VII SA/Wa 2621/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Maria Tarnowska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 października 2017 r. sprawy ze skargi Miejskiego Zakładu Oczyszczania w [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2016 r. znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącego Miejskiego Zakładu Oczyszczania w [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] kwotę 680 zł (sześćset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. I. Stan sprawy 1. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] września 2016 r., znak: [...], po rozpatrzeniu odwołania [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] od decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2014 r., znak: [...], o umorzeniu postępowania prowadzonego z wniosku w sprawie uregulowania należności w kwocie 23 719,76 zł za przechowywanie i dozór pojazdu marki [...] o nr rej. [...] w okresie od 25 lutego 2009 r. do 11 października 2010 r. na strzeżonym parkingu depozytowym [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] – utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Decyzja została wydana na podstawie art. 127 § 2 w związku z art. 17 pkt 1 oraz art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. 2016 r. poz. 23) oraz art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2015 r. Nr 79, poz. 1659 ze zm.). 2. W uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wskazało, że wnioskiem z dnia 7 września 2012 r. [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...], zwrócił się do Starosty [...] o uregulowanie należności w kwocie 23 719,76 zł za przechowywanie i dozór pojazdu marki [...] o nr rej. [...] na strzeżonym parkingu depozytowym skarżącego w okresie od dnia 25 lutego 2009 r. do dnia 11 października 2010 r. Starosta [...] decyzją z dnia [...] marca 2014 r. umorzył postępowanie administracyjne, wskazując w uzasadnieniu, że samochód został odebrany z parkingu strzeżonego w dniu 11 października 2010 r. przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] na mocy wyroku Sądu Rejonowego w [...], Wydział [...] Cywilny z dnia [...] września 2010 r. sygn. akt [...] C [...]. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd stwierdził, że Skarb Państwa jest właścicielem przedmiotowego pojazdu, który stał się własnością Skarbu Państwa w dniu 25 lutego 2009 r. Starosta podniósł, że zgodnie z art. 365 § 1 k.p.c. orzeczenie prawomocne, wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy oraz inne organy państwowe i organy administracji publicznej. Tym samym organ stwierdził, że nie ma możliwości wystąpienia do sądu z wnioskiem o orzeczenie przepadku pojazdu na rzecz powiatu, nie ma możliwości przeprowadzenia postępowania likwidacyjnego ruchomości, brak jest decyzji właściwego naczelnika urzędu skarbowego o umorzeniu postępowania, pojazd nie przeszedł na własność powiatu pruszkowskiego, a zatem Starosta [...] nie stał się organem egzekucyjnym w rozumieniu art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i nie posiada legitymacji do zaspokojenia żądań przechowawcy pojazdu. Organ skonkludował, że postępowanie z wniosku [...] w [...] Sp. z o.o. jest bezprzedmiotowe. Odwołanie od decyzji tej złożył [...] w [...] Sp. z o.o., zarzucając, że zgodnie z art. 12 ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw, Starosta [...] powinien wystąpić do sądu z wnioskiem o orzeczenie przepadku pojazdu na rzecz powiatu, a ciężar uregulowania należności za dozór tego pojazdu spoczywa na Staroście [...], oraz, że spółka wykonująca zadanie publiczne w postaci przechowywania i dozoru pojazdu nie może być pozbawiona należytego wynagrodzenia i zwrotu poniesionych kosztów. 