym jest, że sporny budynek zaprojektowano w odległości zbliżonej do 8 m od budynku skarżącej. Na mapie sytuacyjno-wysokościowej dla celów projektowych terenu położonego przy ul. P., na której projektant sporządził plan zagospodarowania terenu przedmiotowej inwestycji, nie naniesiono odległości, w jakiej od granicy działki nr ew. [...] usytuowano budynek na działce nr ew. [...]. Informacja ta wynika dopiero z dokumentacji projektowej sporządzonej dla inwestycji na działce nr ew. [...], przedstawionej przez skarżącą na etapie postępowania nieważnościowego. Ze wskazanych powodów nie można jednoznacznie i w sposób bezsporny przyjąć, że doszło do naruszenia § 271 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Brak cechy oczywistości wyklucza natomiast uznanie naruszenia wskazanego przepisu za rażące, o jakim mowa w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Sąd podziela również stanowisko organów obu instancji, iż projektowana inwestycja jest zgodna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Niespornym jest, że działa nr ew. [...] położona jest na obszarze oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem [...]. W myśl § 53 ust. 2 i 3 pkt 1 tego planu, przeznaczenie podstawowe dla powyższego obszaru stanowi zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna; ustala się realizację nowej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej w formie budynków wolnostojących lub bliźniaczych. Stosownie § 53 ust. 3 pkt 11 ww. planu dopuszczalna wysokość zabudowy wynosi 10,5 m, lecz nie więcej niż 3 kondygnacje, przy czym przy realizacji dachów spadzistych 3 kondygnacja musi zostać zrealizowana jako poddasze użytkowe. Co do zasady należy zgodzić się ze skarżącą, iż interpretacja postanowień aktów prawa miejscowego nie może prowadzić do modyfikacji aktów prawa powszechnie obowiązującego. W sytuacji, gdy obowiązujący dla terenu projektowanej inwestycji miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego posługuje się pojęciami kondygnacji, stosując jednocześnie rozróżnienie na kondygnację naziemną i kondygnację poziemną, pojęciom tym należy przypisać znaczenie, jakie zawierają legalne definicje tych pojęć zawarte w § 3 pkt 16-18 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. W omawianym przypadku uzasadnione jest jednak odejście od tej zasady i zastosowanie wykładni celowościowej omawianego przepisu planu miejscowego. Należy mieć na uwadze, że celem § 53 ust. 3 pkt 11 ww. planu jest określenie maksymalnej dopuszczalnej wysokości zabudowy dla terenu oznaczonego symbolem [...]. Przepis § 53 ust. 3 pkt 11 planu miejscowego zawiera 2 obowiązujące jednocześnie w tym zakresie wskaźniki: wysokość zabudowy wyrażoną w metrach (10,5 m) oraz liczbę kondygnacji (3). Oczywistym jest zatem, że skoro jeden z powyższych wskaźników – 10,5 m, musi być liczony od poziomu terenu (o czym wyraźnie stanowi § 2 pkt 10 planu miejscowego), to drugi z nich – 3 kondygnacje, nie może już uwzględniać kondygnacji podziemnych. Pojęcie kondygnacji, jakim posługuje się § 53 ust. 3 pkt 11 planu miejscowego, należy zatem rozumieć wyłącznie jako kondygnacje naziemne. Z tego powodu nie ma racji strona skarżąca, zarzucając decyzji o pozwoleniu na budowę rażące naruszenie prawa – § 53 ust. 3 pkt 11 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skarżąca konsekwentnie podnosiła, że inwestycja posiada 4 kondygnacje – 1 podziemną i 3 naziemne, z których ostatnia jest poddaszem użytkowym. W tym zakresie za prawidłowe należy uznać stanowisko wyrażone przez organy orzekające w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji – mianowicie iż projektowana wysokość zabudowy wynosi dopuszczalne 10,36 m, na co składają się 2 kondygnacje naziemne oraz 1 podziemna. Wyjaśnienia wymaga, iż strona skarżąca błędnie uznaje przestrzeń wydzieloną nad drugą kondygnacją naziemną budynku (pod dachem) jako kolejną kondygnacją naziemną. Zgodnie z § 3 pkt 16 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych przez kondygnację należy rozumieć poziomą nadziemną lub podziemną część budynku, zawartą pomiędzy powierzchnią posadzki na stropie lub najwyżej położonej warstwy podłogowej na gruncie a powierzchnią posadzki na stropie bądź warstwy