VII SA/Wa 2668/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz, , Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, Sędzia WSA Jadwiga Smołucha (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 19 lipca 2018 r. sprawy ze skargi [...] na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2017 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji o nakazie rozbiórki oddala skargę Przedmiotem skargi złożonej przez T K (dalej: "skarżący") jest postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: "GINB") z [...] listopada 2017 r. znak: [...] którym GINB działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1257), po rozpatrzeniu zażalenia na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: "[...] WINB") z [...] lipca 2017 r., znak: [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Zaskarżone postanowienie z [...] listopada 2017 r. wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta [...] (dalej: "PINB dla Miasta [...] ") decyzją z [...] lutego 2017 r., nakazał właścicielowi tj. Miastu [...] , reprezentowanemu przez Zarząd Dróg Miejskich w [...] , rozbiórkę wolnostojącego, trwale związanego z gruntem urządzenia reklamowego, zlokalizowanego na nieruchomości przy ul. [...] w [...] (działka nr [...], arkusz nr [...], obręb [...]), wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Po rozpatrzeniu odwołania skarżącego od decyzji organu powiatowego z [...].02.2017 r., [...] WINB decyzją z [...]maja 2017 r., znak: [...], umorzył postępowanie odwoławcze stwierdzając, że skarżący nie ma przymiotu strony. Skarżący pismem z 14 czerwca 2017 r. wniósł o wznowienie postępowania oraz wstrzymanie wykonania decyzji PINB dla Miasta [...] z [...] lutego 2017 r. [...] WINB postanowieniem z [...] lipca 2017 r., znak: [...] wznowił postępowanie zakończone własną decyzją z [...] maja 2017 r. Postanowieniem z [...] lipca 2017 r. [...] WINB odmówił wstrzymania wykonania decyzji PINB dla Miasta [...] z [...] lutego 2017 r., nr [...] , znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki wolnostojącego, trwale związanego z gruntem urządzenia reklamowego, zlokalizowanego na nieruchomości przy ul. [...] w [...] (działka nr [...], arkusz nr [...], obręb [...]), wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Z rozstrzygnięciem [...] WINB nie zgodził się skarżący, który wniósł zażalenie na postanowienie z [...] lipca 2017 r. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia z [...] listopada 2017 r., utrzymującego w mocy postanowienie z [...] lipca 2017 r., GINB powołał się na art. 152 § 1 k.p.a. i wskazał, że wstrzymanie wykonania decyzji w trybie tego przepisu powinno być traktowane jako środek ostateczny, oparty na udokumentowanych i wiarygodnych dowodach. Nieuzasadnione korzystanie z instytucji wstrzymania wykonania decyzji mogłoby stanowić naruszenie zasady ogólnej trwałości decyzji ostatecznej (art. 16 § 1 k.p.a.). Jednakże podejmując rozstrzygnięcie w tym zakresie organ powinien wziąć pod uwagę wszystkie dostępne na tym etapie postępowania okoliczności faktyczne i prawne, przede wszystkim materiał dowodowy zawarty w aktach sprawy zakończonej dotychczasową decyzją i na tej podstawie wstępnie ocenić, czy istnieją podstawy do przyjęcia, że decyzja zostanie uchylona (może zostać uchylona). W postępowaniu dotyczącym wstrzymania wykonania decyzji nie bada się merytorycznie zgodności z prawem decyzji stanowiącej przedmiot postępowania wznowieniowego oraz konieczności ewentualnego jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Należy to bowiem do rozstrzygnięcia kończącego wznowione postępowanie (wyrok NSA z 23.02.2012 r., sygn. akt: II OSK 2353/10). Wstrzymanie wykonania decyzji na żądanie strony jest uwarunkowane wykazaniem okoliczności wskazujących na występowanie prawdopodobieństwa uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. GINB powołał się też na uzasadnienie wyroku NSA z 21.10.2014 r., sygn. akt: II OSK 1931/13, w którym wyrażono pogląd, że posłużenie się w art. 152 § 1 k.p.a. terminem "prawdopodobieństwa" nie można utożsamiać z terminami "udowodnienie" czy "uprawdopodobnienie". Owo zróżnicowanie terminologiczne pozwala na sformułowanie wniosku, że nie ma podstaw do wymagania od organu chociażby uproszczonego dowodzenia o skutku w postaci uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Za wystarczające uznać należy wskazanie przez ten organ na takie możliwości. Powzięcie przez organ takiego przekonania może opierać się na materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 13.01.2016 r., sygn. akt: I OSK 3133/15). GINB, rozpatrując zażalenie miał na uwadze, że wniosek o wznowienie postępowania został złożony na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Wyjaśnił przy tym, że w trakcie postępowania wznowieniowego ustala się czy przyczyna wznowienia rzeczywiście nastąpiła oraz że zadaniem organu jest wyjaśnienie wątpliwości co do legitymacji wnioskodawcy tj. co do tego czy rzeczywiście przysługuje mu status strony w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną. Kwestie te są bowiem przedmiotem ustaleń i oceny w postępowaniu prowadzonym po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania. Natomiast wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania nie przesądza o uchyleniu decyzji ostatecznej, której ono dotyczy, tym samym nie można uznać, że w sytuacji wznowienia postępowania organ automatycznie powinien w sprawie zastosować art. 152 § 1 k.p.a. GINB wskazał także, że zbyt szerokie i nie poparte dostatecznie udokumentowanymi dowodami, wskazującymi na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji, korzystanie z instytucji wstrzymania wykonania decyzji mogłoby naruszyć zasadę ogólnej trwałości decyzji ostatecznych. W ocenie GINB, [...] WINB prawidłowo odmówił wstrzymania wykonania decyzji rozbiórkowej PINB dla Miasta [...] z [...] lutego 2017 r., ponieważ nie stwierdził, aby uprawdopodobnione było, że przesłanka wznowieniowa doprowadzi do uchylenia decyzji. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na postanowienie GINB z [...] listopada 2017 r. skarżący zakwestionował w całości zaskarżone postanowienie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., art. 81 k.p.a., art. 152 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. - poprzez wydanie postanowienia w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonalności decyzji w sytuacji, gdy organ nie przeanalizował zebranego materiału dowodowego rażąco naruszając w treści uzasadnienia decyzji zasadę przekonywania, nie podał przyczyn i nie przedstawił argumentacji przemawiającej za uznaniem, że materiał dowodowy nie uprawdopodabnia wydania decyzji uchylającej lub zmieniającej decyzję, której dotyczy wniosek o wznowienia, w sytuacji, gdy okoliczności sprawy, a w szczególności podnoszone przez skarżącego okoliczności faktyczne i dowody - potwierdzają, że skarżący jest stroną postępowania (co zostało przyznane przez organ administracji poprzez wydanie postanowienia w przedmiocie wznowienia postępowania), a reklama powstała przed 1 stycznia 1995r., zatem mają do niej zastosowanie przepisy poprzedniej ustawy a nie tej na podstawie, której orzekał organ administracji (PINB), w konsekwencji możliwość uchylenia lub zmiany decyzji administracyjnej jest uprawdopodobniona w granicach pewności. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o: - uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz poprzedzającego go postanowienia [...] WINB z [...] lipca 2017 r. i zasądzenie od GINB na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego w kwocie 480 zł oraz opłaty skarbowej w kwocie 17 zł; - ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i zasądzenie od GINB na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego w kwocie 480 zł oraz opłaty skarbowej w kwocie 17 zł. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r. poz.718.), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zadaniem wojewódzkiego sądu administracyjnego jest zbadanie legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia pod względem jego zgodności z prawem, a zatem ustalenie czy organy orzekające w sprawie prawidłowo zinterpretowały i zastosowały przepisy prawa w odniesieniu do właściwie ustalonego stanu faktycznego. Realizując powyższe uprawnienia sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd uznał za prawidłowo ustalony przez organ odwoławczy stan faktyczny zaistniały w sprawie i opisany we wcześniejszej części niniejszego uzasadnienia, w związku z czym sąd przyjął ustalenia stanu faktycznego dokonane w zaskarżonym rozstrzygnięciu GINB z 23 listopada 2017 r. (zob.: uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09). Nie powielając wszystkich ustaleń organu, szczegółowo wymienionych w zaskarżonej decyzji, a które sąd uznaje za prawidłowe, należy zwrócić uwagę, iż art. 152 § 1 k.p.a. nakłada na organ administracji publicznej, właściwy w sprawie wznowienia postępowania, obowiązek wstrzymania wykonania decyzji dotychczasowej, jeżeli zachodzi prawdopodobieństwo uchylenia tej decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Badając zaistnienie przesłanki prawdopodobieństwa organ analizuje cały dostępny mu na tym etapie postępowania materiał dowodowy i w ramach ustalonego na jego podstawie stanu faktycznego wstępnie ocenia czy zachodzą okoliczności przekonujące do przyjęcia, że decyzja zostanie uchylona. W rozpoznawanej sprawie organy dokonały prawidłowej oceny zgormadzonego materiału dowodowego pod kątem możliwości wyeliminowania decyzji ostatecznej we wznowionym postępowaniu. Analiza treści wniosku o wznowienie postępowania i dołączonych do niego dowodów z dokumentów oraz analiza uzasadnienia dotychczasowej decyzji ostatecznej z [...] lutego 2017 r. w pełni potwierdza konkluzję organu zarówno pierwszej I jak i II instancji, że skarżący nie podał we wniosku o wznowienie żadnych nowych okoliczności, które nie byłyby znane już wcześniej organowi orzekającemu. Z uzasadnienia decyzji z [...] lutego 2017 r. wynika też, że dołączone do wniosku dokumenty były już przedmiotem oceny organu, który wydał tę decyzję, w szczególności na okoliczność ustalenia okresu wybudowania spornego nośnika reklamowego, uzasadniającego zastosowanie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane a nie ustawy z dnia 27 października 1974 r. Prawo budowlane. Skarżący nie przytoczył żadnych nowych i wiarygodnych okoliczności, które mogłyby skutecznie podważyć prawidłowość tej oceny. Reasumując uznać należy, że nie doszło do naruszeń przepisów wymienionych w skardze, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia. Organ odwoławczy podjął wszystkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia sprawy i dysponował materiałem wystarczającym do podjęcia rozstrzygnięcia. Sąd nie dopatrzył się również naruszeń przepisów prawa procesowego, które miałyby wpływ na wynik sprawy. Wydane w sprawie rozstrzygnięcia zawierają wszelkie określone prawem elementy. Organy w sposób wystarczający wyjaśniły również motywy zaskarżonych rozstrzygnięć, a ich uzasadnienia spełniają wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. Mając powyższe na uwadze sąd uznał, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu i działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.