3. W uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] stwierdziło, że argumenty odwołania są zasadne, jednak decyzja zostaje utrzymana z innych powodów. Organ przywołał art. 130a ust. 10-10d ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (j. t. Dz. U. z 2012 r. poz. 1137) oraz art. 10 i 11 ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2010 r. Nr 152, poz. 1018) nowelizującej Prawo o ruchu drogowym ("ustawa nowelizująca"). Organ wskazał, że [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...], zwrócił się do Starosty [...] o uregulowanie należności z tytułu holowania, przechowywania i dozoru pojazdu marki [...] o nr rej. [...] na strzeżonym parkingu depozytowym Spółki w okresie od dnia 25 lutego 2009 r. do dnia 11 października 2010 r. W wyniku rozpatrzenia wniosku, Starosta [...] umorzył to postępowanie. W uzasadnieniu Starosta stwierdził, że postępowanie jest bezprzedmiotowe, gdyż pojazd ten nie przeszedł na własność powiatu pruszkowskiego, a zatem Starosta [...] nie stał się organem egzekucyjnym w rozumieniu art. 102 § 2 u.p.e.a. i nie posiada legitymacji do zaspokojenia żądań przechowawcy pojazdu. Starosta wskazał, że w uzasadnieniu wyroku Sądu Rejonowego w [...], Wydział [...] Cywilny z dnia [...] września 2010 r. sygn. akt [...] C [...] Sąd stwierdził, że Skarb Państwa jest właścicielem przedmiotowego pojazdu, od dnia 25 lutego 2009 r., a zgodnie z art. 365 § 1 k.p.c. orzeczenie prawomocne, wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy oraz inne organy państwowe i organy administracji publicznej. Starosta stwierdził zatem, że nie ma możliwości wystąpienia do sądu z wnioskiem o orzeczenie przepadku pojazdu na rzecz powiatu, i nie ma możliwości przeprowadzenia postępowania likwidacyjnego ruchomości. Organ stwierdził, że aczkolwiek w niniejszej sprawie zasadne jest rozstrzygniecie o umorzeniu postępowania, to uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie jest w pełni prawidłowe. Bezsporną kwestią jest, iż przedmiotowy pojazd – usunięty i przechowywany przez skarżącą Spółkę – jest ruchomością, która nie stała się jeszcze własnością Powiatu [...] na podstawie prawomocnego orzeczenia o przepadku przedmiotów wydanego w postępowaniu cywilnym. Dopiero po takim orzeczeniu właściwego sądu powszechnego właściwy starosta wykonuje orzeczenie sądu w trybie i na zasadach określonych w u.p.e.a. jako organ egzekucyjny, który przyzna, na żądanie dozorcy, zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór w trybie z art. 102 § 2 u.p.e.a. Wobec braku orzeczenia o przepadku przedmiotowego pojazdu na rzecz Powiatu [...], żądanie skarżącego jest przedwczesne, a prowadzone postępowanie – bezprzedmiotowe, a tym samym decyzja o umorzeniu postępowania jest zasadna. Organ stwierdził, że nie można się zgodzić z twierdzeniem organu pierwszej instancji zawartym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że Starosta [...] nie ma możliwości wystąpienia do sądu z wnioskiem o orzeczenie przepadku pojazdu na rzecz powiatu, ponieważ nie ma decyzji właściwego naczelnika urzędu skarbowego o umorzeniu postępowania, a w uzasadnieniu prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w [...], Wydział [...] Cywilny, sygn. akt [...], z dnia [...] września 2010 r. stwierdzono, że Skarb Państwa jest właścicielem przedmiotowego pojazdu od dnia 25 lutego 2009 r., co zgodnie z art. 365 § 1 k.p.c. wiąże również inne sądy i organy administracji publicznej. Organ podniósł również, że przedmiotem sprawy sądowej, w której zapadł wyrok sygn. akt [...] C [...] z dnia [...] września 2010 r. nie była kwestia orzeczenia o przepadku pojazdu na rzecz Skarbu Państwa i kwestia własności nie jest przedmiotem sentencji tego wyroku. Stwierdzenie, że Skarb Państwa jest właścicielem przedmiotowego pojazdu jest zawarte w treści uzasadnienia wyroku, a moc wiążąca orzeczenia odnosi się tylko do treści sentencji, a nie uzasadnienia. Organ stwierdził, że w niniejszej sprawie nie została wydana decyzja deklaratoryjna naczelnika właściwego urzędu skarbowego o przejęciu pojazdu na rzecz Skarbu Państwa zgodnie z przepisami wykonawczymi wydanymi na podstawie art. 130a ust. 11 ustawy