VII SA/Wa 2612/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Ewa Machlejd po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2016r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. K. w sprawie ze skargi E. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2015r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta [...]z dnia [...] kwietnia 2015r., nr [...]. Pismem z dnia 23 października 2015r. skarżąca E. K. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2015r. nr [...] wraz z wnioskiem o jej wstrzymanie oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] kwietnia 2015r., nr [...] Zaskarżoną decyzją utrzymano w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] kwietnia 2015r., nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą " [...] Sp. z o.o. z siedzibą[...] pozwolenia na budowę wielofunkcyjnego budynku usługowego z garażem podziemnym i infrastrukturą techniczną, usytuowanego na terenie działki nr ew. [...] z obrębu [...] wraz z wjazdem od ul. [...] i poszerzeniem wjazdu od ul. [...], na terenie działek nr ew. [...] i cz. [...] z obrębu [...] w [...]. Strona skarżąca wniosek o wstrzymanie uzasadnia tym, że zaskarżona decyzja w sposób oczywisty narusza prawa w szczególności wskazane w zarzutach skargi. Zdaniem skarżącej realizacja przedmiotowej decyzji bezspornie doprowadzi do nieodwracalnych dla niej skutków i szkód. Podniosła, że powstanie tej inwestycji w sposób oczywisty zakłóci korzystanie z jej własnego lokalu przy ul. [...] jako znajdującego się w strefie bezpośredniego oddziaływania tej inwestycji. Oddziaływanie to przejawia się w stałym zakłóceniu korzystania przez nią i jej rodzinę z lokalu mieszkalnego. Przede wszystkim skarżąca wskazała, że realizacja planowanej inwestycji w sposób nieodwracalny doprowadzi do wybudowania obiektu niezgodnego z warunkami zabudowy. Zaznaczyła, że ta komercyjna inwestycja nie jest niezbędna do realizacji potrzeb mieszkańców [...], faktycznie swą uciążliwością pozbawia jej lokal wszelkich walorów do zamieszkiwania w nich przez nią wraz z rodziną. Skarżąca podniosła, że realizacja spowoduje nieodwracalne skutki i szkody w postaci trwałego i nieodwracalnego zaburzenia ładu przestrzennego, a także spowoduje naruszenie równowagi wód gruntowych, grożąc nawet zalaniem jej budynku, osiadaniem i pękaniem ścian. Zdaniem skarżącej prowadzenie ciężkich robót budowlanych w granicach działki stwarza realne zagrożenie dla fundamentów jej budynku i przywrócenie stanu pierwotnego może okazać się niemożliwe. Nadto likwidacja pozostałej po parku zieleni jest również nieodwracalna, jak również skutki tego usunięcia dla otoczenia pod względem klimatycznym, estetycznym, ochrony przed hałasem. W ocenie skarżącej postawienie przedmiotowego obiektu wywoła nieodwracalne skutki w warunkach jej zamieszkiwania w tym lokalu, z uwagi na hałas, spaliny, odbicie światła, stopień nasłonecznienia. Skarżąca uważa, że za wstrzymaniem wykonania pozwolenia na budowę przemawia również fakt, że nie jest to również inwestycja o charakterze strategicznym, konieczna dla realizacji zadań gminy, czy zaspokojenia potrzeb mieszkańców. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (zob. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt. GZ 138/04). Należy podkreślić, że ciężar dowodu w zakresie wykazania wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, spoczywa na wnioskodawcy. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Powinno wskazywać na konkretne okoliczności powodujące, że wykonanie aktu lub czynności będącej przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej spowoduje w stosunku do wnioskodawcy wystąpienie jednej lub obu przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. – znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków (postanowienie NSA z dnia 25 kwietnia 2013 r., sygn. akt I GSK 376/13). Mając powyższe na uwadze należało stwierdzić, że nie zaistniały podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Skarżąca nie wykazała konkretnych zdarzeń czy okoliczności, które potwierdziłyby, że w stosunku do niej wstrzymanie wykonanie zaskarżonej decyzji i jej poprzedzającej spowoduje trudne do odwrócenia skutki czy znaczną szkodę. Zakwestionowała zasadność skarżonego rozstrzygnięcia, zaś ustawową przesłankę wstrzymania jego wykonania oparła na subiektywnym przekonaniu, że realizacja przedmiotowej inwestycji spowoduje nieodwracalne skutki i szkody. Wskazać należy, iż sam fakt wydania pozwolenia na budowę nie przekłada się automatycznie na istnienie niebezpieczeństwa wyrządzenia skarżącej znacznej szkody czy też powstania trudnych do odwrócenia skutków. Zdaniem Sądu skarżąca w niniejszej sprawie nie wykazała, że realne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków może zaistnieć w wypadku odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W okolicznościach przedmiotowej sprawy Sąd uznał, że okoliczności podniesione przez stronę skarżącą nie prowadzą do konsekwencji, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Podnoszone argumenty stanowią zarzuty merytoryczne względem zaskarżonej decyzji. Podkreślić należy, iż kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji Sąd dokona po przeprowadzeniu rozprawy. Rozpoznając na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. wniosek o wstrzymanie wykonania przedmiotu zaskarżenia, sąd nie dokonuje oceny zawartości skargi (post. NSA z dnia 9 lipca 2004r., sygn. akt FZ 163/04). Niezgodność decyzji z prawem, która jest przedmiotem oceny sądu w toku rozprawy, i ochrona tymczasowa wynikająca z art. 61, to dwie różne kwestie. Oparcie wniosku o ochronę tymczasową na niezgodności decyzji z prawem, a zwłaszcza rozstrzygnięcie sądu w tym zakresie, niweczyłoby kontrolę sądową legalności decyzji administracyjnej (por. post. NSA z dnia 28 kwietnia 2005 r., sygn. akt II OZ 184/05). Wskazać również należy, że to inwestor ponosi ryzyko prowadzenia robót przed rozpoznaniem skargi przez sąd i to na nim spoczywać będzie obowiązek przywrócenia stanu poprzedniego w razie, gdyby okazało się, że w wyniku rozpoznania skargi decyzja zostanie uchylona (vide: postanowienia NSA: sygn. akt II OZ 131/08 z dnia 22 lutego 2008r., sygn. akt II OZ 145/08 z dnia 26 lutego 2008 r.). Wobec tego niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody zdaniem Sądu odnosi się głównie do inwestora, który może być obciążony dodatkowymi kosztami, związanymi z ewentualnym rozebraniem spornej inwestycji. Rozpoznając złożony wniosek nie można również pominąć, że stosownie do art. 35a ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.) w przypadku wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję o pozwoleniu na budowę, wstrzymanie wykonania tej decyzji Sąd może uzależnić od złożenia przez skarżącego kaucji na zabezpieczenie roszczeń inwestora z powodu wstrzymania wykonania takiej decyzji. Przywołany przepis wskazuje, że wstrzymanie wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę należy traktować w sposób wyjątkowy stanowić może bowiem dużą dolegliwość dla inwestora, mogącą nierzadko spowodować większą szkodę niż szkoda, jaka może wyniknąć z kontynuowania robót budowlanych prowadzonych w oparciu o zaskarżoną decyzję. W świetle powyższego uznano, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W związku z powyższym na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a orzeczono jak w sentencji postanowienia.