VII SA/Wa 2658/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Siwek (spr.), , Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 lipca 2020 r. sprawy ze skargi Gminy K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2019 r. znak [...] w przedmiocie nakazu usunięcia nieprawidłowości dotyczących stanu technicznego kładki dla pieszych I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji, II. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz Gminy K. kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2019 r., znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "GINB", "organ odwoławczy"), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm., dalej jako "k.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania Gminy K. (dalej jako "skarżąca", "strona skarżąca", "Gmina") od decyzji [...] Wojewódzkiego inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] sierpnia 2019r., znak: [...], nakazującej, w terminie do [...] listopada 2019 r., Gminie K. usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości dotyczących stanu technicznego kładki dla pieszych nad torami kolejowymi linii nr [...] w miejscowości K., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W związku z informacją w dniu [...] lutego 2019 r. uzyskaną od Naczelnika Wydziału Zarządzania Kryzysowego w Starostwie Powiatowym w K. o złym stanie technicznym kładki nad torami w K., zlokalizowanej na działkach o nr ewid. [...], [...], [...], [...] w rejonie ulic [...] i [...], pracownicy [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej jako "[...]WINB", "organ I instancji") w dniu [...] marca 2019 r. przeprowadzili kontrolę ww. kładki. Ustalono, że przedmiotowa kładka dla pieszych znajduje się nad linią kolejową nr [...] i umożliwia komunikację pieszą pomiędzy ulicami [...] i [...]. Ponadto stanowi trzynastoprzęsłowy obiekt z trzema ciągami schodowymi - dwa od strony zachodniej (SCH1, SCH2) i jeden od strony wschodniej (SCH1a).. W trakcie kontroli kontrolujący zapoznali się z treścią dokumentów obiektu budowlanego (tj. książka obiektu budowlanego i protokoły z kontroli okresowej stanu technicznego), udostępnionych przez przedstawiciela Gminy K. oraz ocenili stan techniczny obiektu jako nieodpowiedni z uwagi na występujące nieprawidłowości w postaci: - znacznej korozji i ubytków betonu w dolnej części płyty pomostu oraz w dolnej części biegów schodowych, - nieodwracalnych uszkodzeń i korozji prętów zbrojeniowych w dolnej części płyty pomostu i biegów schodowych, - znacznej korozji i ubytków betonu ław podporowych od strony wschodniej kładki, - korozji elementów stalowych zarówno konstrukcji kładki (miejscami wżerowa) jak i balustrad. Następnie [...]WINB postanowieniem z dnia[...] kwietnia 2019 r. nałożył na Gminę K. obowiązek wykonania ekspertyzy technicznej, zawierającej orzeczenie odnoszące się do istniejącego stanu technicznego przedmiotowego obiektu wraz ze stwierdzeniem czy występujące nieprawidłowości mogą spowodować zagrożenie: życia łub zdrowia ludzi, bezpieczeństwa mienia bądź środowiska, a także wyszczególnienie zakresu robót budowlanych niezbędnych do wykonania w celu doprowadzenia kładki do stanu zgodnego z prawem. W dniu [...] lipca 2019 r. Gmina K. przedłożyła do organu I instancji "Ekspertyzę techniczną kładki dla pieszych" opracowaną przez dr inż. D. W. posiadającego uprawnienia budowlane w specjalności inżynieryjnej mostowej do projektowania bez ograniczeń. [...]WINB ww. decyzją z dnia [...] sierpnia 2019 r., na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3 i ust. 2 oraz art. 83 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r., poz. 1186 ze zm. - dalej: "p.b..") nakazał Gminie K. usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości dotyczących stanu technicznego kładki dla pieszych nad torami kolejowymi linii nr [...]w miejscowości K., zlokalizowanej na działkach o nr ewid. [...], [...] będących własnością [...] Zarządu Dróg Wojewódzkich w K(1). oraz na działce o nr ewid. [...], a także na działce [...], stanowiącej teren zamknięty kolejowy i wykonanie robót polegających na: a. usunięciu luźnych i odspojonych fragmentów otuliny i betonu z dolnej powierzchni prefabrykowanych płyt pomostu i płyt stopni schodowych SCH1 i SCHla, b. podparciu płyt pomostu na całej długości przęseł obiektu przy wykorzystaniu belek podłużnych (stalowych lub drewnianych) opartych na stężeniach poprzecznych dźwigarów i efektywnie stężonych i zabezpieczonych przed przemieszczeniem, c. montażu siatki ochronnej w przestrzeni pomiędzy dźwigarami głównymi zabezpieczającej przestrzeń pod obiektem przed potencjalnym upadkiem odspajających się fragmentów betonu płyt pomostu, d. zamontowaniu siatek stalowych uniemożliwiających dostęp na ciąg schodowy SCH2 z tablicami informującymi o zakazie wstępu w związku z istniejącym zagrożeniem, e. zabezpieczeniu i wygrodzeniu przestrzeni pod wszystkimi biegami schodowymi SCH1, SCH1a i SCH2 celem uniemożliwienia dostępu osób postronnych, f. wykonaniu dodatkowego podparcia skorodowanych belek policzkowych schodów SCH1a po wschodniej stronie obiektu w dolnym biegu w strefie oparcia na schodach betonowych, g. usunięciu górnej części osłon i naprawie skorodowanej dolnej części balustrad w przęsłach P11 i P12, h. wygrodzeniu