VII SA/Wa 272/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, , Sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska, Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi W. C., W. C., Z. C. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2010 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala VIISA/Wa 272/11 UZASADNIENIE Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] września 2010r. na podstawie art. 158 § 1 w zw. z art. 157 § 1 i art. 156 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jednolity ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Dz. U z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), po ponownym rozpatrzeniu (w związku z wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 16 marca 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 30/10) wniosku W. C., Z. C. oraz W. C. o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewódzkiej Dyrekcji Rozbudowy Miast i Osiedli Miejskich z dnia [...] stycznia 1978 r., Nr [...], zatwierdzającej plan realizacyjny przebiegu linii elektroenergetycznej napowietrznej 100 kv na odcinkach [...], [...], w części dotyczącej działek o nr ew. [...], [...], [...] - odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji w części dotyczącej działek o nr ew. [...], a w pozostałym zakresie umorzył postępowanie w sprawie. W uzasadnieniu Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podał, że przy pierwszym rozpoznaniu sprawy decyzją z dnia [...] listopada 2009 r. utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] maja 2009 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Wojewódzkiej Dyrekcji Rozbudowy Miast i Osiedli Miejskich z dnia [...] stycznia 1978 r., Nr [...], w części dotyczącej działek o nr ew. [...] oraz umarzającą jako bezprzedmiotowe postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności w/w decyzji w części dotyczącej działki o nr ew. [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 16 marca 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 30/10, uchylił decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2009 r., oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] maja 2009 r. W związku z tym wyrokiem, doszło do ponownego rozpatrzenia wniosku W. C., Z. C. oraz W. C. o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewódzkiej Dyrekcji Rozbudowy Miast i Osiedli Miejskich z dnia [...] stycznia 1978 r. W toku ponownie prowadzonego postępowania Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że w postępowaniu nieważnościowym, prowadzonym w stosunku do decyzji wydanej w sprawie inwestycji liniowej, granice kontroli decyzji w ramach przesłanek z art. 156 § 1 Kpa wyznaczone są trasą przebiegu inwestycji przez nieruchomości należące do wnioskodawcy domagającego się stwierdzenia nieważności decyzji. Zakres postępowania musi odpowiadać interesowi prawnemu wnioskodawcy, a decyzja wydana w trybie stwierdzenia nieważności może dotyczyć tylko tej części decyzji kwestionowanej, która odnosi się do interesu prawnego składającego wniosek o stwierdzenie nieważności (wyrok NSA z dnia 6 stycznia 2006 sygn. akt II OSK 364/05). Z uwagi na fakt, że decyzja Wojewódzkiej Dyrekcji Rozbudowy Miast i Osiedli Miejskich z dnia [...] stycznia 1978 r. dotyczy inwestycji liniowej, to ograniczenie zakresu postępowania było niezbędne. Wobec tego Główny Urząd Nadzoru Budowlane zwrócił się do Urzędu Miasta w S. o przesłanie załączników mapowych do decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] stycznia 2009r., zatwierdzającej podział działki o nr ew. [...] na działki o nr ew. [...], [...] oraz decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] stycznia 2009 r. zatwierdzającej podział działki o nr ew. [...] na działki o nr ew. [...] i [...] wraz z wypisem z ewidencji gruntów dla nowo powstałych działek. Uzyskanie powyższych informacji było konieczne dla ustalenia przez jakie działki (po podziale działek o nr ew. [...]) stanowiących własność W. C., Z. C. oraz W. C.) przebiega linia elektroenergetyczna napowietrzna. Po przeprowadzonej analizie dokumentów przesłanych przez Urząd Miasta S. organ stwierdził, że inwestycja objęta kwestionowaną decyzją Wojewódzkiej Dyrekcji Rozbudowy Miast i Osiedli Miejskich przebiega przez działki o nr ew. [...] (stanowiącą własność W. C.) i [...] (stanowiąca własność W. C., Z. C.). Kwestionowana decyzja nie obejmowała natomiast działki o nr ew. .,[...] . oraz [...]