VII SA/Wa 2680/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Janeczko, Sędziowie sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, sędzia WSA Andrzej Siwek (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 26 kwietnia 2022 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2021 r. znak [...] w przedmiocie wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu oddala skargę Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] listopada 2021 r. znak .. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej: "SKO w [...]", "SKO", "organ odwoławczy" "organ II instancji"), działając na podstawie art. 123 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r. poz. 735 ze zm., dalej jako k.p.a..), w zw. z art. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2018 r., poz. 570 ze zm.), po rozpatrzeniu zażalenia [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...], na postanowienie Prezydenta [...] (dalej jako "organ I instancji", "Prezydent") z dnia [...] sierpnia 2021 r., nr [...] odmawiające wydania zaświadczenia w sprawie samodzielności lokalu nr [...], położonego w [...] w budynku przy ul. [...] - utrzymało w mocy postanowienie I instancji . Postanowienie wydane zostało w następującym stanie faktycznym i prawnym: Wnioskiem z dnia 28 lipca 2021 r. [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej jako "wnioskodawca", "skarżącą, "skarżąca spółka, "strona skarżąca") zwróciła się o wydanie zaświadczenia w sprawie samodzielności lokalu nr [...], położonego w [...] w budynku przy ul. [...]. We wniosku wskazano, że lokal nr [...] (w ewidencji określany jako strych) dotychczas był pomieszczeniem przynależnym do lokalu nr [...]w wyniku zgłoszenia zmiany użytkowania z dnia 12 sierpnia 2019 r. został przekształcony z powierzchni nieużytkowej na "działalność gospodarczą nie związaną z pobytem ludzi powyżej 2 godzin dziennie (serwerownia komputerowa)". Lokal ten obejmuje swoją powierzchnią całą kondygnację. Wewnątrz lokalu znajduje się klatka schodowa. Wejście na klatkę stanowią zamykane drzwi. Do wniosku skarżąca spółka załączyła rzut poddasza w skali 1: 50. Prezydent [...] postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...], na podstawie art. 219 k.p.a. oraz art. 2 ust 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz.U. z 2021 r. poz. 1048 tj.) odmówił wydania zaświadczenia o treści żądanej przez wnioskodawcę, tj. stwierdzającego samodzielność lokalu niemieszkalnego nr [...] (strych) w nieruchomości przy ul. [...] w dzielnicy [...]. W uzasadnieniu wskazał, że z dokumentów będących w dyspozycji organu nie wynika, aby pomieszczenie nr [...] stanowiło samodzielny lokal w rozumieniu ustawy o własności lokali. Jest to część składowa lokalu mieszkalnego nr [...] i jako taka nie może stanowić samodzielnego lokalu. Od powyższego postanowienia, zażalenie wniosła skarżąca spółka. Wskazała, że przedmiotem wniosku jest lokal niemieszkalny, przekształcony na serwerownie komputerową. Zostało dokonane stosowne zgłoszenie. Prezydent [...] zaświadczeniem z dnia [...] lipca 2021 r. nr [...] zaświadczył, że zamiar zmiany sposobu użytkowania części budynku przy ul. [...] w dzielnicy [...] jest podstawą do realizacji przedmiotowego zamierzenia inwestora. Zdaniem skarżącej załączony do wniosku rysunek sporządzony przez uprawnionego architekta potwierdza, że: 1. lokal numer [...] jest odrębny od lokalu [...] i nie przylega do lokalu [...], fakt, że formalnie jest to lokal przynależny do lokalu numer [...] nie stanowi przeszkody w uznaniu jego samodzielności. 2. lokal numer [...] zajmuje całą kondygnację strychu - jest więc wydzielony ścianami w obrębie budynku. 3. lokal numer [...] posiada odrębne niezależne wejście bezpośrednio z klatki schodowej oddzielone od reszty budynku zamykanymi drzwiami. 4. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę zmiany sposobu użytkowania lokalu [...] (jako lokalu przynależnego do lokalu numer [...] - mieszkalnego) nakazał wojewodzie zbadanie dopuszczalności takiego przekształcenia. W swojej decyzji Wojewoda w pełni potwierdził możliwość przekształcenia pomieszczenia przynależnego do lokalu mieszkalnego w niezależne o tego lokalu pomieszczenie o przeznaczeniu niemieszkalnym i i nakazał prezydentowi [...] przyjęcie zgłoszenia w tym zakresie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z dnia [...] listopada 2021 r. znak [...], utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta [...] nr [...] z [...] sierpnia 2021 r., odmawiające wydania zaświadczenia w sprawie samodzielności lokalu nr [...], położonego w [...] w budynku przy ul. [...]. SKO w [...] wskazało, że po analizie dokumentów znajdujących się w aktach sprawy uznało, ze odmowa wydania zaświadczenia była uzasadniona. Z załączonego do wniosku rzutu poddasza nie wynika, aby było ono wydzielone z lokalu nr [...]. Na rzucie nie ma naniesionych obrysów ścian oddzielających klatkę schodową od poddasza, co koresponduje z informacją przedstawioną we wniosku o wydanie zaświadczenia, że "wewnątrz lokalu znajduje się klatka schodowa". Skoro klatka schodowa znajduje się wewnątrz lokalu, to należy przyjąć, że stanowi ona wewnętrzną komunikację pomiędzy lokalem nr [...] a przynależnym do niego lokalem nr [...]. Strona nie przedstawiła żadnych innych dokumentów potwierdzających swoje twierdzenia, w aktach brak jest m.in. rzutu lokalu nr [...], a także przekroju przez klatkę schodową, które mogłyby ewentualnie wskazać na słuszność stanowiska skarżącej spółki. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem skarżąca [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, nakazanie organowi I instancji wydanie zaświadczenia o żądanej treści oraz zwrot kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła błędne ustalenia stanu faktycznego oraz ignorowanie posiadanych przez organ I instancji dokumentów. W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że z zupełnie niezrozumiałych powodów organy obydwu instancji doszukiwały się powiązań pomiędzy lokalem [...] a nowopowstałym lokalem [...]. Lokal nr [...] znajduje się na I piętrze budynku przy ul. [...] (druga kondygnacja), nowopowstały lokal nr [...] znajduje się na II piętrze - poddaszu (trzecia kondygnacja). Jest rzeczą oczywistą, że skoro obydwa lokale znajdują się na dwóch różnych kondygnacjach, to nie są ze sobą połączone czy powiązane. Skarżąca zaznaczyła, że zgodnie z zatwierdzonym pozwoleniem na budowę lokal numer [...] znajduje się na I piętrze, natomiast wejście o tego lokalu znajduje się na końcu korytarza na tym piętrzę. Lokal nr [...] znajduje się na II piętrze (poddaszu) i wejście o tego lokalu znajduje się bezpośrednio na klatce schodowej. Odległość pomiędzy wejściami do lokalu [...] i [...] wynosi około 6 m. Oba lokale posiadają odrębne drzwi i nie są przyległe. Lokal nr [...] znajduje się na innej kondygnacji niż lokal [...]. Schody znajdujące się wewnątrz lokalu [...] nie są schodami pomiędzy lokalami nr [...] a nr [...]. W ocenie skarżącej, całe poddasze - trzecia kondygnacja budynku to lokai [...]. Nie ulega więc wątpliwości, że jest oddzielone ścianami od pozostałych lokali w budynku, w tym w szczególności od lokalu [...]. Z zatwierdzonego i zrealizowanego projektu budowlanego jednoznacznie wynika, że wejście do lokalu nr [...] znajduje się na l piętrz, bezpośrednio z klatki schodowej, a wejście do lokalu nr [...] stanowią drzwi. Klatka schodowa z I piętra na poddasze jest trwale wydzielona z reszty budynku ścianami i przynależy do poddasza - lokalu nr [...]. Skarżąca spółka w skardze zawarła rysunek pt. "Rzut piętra budynku – I kondygnacji (rysunek pochodzi z zatwierdzonego projektu budowlanego)" W odpowiedzi na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] podtrzymało dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U z 2022 r. poz. 329 ze zm.; zwana dalej p.p.s.a.). W ocenie Sądu analizowane pod tym kątem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2021 r. znak [...], utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta [...] Prezydenta [...] z dnia [...] sierpnia 2021 r., nr [...] odmawiające wydania zaświadczenia w sprawie samodzielności lokalu niemieszkalnego (strych) nr [...], położonego w [...] w budynku przy ul. [...]. Wskazać należy, że wydawanie zaświadczeń przez organy administracji uregulowane zostało w dziale VII Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z treścią art. 217 k.p.a. organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie, jeżeli: urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa (§ 2 pkt 1) lub osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego (§ 2 pkt 2). Natomiast stosownie do art. 218 k.p.a. w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a., organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie tylko wówczas, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. A contrario, z powyższego wynika, że jeżeli potwierdzenie faktów albo stanu prawnego nie wynika z wiedzy organu, w szczególności z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu, wówczas organ - korzystając z dyspozycji art. 218 § 2 k.p.a. - może przeprowadzić, ale wyłącznie w koniecznym zakresie, postępowanie wyjaśniające. Zakres postępowania wyjaśniającego, prowadzonego przed wydaniem zaświadczenia, jest w konsekwencji takiej konstrukcji ograniczony do analizy posiadanej dokumentacji oraz danych zgromadzonych w ww. zasobach i oceny możliwości ich przeniesienia do treści zaświadczenia. Nie jest natomiast dopuszczalne dokonywanie w tym trybie ustaleń faktycznych i ocen prawnych niewynikających wprost z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu (v. wyrok NSA z 23 kwietnia 2020 r. sygn. akt II OSK 1223/19). Z uwagi na "naturę" zaświadczenia w orzecznictwie sądowoadministracyjnym zwraca się też uwagę, że jeżeli problematyka, której dotyczy zaświadczenie jest sporna, wydanie zaświadczenia zgodnie z żądaniem strony nie jest możliwe. Zaświadczenie nie może rozstrzygać bowiem czegokolwiek, żadnych kwestii spornych. To, co ma potwierdzać, musi być zatem oczywiste, wynikające w sposób bezsporny z tych dokumentów (v. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 21 listopada 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 1385/11;; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 22 czerwca 2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 292/06). Kierując się powyższym Sąd zauważa, że zarówno zaskarżone postanowienie SKO, jak i poprzedzające je postanowienie Prezydenta [...], zostało wydane w stanie prawnym ustalonym ustawą z dnia 5 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o własności lokali, która weszła w życie 23 sierpnia 2018 r. Zgodnie z art. 1 pkt. 1 wskazanej ustawy, do art. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali wprowadzono nowy ust. 1a, w brzmieniu: "Ustanowienie odrębnej własności samodzielnego lokalu następuje zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo treścią decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz zgodnie z pozwoleniem na budowę albo skutecznie dokonanym zgłoszeniem, i zgodnie z pozwoleniem na użytkowanie albo skutecznie dokonanym zawiadomieniem o zakończeniu budowy." Powołana wyżej ustawa zmieniająca ustawę o własności lokali wprowadziła również istotną zmianę dyspozycji ust. 3 art. 2. Do dnia 23 sierpnia 2018 r. art. 2 ust. 3 ustawy o własności lokali stanowił, że spełnienie wymagań, o których