Prawo o ruchu drogowym, obowiązującym do dnia 12 czerwca 2009 r., to jest na podstawie § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 października 2007 r. w sprawie usuwania pojazdów. Zdaniem organu, niewątpliwie pojazd został usunięty z drogi przed dniem 4 września 2010 r. i przed 4 września 2010 r. upłynął już 6 - miesięczny termin od dnia usunięcia, po upływie którego uznaje się pojazd za porzucony. Tym samym w sprawie znajduje zastosowanie art. 12 ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw. Z ust. 1 i 2 tego artykułu wynika, że w takim przypadku stosuje się odpowiednio art. 11, który stanowi, że przepadek pojazdów orzeka się na rzecz powiatu, w sytuacji gdy w ogóle nie zostało wszczęte postępowanie w sprawie przejęcia na rzecz Skarbu Państwa własności pojazdu usuniętego i nieodebranego w 6-miesięcznym terminie określonym w art. 130a ust. 10 ustawy Prawo o ruchu drogowym w brzmieniu sprzed 4 września 2010 r. jak i w sytuacji gdy takie postępowanie toczyło się, ale nie zostało zakończone przed dniem 4 września 2010 r. (w takiej sytuacji toczące się postępowanie podlega umorzeniu, a sprawę przekazuje się właściwemu staroście). Organ zasygnalizował, że w przypadku gdyby Starosta [...] nie występował do właściwego sądu o orzeczenie przepadku pojazdu na rzecz powiatu, to sama skarżąca Spółka posiada uprawnienie do takiego wystąpienia, co wynika z art. 189 Kodeksu postępowania administracyjnego [kpc]. Organ wskazał również, że umorzenie postępowania prowadzonego z wniosku [...] w [...] Sp. z o.o. z dnia 7 września 2012 r., który wpłynął do organu w dniu 12 września 2012 r. w sprawie uregulowania należności w kwocie 23.719,76 zł za przechowywanie i dozór pojazdu marki [...] o nr rej. [...] na strzeżonym parkingu depozytowym Spółki w okresie od dnia 25 lutego 2009 r. do dnia 11 października 2010 r. nie zamyka Spółce możliwości ponownego zwrócenia się do organu z takim wnioskiem gdy wystąpią nowe okoliczności, tj. po orzeczeniu przez właściwy sąd przepadku przedmiotowego pojazdu na rzecz Powiatu [...] i w takiej sytuacji ponowny wniosek będzie musiał być merytorycznie rozpatrzony przez organ w trybie art. 102 § 2 u.p.e.a. 4. Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...], wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie decyzji poprzedzającej Starosty [...] oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi zarzucono, że organ pierwszej instancji rozpatrując wniosek skarżącego o przyznanie należności tytułem wynagrodzenia za przechowywanie i dozór przedmiotowego pojazdu winien zawiesić postępowanie administracyjne na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 kpa, do czasu rozstrzygnięcia przez sąd kwestii przejścia własności przedmiotowego pojazdu i orzeczenia jego przepadku na rzecz Powiatu i jednocześnie wystąpić do sądu z wnioskiem o orzeczenie takiego przepadku. Starosta [...] zaniechał tej czynności, co uniemożliwiło rozpatrzenie sprawy przez sąd i wydanie prawomocnego postanowienia o przepadku pojazdu, a w dalszej kolejności przeprowadzenie przez Starostę postępowania likwidacyjnego i wydanie postanowienia o przyznaniu wynagrodzenia za parkowanie i dozór skarżącej Spółce. 5. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. II. Podstawa prawna rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 6. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej "P.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Podkreślić należy, że sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, czyni to na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie zastępuje organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do kompetencji sądu należy wyłącznie kontrola legalności rozstrzygnięcia administracyjnego. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach. 7. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] marca 2014 r. o umorzeniu postępowania prowadzonego z wniosku [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] w sprawie uregulowania należności w kwocie 23 719,76 zł za przechowywanie i dozór pojazdu marki [...] o nr rej. [...] w okresie od 25 lutego 2009 r. do 11 października 2010 r. na strzeżonym parkingu depozytowym [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...]. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa. Sąd nie podzielił stanowiska organu przedstawionego w uzasadnieniu zaskarżonej decyji. 8. Jak wynika z akt sprawy, organ drugiej instancji – Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], utrzymując w mocy decyzję o umorzeniu postępowania administracyjnego w sprawie uregulowania należności za przechowywanie i dozór pojazdu, równocześnie przyznało, że rację ma strona skarżąca – [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...], że Starosta [...] zobowiązany jest do wystąpienia do sądu z wnioskiem o przepadek przedmiotowego pojazdu na rzecz powiatu. Zdaniem Sądu, nie można zaakceptować sytuacji, w której organ pierwszej instancji, będąc zobowiązanym do wystąpienia do sądu powszechnego z wnioskiem o przepadek przedmiotowego pojazdu na rzecz powiatu – umarza postępowanie administracyjne w sprawie uregulowania należności za przechowywanie i dozór pojazdu, w całości, jako bezprzedmiotowe, a organ odwoławczy decyzję taką akceptuje utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji, chociaż nie w pełni zgadza się z jej uzasadnieniem. Podkreślić należy, że stosownie do art. 107 § 1 kpa, decyzja powinna zawierać, m. in., powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne. Podstawa prawna decyzji, jej rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne będące częścią decyzji, powinny być spójne, jednoznaczne i nie budzące żadnych wątpliwości interpretacyjnych. Art. 138 § 1 kpa daje organowi odwoławczemu możliwość skorygowania wad decyzji organu pierwszej instancji, co, zdaniem Sądu, równocześnie nakłada na organ odwoławczy taki obowiązek. Tak więc nie może organ odwoławczy akceptować nieprawidłowego rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, jak również jego uzasadnienia, i ograniczać się do poinformowania w uzasadnieniu swojej decyzji, że jeśli Starosta [...] nie występuje do sądu o orzeczenie przepadku pojazdu na rzecz powiatu, to wnioskodawca postępowania administracyjnego może wystąpić do sądu, o orzeczenie przepadku pojazdu na rzecz powiatu. Podkreślić równocześnie należy, że organ błędnie wskazał w uzasadnieniu, że skarżąca spółka posiada uprawnienie do takiego wystąpienia – "co wynika z art. 189 Kodeksu postępowania administracyjnego", bowiem przepis ten stanowi, że "Prokurator, który wniósł skargę na decyzję organu administracji publicznej do sądu administracyjnego, nie może z tych samych przyczyn wnieść sprzeciwu." A zatem, wbrew twierdzeniom organu, przepis ten nie ma zastosowania w tej sprawie, i informacja ta jest błędna. Zdaniem Sądu, nie można wykluczyć, że organ sygnalizował art. 189 – ale – Kodeksu postępowania cywilnego, zgodnie z którym "Powód może żądać ustalenia przez sąd istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa, gdy ma w tym interes prawny." Podkreślić jednakże należy, że wnosząc takie powództwo do sądu powszechnego powód obowiązany jest wykazać swój interes prawny. Interes prawny, w rozumieniu art. 189 kpc, istnieje wówczas, gdy zachodzi niepewność stanu prawnego lub prawa, powodująca potrzebę ochrony prawnej, interes prawny musi mieć charakter obiektywny. O braku takiego interesu można mówić zarówno wówczas, gdy powód nie ma potrzeby ustalenia prawa lub stosunku prawnego, jak również wtedy, gdy może on osiągnąć w pełni ochronę swych praw w sposób prostszy i łatwiejszy, np. w innym postępowaniu, np. o przepadek pojazdu. Zdaniem Sądu, pouczanie wnioskodawcy o możliwości wystąpienia do sądu powszechnego w trybie art. 189 kpc, w sytuacji, gdyby starosta nie wystąpił do właściwego sądu o orzeczenie przepadku pojazdu na rzecz