. Początkowo wszczęte postępowanie, błędnie zostało nazwane jako prowadzone w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewódzkiej Dyrekcji Rozbudowy Miast i Osiedli Miejskich z dnia [...] stycznia 1978 r.. Nr [...], zatwierdzającej plan realizacyjny przebiegu linii elektroenergetycznej napowietrznej 110 kV [...] oraz udzielającej pozwolenia na budowę według zatwierdzonego planu realizacyjnego. Uchybienie to wytknął Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 marca 2010r. sygn. VIISA/Wa 30/10. Tymczasem z treści kwestionowanej decyzji wynikało, że zatwierdza ona wyłącznie plan realizacyjny przebiegu linii elektroenergetycznej napowietrznej 110 kV na wskazanych odcinkach. W związku z powyższym organ ograniczył ramy postępowania do weryfikacji decyzji Wojewódzkiej Dyrekcji Rozbudowy Miast i Osiedli Miejskich z dnia [...] stycznia 1978 r. do zatwierdzonego planu realizacyjnego na działce o nr ew. [...] - w pozostałym zakresie umorzył wszczęte postępowanie. Organ stwierdził, że aktualnie nie jest możliwe odtworzenie całości bądź części akt sprawy i dlatego nie było możliwe w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości stwierdzenie, że weryfikowana w postępowaniu nieważnościowym decyzja jest dotknięta jedną z wad określonych w przepisie art. 156 § 1 Kpa. Tym niemniej analiza istniejącego materiału dowodowego, w postaci kopii decyzji Wojewódzkiej Dyrekcji Rozbudowy Miast i Osiedli Miejskich z dnia [...] stycznia 1978 r., Nr [...], planu sytuacyjnego trasy linii stanowiącego załącznik do w/w decyzji oraz informacji o terenie wydanej przez Wojewódzką Dyrekcję Rozbudowy Miast i Osiedli Miejskich w [...] z dnia [...] czerwca 1976 r. wyrażającej zgodę na wykorzystanie terenu określonego w załączniku graficznym nr 1 na realizację inwestycji polegającej na budowie linii elektroenergetycznej napowietrznej 110 kV na trasie [...], [...], nie pozwalała w ocenie organu na jednoznaczne stwierdzenie, że decyzja Wojewódzkiej Dyrekcji Rozbudowy Miast i Osiedli Miejskich z dnia [...] stycznia 1978 r., w części dotyczącej działek o nr ew. [...] jest dotknięta wadą kwalifikowaną z art. 156 § 1 Kpa. W szczególności brak było zdaniem organu, podstaw do stwierdzenia, że kwestionowana decyzja rażąco narusza art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 1974 r. Nr 38, poz. 229 ze zm.), zgodnie z którym podstawą do ustalenia miejsca i warunków realizacji inwestycji budowlanej oraz rozwiązań urbanistycznych i architektoniczno-budowlanych w planie realizacyjnym jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego lub wyznaczenie terenów budowlanych na podstawie przepisów o terenach budowlanych w miastach i na wsi. Brak było przesłanek do stwierdzenia, że weryfikowana decyzja Wojewódzkiej Dyrekcji Rozbudowy Miast i Osiedli Miejskich z dnia [...] stycznia 1978 r. nie została wydana na podstawie miejscowego ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego miasta S., zatwierdzonego uchwałą Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] z dnia [...] kwietnia 1968 r., Nr [...]