przestrzeni pod obiektem w pobliżu składowiska materiałów sypkich celem zabezpieczenia przez przypadkowym uderzeniem w obiekt maszyn pracujących w sąsiedztwie obiektu, i. oczyszczenie obiektu z roślinności ograniczającej skrajnię obiektu. Termin wykonania nałożonego obowiązku określam na dzień [...] listopada .2019 r. Ponadto zakazano użytkowania ciągu schodowego SCH2 prowadzącego z kładki do stacji kolejowej K. do czasu wykonania remontu. Wskazano, że decyzja o zakazie użytkowania podlega natychmiastowemu wykonaniu. W uzasadnieniu decyzji przytoczono stan faktyczny sprawy, a w szczególności ustalenia oraz wnioski i zalecenia zawarte w ww. ekspertyzie technicznej. Wskazano, że z treści ekspertyzy wynika, że stan techniczny poszczególnych elementów obiektu jest zróżnicowany, a w stanie przedawaryjnym, (tj. wskazującym nieodwracalne uszkodzenia dyskwalifikujące przydatność użytkową - wg. Instrukcji przeprowadzania przeglądów drogowych obiektów inżynierskich) znajduje się pomost, stopnie schodowe SCH2 oraz balustrady z osłonami w przęśle P11 i P12. W związku z powyższym aby obiekt mógł być użytkowany do czasu przeprowadzenia generalnego remontu, autor ekspertyzy zaleca w trybie pilnym wykonanie prac zabezpieczających (z równoczesnym opracowywaniem dokumentacji technicznej na wykonanie generalnego remontu), wskazanych w sentencji decyzji. Organ I instancji podzielił ustalenia i wnioski ekspertyzy. Od powyższej decyzji pismem z dnia [...] sierpnia 2019 r. odwołanie wniosła Gmina K. Gmina, przywołując treść art. 4 pkt 2, 12 i 13 ustawy z dnia 21 marca1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2020 r. poz. 470 ze zm., dalej jako "u.d.p.), § 3 ust. 1 i § 48 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 10 września 1998 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle kolejowe i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 151 poz. 987 ze zm.), oraz art. 5 ustawy z dnia 20 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (Dz. U. z 2020 poz. 1053 ze zm.), wskazała, że kładka dla pieszych usytuowana w pasie drogowym drogi wojewódzkiej, jest jej częścią i do jej utrzymania w należytym stanie, w świetle obowiązujących przepisów, zobowiązany jest właściwy zarządca drogi, a nie gmina, na terenie której kładka jest położona. Powinność gminy w realizacji tego obowiązku nie znajduje odzwierciedlenia w aktualnym stanie prawnym, podobnie jak obowiązek utrzymywania przez gminę kolejowych obiektów inżynieryjnych. Organ I instancji nie wskazał w wydanej decyzji podstawy prawnej, z której wynikałby obowiązek gminy w utrzymywaniu przedmiotowego obiektu, zwłaszcza, że Gmina K. nie jest właścicielem ani zarządcą żadnej z działek, przez które kładka przebiega. Z decyzji I instancji nie wynika, w jaki sposób i na jakiej podstawie organ ustalił tytuł prawny przysługujący Gminie K. w stosunku do przedmiotowej kładki czy też obowiązek zarządu nią. Zgodnie z art. 19 ust. 3 u.d.p. zarządzanie drogami publicznymi może być przekazywane między zarządcami w trybie porozumienia, regulującego w szczególności wzajemne rozliczenia finansowe. Zarządcy dróg mogą zawierać także porozumienia w sprawie finansowania albo dofinansowania zadań z zakresu zarządzania drogami z budżetów jednostek samorządu terytorialnego." Gmina K. nigdy nie zawarła ze [...]m Zarządem Dróg Wojewódzkich w K(1). porozumienia w sprawie przejęcia zarządu drogą wojewódzką, tj. [...] w K., w pasie drogowym której jest częściowo usytuowana przedmiotowa kładka dla pieszych. Brak jest natomiast regulacji prawnych, które przewidywałyby możliwość przejęcia przez zarządcę drogi jednej kategorii od zarządcy drogi innej kategorii tylko jednego elementu drogi, jak np. obiektu mostowego. Również zarządca infrastruktury kolejowej nie przekazał zarządu kładką Gminie K., nie doszło również nigdy do jej sprzedaży na rzecz gminy ani innego rodzaju przeniesienia własności, dla której to czynności konieczna jest forma aktu notarialnego. Fakt posiadania przez Gminę K. książki obiektu oraz protokołów z okresowej kontroli stanu technicznego nie mogą przesądzać o prawnym obowiązku gminy w utrzymaniu kładki dla pieszych, gdyż obowiązek taki musi wynikać z przepisów prawa, natomiast [...]WINB takich przepisów nie wskazał. Gmina K. prowadziła dokumentację dotyczącą stanu kładki, jak również zleciła stosowną ekspertyzę techniczną, kierując się troską o bezpieczeństwo mieszkańców z niej korzystających. Jednakże Gminie K. nie przysługuje żadne prawo do działek, na których obiekt ten jest usytuowany i nie ma ona prawnej możliwości zrealizowania nałożonych na nią w decyzji organu I instancji obowiązków, zwłaszcza że część kładki położona jest na terenie zamkniętym kolei. Po rozpoznaniu ww. odwołania GINB decyzją z dnia [...] września 2019 r. znak: [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podkreślił, że Naczelnik Wydziału Inwestycji Urzędu Miasta i Gminy K. – C. M. oświadczył do protokołu z tej kontroli [...] marca 2019r. (co potwierdził podpisem), cyt. "że przedmiotowa kładka jest w użytkowaniu Gminy K. i służy mieszkańcom miasta. Gmina K. zlecała wykonanie kontroli okresowych stanu technicznego przedmiotowej kładki oraz wykonała w latach minionych drobne remonty w postaci zabezpieczenia od góry biegów schodowych