powiatu – jest naruszeniem zasady demokratycznego państwa prawnego, wyrażonej w art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. i w art. 6 kpa, oraz zasady praworządności wyrażonej w art. 7 Konstytucji RP, poprzez unikanie przez organ podjęcia stosownych działań, do których jest zobowiązany, czy też unikanie rozstrzygnięcia sprawy i akceptowanie tego stanowiska przez organ odwoławczy. Jeśli do organu wpływa wniosek w sprawie – organ powinien sprawę załatwić bez zbędnej zwłoki, w określony w kpa terminie. Gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd, organ zawiesza postępowanie, stosownie do art. 97 § 1 pkt 4 kpa. Zdaniem Sądu, nie można zaakceptować stanowiska organu drugiej instancji, którego zdaniem, organ pierwszej instancji zobowiązany jest do wystąpienia do sądu z wnioskiem o przepadek przedmiotowego pojazdu, a równocześnie organ ten utrzymuje w mocy decyzję o umorzeniu postępowania jako bezprzedmiotowego. Zgodnie z art. 105 § 1 k.p.a. organ może, w drodze decyzji, umorzyć postępowanie w całości albo w części, gdy stało się ono bezprzedmiotowe (w całości lub w części). Jak wskazuje się w orzecznictwie, postępowanie administracyjne jest bezprzedmiotowe wtedy, gdy brak któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, wobec którego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego ma miejsce wtedy, gdy brak jest podstaw prawnych do merytorycznego rozstrzygnięcia danej sprawy, gdy brak jest przedmiotu postępowania, którym jest konkretna sprawa, a w której organ administracji państwowej jest władny, i jednocześnie zobowiązany, rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 czerwca 2016 r., sygn. akt II SA/Wa 38/16, LEX nr 2 097 584). Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 grudnia 2015 r., sygn. akt II OSK 929/14, LEX nr 1 989 283), bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, o której mowa w przytoczonym przepisie, oznacza, że brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Chodzi tu o kryterium bezprzedmiotowości odnoszące się do postępowania, ale w taki sposób, że wynik tego postępowania nie powinien mieć charakteru merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie, lecz jedynie być jego formalnym zakończeniem. Oznacza to, że skutek takiej decyzji ma charakter procesowy – organ ustala w ten sposób, że w sprawie nie wystąpiły przesłanki do merytorycznego rozpoznania sprawy, a więc nie było możliwe w jej wyniku ukształtowanie stosunku materialnoprawnego. W niniejszej sprawie, jak wynika ze stanu faktycznego oraz przytoczonej podstawy prawnej, prowadzone przez organ postępowanie w sprawie ustalenia należności związanych z przechowywaniem i dozorem pojazdu nie było bezprzedmiotowe – możliwe było ustalenie wszystkich elementów przedmiotowego stosunku prawnego, a organ powinien był rozstrzygnąć sprawę merytorycznie. Podkreślić należy, co podniosła w skardze strona skarżąca, iż spółka wykonująca zadanie publiczne w postaci przechowywania i dozoru pojazdu nie może być pozbawiona należytego wynagrodzenia i zwrotu poniesionych kosztów. Zdaniem Sądu, nie budzi również wątpliwości, a wynika to z brzmienia art. 10 ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw, iż starosta ma obowiązek wystąpić do sądu z wnioskiem o orzeczenie przepadku pojazdu – niezwłocznie, po spełnieniu warunków wskazanych w tym przepisie (Art. 10. W przypadku pojazdów, które zostały usunięte przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy i do tego dnia nie zostały odebrane z parkingu strzeżonego przez uprawnioną osobę, termin określony w art. 130a ust. 10 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym, po którego upływie starosta występuje do sądu z wnioskiem o orzeczenie przepadku pojazdu, biegnie w dalszym ciągu od dnia usunięcia pojazdu.). 9. Rozpatrując sprawę ponownie, organ uwzględni przedstawione wyżej stanowisko Sądu. 10. Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.