VII SA/Wa 2588/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Augustyniak - Pęczkowska, , Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), Sędzia WSA Tomasz Stawecki, Protokolant Spec. Eliza Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 września 2016 r. sprawy ze skargi M G na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2015r., znak: [...] , nr [...] Wojewoda [...] po rozpatrzeniu odwołania [...] od decyzji Prezydenta [...] Nr [...] z dnia [...] lipca 2015 r., znak: [...] odmawiającej uchylenia ostatecznej decyzji Prezydenta [...] Nr [...] z dnia [...] lutego 2015 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na rozbudowę, przebudowę i nadbudowę budynku mieszkalnego wraz z urządzeniami i instalacjami technicznymi związanymi z obiektem, według projektu budowlanego, na terenie działki oznaczonej w ewidencji gruntów nr [...] obręb [...] przy ulicy [...] w [...] uchylił ww. decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] lipca 2015 r., i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu 21 kwietnia 2015 r. [...] , po tym jak w dniu 16 kwietnia 2015r., zapoznała się z aktami sprawy złożyła do Urzędu [...] "wniosek o podjęcie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta [...] nr [...]z dnia [...].02.2015 r. o pozwoleniu na rozbudowę domu na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 Kpa.". Postanowieniem z dnia [...] maja 2015 r. Prezydent [...] wznowił postępowanie administracyjne po myśli ww. wniosku. Ponadto, pismem z dnia 20 maja 2015 r. Prezydent m[...] działając na podstawie art. 50 § 1 k.p.a. wezwał wnioskodawczynię "do wskazania przepisu prawa materialnego, na podstawie, którego na terenie działki nr [...] z obrębu [...], będącej własnością [...], wprowadzone będą ograniczenia w zagospodarowaniu, wynikłe z udzielenia w/w decyzji nr [...] pozwolenia na rozbudowę, przebudowę i nadbudowę budynku mieszkalnego wraz z urządzeniami i instalacjami technicznymi związanymi z obiektem." W odpowiedzi na ww. wezwanie, pismem z dnia 1 czerwca 2015 r, [...] poinformowała, że w związku z wydaną decyzją doszło do naruszenia § 12 punkt 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Decyzją Nr [...] z dnia [...] lipca 2015 r., znak: [...] , Prezydent [...] odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Prezydenta [...] Nr [...] z dnia [...] lutego 2015 r. W wyniku rozpoznania odwołania [...] od ww. decyzji, zapadła zaskarżona w sprawie niniejszej decyzja kasatoryjna. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie Wojewoda [...] z powołaniem się na przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego omówił postępowanie wznowieniowe, tryb w którym zapadła decyzja organu pierwszej instancji oraz poprzedzające ją postanowienie w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną. Podniósł w szczególności, że wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania następuje, jak wprost stanowi art. 149 § 1 k.p.a., w formie postanowienia, które otwiera postępowanie wznowieniowe. O wszczęciu postępowania należy zawiadomić wszystkie strony, doręczając im odpis postanowienia o wszczęciu. Po wznowieniu postępowania organ podejmuje czynności, o których strony powinny być informowane w myśl art. 10 § 1 k.p.a.. Następnie organ wyłożył pojęcie przymiotu strony w świetle art. 28 k.p.a. - stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo, kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Mieć interes prawny oznacza tyle, co ustalić powszechnie obowiązujący przepis prawa, na; podstawie, którego można skutecznie żądać czynności organu w związku z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12| lipca 2007 r., sygn. akt I OSK 1559/06). Wojewoda [...] podkreślił - organ administracji publicznej każdorazowo obowiązany jest z urzędu ustalić, kto ma w danej sprawie interes prawny lub obowiązek (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 czerwca 1998 r., sygn. akt I SA/Lu 684/97; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 