. Zgodnie z postanowieniami planu zagospodarowania przestrzennego, działki nr ew. [...] i nr ew. [...] znajdowały się na obszarze oznaczonym symbolem MR i przeznaczone były pod zabudowę zagrodową. Przeznaczenie to nie przesądza jednak o niezgodności przedmiotowej inwestycji z postanowieniami miejscowego ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego, czego potwierdzeniem było stanowisko Dyrekcji Rozbudowy Miast i Osiedli Wiejskich w [...] z dnia [...] czerwca 1976 r., Nr [...], stwierdzające zgodność projektowanej inwestycji z postanowieniami miejscowego ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego. Wobec braku innego materiału dowodowego, zdaniem organu nie było możliwe stwierdzenie, że decyzja Wojewódzkiej Dyrekcji Rozbudowy Miast i Osiedli Miejskich z dnia [...] stycznia 1978 r., została wydana z rażącym naruszeniem przepisów rozdziału 2 "Ustalenie miejsca i warunków realizacji inwestycji budowlanych" oraz rozdziału 3 "Sporządzanie i zatwierdzanie planów realizacyjnych" rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r., w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego (Dz. U. z 1975 r. Nr 8, poz. 48 ze zm.). Dalej Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że rażące naruszenie prawa polega w szczególności na błędnej jego wykładni lub zastosowaniu do ustalonego stanu faktycznego sprawy przepisu, który nie może mieć do niego zastosowania albo na zastosowaniu przepisu nieobowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Istotne jest zatem, aby istniał związek przyczynowy między naruszeniem prawa a treścią rozstrzygnięcia, polegający na tym. że gdyby nie było stwierdzonego uchybienia, to treść rozstrzygnięcia administracyjnego byłaby inna. W tej sprawie, z uwagi na szczątkowy materiał dowodowy nie było możliwe dokonanie takiej oceny prawnej. W świetle powyższego zdaniem GINB brak było podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Wojewódzkiej Dyrekcji Rozbudowy Miast i Osiedli Miejskich z [...] stycznia 1978 r., Nr [...], jako dotkniętej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 Kpa. Nadto organ wskazał, że zarzut wnioskodawców wskazujący, że linia elektroenergetyczna została wykonana niezgodnie z decyzją Wojewódzkiej Dyrekcji Rozbudowy Miast i Osiedli Miejskich z dnia [...] stycznia 1978 r., [...] - nie mógł być skuteczny, gdyż weryfikowana decyzja, zatwierdzała jedynie plan realizacyjny bez rozstrzygania o pozwoleniu na budowę. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] grudnia 2010r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, po rozpatrzeniu wniosku W. C., Z. C. oraz W. C. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2010 r. - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał, że argumenty wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie dawały podstaw do uchylenia decyzji. W szczególności brak było podstaw do stwierdzenia, że decyzja Wojewódzkiej Dyrekcji Rozbudowy Miast i Osiedli Miejskich z dnia [...] stycznia 1978 r., rażąco narusza przepis art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 1974 r. Nr 38, poz. 229 ze zm.) zgodnie z którym podstawą do ustalenia miejsca i warunków realizacji inwestycji budowlanej oraz rozwiązań urbanistycznych i architektoniczno-budowlanych jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego lub wyznaczenie terenów budowlanych na podstawie przepisów o terenach budowlanych w miastach i na wsi. Z pisma Urzędu Miasta S. z dnia [...] grudnia 2010 r., wynika, że działka nr ew. [...] i część działki o nr ew. [...] znajdowały się na obszarze przeznaczonym w miejscowym ogólnym planie zagospodarowania przestrzennego miasta S. pod zabudowę zagrodową. Pozostała część działki o nr ew. [...] znajdowała się na obszarze, przeznaczonym jako teren upraw rolno-ogrodnicznych, bez zmiany w okresie poperspektywicznym. Powyższe nie przesądza jednak o niezgodności przedmiotowej inwestycji z postanowieniami miejscowego ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego, czego potwierdzeniem było stanowisko Wojewódzkiej Dyrekcji Rozbudowy Miast i Osiedli Wiejskich w [...] z dnia [...] czerwca 1976 r., Nr [...], stwierdzającej, że zgodnie z Uproszczonym Planem Gmin: [...] teren objęty omawianą inwestycją może być wykorzystany na cele budowy linii energetycznej napowietrznej 110 kV. Z uwagi na brak materiału dowodowego nie było możliwe stwierdzenie, że decyzja Wojewódzkiej Dyrekcji Rozbudowy Miast i Osiedli Miejskich z dnia [...] stycznia 1978 r., w części dotyczącej działek o nr ew. [...], została wydana z rażącym naruszeniem przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia lutego 1975 r., w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego (Dz. U. z 1975 r. Nr 8, poz. 48 ze zm.). Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podał, że wbrew twierdzeniom skarżących jego decyzja z dnia [...] września 2010 r., zapadła zgodnie ze wskazaniami zawartymi w wyroku WSA w Warszawie z dnia 16 marca 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 30/10. Mimo podejmowanych działań, nie było możliwe zgromadzenie pełnego materiału dowodowego i organ dysponował niepełnym materiałem sprawy zakończonej decyzją Wojewódzkiej Dyrekcji Rozbudowy Miast i Osiedli Miejskich w [...] z dnia [...] stycznia 1978 r. Nr [...]. Odnosząc się do zarzutu skarżących, iż organ nadzorczy nie ustalił "kiedy nastąpiło przeprojektowanie zatwierdzonego planu realizacyjnego (przed czy po wydaniu kwestionowanej decyzji z 1978 roku) GINB wskazał, że z akt sprawy nie wynika, aby taki fakt miał miejsce przed wydaniem kwestionowanej decyzji. Natomiast ewentualne przeprojektowanie dokonane po zatwierdzeniu planu realizacyjnego, pozostaje bez wpływu na ocenę prawidłowości weryfikowanej w postępowaniu nieważnościowym decyzji. W postępowaniu nieważnościowym bada się bowiem decyzję biorąc pod uwagę stan prawny i faktyczny istniejący w dniu jej wydania. Ustosunkowując się do pisma skarżących z dnia 22 lipca 2010 r., do którego załączyli pismo Urzędu Miejskiego w S. z dnia [...] stycznia 1979 r., organ wskazał iż pismo z dnia [...] stycznia 1979 r., nie wskazuje, aby decyzja Wojewódzkiej Dyrekcji Rozbudowy Miast i Osiedli Miejskich w [...] z dnia [...] stycznia 1978 r., nie dotyczyła nieruchomości stanowiącej własność W. C. W. C., W. C., Z. C. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2010 r. utrzymującą w mocy własną decyzję z dnia [...] września 2010 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Wojewódzkiej Dyrekcji Rozbudowy Miast i Osiedli Miejskich w [...] z dnia [...] stycznia 1978 r. Zaskarżonej decyzji zarzucili: 1. naruszenie przepisów art. 7, art. 75, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 kpa, 2. zaniechanie skompletowania akt sprawy związanej z decyzją podlegającą ewentualnemu unieważnieniu, 3. niewyjaśnienie, czy decyzja będąca przedmiotem żądania unieważnienia straciła swą aktualność z powodu utraty prawa do terenu. Domagali się uchylenia zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2010 r. i utrzymanej w mocy decyzji z dnia [...] września 2010 r. W uzasadnieniu skargi podnieśli, że organ za przeszkodę do unieważnienia kwestionowanej decyzji uznał okoliczność, że akta były niekompletne. Jednakże nie starał się o ich odtworzenie lub skompletowanie. Nie wyjaśnił też jakich fragmentów akt nie ma i jakie są mu potrzebne do prawidłowego podjęcia decyzji. Tymczasem z akt sprawy Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta S., który rozpatrywał wniosek skarżących o nakazanie rozbiórki słupa kratowego wraz z linią napowietrzną wynika, iż znajduje się tam część dokumentów, które powinny być w zainteresowaniu organu rozpatrującego wniosek w przedmiotowej sprawie. Potwierdził to również wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 maja 2008 r. sygn. akt VII SA/Wa 306/08 (uchylający decyzję o odmowie wydania nakazu rozbiórki). Można zatem uznać, że Zakład Energetyczny dysponuje brakującymi dokumentami. Brak inicjatywy organu w zgromadzeniu materiału dowodowego i ewentualnego odtworzeniu brakujących części akt sprawy legł u podstaw jej niewyjaśnienia. Nadto niesłuszne było stanowisko GINB zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że nie ma znaczenia przeprojektowanie zatwierdzonego planu realizacyjnego, w szczególności w sytuacji, gdy nie wiadomo, kiedy nastąpiło, to jest przed czy po wydaniu decyzji z dnia [...] stycznia 1978 r. Takie stanowisko sprzeczne jest z treścią kwestionowanej decyzji z dnia [...] stycznia 1978 r. gdzie na stronie drugiej stwierdzono, iż "decyzja niniejsza traci swą aktualność, jeżeli inwestor nie uzyskał prawa do terenu lub je utracił". Skarżący podkreślali brak prawa inwestora (Zakładu Energetycznego) do terenu. Organ przeoczył, iż toczy się postępowanie administracyjne z wniosku skarżących o stwierdzenie nieważności decyzji o czasowym zajęciu nieruchomości, stąd wskazane było wstrzymanie się przez GINB z wydaniem przedmiotowej decyzji do czasu zakończenia postępowania o unieważnienie decyzji o czasowym zajęciu nieruchomości ( np. przez zawieszenie postępowania). W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli sądowej jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2010r. wydana w postępowaniu nadzorczym. Postępowanie to było nadzwyczajnym trybem mającym na celu stwierdzenie czy decyzja kontrolowana została wydana z naruszeniem art. 156 § 1 k.p.a., tj. czy wystąpiły przesłanki wymienione w tym przepisie, a stanowiące podstawę stwierdzenia nieważności. Postępowanie nadzorcze jest więc postępowaniem prowadzonym w ograniczonym zakresie, a to oznacza, że organ nadzoru nie rozstrzyga istoty sprawy, zajmując się tylko i wyłącznie możliwą wadliwością kwestionowanej decyzji. Stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest wyjątkiem od zasady stabilności decyzji (art. 16 k.p.a.) i z tego względu zastosowanie tego nadzwyczajnego środka musi być poprzedzone niewątpliwymi ustaleniami. Postępowaniem nadzorczym objęta była decyzja Wojewódzkiej Dyrekcji Rozbudowy Miast i Osiedli Miejskich z dnia [...] stycznia 1978 r. Nr [...], zatwierdzająca plan realizacyjny przebiegu linii elektroenergetycznej napowietrznej 110 kV [...] dla zadania elektryfikacji trakcji PKP. Zgodnie z treścią art. 21 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 1974 r. Nr 38, poz. 229, ze zm.), obowiązującego w dacie wydawania kwestionowanej, podstawą do ustalenia rozwiązań urbanistycznych i architektoniczno-budowlanych w planie realizacyjnym był miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. W myśl ust. 4 art. 21 ww. Prawa budowlanego zatwierdzenie planu realizacyjnego traciło ważność, jeżeli inwestor nie uzyskał prawa do terenu lub je utracił albo w ciągu jednego roku od zatwierdzenia tego planu nie wystąpił o pozwolenie na budowę. Brzmienie art. 21 Prawa budowlanego wskazuje, że przed uzyskaniem pozwolenia na budowę należało uzyskać zatwierdzenie planu realizacyjnego, do którego nie było wymagane prawo do nieruchomości na cele budowlane. (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 października 2007 r. VII SA/Wa 1430/07 - LEX nr 439879). Zatwierdzony plan realizacyjny był swojego rodzaju promesą do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Dopiero przy wystąpieniu o pozwolenie na budowę inwestor zobligowany był do wykazania, iż dysponuje nieruchomością na cele budowlane. Wynika to wyraźnie z § 21 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego (Dz. U. z 1975 r. Nr 8, poz. 48), który stanowił, iż do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę inwestor obowiązany był dołączyć plan realizacyjny i odpis dokumentu stwierdzającego prawo inwestora do dysponowania nieruchomością przewidzianą pod inwestycję. Z dokonanej przez organ analizy wynika, że kwestionowana decyzja o zatwierdzeniu planu realizacyjnego w odniesieniu do wskazanych w zaskarżonej decyzji działek wnioskodawców wydana została zgodnie z art. 21 Prawa budowlanego z 1974r. Inwestycja objęta kwestionowaną decyzją Wojewódzkiej Dyrekcji Rozbudowy Miast i Osiedli Miejskich w [...] przebiegała przez działki o nr ew. [...] (stanowiącą własność W. C.) i [...] (stanowiącą własność W. C., Z. C.). Nie obejmowała natomiast działek o nr ew. [...], [...] oraz [...]. Jak wskazał organ w oparciu o pismo Urzędu Miasta S. z [...] grudnia 2010 r., działka nr ew. [...] i część działki o nr ew. [...] znajdowały się na obszarze przeznaczonym w miejscowym ogólnym planie zagospodarowania przestrzennego miasta S. pod zabudowę zagrodową. Pozostała część działki o nr ew. [...] znajdowała się na obszarze, przeznaczonym jako teren upraw rolno-ogrodnicznych, bez zmiany w okresie poperspektywicznym. Słusznie ustalono w zaskarżonej decyzji, że takie przeznaczenie nie stanowiło o niezgodności planowanej inwestycji z postanowieniami miejscowego ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego. Potwierdzeniem tego było stanowisko Wojewódzkiej Dyrekcji Rozbudowy Miast i Osiedli Wiejskich w [...] z dnia [...] czerwca 1976 r., Nr [...], stwierdzające, że zgodnie z Uproszczonym Planem Gmin: [...] teren objęty omawianą inwestycją może być wykorzystany na cele budowy linii energetycznej napowietrznej 110 kV. Należy podkreślić, że wielokrotnie podnoszony przez skarżących brak prawa inwestora do nieruchomości, przy wydawaniu decyzji zatwierdzającej plan realizacyjny nie stanowił o jej wadliwości w rozumieniu art. 156 § 1 k.p.a. Nadto wbrew twierdzeniom skarżących organ podejmował działania mające na celu zgromadzenie pełnego materiału dowodowego, jednak wskutek upływu ponad 30 lat od daty wydania kwestionowanej decyzji nie było to możliwe. Mimo to, niepełny materiał sprawy zakończonej decyzją Wojewódzkiej Dyrekcji Rozbudowy Miast i Osiedli Miejskich w [...] z dnia [...] stycznia 1978 r. Nr [...], pozwolił na stwierdzenie najważniejszej w odniesieniu do jej przedmiotu kwestii, to jest braku naruszenia przepisu art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 1974 r. Nr 38, poz. 229 ze zm.). Zgromadzony przez organ materiał dowodowego, był wystarczający do ustalenia, że decyzja Wojewódzkiej Dyrekcji Rozbudowy Miast i Osiedli Miejskich z dnia [...] stycznia 1978 r., Nr [...] w części dotyczącej działek o nr ew. [...], [...] nie jest dotknięta wadą kwalifikowaną z art. 156 § 1 Kpa. Wprawdzie nie było możliwe odniesienie się organu do zgodności kwestionowanej decyzji z przepisami rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia lutego 1975 r., w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego (Dz. U. z 1975 r. Nr 8, poz. 48 ze zm.), ale jednocześnie brak było jakichkolwiek poszlak wskazujących na taką niezgodność. Wbrew twierdzeniom skarżących zaskarżona decyzja zapadła zgodnie ze wskazaniami zawartymi w wyroku WSA w Warszawie z dnia 16 marca 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 30/10, które poza wytycznymi o charakterze porządkującym nie zawierały żadnych ocen merytorycznych w zakresie przesłanek art. 156 § 1 k.p.a. W odniesieniu do dalszych zarzutów stwierdzić należy , że z uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 maja 2008 r. sygn. akt VII SA/Wa 306/08 (uchylającego decyzję o odmowie wydania nakazu rozbiórki) wynikało, że aktach sprawy Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta S., znajdują się dokumenty dotyczące decyzji o pozwoleniu na budowę, a nie decyzji kwestionowanej w tym postępowaniu nadzorczym. Nadto słusznie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że w postępowaniu nieważnościowym bada się decyzję biorąc pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący w dniu jej wydania, a z akt sprawy nie wynika, aby wówczas miało miejsce przeprojektowanie przebiegu linii energetycznej. Tym samym należy ocenić stanowisko organów nadzoru, działających w trybie stwierdzenia nieważności, za odpowiadające prawu. Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę jako nieuzasadnioną oddalił.