VII SA/Wa 2698/12

Dnia 6 grudnia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Kowalska po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. M. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2012 r., Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze z dnia 30 grudnia 2011 r. A. M. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2011 r., Nr [...], którą uchylono decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] lipca 2011 r., Nr [...], i zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia dla inwestycji polegającej na przebudowie i rozbudowie budynku jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej oraz przebudowie ogrodzenia, zlokalizowanej na działce nr [...] z obrębu [...] przy ul. K. w W.. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że z faktów, argumentacji i dowodów przedstawionych w skardze wynika, że zaskarżona decyzja jest oczywiście rażąco wadliwa i w jej obecnej postaci - zważywszy zwłaszcza na rażące naruszenie ustawowego zakazu z art. 32 ust. 4a ustawy Prawo budowlane - nie może się ostać i funkcjonować w obrocie prawnym. W ocenie wnioskodawczyni, w istocie mamy do czynienia z samowolą budowlaną, która w żaden sposób nie może być akceptowana i premiowana, poprzez przyzwolenie na dalsze wykonywanie robót budowlanych. Ponadto wstrzymanie wykonania ww. decyzji uzasadnione jest także zagrożeniem, jakie powoduje wykonywanie prac (w okolicznościach art. 32 ust. 4a ustawy Prawo budowlane) w budynku przy ul. K. dla budynku przy ul. K., którego właścicielem jest skarżąca, a co znajduje potwierdzenie w treści przywołanej Oceny Technicznej sporządzonej w dniu 19 grudnia 2011 r., które w skutkach może spowodować znaczną szkodę (na dzień dzisiejszy już doszło do spowodowania szkody). Reasumując, wnioskodawczyni wskazała, że jej wniosek jest w pełni zasadny, bowiem zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych, wręcz niemożliwych do odwrócenia skutków dla skarżącej. Nadto jej zdaniem, całościowe lub nawet w znacznym zakresie zrealizowanie ww. inwestycji uczyni przedmiotową skargę w istocie bezprzedmiotową. W odpowiedzi na ww. wniosek inwestorzy A. i S. G. wnieśli o nieuwzględnienie tego wniosku oraz na podstawie art. 35a ustawy Prawo budowlane wnieśli o ustanowienie kaucji w wysokości 144000 złotych na poczet zabezpieczenia przyszłych roszczeń. W ocenie inwestorów, dla skarżącej nie zachodzi jakiekolwiek niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ponadto w ich ocenie, skarżąca swoich twierdzeń nie popiera żadnymi dowodami ani nawet analizami, czy wyliczeniami poza faktem, że rzekomo zarysowania powstały w okresie prowadzonych prac przy ul. [...]. Podczas gdy sam autor oceny technicznej, na którą powołuje się skarżąca nie stwierdza jednoznacznie, jakoby zarysowania miały powstać w wyniku działań podjętych na nieruchomości sąsiedniej. Co więcej, autor oceny stwierdza, że nie występują żadne zagrożenia w związku ze stanem budynku przy ul. [...], a zatem nieruchomości skarżącej. Mając na uwadze powyższe, inwestorzy stwierdzili, że brak jest podstaw dla wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Następnie zgodnie z zarządzeniem Sądu z dnia 1 marca 2012 r. strona skarżąca została wezwana do wypowiedzenia się w kwestii złożenia ewentualnej kaucji w kwocie 144000 złotych na zabezpieczenie roszczeń inwestora z powodu ewentualnego wstrzymania przez Sąd wykonania zaskarżonej decyzji, w terminie 7 dni. Skarżąca nie ustosunkowała się do ww. wniosku inwestorów. W tym miejscu wskazania wymaga, że w związku ze wznowieniem postępowania w sprawie ww. pozwolenia na budowę, w dniu [...] marca 2012 r. Wojewoda [...] wydał postanowienie Nr [...], którym wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji, natomiast Sąd w związku z toczącym się postępowaniem wznowieniowym zawiesił postępowanie sądowe w niniejszej sprawie. W związku z uprawomocnieniem się decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2012 r., znak: [...], kończącej ww. postępowanie wznowieniowe, upadło postanowienie Wojewody [...] w sprawie wstrzymania zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2012 r. podjął zawieszone postępowanie i ponownie wezwał skarżącą do wypowiedzenia się w kwestii złożenia ewentualnej kaucji, w terminie 7 dni. Skarżąca ponownie nie ustosunkowała się ww. wniosku inwestorów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej "p.p.s.a.", stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Zgodnie z ww. przepisem, sąd administracyjny