18 czerwca 2009 r., sygn. akt II SA/Gd 204/09). W postępowaniu wznowieniowym stronami postępowania niewątpliwie jest krąg osób biorący udział w postępowaniu podstawowym w charakterze strony, oraz wnioskodawca - inicjator postępowania wznowieniowego. Niedopuszczalne jest, prowadzenie postępowania administracyjnego bez uprzedniego zawiadomienia stron postępowania o jego wszczęciu (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w Gliwicach z dnia 14 maja 2009 r., syg. akt II SA./GI 1151/08). Następnie Wojewoda [...] wskazał, że w pierwotnym postępowaniu z wniosku o pozwolenie na budowę zakończonym ww. decyzją Prezydenta [...] Nr [...] z dnia [...] lutego 2015 r., udział brały także inne strony postępowania, które nie zostały powiadomione o wznowieniu przedmiotowego postępowania, podejmowanych czynnościach ani o jego zakończeniu. Tym samym organ pierwszej instancji naruszył przepis art. 10 § 1 k.p.a. . Niezapewnienie stronie przez organ administracji publicznej czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym stanowi uchybienie mogące być podstawą do wznowienia postępowania w sprawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Wojewoda [...] ocenił, że ww. uchybienie proceduralne nie może zostać konwalidowane w postępowaniu odwoławczym. Strona traciłaby, bowiem w takim przypadku jedną instancję (por. R. Stankiewicz (w:) Komentarz, 2015 r. oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 lipca 1999 r., IV SA 595/99). Skoro w postępowaniu przed organem pierwszej instancji nie uczestniczyły wszystkie strony postępowania, to organ odwoławczy nie ma innej możliwości, jak zastosować się do treści art. 138 § 2 k.p.a. Uchylić decyzję organu I instancji i przekazać sprawę temu organowi do ponownego rozpoznania Ponadto Wojewoda [...] wskazał, że z uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji nie wynika w sposób jednoznaczny czy organ pierwszej instancji uznał, iż w przedmiotowej sprawie zostały spełnione przesłanki art. 145 § 1 k.p.a. tj. czy osobie wnoszącej wniosek o wznowienie przedmiotowego postępowania przysługiwał przymiot strony w postępowaniu zakończonym ww. decyzją ostateczną oraz czy nie brała ona udziału w tymże postępowaniu bez własnej winy. Zastosowana w przedmiotowej decyzji podstawa prawna sugeruje, iż organ pierwszej instancji przyjął, że [...] nie przysługiwał przymiot strony postępowania, nie zostało to jednak jasno sprecyzowane w uzasadnieniu decyzji. Odnosząc się natomiast do zarzutu odwołania tj. do zarzutu naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię - § 12 punkt 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z dnia 15 czerwca 2002 r.) organ wskazał, ze przepis ten tanowi - jeżeli z przepisów § 13, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż: 1) 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy, 2) 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. Organ pierwszej instancji w decyzji z dnia [...] lipca 2015 r. wskazał, iż budynek na działce nr [...] usytuowany jest pod kątem do granicy z działką ewidencyjną nr [...]. W najbliższym miejscu budynek Inwestora przysunięty jest rogiem na 3 m do granicy działki sąsiedniej a w najdalszym na odległość 6 m. W celu potwierdzenia prawidłowości zaprojektowanego obiektu z przepisami ww. rozporządzenia, autor projektu dokładnie zwymiarował na zagospodarowaniu terenu odległości okien do granicy i stanowi ona 4 m. Ponadto, lokalizacja budynku mieszkalnego [...] od granicy z działką nr [...] wynosi odpowiednio od 6,50 do 11 m, co stanowi ogromny wachlarz możliwości zarówno rozbudowy, przebudowy i nadbudowy. Tym samym, usytuowanie obiektów budowlanych jest zgodne z przepisami określonymi w ww. rozporządzeniu. Wojewoda [...] ocenił, że z takim poglądem organu pierwszej instancji nie sposób się zgodzić. Przepisy omawianego rozporządzenia nie regulują w sposób szczególny sytuacji, gdy ściana budynku z otworami drzwiowymi bądź okiennymi usytuowana jest po skosie