osłaniającej izolację cieplną stropu, znajdującego się nad tą częścią budynku, przy czym za kondygnację uważa się także poddasze z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi oraz poziomą część budynku stanowiącą przestrzeń na urządzenia techniczne, mającą średnią wysokość w świetle większą niż 2 m; za kondygnację nie uznaje się nadbudówek ponad dachem, takich jak maszynownia dźwigu, centrala wentylacyjna, klimatyzacyjna lub kotłownia. Treść § 53 ust. 3 pkt 11 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wymaga, by ostatnia 3 kondygnacja – przy realizacji dachów spadzistych – stanowiła poddasze użytkowe. Z projektu budowalnego nie wynika natomiast, by przestrzeń wydzielona nad drugą kondygnacją naziemną budynku stanowiła poddasze użytkowe. Autor projektu budowlanego wyraźnie nie zaprojektował tej części budynku jako powierzchni użytkowej, o czym świadczy chociażby brak pionowego połączenia komunikacyjnego z tą częścią, nie uwzględniał również powierzchni poddasza przy obliczaniu całkowitej powierzchni użytkowej obiektu. Przypisywanie projektantowi "na siłę" woli ukrycia charakteru poddasza jako kondygnacji użytkowej – jak ma to miejsce w skardze – nie mogło spotkać się z akceptacją ani organów orzekających w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę, ani też Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę. W ocenie skarżącej decyzja Prezydenta [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. Nr [...] narusza w sposób rażący § 53 ust. 3 pkt 10 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – ustalający dla terenu inwestycji wskaźnik maksymalnej intensywności zabudowy wynoszący 0,8 dla działki budowlanej. Strona podniosła, że przyjęty dla inwestycji wskaźnik maksymalnej zabudowy został wyliczony bez uwzględnienia powierzchni całkowitej poddasza jako odrębnej kondygnacji. Przy jej uwzględnieniu wskaźnik ten będzie wyższy niż dopuszczalne 0,8 dla działki budowlanej. W tym zakresie Sąd podziela stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, iż w projekcie budowlanym zatwierdzonym decyzją o pozwoleniu na budowę intensywność spornej zabudowy wynosi 0,641 i brak jest podstaw do jej kwestionowania. Przyjęcie bowiem, że poddasze projektowanego budynku nie stanowi oddzielnej kondygnacji, czyni nieuzasadnionym związany z tym zarzut przekroczenia wskaźnika maksymalnej intensywności zabudowy. Z tych samych powodów nieuzasadniony okazał się zarzut rażącego naruszenia § 11 ust. 2 i § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. Nr 120, poz. 1133 ze zm.). Brak w części opisowej projektu budowlanego wyliczenia powierzchni poddasza stanowi naruszenie § 11 ust. 2 ww. rozporządzenia, zaś brak w części rysunkowej tego projektu rzutu poddasza stanowi naruszenie § 12 ust. 1 ww. rozporządzenia. Z uwagi na brak charakteru użytkowego tej części budynku uznać jednak należy, iż braki te nie wywołały skutków społeczno-gospodarczych niemożliwych do zaakceptowania w państwie prawa. Powyższe uchybienia nie mogą być zatem zakwalifikowane jako rażące naruszenie prawa, skutkujące koniecznością stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę. W konsekwencji uzasadnione okazało się stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji, iż decyzja Prezydenta [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. Nr [...] nie została wydana z rażącym naruszeniem art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Za nietrafny trzeba uznać zarzut naruszenia art. 144 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2014, poz. 121 ze zm.). W orzecznictwie podkreśla się, że w postępowaniu administracyjnym o udzielenie pozwolenia na budowę ocenie podlega badanie, czy dochodzi, względnie czy może dojść do naruszenia interesów osób trzecich, a więc i interesu właścicieli sąsiednich nieruchomości, jednakże wyłącznie w aspekcie ewentualnego naruszenia norm z zakresu prawa budowlanego i warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (por. wyroki WSA w Warszawie: z dnia 17 marca 2004 r., sygn. akt IV SA i z dnia 6 lipca 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 2249/11, CBOSA: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Powyższe stanowisko Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni podziela. Skoro inwestycja w rażący sposób nie narusza przepisów obowiązującego prawa, a w szczególności wymagań techniczno-budowlanych, to w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji udzielającej pozwolenia na budowę nie mogły przynieść oczekiwanego rezultatu argumenty skarżącej, iż w wyniku realizacji inwestycji doszło do zakłócenia korzystania z jej nieruchimosci ponad przeciętną miarę. Sąd w pełni podziela też stanowisko Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, iż zarzut nieuwzględnienia skarżącej jako strony w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę nie powinien być rozpatrywany w postępowaniu nieważnościowym pod kątem ewentualnego rażącego naruszenia art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, lecz stanowi przesłankę do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. W orzecznictwie bowiem zgodnie przyjmuje się, że nadzwyczajne tryby weryfikacji decyzji: stwierdzenia nieważności decyzji oraz wznowienia postępowania, cechuje niekonkurencyjność. Oznacza to, że okoliczność stanowiąca podstawę wznowienia nie jest jednocześnie okolicznością skutkującą stwierdzenie nieważności decyzji, a usunięcie określonego rodzaju wady decyzji może nastąpić tylko i wyłącznie we właściwym trybie. Wynika to zaś z faktu, że wznowienie postępowania administracyjnego służy do usunięcia skutków wad procesowych, w tym wady polegającej na tym, że strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.), zaś postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji służy usunięciu wad samej decyzji (por. wyroki NSA: z dnia 4 czerwca 2003 r., sygn. akt SA/Bd 1035/03 i z dnia 19 września 2013 r., sygn. akt II OSK 533/12; CBOSA: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z powyższych względów brak było podstaw, by w przedmiotowym postępowaniu w sprawie dotyczącej stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. Nr [...] badać przesłankę wznowieniową określoną w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. – nawet pomimo sformułowania przez stronę skarżącą zarzutu o braku zapewnienia jej udziału w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę jako zarzutu rażącego naruszenia art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. W świetle przedstawionej powyżej argumentacji nieuzasadnione okazały się także postawione w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Jak zostało wyżej wyjaśnione, organy obu instancji zasadnie uznały, że decyzja Prezydenta [...] z dnia 11 czerwca 2012 r. Nr [...] nie została wydana z rażącym naruszenie prawa, nie jest także obarczona żadną z pozostałych wad wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a. jedynie na marginesie wyjaśnić należy, iż zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. winien być postrzegany jako zarzut naruszenia prawa materialnego, nie zaś jako zarzut naruszenia prawa procesowego – jak błędnie zakwalifikowała to strona skarżąca. Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. Skarżąca trafnie podniosła, iż organ odwoławczy nie ustosunkował się do części zarzutów podniesionych w odwołaniu (m.in. zarzutu naruszenia § 271 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych). W ocenie Sądu uchybienie to nie mogło skutkować uwzględnieniem skargi i uchyleniem zaskarżonej decyzji, ponieważ nie miało ono wpływu na treść podjętego rozstrzygnięcia – brak było podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. Nr [...]. Sąd nie podzielił także zarzutu naruszenia art. 80 i art. 50 § 1 K.p.a. Przypomnienia wymaga, że celem postępowania nieważnościowego jest zbadanie, czy kontrolowana w tym trybie decyzja obarczona jest jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a., tkwiących w samej decyzji. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nie otwiera możliwości ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją podlegającą ocenie w tym trybie. W postępowaniu w trybie stwierdzenia nieważności punktem wyjścia dla oceny legalności badanej decyzji jest stan faktyczny i prawny z daty jej wydania. Ocenie podlega sama decyzja i skutki prawne, jakie wywołała, a poprzedzające ją postępowanie może być jedynie elementem prowadzącym do tej oceny (J. Borkowski [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Warszawa 2006, str. 720). Fakt ten ma kluczowe znaczenie dla określenia zakresu dopuszczalnego postępowania dowodowego w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji. Oceny legalności decyzji, w stosunku do której toczy się postępowanie administracyjne o stwierdzenie jej nieważności, dokonuje się zatem, co do zasady, tylko i wyłącznie na podstawie zamkniętego materiału dowodowego, tj. materiałów zgromadzonych w postępowaniu zwykłym zakończonym wydaniem decyzji podlegającej kontroli – takich, którymi dysponował organ wydając kwestionowaną decyzję. W sytuacji, gdy postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności dotyczy decyzji udzielającej pozwolenia na budowę, podstawą merytorycznego rozstrzygnięcia w tym zakresie będzie przede wszystkim: wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę, projekt budowlany zatwierdzony ww. decyzją i inne dokumenty przedłożone przez inwestora, a także materiał dowodowy zebrany w trakcie postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę. W kontrolowanym postępowaniu organy orzekające w sprawie prawidłowo poddały ocenie decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. Nr [...] pod kątem kwalifikowanych wad wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a., opierając się na materiale dowodowym zebranym w trackie postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę. Organ odwoławczy wyczerpująco wyjaśnił, z jakich powodów odmówił mocy dowodowej Analizie przesłaniania przedstawionej przez skarżącą w trakcie postępowania nieważnościowego. Ponadto powtórzyć należy, że jedną z koniecznych cech przesłanki rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. jest oczywistość tego naruszenia. Nie można więc na siłę doszukiwać się w decyzji rażącego naruszenia prawa i w postępowaniu nieważnościowym zgłaszać kolejne nowe dowody – nieznane organowi wydającemu kwestionowaną decyzję – aż do momentu, w którym potwierdzą one tezę o rażącym naruszeniu prawa. Skoro bez przeprowadzenia takich dodatkowych dowodów nie rzuca się w oczy sprzeczność pomiędzy treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną, to nawet jeśli doszło do naruszenia prawa, to nie jest ono oczywiste, a tylko takie może być uznane za "rażące" w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Z tego powodu organ II instancji zasadnie zaniechał wezwania skarżącej do złożenia dodatkowych wyjaśnień czy też uzupełnienia przedłożonych przez nią dowodów (dokumentacji projektowej i Analizy przesłaniania). Z uzasadnieniu zarzutu naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. skarżąca podniosła, że organ odwoławczy w żaden sposób nie rozważył kwestii zaistnienia ewentualnej podstawy do obligatoryjnego zawieszenia postępowania nieważnościowego ani nie zbadał, na jakim etapie znajduje się złożony przez skarżącą wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Prezydenta [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. Nr [...]. Przede wszystkim zauważyć warto, że skarżąca powyższy zarzut zgłosiła dopiero na etapie niniejszego postępowania przed sądem administracyjnym. Uznając za konieczne wstrzymanie sprawy o stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę do czasu zakończenia postępowania o wznowienie tej samej decyzji zainicjowanego jej wnioskiem, powinna tę kwestię podnieść już na etapie postępowania nieważnościowego. Okoliczność ta nie miała jednak znaczenia dla prawidłowego biegu kontrolowanego postępowania. Sąd podziela prezentowane w orzecznictwie stanowisko, zgodnie z którym zastosowanie trybu stwierdzenia nieważności decyzji powoduje następstwa prawne dalej idące niż zastosowanie trybu wznowienia postępowania, a zatem priorytet należy dać pierwszemu z wymienionych trybów nadzwyczajnych. Ewentualne wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności w trakcie toczącego się już postępowania w sprawie wznowienia powoduje konieczność zawieszenia wznowionego postępowania (por wyroki NSA: z dnia 23 marca 2012 r., sygn. akt II OSK 26/11 i z dnia 21 listopada 2012 r., sygn. akt II OSK 1318/11; CBOSA: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) skargę oddalił.