VII SA/Wa 2669/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Monika Kramek, Sędziowie sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik, sędzia WSA Tomasz Stawecki (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 28 kwietnia 2020 r. sprawy ze skargi M.P. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2019 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności oddala skargę 1. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "GINB") postanowieniem z [...] września 2019 r., znak: [...], po rozpatrzeniu wniosku M.P. (dalej: "skarżąca") o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy własne postanowienie z [...] sierpnia 2019 r. o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z [...] marca 2016 r. Zaskarżone postanowienie zapadło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. 2. W marcu 2009 r. doszło do zawalenia się środkowej części zabytkowej (nieużytkowanej) oficyny wschodniej kamienicy przy ul. [...], przylegającej do budynku (lewej oficyny) przy ul. [...] w R. W wyniku zawalenia się przedmiotowej oficyny powstały znaczne zniszczenia ścian działowych oraz stropów, a także kominów powyżej dachu oficyny przy ul. [...]. Decyzjami nr [...] z [...] października 2009 r. oraz nr [...] z [...] lipca 2010 r. powiatowy organ nadzoru budowlanego dwukrotnie nakładał na współwłaścicieli nieruchomości przy ul. [...] obowiązki obejmujące usunięcie nieprawidłowości stwierdzone w przedmiotowym budynku. Decyzje te były kontrolowane przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, który uchylał rozstrzygnięcia organu powiatowego i samodzielnie orzekał co do istoty sprawy. Wyrokami z 3 grudnia 2010 r., sygn. akt VIII SA/Wa 85/10 oraz z 12 maja 2011 r., sygn. akt VIII SA/Wa 20/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylał jednak decyzje organów nadzoru budowlanego obu instancji. Sąd uznał między innymi, że ustalenia faktyczne organów nadzoru budowlanego budziły istotne wątpliwości, a jednocześnie nakazy wykonania określonych robót budowlanych nie był dostatecznie precyzyjnie sformułowane w kwestionowanych decyzjach. Zgodnie ze wskazaniami Sądu, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] (dalej: "PINB") prowadził postępowanie w sprawie stanu technicznego budynku ustalając dalsze okoliczności sprawy. M.in. w dniu 23 stycznia 2012 r. stwierdzono, że oprócz ścian i części stropów w budynku przy ul. [...] w R. uległy uszkodzeniu dwa kominy, z których jeden został całkowicie rozebrany. Uzyskane przez organ wstępne opinie techniczne z lat 2009-2010 nie pozwoliły jednak na precyzyjne ustalenie sposobów usunięcia uszkodzeń będących wynikiem katastrofy budowlanej. W związku z tym PINB zobowiązał dwoje współwłaścicieli nieruchomości przy ul. [...] oraz sześć osób fizycznych, będących właścicielami nieruchomości przy ul. [...], w tym skarżącą, do przygotowania i przedstawienia organowi ekspertyzy dotyczącej stanu technicznego budynku. Wcześniejsze ustalenia wskazywały bowiem, że bezpieczeństwo obiektu jest zagrożone. Po zapoznaniu się z ekspertyzą z października 2015 r. PINB decyzją nr [...] z [...] stycznia 2016 r. nakazał współwłaścicielom nieruchomości przy ul. [...] oraz współwłaścicielom nieruchomości przy ul. [...], w tym skarżącej, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości w użytkowanym budynku mieszkalno-usługowym (lewej oficynie), a mianowicie wykonanie izolacji odkrytej ściany wspólnej (od strony ul. [...]) na wysokością ścian piwnic przy ul. [...], oraz odprowadzenie wód opadowych od wspólnej ściany w kierunku zachodnim, a także wykonanie naprawy odcinka ściany środkowej wspólnej od strony oficyny przy ul. [...], poprzez wypełnienie powstałych gniazd w murze, odtworzenie zniszczonych odcinków ściany strychowej wspólnej, tymczasowe ocieplenie odkrytej podłużnej ściany środkowej (do czasu docelowej