VII SA/Wa 257/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Więch - Baranowska, , Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), Sędzia WSA Jarosław Stopczyński, , Protokolant Ewa Sawicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 maja 2009 r. sprawy ze skargi A. S.A. w P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. znak [...] w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych związanych z zainstalowaniem tablicy reklamowej. I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego A. S.A. w P. kwotę 760 (siedemset sześćdziesiąt) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r. znak: [...] Wojewoda [...], działając na podstawie art. 138 §1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.LJ. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) - zwanej dalej k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania A. S.A. w P. od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] kwietnia 2008 r., nr [...] wnoszącej sprzeciw do zgłoszenia zamiaru przystąpienia do wykonania robót budowlanych związanych z zainstalowaniem nośnika reklamowego o wymiarach 3,28 x 6,28m i wysokości 12,28m, na działce nr ew. [...] z obrębu [...] przy [...] w W. - utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, organ II instancji zauważył, iż przedmiotem zgłoszenia dokonanego przez inwestora w trybie art. 29 ust. 2 pkt 6, w związku z art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego (tj. Dz. U. z 2003r. nr 207, poz. 2016 ze zm.) był zamiar przystąpienia do wykonania robót budowlanych związanych z zainstalowaniem nośnika reklamowego o wymiarach 3,28 x 6,28m i wysokości 12,28m na działce nr ew. [...] z obrębu [...] przy [...] w W. Zauważył również, że art. 30 ust. 6 ustawy - Prawo budowlane stanowi, iż właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli: 1) zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę, 2) budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub inne przepisy. W rozpatrywanej sprawie na obszarze, na którym inwestor miał zamiar dokonać wymienionej opisanej inwestycji, § 23 pkt 7 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...] - uchwalonego przez Radę W. Uchwałą nr [...] z dnia [...] października 2006 r. - ustala lokalizację słupów reklamowych o wysokości nie większej niż 3 m i średnicy nie większej niż 1,2 m oraz dopuszcza rozmieszczenie na tym obszarze tablic, neonów, ekranów o powierzchni (mierzonej w obrysie zewnętrznym) nie większej niż 18 m2. Zdaniem organu II instancji, w przedmiotowej sprawie inwestycja objęta zgłoszeniem tj. wykonanie robót budowlanych związanych z zainstalowaniem nośnika reklamowego o wymiarach 3,28 x 6,28m i wysokości 12,28m na działce nr ew. [...] z obrębu [...] przy [...] w W. jest niezgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a jej lokalizacja wykracza poza dopuszczalną linię zabudowy od strony [...]. Mając na uwadze te okoliczności organ odwoławczy uznał, iż zasadnie Prezydent W. decyzją z dnia [...] kwietnia 2008r. nr [...] wniósł sprzeciw do zgłoszenia zamiaru przystąpienia do wykonania robót budowlanych związanych z zainstalowaniem urządzenia reklamowego. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na wymienioną decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. złożyła A. S.A. z siedzibą w P. zarzucając jej naruszenie art. 30 ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r, Prawo budowlane, poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji skarżąca Spółka wskazała, że przewidziany w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego trzydziestodniowy termin do wniesienia sprzeciwu będzie zachowany, jeżeli przed jego upływem sprzeciw ten w formie decyzji administracyjnej zostanie doręczony inwestorowi. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wnosząc o jej oddalenie podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga A. S.A. z siedzibą w P. jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego. Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. - zwanej dalej ppsa). Przedmiotem kontroli sprawowanej przez Sąd była decyzja Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2008 r., utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] kwietnia 2008 r., nr [...], którą organ działając na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowlane wniósł sprzeciw do zgłoszenia zamiaru przystąpienia do wykonania robót budowlanych związanych z zainstalowaniem nośnika reklamowego o wymiarach 3,28 x 6,28m i wysokości 12,28m na działce nr ew. [...] z obrębu [...] przy [...] w W. W ocenie Sądu podstawową kwestią jaką należało w sprawie rozstrzygnąć była kwestia terminu w jakim organ może wnieść sprzeciw do zgłoszenia zamiaru wykonywania robót budowlanych. Wskazać należy, iż z treści art. 30 ust 5 Prawa budowlanego wynika, że zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1 art. 30 Prawa budowlanego, należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych. Do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu. Oznacza to, że jeżeli organ do końca 30-dniowego terminu nie wniesie sprzeciwu lub nie wyda postanowienia w przedmiocie uzupełnienia braków zgłoszenia, to organ traci z tą chwilą kompetencję do działania w sprawie. Innymi słowy w razie niewniesienia sprzeciwu w tym terminie, 31 dnia inwestor może realizować swój zamiar. Termin określony w art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane jest terminem prawa materialnego, a zatem jest terminem zawitym i nie może być przywracany, ani przedłużany. Orzecznictwo zarówno tutejszego Sądu jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego było rozbieżne przez kilka lat, co do terminu 30-dniowego opisanego w przepisie art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane i funkcjonowały 2 odmienne poglądy. Zgodnie z pierwszym z nich termin 30-dniowy jest terminem na wydanie decyzji i o jego zachowaniu świadczy nadanie sprzeciwu na poczcie w ciągu 30 dni od dnia dokonania zgłoszenia zamiaru montażu reklamy. W tym przypadku nie ma znaczenia czy doręczenie sprzeciwu zainteresowanemu nastąpi również w terminie 30 dni, czy po upływie tego terminu. Zwolennicy drugiego poglądu podkreślają, że do zachowania 30-dniowego terminu nie wystarczy samo wysłanie sprzeciwu, konieczne jest również jego doręczenie. W świetle najnowszej uchwały składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 października 2008 r., sygnatura II GPS 4/08, która ma moc wiążącą dla tutejszego Sądu, termin 30-dniowy jest terminem do doręczenia sprzeciwu. Uchwała ta co prawda dotyczyła sprzeciwu wydawanego przez Ministra Sprawiedliwości na podstawie art. 69 ust. 2 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze (Dz. U. z 2002 r. Nr 123, poz. 1058 ze zm.), a nie sprzeciwu wnoszonego przez organy budowlane w stosunku do zamiaru wykonywania robót budowlanych, jednak charakter zgłaszanego przez Ministra Sprawiedliwości sprzeciwu odnosi podobny skutek, a termin na jego wniesienie jest identyczny, bo 30-dniowy i ma taki sam charakter. Zgodnie z tezą tej uchwały "termin 30 dni do wyrażenia przez Ministra Sprawiedliwości sprzeciwu, na podstawie art. 69 ust. 2 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze (tekst jednolity Dz. U. z 2002 r. Nr 123, poz. 1058 ze zm.), jest terminem do doręczenia sprzeciwu okręgowej radzie adwokackiej lub zainteresowanemu". W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że "brak dowodu doręczenia sprzeciwu najpóźniej ostatniego dnia 30-dniowego terminu, określonego w art. 69 ust. 2 ustawy Prawo o adwokaturze, powoduje, że decyzja została jedynie sporządzona, ale nie została doręczona, wobec tego sprzeciw Ministra Sprawiedliwości dotyczący wpisu skarżącego na listę aplikantów adwokackich nie został skutecznie zgłoszony. Termin do zgłoszenia sprzeciwu obejmuje, bowiem (...) także doręczenie decyzji". Sąd powołał się na uchwałę siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 października 2007 r., sygn. akt II GPS 3/07, w której "w sposób wyraźny podkreślono, że unormowania tyczące sprzeciwu (...) muszą być interpretowane zgodnie z zamysłem tych uregulowań zmierzających do maksymalnego skrócenia okresu niepewności, a nie do przedłużania postępowania". Sąd stwierdził, że "decyzja procesowa, jako akt zewnętrzny, musi być zakomunikowana stronie. Dopóki nie zostanie zakomunikowana stronie, dopóty jest aktem niewywierającym żadnych skutków. (...) Doręczenie lub ogłoszenie decyzji stanowi jej wprowadzenie do obrotu prawnego. Fakt, że organ administracji do chwili doręczenia stronie lub ogłoszenia decyzji nie jest nią związany oznacza, że do tego momentu sporządzona już decyzja może zostać przez ten organ zmieniona, a zatem pozbawiona jest jeszcze przymiotu stabilnego rozstrzygnięcia sprawy co do jej istoty. Bez tego przymiotu nie może wiązać ani organu, ani też strony. Decyzja sporządzona (a więc spełniająca wymagania formalne) ale niedoręczona nie załatwia sprawy, ponieważ nie wiąże organu ani strony". Odnośnie upływu terminu Sąd wskazał, że "po jego upływie Minister Sprawiedliwości traci uprawnienie do zakwestionowania wpisu, natomiast strona może korzystać z przysługujących jej uprawnień". W przedmiotowej uchwale skład orzekający powołał się na rozwiązania przyjęte w k.p.a., z których wynika, że "wyłączną formą zakomunikowania oświadczenia woli jednostce jest doręczenie lub ogłoszenie decyzji". Z tego względu "przyjmując jako podstawową cechę decyzji administracyjnej uzewnętrznienie woli organu administracji publicznej przez zakomunikowanie woli jednostce w trybie prawnym, nie można przyjąć, że nadanie decyzji przed upływem terminu w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego jest uzewnętrznieniem woli. Uzewnętrznienie woli organu administracji publicznej musi nastąpić tylko przez zakomunikowanie woli jednostce w trybie prawnym, a tym trybem jest wyłącznie doręczenie decyzji". W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości, że zgłoszenie zostało dokonane w dniu 26 marca 2008 r., a więc termin do zgłoszenia przez organ sprzeciwu, o którym mowa w art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane upłynął w dniu 25 kwietnia 2008 r. Doręczenie w niniejszej sprawie stronie skarżącej reprezentowanej przez pełnomocnika w dniu 30 kwietnia 2008 r. decyzji Prezydenta W. z dnia [...] kwietnia 2008 r., nr [...], którą organ wniósł sprzeciw do przedmiotowego zgłoszenia, uznać więc należało, za dokonane po upływie terminu do wniesienia sprzeciwu określonego w art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane. Na marginesie tylko zauważyć trzeba, iż doręczenie w dniu 14 kwietnia 2008 r. bezpośrednio stronie skarżącej w/w decyzji wnoszącej sprzeciw nie wywarło skutku w kwestii doręczenia, a tym samym w kwestii zachowania terminu określonego w art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane, gdyż doręczenie decyzji stronie w sytuacji, gdy ustanowiła ona pełnomocnika jest bezskuteczne i nie wywołuje żadnych skutków prawnych. Podnieć należy, iż jednoczesne doręczenie decyzji stronie i pełnomocnikowi wywołuje jedynie ten skutek, że strona jest poinformowana o treści decyzji (zob. np. wyrok WSA w Warszawie z dnia 20 czerwca 2007 r. sygn. akt IV SA/Wa 345/07, Lex nr 352785; postanowienie WSA w Warszawie z dnia 16 stycznia 2008 r., sygn. akt II SA/Wa 1855/07, Lex nr 333585; wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 sierpnia 2007 r., sygn. akt II SA/Wa 875/07, Lex nr 362489). Z wymienionych względów decyzja Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. nie mogła się ostać, dlatego też na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 152 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 z późn. zm.) orzeczono jak w wyroku.