blachą ryflowaną oraz malowania konstrukcji metalowej. Gmina K. planuje w roku 2019 kolejne remonty zabezpieczające konstrukcję prze dalszą destrukcją". Zdaniem GINB funkcją przedmiotowej kładki {łączącej ul. [...] z ul. [...] miasta K.) jest bezkolizyjne przekraczanie przez mieszkańców miasta obszaru kolejowego, w tym placu rozładunkowego. Adresatem decyzji wydanej w trybie art. 66 p.b. może być zarówno właściciel jak i zarządca obiektu, bowiem zgodnie z art. 61 pkt 1 p.b., na obu tych podmiotach spoczywa obowiązek utrzymania obiektu budowlanego w należytym stanie technicznym. Stan władania nieruchomością, na której jest zlokalizowany obiekt budowlany czy własność obiektu budowlanego, nie przesądza o podmiocie odpowiedzialnym za utrzymanie tego obiektu (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 maja 2017r" sygn. akt II OSK 2340/15). Zdaniem GINB to, że [...] S.A. jest użytkownikiem wieczystym nieruchomości i właścicielem kładki (art. 34 o komercjalizacji i restrukturyzacji przedsiębiorstwa państwowego "[...]"), a [...] S.A. zarządcą nieruchomości (art. 15 ww. ustawy), na której znajduje się kładka, nie stoi na przeszkodzie aby zarządca przejścia dla pieszych po działce kolejowej przez kładkę był odpowiedzialny za utrzymanie tej kładki. Kładka jest obiektem inżynierskim i służy do przeprowadzenia samodzielnego ciągu pieszego lub pieszo-rowerowego, co rozstrzyga o podmiocie odpowiedzialnym za jego utrzymanie. Powyższe stanowisko zostało wyrażone w licznych wyrokach sądów administracyjnych, w tym w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 kwietnia 2015 r., sygn. akt II OSK 2270/13, w którym Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że: cyt.: "Po pierwsze, w sprawie mamy do czynienia z wiaduktem drogowym usytuowanym nad linią kolejową, po którym przebiega droga. Powinny więc w sprawie mieć zastosowanie przepisy ustawy o drogach publicznych i akty wykonawcze odpowiednie w tej materii". Zdaniem organu za tym, aby w świetle art. 66 p.b. za zarządcę kładki zlokalizowanej na obszarze kolejowym uznać zarządcę drogi, w ciągu której położony jest wiadukt, przemawia art. 28 ust. 2 pkt 1 ud.p., w myśl którego do zarządów kolei należy jedynie konserwacja (por. w art. 4 pkt 20 u.d.p.) znajdującej się nad skrajnią kolejową dolnej części konstrukcji wiaduktów drogowych, łącznie z urządzeniami zabezpieczającymi. Wprost z art. 28 ust. 2 pkt 3 ww. ustawy wynika, że do zarządów kolei należy budowa skrzyżowań dróg z torami kolejowymi w różnych poziomach w razie budowy nowej lub zmiany trasy istniejącej linii kolejowej, zwiększenia ilości torów, elektryfikacji linii, zwiększenia szybkości lub częstotliwości ruchu pociągów. Z powyższego nie wynika (kładka została zaprojektowana i wykonana przez służby kolejowe), aby podmiot który wybudował kładkę nad linią kolejową był zobowiązany do jej utrzymania. Ponadto zdaniem GINB przepis art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2020 r., poz. 713 ze zm.) stanowi, że sprawy gminnych dróg, ulic, mostów, placów oraz organizacji ruchu drogowego, należą do zadań własnych gminy. W świetle ustawy o samorządzie gminnym budowa dróg (utrzymanie dróg) jest jednym z zadań własnych gminy, a potrzeba podejmowania tego rodzaju działań wynika nie tylko z celu umożliwienia lub udogodnienia dojazdu, dojścia do dróg publicznych dla mieszkańców, ale przede wszystkim w celu zapewnienia bezpieczeństwa organizacji przyszłego ruchu oraz możliwości lokalizacji niezbędnych elementów infrastruktury drogowej i komunalnej. Ponadto organ nie zgodził się ze stanowiskiem strony skarżącej, że za utrzymaniem kładki odpowiedzialne są podmioty zarządzające drogami (ulicami) które to ulice łączy przedmiotowa kładka. Kładka w niniejszej sprawie nie jest elementem ul. [...] czy ul. [...], a jej funkcja sprowadza się do bezkolizyjnego przeprowadzenia jedynie ruchu pieszego nad linią kolejową. Skargę na decyzję GINB z dnia [...] września 2019 r. złożyła Gmina K., wnosząc o jej uchylenie, oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, wstrzymanie wykonania decyzji obydwu instancji i zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła: 1) naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 k.p.a., poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego - ustalenia, kto i na podstawie jakich dokumentów jest zarządcą przedmiotowej kładki i na kim ciąży prawny obowiązek jej utrzymania, co doprowadziło do błędnego stwierdzenia, że utrzymanie jej leży w gestii Gminy K., 2) naruszenie przepisów prawa materialnego: - art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3 p.b. poprzez nieprawidłowe jego zastosowanie, tj. nałożenie przewidzianych w nim obowiązków na podmiot, który nie jest prawnie zobligowany do ich realizacji, gdyż Gmina K. nie jest ani właścicielem ani zarządcą obiektu budowlanego, którego dotyczy decyzja, - art. 4 pkt 2 w zw., z art. 19 ust. 2 pkt 1 u.d.p., poprzez błędną ich interpretację, według której do gminy należy utrzymanie przejścia pieszego zlokalizowanego na kładce usytuowanej w pasie drogowym drogi wojewódzkiej oraz na terenie kolejowym, - art. 5 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy o transporcie kolejowym, poprzez nieuwzględnienie jego regulacji, wskazującej, kto jest odpowiedzialny za utrzymanie infrastruktury kolejowej w stanie zapewniającym bezpieczne prowadzenie ruchu kolejowego, - art. 28 ust. 2 pkt 1 i 3 u.d.p. poprzez jego zastosowanie, tj. przyjęcie jego treści za podstawę prawną braku obowiązku zarządów kolei w zakresie utrzymania kładek nad torami, w sytuacji, gdy w okolicznościach przedmiotowej sprawy przepis ten nie znajduje zastosowania.  - art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o samorządzie gminnym poprzez błędną jego interpretację, wedle której z jego treści należy wyprowadzić obowiązek gminy w - zakresie utrzymywania kładki dla pieszych, położonej w pasie drogowej drogi wojewódzkiej oraz na gruntach kolei. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że w niniejszej sprawie kwestią kluczową jest ustalenie, na kim ciążą obowiązki, o których mowa w rozdziale VI Prawa budowlanego. Jak wynika z ustaleń organu II instancji, "kładka została zaprojektowana i wykonana przez służby kolejowe", a "[...] S.A. jest użytkownikiem wieczystym nieruchomości i właścicielem kładki". Organ nie poddaje więc w wątpliwość tego, komu należy przypisać własność przedmiotowego obiektu. Nie wyjaśnia natomiast, dlaczego wobec [...] S.A. nie mają zastosowania przepisy art. 61-65 p.b. i wynikające z nich obowiązki wobec właścicieli obiektów. Organ wysuwa tezę, że takt, iż właścicielem kładki jest [...] S.A. "nie stoi na przeszkodzie, aby zarządca przejścia dla pieszych po działce kolejowej przez kładkę był odpowiedzialny za utrzymanie tej kładki." Nie wyjaśnia natomiast, jakie są przeszkody, by odpowiedzialność ta spoczywała na właścicielu kładki. Organ wysuwa brak obowiązku właściciela kładki do jej utrzymania z przepisu art. 28 ust. 2 pkt 3 u.d.p, którego regulacje nie mają zastosowania do stanu taktycznego niniejszej sprawy. Powyższy artykuł znajduje się w rozdziale 3 ustawy, zatytułowanym "Skrzyżowania dróg z innymi drogami komunikacji lądowej i powietrznej oraz liniowymi urządzeniami technicznymi" i określa zadania zarządu kolei dotyczące skrzyżowań dróg z liniami kolejowym. Zdaniem Gminy w przedmiotowej sprawie nie mamy do czynienia z problemem skrzyżowania drogi gminnej (a tylko takie drogi pozostają w zarządzie burmistrza) z linią kolejową. Ponadto, omawiany przepis dotyczy "budowy skrzyżowań dróg z torami kolejowymi", tymczasem pojęcie kładka, zgodnie z przepisami ustawy o drogach publicznych (art. 4 pkt 2), nie jest tożsame z definicją drogi. Droga, jako całość techniczno - użytkowa, przeznaczona jest do prowadzenia ruchu drogowego i zlokalizowana musi być w pasie drogowym. Z zaskarżonej decyzji nie wynika, w jaki sposób organ ustalił, że kładka krzyżuje się z linią kolejową w pasie drogowym. Tymczasem, na odcinku skrzyżowania z linią kolejową, kładka nie znajduje się w pasie drogowym jakiejkolwiek drogi, a zlokalizowana jest na terenie zamkniętym kolei. Z żadnych przepisów powszechnie obowiązującego prawa nie wynika, by gmina pełniła funkcję zarządcy przejścia dla pieszych po działce kolejowej i z przepisów przytoczonych przez organ (art. 4, art. 28 u.d.p.) również tego obowiązku nie można wysnuć. Zdaniem strony skarżącej organ II instancji nie odniósł się do podnoszonej w odwołaniu kwestii braku Gminy K. prawa do dysponowania działkami, na których zlokalizowanych jest kładka, na cele budowlane. Usytuowana jest ona na działkach o nr ew. gr, [...] i [...], należących do [...] Zarządu Dróg Wojewódzkich w K(1).. oraz działkach o nr ew. gr. [...] i [...], będących w użytkowaniu wieczystym [...] S.A. Gmina K. nie może okazać się prawem własności ani prawem użytkowania wieczystego w stosunku do powyższych nieruchomości, nie łączy ją też z ich właścicielami żaden stosunek zobowiązaniowy, nie przysługuje jej też w stosunku do nich ograniczone prawo rzeczowe i nie została ustanowiona ich zarządcą (ani na mocy ustawy ani na podstawie czynności o charakterze cywilnoprawnym). Tylko zaś z powyższych tytułów prawnych, zgodnie z art. 33 p.b. wynika prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Również błędnie wywodzi organ obowiązek utrzymania kładki z regulacji zawartej w przepisie art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o samorządzie gminnym. Użyte w powyższym przepisie określenie "gminnych dróg, ulic, mostów" wskazuje, że zadania, o których w nim mowa, dotyczą nie wszystkich dróg, ulic i mostów, położonych na terenie gminy, bez względu na ich stan własnościowy, ale tylko "gminnych", tzn. takich, w stosunku do których, na mocy przepisów prawa materialnego, ciążą na gminie określone obowiązki. Gmina, przywołując treść art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o transporcie kolejowym oraz załącznika nr 1 do ustawy, wskazała, że to spółka [...] S.A. została ustawowo ustanowiona zarządcą infrastruktury kolejowej, do której należy zaliczyć przejście nad torami, toteż na niej będą spoczywać obowiązki, wynikające ze sprawowania zarządu tym obiektem. Brak jest przesłanek, przemawiających za tym, że Gmina K. przejęła zarząd kładką. Wniosku takiego nie można wyprowadzić z oświadczenia złożonego przez naczelnika Wydziału Inwestycji, podczas kontroli kładki przez pracowników WINB, w którym stwierdził on, że przedmiotowa kładka służy mieszkańcom miasta. Należy bowiem odróżnić użytkownika obiektu