odbudowy oficyny. Roboty miały być wykonane w terminie do 30 czerwca 2016 r. W toku postępowania odwoławczego [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "[...] WINB") decyzją nr [...] z [...] marca 2016 r. utrzymał w mocy decyzję PINB z [...] stycznia 2016 r. Decyzja [...] WINB z [...] marca 2016 r. była kontrolowana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Wyrokiem z 8 lutego 2017 r. wydanym w sprawie o sygn. akt VIII SA/Wa 366/16, Sąd oddalił skargę M.P. na decyzję [...] WINB nr [...] z [...] marca 2016 r. Sąd stwierdził, że decyzja organu nadzoru budowlanego, której podstawę stanowił art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane została wydana prawidłowo i została skierowana do właściwych adresatów. Niezasadne były także zarzuty naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w sprawie prowadzonej pod sygn. akt VIII SA/Wa 366/16 został zaskarżony skargą kasacyjną wniesioną przez skarżącą do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2018 r. skargi kasacyjnej M.P., NSA wyrokiem w sprawie o sygn. akt II OSK 1152/17 oddalił skargę kasacyjną. Tym samym wyrok sądu pierwszej instancji stał się prawomocny. 3. Pismem z 4 czerwca 2019 r. skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji PINB nr [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. nakazującej właścicielom nieruchomości przy ul. [...] oraz współwłaścicielom nieruchomości przy ul. [...], w tym skarżącej, usunięcie nieprawidłowości występujących w użytkowanym budynku mieszkalno-usługowym przy ul. [...] w R., utrzymanej w mocy decyzją [...] WINB nr [...] z [...] marca 2016 r. Zakres nakazanych robót budowlanych wynikał z decyzji PINB nr [...]. Wniosek skarżącej wskazywał art. 156 § 1 ust. 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazała, że przed wydaniem decyzji z [...] stycznia 2016 r. zachodziła konieczność uzyskania przez organ pierwszej instancji stanowiska konserwatora zabytków. 4. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z [...] sierpnia 2019 r., znak [...] odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji [...] WINB nr [...] z [...] marca 2016 r. utrzymującej w mocy decyzję PINB nr [...] z [...] stycznia 2016 r. Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane na podstawie art. 61a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.; dalej: "k.p.a."). GINB rozpatrując wniosek skarżącej stwierdził, że niezbędna jest modyfikacja przedmiotu kontroli w postępowaniu nadzwyczajnym. Jeśli postępowanie administracyjne zostało zakończone wydaniem decyzji organu odwoławczego, to decyzja w sprawie stwierdzenia nieważności nie może dotyczyć jedynie decyzji organu stopnia podstawowego (pierwszej instancji), ale przede wszystkim rozstrzygnięcia wydanego w postępowaniu odwoławczym. Odnosząc się do istoty wniosku skarżącej, organ wskazał, że w rozpatrywanej sprawie brak jest podstaw do wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji [...] WINB. Wynika to bowiem z faktu prawomocności wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 8 lutego 2017 r., sygn. akt VIII SA/Wa 366/16. Wydanie wskazanego wyroku sprawia, że zgodnie z art. 61a § 1 k.p.a. organ administracji ma obowiązek odmowy wszczęcia postępowania między innymi, jeśli żądanie wszczęcia postępowania z uzasadnionych przyczyn nie może być uwzględnione. Zatem po wydaniu przez sąd administracyjny wyroku oddalającego skargę na decyzję, niedopuszczalne jest prowadzenie przez organy administracji publicznej postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności tego rozstrzygnięcia. 