VII SA/Wa 2568/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. B. na czynność Straży Miejskiej [...] w postaci wymierzenia opłaty w określonej wysokości postanawia: odrzucić skargę. M. B. ("skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na czynność Straży Miejskiej [...] w postaci wymierzenia opłaty w wysokości [...] zł, której uiszczenie było warunkiem wydania zezwolenia na odbiór pojazdu z parkingu strzeżonego, umieszczonego tam w wyniku wydania dyspozycji usunięcia pojazdu w dniu [...] września 2018 r. Komendant Straży Miejskiej [...], w odpowiedzi na skargę, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 3 § 2 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2018 r. poz. 1302, dalej: "P.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 oraz z 2018 r. poz. 149 i 650), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2018 r. poz. 508, 650, 723, 1000 i 1039), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Ponadto, sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 P.p.s.a.). Każde merytoryczne rozpatrzenie skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy skarga spełnia wymogi formalne i została złożona w przewidzianym w prawie trybie i terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co prowadzi do jej odrzucenia. W niniejszej sprawie skarżąca wniosła skargę na czynność Straży Miejskiej [...] w postaci wymierzenia opłaty w wysokości [...] zł, której uiszczenie było warunkiem wydania zezwolenia na odbiór pojazdu z parkingu strzeżonego, umieszczonego tam w wyniku wydania dyspozycji usunięcia pojazdu. Zgodnie z art. 130a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, w brzmieniu obowiązującym na dzień usunięcia pojazdu (Dz. U. z 2017 r. poz. 1260 ze zm.), pojazd jest usuwany z drogi na koszt właściciela w przypadku pozostawienia pojazdu w miejscu, gdzie jest to zabronione i utrudnia ruch lub w inny sposób zagraża bezpieczeństwu. Pojazd usunięty z drogi na podstawie decyzji podjętej przez policję lub straż gminną (miejską) umieszczany jest na wyznaczonym przez starostę parkingu strzeżonym do czasu uiszczenia opłaty za jego usunięcie i parkowanie. Wysokość tych opłat ustala rada powiatu (art. 130a ust. 5c i ust. 6 ustawy Prawo o ruchu drogowym). Ocena dopuszczalności wniesienia skargi na czynność polegającą na uiszczeniu opłaty, warunkującej odbiór pojazdu z takiego parkingu, musi zostać poprzedzona oceną dopuszczalności wniesienia skargi na czynność usunięcia pojazdu w trybie ustawy Prawo o ruchu drogowym, ponieważ obowiązek uiszczenia opłaty jest konsekwencją usunięcia pojazdu z drogi. Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem, czynność usunięcia pojazdu nie może zostać uznana za "inną czynność" w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., zgodnie z którym sąd administracyjny orzeka w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. O akcie lub czynności w rozumieniu tego przepisu, na które może być wniesiona skarga do sądu administracyjnego, można mówić wówczas, gdy akt (czynność) podjęty jest w sprawie indywidualnej, skierowany jest do oznaczonego podmiotu administrowanego, dotyczy uprawnienia lub obowiązku tego podmiotu, samo zaś uprawnienie lub obowiązek, którego akt (czynność) dotyczy, jest określone w przepisie prawa powszechnie obowiązującego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 września 2004 r., sygn. akt OSK 247/04, ONSAiWSA 2004/2/3). Czynność usunięcia pojazdu w trybie art. 130a ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym jest więc konsekwencją zaistnienia stanu faktycznego określonego w art. 130a tej ustawy – naruszenia przez skarżącą przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym. W przypadku uznania przez właściwe służby, że zaistniały przesłanki określone w art. 130a ww. ustawy, usunięcie pojazdu w powyższym trybie jest obowiązkiem organu. Tym samym straż miejska nie jest organem uprawnionym do władczego działania w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., zaskarżone czynności nie są bowiem konsekwencją istnienia po stronie skarżącej – jako właścicielki pojazdu – jakiegokolwiek uprawnienia lub obowiązku wynikającego bezpośrednio z przepisów prawa (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 listopada 2010 r., sygn. akt I OSK 1799/10, LEX nr 741 590). Skoro usunięcie i odholowanie pojazdu nie mieści się w zakresie kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne to dotyczy to również nałożenia opłaty za przechowanie odholowanego pojazdu, gdyż jest ona związana z zastosowaniem środka represyjnego – usunięcia pojazdu za naruszenie przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym i nie jest daniną publiczną. Podkreślić przy tym należy, że straż miejska w niniejszej sprawie nie działała jako organ administracji publicznej, lecz pełniła funkcje porządkowe, zmierzające do zapewnienia porządku i bezpieczeństwa w ruchu drogowym na podstawie ustawy Prawo o ruchu drogowym (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 4 listopada 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 1490/10, LEX nr 782 451). Określona w art. 3 P.p.s.a. kognicja sądów administracyjnych nie daje podstawy do dokonania przez Sąd oceny ww. czynności, innymi słowy – kontrola przez sąd administracyjny tej czynności nie jest dopuszczalna. Skoro więc zaskarżona czynność nie podlega kontroli sądów administracyjnych, to z tego względu należało uznać skargę za niedopuszczalną. Mając powyższe na względzie, Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.