od jego prawnego zarządcy. Mieszkańcy miasta korzystają z różnego rodzaju infrastruktury, wobec czego, podzielając stanowisko organu, należałoby obarczyć gminę utrzymaniem np. wszystkich dróg, po których poruszają się jej mieszkańcy (w tym dróg powiatowych, wojewódzkich i drogi krajowej). Trudno sobie również wyobrazić, by mieszkańcy, jako wspólnota samorządowa, mogli zostać adresatem jakiejkolwiek decyzji. Również fakt, że na przestrzeni kilkudziesięciu lat istnienia kładki, gmina dokonała jednorazowego zabezpieczenia góry schodów oraz malowania metalowej konstrukcji nie przesądza o tym, że przejęła na siebie obowiązki wynikające z art. 61-65 p.b.. Prace te miały charakter incydentalny i zostały wykonane w związku ze zgłaszanymi do tut. urzędu interwencjami mieszkańców, w obawie o bezpieczeństwo użytkowników obiektu i trudnością w ustaleniu podmiotu odpowiedzialnego za obecny stan obiektu. Po ponownym przeanalizowaniu sprawy. Gmina K. zrezygnowała z planów jakiejkolwiek ingerencji w ten obiekt. Nawet gdyby przyjąć, że przez krótki czas Gmina K. władała kładką, to władanie takie nie miało charakteru prawnie usankcjonowanego W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. Powtórzył argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo wskazał, że w pkt 2.1. ekspertyzy z czerwca 2019 r., wykonanej na zlecenie Gminy K., "Kładka dla pieszych nad torami kolejowymi (linia kolejowa nr [...]) w K.", autor wskazuje, iż kładka została przekazana "pod zarząd Gminy K., pod którym znajduje się do dnia dzisiejszego". Organ przywołał wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 maja 2017r., sygn. akt II OSK 2340/15 wskazał, że w odniesieniu do obiektów mostowych zlokalizowanych "w ciągu dróg", na znaczeniu traci okoliczność, na czyim gruncie taki obiekt jak np. wiadukt czy kładka się znajduje.. Tym samym podmiotem odpowiedzialnym za utrzymanie tak usytuowanego wiaduktu jest zarządca drogi, w ciągu której wiadukt jest położony. To zatem, na jakim gruncie znajduje się wiadukt, nie jest przesądzające dla zaliczenia drogi znajdującej się na takim wiadukcie do części drogi gminnej nawet w sytuacji, gdy taka droga jest drogą wewnętrzną. Uzasadnienia dla takiego stanowiska upatruje się m.in. w tym, że droga jest obiektem liniowym i nie można jej dowolnie dzielić na odcinki, wyłączając niektóre z nich (np. wiadukty, kładki, itp.), gdyż stanowiłoby to zaprzeczenie istoty obiektu liniowego jako budowli stanowiącej całość techniczno-użytkową przeznaczoną do prowadzenia ruchu drogowego. Wiadukt (odpowiednio też kładka) jest obiektem mostowym zaliczanym do drogowych obiektów inżynierskich i jest budowlą przeznaczoną do prowadzenia drogi itd., co wynika z brzmienia art. 4 pkt 13 u.d.p. W dniu [...] marca 2020 r. do Sądu wpłynęło pismo uczestnika postępowania S. Sp. z o.o. z siedzibą w K., popierające stanowisko Gminy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U z 2019 r., poz. 2325 zm.; zwana dalej p.p.s.a.). Skargę należało uwzględnić, bowiem zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2019 r. nie odpowiadają przepisom prawa. Przedmiotem skargi wywiedzionej do tutejszego Sądu jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2019 r., znak: [...], utrzymująca w mocy decyzję decyzji [...] Wojewódzkiego inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2019 r., znak: [...], nakazująca, w terminie do [...] listopada 2019 r., Gminie K. usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości dotyczących stanu technicznego kładki dla pieszych nad torami kolejowymi linii nr [...] w miejscowości K., zlokalizowanej na działkach o nr ewid. [...], [...] będących własnością [...] Zarządu Dróg Wojewódzkich w K(1). oraz na działce o nr ewid. [...], a także na działce [...], stanowiącej teren zamknięty kolejowy i wykonanie robót polegających na: a. usunięciu luźnych i odspojonych fragmentów otuliny i betonu z dolnej powierzchni prefabrykowanych płyt pomostu i płyt stopni schodowych SCH1 i SCHla, b. podparciu płyt pomostu na całej długości przęseł obiektu przy wykorzystaniu belek podłużnych (stalowych lub drewnianych) opartych na stężeniach poprzecznych dźwigarów i efektywnie stężonych i zabezpieczonych przed przemieszczeniem, c. montażu siatki ochronnej w przestrzeni pomiędzy dźwigarami głównymi zabezpieczającej przestrzeń pod obiektem przed potencjalnym upadkiem odspajających się fragmentów betonu płyt pomostu, d. zamontowaniu siatek stalowych uniemożliwiających dostęp na ciąg schodowy SCH2 z tablicami informującymi o zakazie wstępu w związku z istniejącym zagrożeniem, e. zabezpieczeniu i wygrodzeniu przestrzeni pod wszystkimi biegami schodowymi SCH1, SCH1a i SCH2 celem uniemożliwienia dostępu osób postronnych, f. wykonaniu dodatkowego podparcia skorodowanych belek policzkowych schodów SCH1a po wschodniej stronie obiektu w dolnym biegu w strefie oparcia na schodach betonowych, g. usunięciu górnej części osłon i naprawie skorodowanej dolnej części balustrad w przęsłach P11 i P12, h. wygrodzeniu przestrzeni pod obiektem w pobliżu składowiska materiałów sypkich celem zabezpieczenia przez przypadkowym uderzeniem w obiekt maszyn pracujących w sąsiedztwie obiektu, i. oczyszczenie obiektu z roślinności ograniczającej skrajnię obiektu. Wskazać należy, że postawę materialnoprawną rozstrzygnięć wydanych w niniejszej sprawie stanowi art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3 w związku z art. 61 p.b. Podnieść należy, że zastosowanie art. 66 p.b. związane jest z treścią art. 61 p.b. Zgodnie z nim, "Właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany: 1) utrzymywać i użytkować obiekt zgodnie z zasadami, o których mowa w art. 5 ust. 2; 2) zapewnić, dochowując należytej staranności, bezpieczne użytkowanie obiektu w razie wystąpienia czynników zewnętrznych odziaływujących na obiekt, związanych z działaniem człowieka lub sił natury, takich jak: wyładowania atmosferyczne, wstrząsy sejsmiczne, silne wiatry, intensywne opady atmosferyczne, osuwiska ziemi, zjawiska lodowe na rzekach i morzu oraz jeziorach i zbiornikach wodnych, pożary lub powodzie, w wyniku których następuje uszkodzenie obiektu budowlanego lub bezpośrednie zagrożenie takim uszkodzeniem, mogące spowodować zagrożenie życia lub zdrowia ludzi, bezpieczeństwa mienia lub środowiska. Natomiast, zgodnie z art. 66 ust. 1 p.b. "W przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany: 1) może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska albo 2) jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia lub środowisku, albo 3) jest w nieodpowiednim stanie technicznym, albo 4) powoduje swym wyglądem oszpecenie otoczenia - organ nadzoru budowlanego nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku. Fakt zaistnienia przesłanek obligujących organ nadzoru budowlanego do wydania decyzji w oparciu o art. 66 ust. 1 p.b. musi wynikać z ustaleń poczynionych przez ten organ w przeprowadzonym postępowaniu i następnie znaleźć odpowiednie odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Do wydania decyzji nakazującej doprowadzenie obiektu budowlanego do odpowiedniego stanu nie wystarczy bowiem ogólne stwierdzenie przez organ, że zachodzą przesłanki określone w ust. 1 art. 66. Dlatego też organ nadzoru budowlanego opierając decyzję na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 (tak jak w przedmiotowej sprawie) musi jednoznacznie sprecyzować, jakie nieprawidłowości występują oraz któremu z dóbr wymienionych w pkt 1 zagrażają i dlaczego. Przesłanka ta dotyczy sytuacji, w której obiekt budowlany samym swoim istnieniem powoduje opisane w niniejszym przepisie zagrożenie. Z kolei, przepis art. 66 ust. 1 pkt 3 p.b. (który też zastosowano w sprawie), ma na celu korygowanie stwierdzonych nieprawidłowości w zakresie utrzymania obiektu budowlanego w należytym stanie technicznym odpowiadającym jego funkcjom. Unormowanie to ma bowiem umożliwić bezpieczne użytkowanie obiektu budowlanego zgodne z jego przeznaczeniem i stosuje się go do przypadków zaniedbania obowiązków ze strony właściciela lub zarządcy obiektu budowlanego znajdującego się w złym stanie technicznym. "Nieodpowiedni stan techniczny obiektu budowlanego", o którym mowa w art. 66 ust. 1 pkt 3 powołanej ustawy spowodowany będzie głównie na skutek zużycia technicznego obiektu budowlanego lub nagłych zdarzeń mających miejsce po oddaniu obiektu budowlanego do użytkowania. W związku z powyższym, podstawę rozstrzygnięcia organu podejmowanego na podstawie art. 66 ust. 1 p.b. powinny stanowić ustalenia poczynione w wyniku kontroli obiektu budowlanego, ponadto koniecznym elementem dowodowym jest także ekspertyza stanu technicznego, która winna zawierać ocenę stanu technicznego obiektu oraz będzie określała zakres i sposób usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości (zob. A. Gliniecki (red.), Prawo budowlane. Komentarz, Wydawnictwo Wolters Kluwer, Warszawa 2016 r., str. 859). W niniejszej sprawie nieodpowiedni stan techniczny przedmiotowej kładki dla pieszych nad torami kolejowymi linii nr [...]w miejscowości K., ustalony na podstawie kontroli przeprowadzonej w dniu [...] marca 2015 r. oraz ekspertyzy technicznej przekazanej przez Gminę K. w dniu [...] lipca 2019 r., jak też zakres obowiązków nałożonych przez organy nadzoru budowlanego, jest bezsporny i niekwestionowany przez stronę skarżącą. Natomiast sporna jest kwestia podmiotu zobowiązanego do realizacji obowiązku dotyczącego zabezpieczenia kładki. Wskazać należy, że powołany przepis art. 66 umieszczony jest w Rozdziale 6 ustawy – Prawo budowlane, zatytułowanym "Utrzymanie obiektów budowlanych", gdzie zgodnie z art. 61 właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany utrzymywać i użytkować obiekt zgodnie z zasadami, o których mowa w art. 5 ust. 2. Adresatami więc decyzji są – w zależności od stanu faktycznego sprawy – właściciel, użytkownik wieczysty, zarządca, a w pewnych sytuacjach także inny podmiot, który np. z upoważnienia tych podmiotów sprawuje pieczę nad tym, aby obiekt był utrzymywany i użytkowany właściwie. Adresując decyzję do podmiotu władającego, organ musi mieć na uwadze to, że ma być ona wykonalna. Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 8 września 2000 r. o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego "[...]" (j.t. Dz. U. z 2020, poz. 292 ze zm., dalej jako "ustawa o komercjalizacji [...]"), z dniem wpisu do rejestru handlowego [...] S.A. wstąpiło w prawa i obowiązki [...] SA w zakresie zarządzania liniami kolejowymi, w rozumieniu ustawy, o której mowa w art. 14 ust. 2 pkt 2 (tj. ustawy z dnia 28 marca 2003 o transporcie kolejowym). Z kolei, na podstawie art. 15 ust. 4 ustawy o komercjalizacji [...] S.A. staje się zarządem kolei, w rozumieniu ustawy o transporcie kolejowym. Zgodnie natomiast z art. 15 ust. 4a ustawy o komercjalizacji[...], [...] S.A. zarządza liniami kolejowymi oraz pozostałą infrastrukturą kolejową, określoną w przepisach ustawy o transporcie kolejowym, z wyłączeniem budynków i budowli przeznaczonych do obsługi przewozu osób i rzeczy wraz z zajętymi pod nie gruntami. Przy czym ustawodawca wskazał, że wyłączenie to nie obejmuje budowli położonych na gruntach wchodzących w skład linii kolejowych (ust. 4b). W stanie faktycznym niniejszej sprawy, w ocenie Sądu, kładka dla pieszych stanowi budowlę kolejową stosownie do przepisu § 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 10 września 1998 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle kolejowe i ich usytuowanie. Przepis ten stanowi, że przez budowlę kolejową rozumie się całość techniczno-użytkową wraz z gruntem, na którym jest usytuowana, oraz instalacjami i urządzeniami, służącą do ruchu pojazdów kolejowych, organizacji i sterowania tym ruchem, umożliwiającą dokonywanie przewozów osób lub rzeczy, a w szczególności: drogi szynowe normalnotorowe, szerokotorowe i wąskotorowe, koleje niekonwencjonalne, budowle ziemne, mosty, wiadukty, przepusty, konstrukcje oporowe, rampy, perony, place ładunkowe, skrzyżowania linii kolejowych z drogami publicznymi w jednym poziomie, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, urządzenia zasilania elektrotrakcyjnego, urządzenia zabezpieczenia i sterowania ruchem, urządzenia elektroenergetyki nietrakcyjnej i urządzenia techniczne oraz inne budowle usytuowane na obszarze kolejowym służące do prowadzenia ruchu kolejowego i utrzymania linii kolejowej. Ponadto przedmiotowa kładka usytuowana jest nad linią kolejową nr [...]na działkach o działkach o nr ewid. [...] oraz [...], stanowiących obszar kolejowy. Wobec powyższego przedmiotowa kładka dla pieszych jest budowlą kolejową w ramach nadziemnego przejścia dla pieszych. Jednocześnie jest elementem infrastruktury kolejowej. Wskazać bowiem należy, że zgodnie z art. 4 pkt 2 ustawy o transporcie kolejowym, linia kolejowa oznacza wyznaczoną przez zarządcę infrastruktury drogę kolejową przystosowana do prowadzenia ruchu pociągów. Droga kolejowa tor kolejowy albo tory kolejowe wraz z elementami wymienionymi w pkt 2-12 załącznika nr 1 do ustawy, o ile są z nimi funkcjonalnie połączone, niezależnie od tego, czy zarządza nimi ten sam podmiot (art. 4 ust. 1a ustawy). Przyległy pas gruntu (art. 4 pkt 3 powołanej ustawy) to grunty wzdłuż linii kolejowych, usytuowane po obu ich stronach, przeznaczone do zapewnienia bezpiecznego prowadzenia ruchu kolejowego. Zgodnie z art. 4 pkt 1 wymienionej ustawy infrastruktura kolejowa to elementy określone w załączniku nr 1 do ustawy, tj. następujące elementy, pod warunkiem że tworzą część linii kolejowej, bocznicy kolejowej lub innej drogi kolejowej, lub są przeznaczone do zarządzania nimi, obsługi przewozu osób lub rzeczy, lub ich utrzymania: 1) tory kolejowe, w tym rozjazdy i skrzyżowania torów, wchodzące w ich skład szyny, szyny żłobkowe, kierownice, odbojnice, prowadnice, zwrotnice, krzyżownice i inne elementy rozjazdów, podkłady kolejowe i przytwierdzenia, drobne elementy nawierzchni kolejowej, podsypka w tym tłuczeń i piasek; 2) obrotnice i przesuwnice; 3) podtorze, w szczególności nasypy i przekopy, systemy kanałów i rowów odwadniających, rowy murowane, ściany osłonowe, roślinność posadzona w celu ochrony skarp; 4) obiekty inżynieryjne: mosty, wiadukty, przepusty i inne konstrukcje mostowe, tunele, przejścia nad i pod torami, mury oporowe i umocnienia skarp; 5) nastawnie, urządzenia sterowania ruchem kolejowym, w tym urządzenia zabezpieczające, sygnalizacyjne i łącznościowe na szlaku, w stacjach i stacjach rozrządowych, urządzenia służące do wytwarzania, przetwarzania i dystrybucji prądu elektrycznego do celów sygnalizacji i łączności; budynki, w których takie urządzenia lub instalacje się znajdują; przytorowe urządzenia kontroli bezpiecznej jazdy pociągów i wykrywania stanów awaryjnych w przejeżdżającym taborze; hamulce torowe; urządzenia do ogrzewania rozjazdów; 6) perony wraz z infrastrukturą umożliwiającą dotarcie do nich pasażerom, pieszo lub pojazdem, z drogi publicznej lub dworca kolejowego; 7) rampy towarowe, w tym w terminalach towarowych, wraz z drogami dowozu i odwozu towarów do dróg publicznych; 8) drogi technologiczne i przejścia wzdłuż torów, mury ogradzające, żywopłoty, ogrodzenia, pasy przeciwpożarowe, zasłony odśnieżne; 9) przejazdy kolejowo-drogowe i przejścia w poziomie szyn, w tym urządzenia i systemy służące zapewnieniu bezpieczeństwa ruchu drogowego i pieszego; 10) systemy oświetleniowe do celów ruchu kolejowego i bezpieczeństwa; 11) urządzenia przetwarzania i rozdziału energii elektrycznej na potrzeby zasilania trakcyjnego: podstacje, kable zasilające pomiędzy podstacjami i przewodami jezdnymi, sieć trakcyjna wraz z konstrukcjami wsporczymi, trzecia szyna z konstrukcjami wsporczymi; 12) grunty, oznaczone jako działki ewidencyjne, na których znajdują się elementy wymienione w pkt 1-11. Obszar kolejowy (art. 4 pkt 8) to powierzchnia gruntu określona działkami ewidencyjnymi, na której znajduje się droga kolejowa, budynki, budowle i urządzenia przeznaczone do zarządzania, eksploatacją i utrzymania linii kolejowej oraz przewozu osób, rzeczy. Zarządzanie infrastrukturą kolejową w myśl art. 5 ustawy o transporcie kolejowym polega na utrzymanie infrastruktury kolejowej przez prowadzenie prac mających na celu utrzymanie stanu i zdolności istniejącej infrastruktury kolejowej do bezpiecznego prowadzenia ruchu kolejowego (ust. 1 pkt 2), zarządzaniu nieruchomościami będącymi elementem infrastruktury kolejowej (ust. 1 pkt 3) a także na odnowienie infrastruktury kolejowej (ust. 1 pkt 5). W ramach zapewnienia bezpiecznego przekraczania toru kolejowego przez pojazdy drogowe i pieszych linia kolejowa powinna być wyposażona w przejazdy i przejścia określone przez przepisy szczególne (§ 11 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 10 września 1998 r.). Dodatkowo wskazać należy, że wymienione rozporządzenie w § 48 do kolejowych obiektów inżynieryjnych zalicza również nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych. Zatem, zarządzanie obiektami kolejowymi wchodzącymi w skład infrastruktury kolejowej w rozumieniu wyżej przedstawionych przepisów, w tym zarządzanie w rozumieniu utrzymywania w stanie zapewniającym bezpieczne prowadzenie ruchu kolejowego jak też odnowienia zostało powierzone z mocy prawa przedsiębiorstwu [...] S.A.. W ocenie Sądu zarząd powyższy obejmuje również obowiązek utrzymywania w należytym stanie przedmiotu objętego treścią zaskarżonej decyzji, tj. inżynieryjnego obiektu kolejowego, służącego przejściu publicznemu nad linią kolejową. Powyższy pogląd utrwalony jest w dotychczasowej linii orzeczniczej (vide: wyrok WSA w Warszawie z dnia 12 czerwca 2012 r. sygn. akt VII SA/Wa 267/12, wyrok WSA w Warszawie z dnia 29 stycznia 2019 r. sygn. akt VII SA/Wa 1331/18). W tym miejscu wskazać należy, że podnoszone przez organy poglądy zawarte w orzeczeniach sądów administracyjnych odnoszą się do wiaduktów przebiegających nad liniami kolejowymi, a nie kładek dla pieszych stanowiących nadziemne przejście dla pieszych. W licznych wyrokach sądów administracyjnych wskazano, że wiadukty są drogowymi obiektami inżynierskimi, wobec czego stanowią część drogi, a tym podmiotem odpowiedzialnym za utrzymanie wiaduktu jest zarządca drogi, w ciągu której wiadukt jest położony, nawet jeśli wiadukt przebiega nad linią kolejową (vide: wyrok NSA z dnia 4 października 2012 r. sygn. akt II OSK 1061/11, wyrok WSA w Warszawie z dnia 22 grudnia 2015 r. sygn. akt VII SA/Wa 733/15, cbois). Jednakże, jak już wyżej wskazano w niniejszej sprawie powyższy pogląd nie może mieć zastosowania, gdyż przedmiotem postępowania jest kładka dla pieszych. Ponadto w świetle powyższego organ nieprawidłowo powołał się na art. 28 ust. 2 pkt 1 i 3 czy art. 4 pkt 2 u.d.p., który odnosi się do dróg i wiaduktów. Nie uszło uwadze Sądu że przedmiotowy obiekt zlokalizowanych na działkach o nr ewid. [...] i [...] będących własnością [...] Zarządu Dróg Wojewódzkich w K(1)., a stanowiących pas drogowy dróg wojewódzkich ul. [...] i ul. [...]. Jednakże nie ma racji strona skarżąca, że podmiotem zarządzającym kładką jest podmiot zarządzając drogami (ulicami) które to ulice łączy przedmiotowa kładka, tj. [...] Zarząd Dróg Wojewódzkich w K(1).. Ma rację organ, że kładka w niniejszej sprawie nie jest elementem ul. [...] czy ul. [...], a jej funkcja sprowadza się do bezkolizyjnego przeprowadzenia jedynie ruchu pieszego nad linią kolejową. Jednakże z tego samego powodu, w świetle powyższych zarzutów należy uznać, że zarządcą kładki jest [...] S.A. Dodatkowo Sąd w pełni podziela zarzuty skarżącej, że z akt sprawy nie wynika, żeby zarządca infrastruktury kolejowej przekazał zarządu kładką Gminie K. czy też że doszło do jej sprzedaży na rzecz gminy ani innego rodzaju przeniesienia własności. Fakt posiadania przez Gminę K. książki obiektu oraz protokołów z okresowej kontroli stanu technicznego nie mogą przesądzać o prawnym obowiązku gminy w utrzymaniu kładki dla pieszych. Należy bowiem odróżnić użytkownika obiektu od jego prawnego zarządcy. Pomimo że Gmina K. przez pewien okres władała kładką, dokonując napraw i remontów, to władanie takie nie miało charakteru prawnie usankcjonowanego, a zarządcą obiektu pozostawała [...] S.A. Niesłusznie także organ powołał się na art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o samorządzie gminnym, gdyż kładka nie jest elementem drogi gminnej. Reasumując, w niniejszej sprawie organy nie zastosowały właściwie art. 15 ust. 2, ust. 4, ust. 4a i 4 b ustawy z dnia 8 września 2000 r. o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego "[...]"oraz art. 5 ustawy o transporcie drogowym, a tym samym dokonały naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 61 pkt 1 w zw. z art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3 p.b., błędnie uznając, że adresatem rozstrzygnięć wydanych w sprawie winna być Gmina K.. Rozpoznając ponownie sprawę organy wezmą pod uwagę poczynione wyżej rozważania. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Rozstrzygnięcie w pkt II sentencji wyroku zapadło na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 ww. ustawy.