5. Pismem z 14 sierpnia 2019 r. skarżąca w ustawowym terminie złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej postanowieniem GINB z [...] sierpnia 2019 r. (znak [...]). W uzasadnieniu skarżąca powtórzyła argumenty zawarte we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji, wskazując, że odmowa wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji jest nieuzasadniona. Zdaniem skarżącej w przedmiotowej sprawie wydana decyzja obciążona była istotną wadą prawną i dlatego odmowę wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji należy uznać za nieuzasadnioną. 6. Po rozpatrzeniu wniosku skarżącej o ponowne rozpatrzenie sprawy, GINB postanowieniem z [...] września 2019 r. utrzymał w mocy własne postanowienie z [...] sierpnia 2019 r. Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 k.p.a. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia GINB stwierdził, że organ administracyjny nie może wszcząć postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, której zgodność z prawem została potwierdzona w wyroku sądu administracyjnego. Organ podkreślił, że wyrok sądu oddalający skargę zostaje bowiem wydany po stwierdzeniu, że zaskarżony akt nie ma wad prawnych uzasadniających jego uchylenie albo stwierdzenie jego nieważności. Sąd administracyjny oddalając skargę bada nie tylko zarzuty przedstawione przez stronę w skardze, ale niezależnie od nich bada wszystkie inne okoliczności sprawy, dokonując oceny zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z przepisami prawa materialnego, jak również prawidłowości przyjętej przez organ procedury. Sąd z urzędu powinien ustalić, czy występują okoliczności uzasadniające stwierdzenie nieważności w myśl art. 156 § 1 k.p.a. GINB podkreślił, że we wnioskach z 4 czerwca 2019 r. i z 14 sierpnia 2019 r. skarżąca nie wskazała nowych istotnych okoliczności w sprawie pozostających poza oceną sądu, który 8 lutego 2017 r. zweryfikował przedmiotową decyzję [...] WINB, a pośrednio rozstrzygnięcie PINB, nie tylko pod kątem ich zgodności z przepisami prawa materialnego, ale również pod względem prawidłowości zastosowanej przez organ procedury. W związku z powyższym GINB utrzymał w mocy własne postanowienie z [...] sierpnia 2019 r. 7. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem skarżąca pismem z 17 października 2019 r. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie w całości postanowienia GINB z [...] września 2019 r. Skarżąca wniosła również o zwrot kosztów postępowania. Zdaniem skarżącej zarzut braku wskazania nowych istotnych okoliczności w sprawie, pozostających poza oceną sądu, który kontrolował decyzję [...] WINB jest nieuzasadniony. Skarżąca twierdziła, że kluczową wadą spornej decyzji było to, że organ administracji, który ją wydał, nie uzyskał wcześniej stanowiska konserwatora zabytków. Tym samym organ nie spełnił ustawowego warunku wydania decyzji. Skarżąca powołała też orzeczenia sądów administracyjnych, które wyrażały zasady prawne powoływane przez skarżącą. 8. Odpowiadając w dniu 25 listopada 2019 r. na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego pismem znak: [...] podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Organ stwierdził, że przedmiotowa sprawa została rozstrzygnięta po wnikliwej i rzeczowej analizie akt, a przesłanki podjęcia zaskarżonego rozstrzygnięcia zostały wyczerpująco przedstawione w jego uzasadnieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem. 9. Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) zadanie Sądu jest ściśle określone: Sąd ma dokonać kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego pod względem zgodności z prawem, czyli prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. W związku z tym, Sąd ma obowiązek wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny jeśli stwierdzi, że w danej sprawie niewątpliwie doszło do naruszenia przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Nakazuje to art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."). Sąd ma też obowiązek stwierdzić nieważność decyzji lub postanowienia, jeśli akt taki jest dotknięty którąkolwiek z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Natomiast w przypadku niestwierdzenia wskazanych postaci naruszenia prawa przez organ administracji, skarga podlega oddaleniu. Inaczej mówiąc, jeśli zaskarżony akt (decyzja lub postanowienie) jest zgodny z prawem, uchylenie go przez sąd jest niedopuszczalne. 10. W rozpatrywanej sprawie po szczegółowym zapoznaniu się przez Sąd z aktami sprawy, Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego jest zgodne z prawem. Postanowienie to zostało bowiem wydane na podstawie art. 61a k.p.a. Przepis ten wyraźnie stwierdza, że jeśli skierowane do organu żądanie wszczęcia postępowania administracyjnego zostało wniesione przez osobę, która nie jest stroną lub jeśli z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, wówczas organ administracji publicznej ma obowiązek wydać postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. W sprawie kontrolowanej niniejszym przez Sąd nie było wątpliwości, że skarżąca ma interes prawny w postępowaniu dotyczącym nałożenia na nią określonych obowiązków przewidzianych przez ustawę Prawo budowlane. Nie mogło zatem być wątpliwości, że skarżąca miała przymiot strony inicjującej postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Przesłanką, która zadecydowała o treści rozstrzygnięć GINB zarówno z 7 sierpnia 2019 r., jak i z 17 września 2019 r. (zaskarżone postanowienie), była okoliczność wystąpienia w sprawie "innych uzasadnionych przyczyn", z powodu których postępowanie nie mogło być wszczęte. Rozstrzygającą przyczyną, stanowiącą barierę prawną dla wszczęcia postępowania w sprawie nieważności decyzji [...] WINB był fakt, że kwestionowana przez skarżącą decyzja organu nadzoru budowalnego została już wcześniej skontrolowana przez właściwy sąd administracyjny. Co więcej, wynikiem sądowej kontroli decyzji administracyjnej był wyrok z 8 lutego 2017 r. wydany w sprawie ze skargi samej skarżącej (sygn. akt VIII SA/Wa 366/16). Wyrokiem tym Sąd oddalił skargę skarżącej. Sąd orzekający w 2017 r. uznał, że skarga nie mogła być uwzględniona, gdyż kwestionowana decyzja [...] WINB z [...] marca 2016 r.: (1) nie naruszała prawa materialnego w taki sposób, który miałby wpływ na wynik sprawy; (2) nie powodowała naruszenia prawa, które dawałoby podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 145 § 1 k.p.a.; a także (3) nie naruszała przepisów postępowania, w sposób który mógłby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W powołanym wyroku w sprawie o sygn. akt VIII SA/Wa 366/16 Sąd uznał więc, że prawidłowo organy nadzoru budowlanego zastosowały art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy Prawo budowlane, gdyż z wcześniejszej ekspertyzy technicznej z 2015 r. wynikało wyraźnie, że obiekt budowlany położony w R. przy ul. [...] oraz ul. [...] może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bądź bezpieczeństwu mienia, a także jest w nieodpowiednim stanie technicznym. Sąd orzekający w 2017 r. uznał również, że w badanej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, w tym art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. Należy jednocześnie pamiętać, że naruszenie przepisów postępowania może skutkować uchyleniem przez Sąd decyzji administracyjnej tylko wówczas, jeśli takie naruszenie może mieć istotny wpływ na wynik sprawy. "Istotny" to znaczy decydujący, rozstrzygający. Sąd w 2017 r. nie stwierdził również, aby w postępowaniu administracyjnym, które kontrolował doszło do naruszenia przepisów uzasadniających wznowienie postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 § 1 k.p.a. Nie można było bowiem zarzucić organowi, że dowody, na podstawie których wydano decyzję okazały się fałszywe, że decyzja została wydana w wyniku przestępstwa albo że została wydana przez pracownika podlegającego wyłączeniu stosownie do przepisów k.p.a., albo że strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu itd. W omawianej sprawie prowadzonej pod sygnaturą akt VIII SA/Wa 366/16, Sąd nie stwierdził również, aby decyzja organu nadzoru budowlanego została wydana bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu (art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a.). Z akt sprawy nie budziło bowiem wątpliwości, że właściwy wojewódzki konserwator zabytków był w pełni poinformowany o stanie technicznym budynku położonego przy ul. [...] oraz [...] w R. Co więcej, podkreślano, że [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków decyzją z [...] września 2011 r. nakazał współwłaścicielom nieruchomości wykonanie robót budowlanych przy "wspólnej ścianie" budynku oznaczonego adresem ul. [...]. Kwestionowana przez skarżącą decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] nr [...] z [...] stycznia 2016 r. nie mogła pozostawać w kolizji z rozstrzygnięciem konserwatora zabytków, gdyż dotyczyła wykonania bardzo konkretnych robót (wzmocnienie konstrukcji dachu i pokrycia dachowego, belek stropowych i konstrukcji schodów). Kwestionowana decyzja PINB, utrzymana później przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, została wydana na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy Prawo budowlane, a więc uzasadniona była powstaniem zagrożenia dla życia i zdrowia ludzi, a także dla bezpieczeństwa mienia użytkowników obiektu budowlanego. Decyzja PINB była również przekazana do wiadomości Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków [...] (patrz k. 92-94 akt admin. PINB, teczka II [ściana wspólna]). Dodatkowo wreszcie, w sentencji decyzji PINB wyraźnie wskazano, że nakazane roboty budowlane miały być wykonane "w uzgodnieniu z wojewódzki konserwatorem zabytków". Nie ma zatem najmniejszej podstawy do twierdzenia, że wydana przez [...] WINB decyzja utrzymująca w mocy decyzję PINB obarczona jest wadą braku uzgodnienia z właściwym konserwatorem zabytków. 11. Przedstawione powyżej ustalenia dotyczące treści decyzji wydanych przez organu nadzoru budowlanego raz ocenione w wyroku Sądu z 8 lutego 2017 r., sygn. akt VIII SA/Wa 366/16, nie były szczegółowo omawiane w postanowieniach Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] września 2019 r., ani z [...] sierpnia 2017 r., gdyż nie było takiej potrzeby, a ściśle rzecz biorąc nie było to nawet dopuszczalne prawnie. W zaskarżonym do niniejszego Sądu postanowieniu GINB organ nie badał faktycznych okoliczności sprawy odnoszących się do zakresu oraz podstaw prawnych nakazanych robót budowlanych. Jak wskazano wyżej, kwestie te zostały szczegółowo zbadane i ocenione w wyroku Sądu z 8 lutego 2017 r. Wyrokiem tym organ administracji jest związany. Zgodnie bowiem z art. 170 p.p.s.a. prawomocne orzeczenia sądów wiążą nie tylko strony i sąd, który je wydał, ale również inne sądy i inne organy państwowe (podkreślenie WSA). Oznacza to, że GINB rozpatrując dopuszczalność wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji, którą wydał [...] WINB, nie miał prawa badać legalność tej decyzji. Skoro bowiem organ administracji jest związany wyrokiem sądu, to nie może rozstrzygać o ważności decyzji ocenionej przez sąd. Należy przy tym powtórnie stwierdzić, że wyrok Sądu z 8 lutego 2017 r. sygn. akt VIII SA/Wa 366/16 został wydany w wyniku skargi złożonej przez skarżącą i że Sąd tę skargę oddalił. Wyrok Sądu miał więc charakter rozstrzygnięcia merytorycznego (co do istoty sprawy), a nie tylko rozstrzygnięcia procesowego, np. odrzucenia skargi. Co więcej, omawiany wyrok z 8 lutego 2017 r. został zaskarżony skargą kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. NSA wyrokiem z dnia 11 stycznia 2018 r. sygn. akt II OSK 1152/17 oddalił skargę kasacyjną. Wyrok sądu pierwszej instancji stał się więc prawomocny. W tym stanie rzeczy Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego miał obowiązek zastosować art. 61a § 1 k.p.a., ponieważ postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji [...] WINB z uzasadnionych powodów nie mogło być wszczęte. Dlatego też sentencja postanowienia wydanego przez GINB [...] sierpnia 2019 r. brzmiała odmawiam wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora nadzoru Budowlanego nr [...] z [...] marca 2016 r. Konsekwentnie, postanowieniem z [...] września 2019 r. GINB utrzymał w mocy własne postanowienie z [...] sierpnia 2019 r. 12. Odnosząc się do zarzutów podnoszonych w skardze przez skarżącą należy również uznać za w pełni uzasadnione stanowisko GINB w kwestii nowych okoliczności, które mogłyby być podniesione przez skarżącą. Organ administracji uznał, że skarżąca nie wskazała takich nowych okoliczności, które nakazywałyby ponowną ocenę kwestionowanej decyzji [...] WINB. Można byłoby bowiem twierdzić, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekając w dniu 8 lutego 2017 r. nie wziął pod uwagę określonego istotnego faktu, gdyż taki fakt był mu nieznany. Ujawnienie takiego faktu pozwalałoby organowi administracji na ponowną ocenę kwestionowanej decyzji [...] WINB. Ze skargi skarżącej wynik wszak, że żadna nowa okoliczność dotycząca nakazu robót budowlanych skierowanego do współwłaścicieli uszkodzonego budynku i zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzi bądź dla bezpieczeństwa mienia, nie pojawiła się w sprawie. Skarżąca wytrwale podnosi zarzut braku uzgodnienia kwestionowanej decyzji powiatowego organu nadzoru budowlanego z właściwym konserwatorem zabytków. Ta okoliczność była jednak od samego początku znana zarówno organom administracji, jak i wszystkim stronom postępowania. Właśnie z tego względu Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę w punkcie 10. niniejszego uzasadnienia wyraźnie wskazał, że zasady współpracy organów nadzoru budowlanego i konserwatora zabytków były zgodnie z prawem od samego początku znane wszystkim uczestnikom postępowania, a także uwzględniane przez orany nadzoru budowlanego i przez Sąd. Gdyby więc rzeczywiście w sprawie zakończonej decyzją [...] WINB z [...] marca 2016 r. doszło do naruszenia przepisów o ochronie zabytków, wówczas zarówno [...] WINB, jak i Sąd orzekający w dniu 8 lutego 2017 r. miałyby obowiązek do tej okoliczności się odnieść. Sąd jednak zbadał tę okoliczność w 2017 r. i wyraził swoje stanowisko. W tym stanie rzeczy zarzut skarżącej, że decyzja PINB z [...] stycznia 2016 r. jest niezgodna z prawem bowiem pomija obowiązek uzgodnienia jej z konserwatorem zabytków należy uznać za całkowicie niezasadny. Wyjaśniając stanowisko Sądu wyrażone w wyroku z 8 lutego 2017 r. należy również podkreślić, co wyraził GINB we własnych rozstrzygnięciach, ale co może być nieoczywiste dla skarżącej, że Sąd rozpatrujący sprawę ze skargi obywatela na określony akt administracji (np. decyzję) ma obowiązek z urzędu badać nie tylko taki akt ze względu na ewentualne zarzuty naruszenia prawa sformułowane w skardze, ale również, czy w kontrolowanej sprawie nie doszło do naruszenia prawa, które w świetle art. 156 § 1 k.p.a. prowadziłoby do stwierdzenia nieważności. Nie można zatem podejrzewać, że tak istotna kwestia jak uzgodnienie decyzji organów nadzoru budowlanego z konserwatorem zabytków była pominięta przez Sąd w 2017 r. 13. Biorąc pod uwagę przedstawioną analizę przepisów prawa znajdujących zastosowanie w rozpatrywanej sprawie, zasady rozumowania prawniczego i okoliczności faktyczne istotne w sprawie, Sąd w pełni podzielił stanowisko organu, który wydał zaskarżone postanowienie. Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie jest prawidłowe, a skarga niezasadna. Mając na względzie powyższe ustalenia, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 151 powołanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.