mowa w ust. 2 tej ustawy, stwierdza starosta w formie zaświadczenia. Tym samym do tej daty starosta stwierdzał jedynie to, czy lokal spełnia techniczne warunki samodzielności (a więc, czy jest to wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych). Po 23 sierpnia 2018 r. natomiast obowiązki starosty (prezydenta miasta na prawach powiatu), związane z wydawaniem zaświadczenia o samodzielności lokalu, uległy poszerzeniu, gdyż ustawodawca w zmienionym ust. 3 art. 2 ustawy określił, że starosta w formie zaświadczenia stwierdza spełnienie wymagań, o których mowa w art. 2 ust. 1a-2. Innymi słowy, starosta wydając zaświadczenie o samodzielności lokali po 23 sierpnia 2018 r. bada, czy na podstawie posiadanych dokumentów można stwierdzić, że lokal po pierwsze spełnia techniczne warunki samodzielności (art. 2 ust. 2), a po drugie, czy ustanowienie odrębnej własności samodzielnego lokalu następuje zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo treścią decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz zgodnie z pozwoleniem na budowę albo skutecznie dokonanym zgłoszeniem i zgodnie z pozwoleniem na użytkowanie albo skutecznie dokonanym zawiadomieniem o zakończeniu budowy. Samodzielnym lokalem mieszkalnym, w rozumieniu ustawy, jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Przepis ten stosuje się odpowiednio również do samodzielnych lokali wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne. Zaświadczenie o samodzielności lokalu jest więc dokumentem urzędowym potwierdzającym, ze dany lokal spełnia wymogi samodzielności lokalu. Jest ono niezbędne dla dokonania czynności wydzielenia lokalu, jako samodzielnej nieruchomości lokalowej z nieruchomości głównej. Wydzielenie zaś lokalu jako odrębnej nieruchomości jest niezbędne do ustanowienia dla danego lokalu prawa odrębnej własności. W niniejszej sprawie organy, stosując ww. przepisy, prawidłowo odmówiły wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu. W ocenie Sądu słusznie organy wskazały, że z załączonego do wniosku o wydanie zaświadczenia rzutu poddasza nie wynika, aby było ono wydzielone z lokalu nr [...]. Na rzucie nie ma naniesionych obrysów ścian oddzielających klatkę schodową od poddasza,. W trakcie postępowania administracyjnego strona nie przedstawiła żadnych innych dokumentów potwierdzających swoje twierdzenia, w aktach administracyjnych brak jest m.in. rzutu lokalu nr [...], a także przekroju przez klatkę schodową, które mogłyby ewentualnie wskazać na słuszność stanowiska skarżącej spółki. W ocenie Sądu zawarcie w treści skargi rzutu piętra budynku - I kondygnacji, należy uznać za spóźnione. W aktach sprawy brak jest przytaczanego wielokrotnie przez skarżącą spółkę zatwierdzonego projektu budowlanego i pozwolenia za budowę. Zdana jest Sądowi z urzędu treść wyroku WSA w Warszawie z dnia 22 września 2020 r. sygn. akt VII SA/Wa 111/20, z który dotyczy kwestii zmiany sposobu użytkowania pomieszczenia (strychu) przynależnego do lokalu mieszkalnego [...] i nie przesądza, że omawiany strych stanowi samodzielny lokal. Skarżący powołując się na wydaną w wyniku ww. wyroku decyzję Wojewody [...], która w jego ocenie potwierdziła możliwość przekształcenia pomieszczenia przynależnego do lokalu mieszkalnego w niezależne od tego lokalu pomieszczenie o przeznaczeniu niemieszkalnym, nie przedłożył omawianej decyzji do akt, zatem brak jest możliwości ustosunkowania się do ww. twierdzeń skarżącej spółki. Zdaniem Sądu skarżąca spółka winna złożyć ponowny wniosek o wydanie zaświadczenia w sprawie samodzielności lokalu nr [...], położonego w [...] w budynku przy ul. [...], załączając do wniosku dokumenty, które potwierdziłyby samodzielność tego lokalu w stosunku do lokalu nr [...]. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł o oddaleniu skargi.