w stosunku do granicy działki sąsiedniej, co powoduje, że jej odległość od granic z sąsiednią działką budowlaną jest zmienna. Treść § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jest jasna i nie budzi wątpliwości, że wskazane w omawianym przepisie 4 m odnoszą się do odległości całego budynku od granicy z działką budowlaną. Wobec powyższego w ocenie Wojewody [...] częściowe usytuowanie spornej ściany w odległości mniejszej od wymaganych 4 m (a tym samym usytuowanie budynku w odległości mniejszej niż 4 m) od granicy z działką sąsiednią, w kierunku której budynek jest zwrócony ścianą z otworami okiennymi, stanowi niewątpliwie naruszenie § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowani. Zdaniem Wojewody [...] przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ pierwszej instancji powinien w pierwszej kolejności zapewnić czynny udział w postępowaniu wszystkim stronom postępowania, a następnie w oparciu o cały materiał dowodowy z uwzględnieniem ewentualnych uwag wszystkich stron postępowania po wnikliwej analizie wydać rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe orzeczenie wniósł [...] , dochodząc uchylenia zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów procesu. W uzasadnieniu skargi skarżący podzielił stanowisko Wojewody [...] , co do braku udziału wszystkich stron w postępowaniu przed organem pierwszej instancji oraz, że stanowi to naruszenie art. 10 k.p.a. i jest podstawą do uchylenia zaskarżonej decyzji. Skarżący ocenił ponadto, że z uzasadnienie decyzji organu pierwszej instancji jednoznacznie wynika, że nieruchomość [...] nie pozostaje w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji. Zdanie z uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji cyt. " Takie usytuowanie obiektów budowlanych, nie utrudnia w możliwości użytkowania jej zgodnie z przeznaczeniem ani nie wprowadza ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości przy ul. [...] ." - wskazuje, że w ocenie tego organu, działka [...] nie znajdujących się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji, co oznacza, że [...] nie jest stroną postępowania o wydanie pozwolenia na budowę na działce ewidencyjnej Nr [...] w obrębie [...]przy ul. [...]w [...]w rozumieniu art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Skarżący podkreślił, że konieczne jest zaskarżenie decyzji Wojewody [...] , gdyż organ pierwszej instancji związany jest opinią organu odwoławczego, a wykładnia § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki ich usytuowanie dokonana przez Wojewodę [...] w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jest nie tylko nieprawidłowa, ale wręcz niedopuszczalna. Z tego względu konieczne jest uchylenie zaskarżonej decyzji i wskazanie przez Sąd w uzasadnieniu swojego wyroku prawidłowej wykładni. Skarżący podniósł, że do 2009 r. w § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki ich usytuowanie istniał przepis (ust. 2), który precyzował sposób mierzenia odległości otworu okiennego tub drzwiowego od granicy działki i polegał on na tym, że odległość ta mierzona była od najbliższej krawędzi zewnętrznej otworu drzwiowego lub okiennego ściany lub połaci dachowej budynku zwróconej w stronę granicy. Ten sposób mierzenie powodował, że mierzyło się odległość otworu od granicy działki i zgodnie z treścią § 12 ust. 12 cyt. rozporządzenie nie mogła być ona mniejsza od 4 m. Uchylenie tego przepisu nie oznacza, że zostały zmienione zasady usytuowania budynku od granicy działki. Wykładnia § 12 ust. 1 ww. zastosowana przez Wojewodę [...] , spowodowała by znaczne ograniczenie możliwości zabudowy działek oraz zmieniła by wieloletnią tradycję rozumienia i stosowania tego przepisu, ugruntowaną już na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki ich usytuowanie. W praktyce, ponieważ podziały geodezyjne działek nie trzymają się zasady, że granice działek budowlanych mają być względem siebie równoległe, większość działek budowlanych zabudowywana jest budynkiem którego tylko jedna ściana jest równoległa do granicy działki albo wręcz, żadna ze ścian nie jest równoległa do granic działki. Najczęściej budynek jest równoległy do wyznaczonej zabudowy. Gdyby przyjąć interpretację Wojewody [...] , że ściana budynku, w której został zaprojektowany otwór drzwiowy lub okienny, w sytuacji w której nie jest równoległa do granicy musi być odległa od granicy działki w miejscu największego zbliżenia o 4 m, oznaczało by to w niniejszej sprawie, że nie tylko nie mogą istnieć otwory okienne w części dobudowywanej, ale również w części istniejącej, gdyż istniejąca i nierozbudowywana ściana budynku usytuowana jest w stosunku do granic działki po skosie i posiada otwory okienne, a narożnik tej ściany w najbliższym miejscu od granicy odległy jest o 3 m. Co więcej, zgodnie z wykładnią Wojewody [...] w elewacji zachodniej przedmiotowego budynku również nie powinno być otworów drzwiowych i okiennych., gdyż narożnik tej ściany, będący równocześnie narożnikiem ściany w elewacji południowej, jest odległy od granicy 3 m. Narożnik budynku jest usytuowany w odległości 3 m od granicy działki. Budynek posiada dwie ściany, które nie są równoległe do tej granicy i przyjmując wykładnię Wojewody [...] w żadnej z tych ścian nie można by umieścić otworów. Zdaniem skarżącego z przepisu § 12 ust. 1 ww. rozporządzenia w sposób jednoznaczny wynika, że odległość ściany posiadającej otwór drzwiowy lub okienny od granicy działki powinna być nie mniejsza niż 4 m, ale nie w dowolnym miejscu, ale w miejscu lokalizacji tego otworu. Potwierdza to między innymi przepis § 12 ust. 5 pkt 2 cyt. rozporządzenia, który stanowi - odległość od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie może być mniejsza niż: 2) 4 m do zwróconego w stronę tej granicy otworu okiennego umieszczonego w dachu łub połaci dachowej. Przepis ten wyraźnie stanowi, że odległość od granicy działki mierzymy od otworu okiennego, a nie od ściany budynku. Brak jest najmniejszego uzasadnienia aby ustawodawca, zezwalał na odmienne traktowanie otworów w dachu od otworów w ścianie budynku. W przedmiotowej sprawie budynek w rozbudowywanej części na odcinku, w którym jest zbliżony do granicy z działką [...] od 3 m do 4 m nie posiada otworów drzwiowych i okiennych, otwór okienny został zaprojektowany w miejscu, gdzie odległość od granicy jest równa 4 m i większa i jest zgodna z ww. § 12 ust. 1 rozporządzenia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał wcześniej prezentowaną argumentacje. Organ podkreślił ponadto, że skarżący przedstawił błędną wykładnię § 12 ust. 1 punkt 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Brak wskazania w obowiązującym brzmieniu ww. przepisu szczegółowych zasad mierzenia odległości, o której mowa w § 12 ust. 1 pkt 1 oznacza, iż zastosowanie ma zasada ogólna wyrażona w § 9 ust. 3 tegoż rozporządzenia, w którym wprost wskazano, że określone w rozporządzeniu odległości budynków od innych budynków, urządzeń budowlanych lub granicy działki budowlanej mierzy się w poziomie w miejscu ich najmniejszego oddalenia. Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), dokonanie kontroli zaskarżonego i poprzedzającego go aktu pod względem zgodności z prawem - prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) stanowi, że uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonego orzeczenia (decyzji bądź postanowienia) następuje wówczas, gdy sąd stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Zaskarżona decyzja nie narusza przepisów w stopniu uzasadniającym jej uchylenie na podstawie ww. art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Tym samym skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd podziela stanowisko Wojewody [...] , niekwestionowane też przez skarżącego - w okolicznościach niniejszej sprawy musiało dojść do wydania w trybie art. 138 § 2 k.p.a., decyzji kasatoryjnej. Postępowanie powinno zostać przeprowadzone od początku przez organ pierwszej instancji. Nie mogło dojść do skorygowania przez organ stopnia wojewódzkiego zasadnie dostrzeżonej wady postępowania przed organem pierwszej instancji. Obowiązkiem organu pierwszej instancji było bowiem przeprowadzenie postępowania z udziałem wszystkich podmiotów, którym przysługuje przymiot strony. Tylko tak przeprowadzone postępowanie stanowiłoby o zachowaniu w odniesieniu do wszystkich stron, zasad wynikających z art. 10 oraz 15 k.p.a. tj. zasady czynnego udziału strony postępowania oraz zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Sąd ocenia, że w zaskarżonej decyzji doszło do podjęcia prawidłowego rozstrzygnięcia popartego, w ww. zakresie, właściwym uzasadnieniem. Istota skargi sprowadza się do zarzutu - przedstawienia przez organ drugiej instancji, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, błędnej wykładni § 12 rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U.2015.1422 j.t.). Stosowanie do art. 107 § 1 k.p.a. uzasadnienie jest częścią składową decyzji. Z uwagi na funkcję zewnętrzną uzasadnienia, tzn. jego wpływ na postępowanie w innych sprawach, czy też funkcję wewnętrzną, uwidaczniającą się szczególnie w decyzjach kasacyjnych wydanych w oparciu o treść art. 138 § 2 k.p.a., dopuszczalne jest zatem zaskarżenie nawet samego uzasadnienia w trybie administracyjnym, jak również dopuszczalna jest skarga do sądu administracyjnego. Wskazać należy, że organ wydając decyzję kasatoryjną tj. uchylającą rozstrzygnięcie organu I instancji nie może prezentować stanowiska przesądzającego czy też kształtującego sposób załatwienia sprawy przez organ pierwszej instancji. Przepis art. 138 § 2 k.p.a. stanowi, że organ odwoławczy przekazując sprawę, powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Uzasadnienie zaskarżanej decyzji w części, w której odnosi się do merytorycznej oceny decyzji organu pierwszej instancji, podkreślmy wadliwej z przyczyn formalnych, narusza ww. przepis prawa. Decyzja kasacyjna, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. jest typowym rozstrzygnięciem procesowym, które nie przesądza o istocie sprawy administracyjnej. Organ odwoławczy przy jej wydaniu powinien zatem ograniczyć się tylko do oceny potrzeby przeprowadzenia postępowania oraz jego zakresu. W tym wypadku potrzeby ponownego przeprowadzenia postępowania w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną z udziałem wszystkich podmiotów, którym przysługuje przymiot strony postępowania. Oznacza to, że organ nie rozstrzyga wówczas o meritum sprawy, nie przeprowadza też merytorycznej kontroli decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji. Tymczasem podjęta w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jednoznaczna wykładnia § 12 ww. rozporządzenia powyższy nakaz w oczywisty sposób narusza. Dostrzeżone przez Sąd naruszenie prawa w zakresie uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie mogło skutkować jej uchyleniem. Sąd badając decyzję kasatoryjną jest zobowiązany w pierwszym rzędzie do oceny jej dopuszczalności. W okolicznościach sprawy niniejszej nie tylko dopuszczalność ale konieczność podjęcia decyzji kasatoryjnej nie może budzić wątpliwości. Sąd uznał za konieczne odstąpienie od omówienia właściwej wykładni ww. przepisów rozporządzenia. O ile bowiem niedopuszczalne w tym zakresie, merytoryczne stanowisko organu drugiej instancji nie będzie wiążące w sprawie dla organu pierwszej instancji ponownie ją rozpoznającego, o tyle zgodnie z art. 153 p.p.s.a. - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) ocena prawna wyrażone w orzeczeniu sądu wiązałaby w sprawie organy, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległyby zmianie. To zaś w okolicznościach sprawy nie byłoby uzasadnione i stanowiłoby swoisty "przedsąd" przed właściwym rozpoznaniem sprawy przez organ pierwszej instancji. Kierując się powyższą argumentacją Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji w trybie art. 151 p.p.s.a. - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).