jest władny rozpoznać wniosek o wstrzymanie aktu administracyjnego tylko i wyłącznie pod kątem zaistniałych przesłanek określonych w tym przepisie (tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków). Natomiast wnioskodawczyni w swoim wniosku nie może powoływać się na naruszenie przepisów prawa, ponieważ niezgodność decyzji z prawem jest przedmiotem oceny sądu administracyjnego w toku rozprawy, a nie na etapie zastosowania ochrony tymczasowej wynikającej z art. 61 p.p.s.a. W postanowieniu z dnia 28 kwietnia 2005 r., sygn. akt II OZ 184/05, Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że oparcie wniosku o ochronę tymczasową na niezgodności decyzji z prawem, a zwłaszcza rozstrzygnięcia Sądu w tym zakresie, niweczyłoby kontrolę sądową legalności decyzji administracyjnej. Z tych względów, podnoszone przez wnioskodawczynię zarzuty dotyczące rażąco wadliwej decyzji będą mogły być jedynie rozpoznane przez Sąd na rozprawie, ponieważ ocena tych zarzutów wiąże się bezpośrednio z dokonaniem kontroli zaskarżonej decyzji pod względem zgodności z konkretnymi normami prawa materialnego i procesowego. Nie są to zatem przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., mogące skutkować wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji Wojewody [...]. Ponadto zgodnie z ww. przepisem, uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. To na stronie spoczywa obowiązek wykazania niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody (majątkowej, a także niemajątkowej) lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków stosownie (por. postanowienia NSA z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04; z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/2004). W przypadku ich braku Sąd nie jest władny rozpatrzyć wniosku merytorycznie. Oceniając zasadność wniosku należy też wziąć pod uwagę charakter sprawy z jaką mamy do czynienia. W tym miejscu wskazania wymaga, że realizacja na podstawie udzielonego pozwolenia na budowę zamierzenia budowlanego prowadzi często do trwałej zmiany, chociaż na różną skalę, otoczenia tej inwestycji. W ramach rozpoznania wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę Sąd ocenia, czy wykonanie inwestycji - jeszcze przed prawomocnym jej skontrolowaniem - może doprowadzić do sytuacji wyjątkowych, zagrażających chronionym dobrom skarżącego. Nie chodzi tutaj przy tym o niebezpieczeństwo wyrządzenia jakiejkolwiek szkody, ale takiej, która może przybrać znaczne rozmiary, a także o sytuację taką, w której powrót do stanu poprzedniego zmienionej w sposób istotny i trwały rzeczywistości będzie w zasadzie niemożliwy lub będzie wymagał znacznych nakładów sił i środków (por. postanowienie NSA z dnia 22 marca 2012 r., sygn. akt II OZ 207/12). W ocenie Sądu, w świetle powołanego wyżej przepisu prawa oraz charakteru zaskarżonej decyzji, w niniejszej sprawie nie zachodzą okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania ww. decyzji. Skarżąca nie wykazała, że w związku z realizacją przedmiotowej inwestycji zaistnieją lub już zaistniały takie właśnie skutki o jakich była wyżej mowa. Z ekspertyzy, na którą powołuje się skarżąca, nie wynika, że o powstałych pęknięciach ściany można mówić jako takich, które powodują stan nieodwracalny lub znaczą szkodę. Z ekspertyzy tej wynika, że możliwe jest wykonanie naprawy ściany, co oznacza, że jeżeli te pęknięcia powstały w wyniku prac budowlanych prowadzonych w sąsiednim segmencie to ewentualną szkodę w tym względzie będzie musiał pokryć inwestor. W takiej sytuacji trudno jest więc mówić o nieodwracalnych skutkach, skoro ściana nadaje się do remontu, a ponadto skarżąca nie wykazała, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia ze znaczą szkodą majątkową. A zatem wnioskodawczyni w swoim wniosku nie wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki, co skutkuje oddaleniem jej wniosku. Odnosząc się do wniosku o ustalenie kaucji na zabezpieczenie roszczeń inwestora z powodu wstrzymania wykonania decyzji, trzeba stwierdzić, że negatywne załatwienie wniosku skarżącego w przedmiocie zastosowania ochrony tymczasowej, skutkuje, tym że rozpoznanie wniosku inwestora o ustalenie kaucji na zabezpieczenie poniesionych strat stało się bezprzedmiotowe. Instytucja kaucji określona w Prawie budowlanym jest bowiem ściśle związana z rozstrzygnięciem sądu administracyjnego, który wstrzymuje wykonanie zaskarżonego aktu administracyjnego. W związku z powyższym, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu.