VII SA/Wa 2736/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Machlejd, , Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka, Protokolant starszy referent Anna Tomaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lipca 2015 r. sprawy ze skarg Prokuratora Prokuratury Okręgowej w W. i K. Ś. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania skargi oddala. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] września 2014 r. Nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając na podstawie art. 59 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 267, dalej: "k.p.a.") oraz art. 83 ust. 2 ustawy Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2013 r. poz. 1409) po rozpatrzeniu wniosku K. Ś., odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2014r., znak: [...] nakazującej K. Ś. całkowitą rozbiórkę samowolnie wybudowanego budynku mieszkalnego jednorodzinnego na terenie działki nr ew. [...] z obr. [...] położonej przy ul. J. w W. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że warunkiem skuteczności czynności procesowej - wniesienia odwołania - jest zachowanie ustawowego terminu do jej dokonania. Uchybienie ustawowego terminu powoduje bezskuteczność odwołania, czego następstwem jest ostateczność zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy obowiązany jest zatem w postępowaniu wstępnym zbadać, czy odwołanie zostało wniesione w przewidzianym przepisami terminie. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podniósł, że decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. adresowana do E. Ś. jako pełnomocnika K. Ś. została skutecznie doręczona. Wyjaśnił, że przesyłka zawierająca w/w rozstrzygnięcie została w dniu 8 maja 2014r. awizowana i w dniu 16 maja 2014r. awizowana powtórnie. Następnie przesyłkę przekazano do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] z adnotacją "Zwrot do nadawcy. Nie podjęto w terminie". Powołując się na treść art. 44 k.p.a. organ wskazał, że jeżeli nie ma możliwości doręczenia decyzji do rąk własnych adresata lub poprzez doręczenie zastępcze, poczta - w przypadku doręczania pisma przez pocztę - przechowuje dokument w swojej placówce przez okres 14 dni. Adresat ma możliwość odbioru przesyłki w terminie 7 dni, licząc od dnia wystawienia pierwszego zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru. Jeżeli adresat nie podejmie przesyłki w powyższym terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości jej odbioru. Ponownie wyznaczony termin nie może być dłuższy niż 14 dni od daty pierwszego zawiadomienia, a doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia tego okresu. Wobec powyższego [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, że decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] Nr [...] adresowana do pełnomocnika skarżącej – E. Ś. została doręczona w dniu 22 maja 2014r. Dalej organ przytoczył treść art. 129 § 2 k.p.a. zgodnie z którym odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie (...). W związku z powyższym, termin do wniesienia odwołania od decyzji Nr [...] upłynął w dniu 5 czerwca 2014r. Natomiast odwołanie K. Ś. od powyższej decyzji, nadane zostało w Urzędzie Pocztowym przez profesjonalnego pełnomocnika w dniu 10 lipca 2014 r., a zatem z uchybieniem 14 -dniowego terminu. Jednocześnie, w ocenie organu, strona nie uprawdopodobniła, iż uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy. Ustosunkowując się do argumentów zawartych we wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wyjaśnił, że z pełnomocnictwa K. Ś. udzielonego E. Ś. w dniu [...] października 1999r., wynika, że umocowanie E. Ś. obejmuje m.in. zastępowanie i reprezentowanie, a także działanie w imieniu i na rzecz skarżącej "wobec wszelkich władz, urzędów administracji państwowej, sądów, osób prawnych i fizycznych, do składania w jej imieniu oświadczeń, wniosków, jak również do odbioru i kwitowania dokumentów, korespondencji, przesyłek i należności z jakiegokolwiek tytułu mogących przypadać." Udzielone pełnomocnictwo nie ogranicza się zatem tyko do jednego - konkretnego postępowania przed organami nadzoru budowlanego. Pełnomocnictwo to zostało notarialnie potwierdzone, a K. Ś. nie przedłożyła w toku postępowania przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego dla [...] dokumentu świadczącego o odwołaniu w/w pełnomocnictwa w formie, w jakiej zostało udzielone. Zdaniem organu odwoławczego, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla [...] zasadnie uznał, iż przedmiotowe pełnomocnictwo obejmuje również umocowanie do działania, w tym odbierania korespondencji w postępowaniu, dotyczącym samowolnie wybudowanego budynku mieszkalnego jednorodzinnego na terenie działki przy ul. J. w W. Podniósł, że E. Ś. odbierał za pokwitowaniem korespondencję kierowaną do niego, jako pełnomocnika w niniejszej sprawie, np. postanowienie organu I instancji Nr [...] z dnia [...] września 2013r. Dodał, że w przedmiotowym pełnomocnictwie wskazany został adres: ul. F. w W. i jak wynika z akt administracyjnych E. Ś. nie informował w toku postępowania o zmianie w/w adresu. Zgodnie natomiast z art. 41 § 1 K.p.a., w toku postępowania strony oraz ich przedstawiciele i pełnomocnicy mają obowiązek zawiadomić organ administracji publicznej o każdej zmianie swego adresu. W razie zaniedbania tego obowiązku doręczenie pisma pod dotychczasowym adresem ma skutek prawny (art. 41 § 2 K.p.a.). Ponadto jak wynika z zaświadczenia o wymeldowaniu z pobytu stałego, E. Ś. został wymeldowany z w/w adresu w dniu [...] lipca 2012r., natomiast korespondencja kierowana do niego w niniejszej sprawie pod ten adres po dniu 31 lipca 2012r (np. zawiadomienie z dnia 17 kwietnia 2014r.) została odebrana za potwierdzeniem odbioru. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2014 r. Nr [...] złożyła K. Ś. – sprawa otrzymała sygnaturę akt VII SA/Wa 2737/14 oraz Prokurator Okręgowy w W. – sprawa o sygnaturze akt VII SA/Wa 2736/14. Sąd na rozprawie w dniu 23 lipca 2015 r., na podstawie art. 111 § 1 p.p.s.a. zarządził połączenie tych dwóch spraw do wspólnego rozpoznania oraz rozstrzygnięcia i prowadzenie postępowania w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 2736/14. K. Ś. w swojej skardze zarzuciła organowi naruszenie: - art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie przez organ zebranego w sprawie materiału w sposób wyczerpujący, a w konsekwencji dokonanie niewłaściwych ustaleń faktycznych i przyjęcie, iż brak jest podstaw do przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji; - art. 10 k.p.a. w ten sposób, że organ niewłaściwie przyjął, iż skarżącej został zapewniony czynny udział na każdym stadium postępowania oraz nie dołożył należytej staranności w ustaleniu właściwego adresu strony toczącego się postępowania, pomimo posiadania w tym zakresie odpowiedniej wiedzy, a wskutek tego: nie informował strony w sposób należyty i wyczerpujący o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie praw i obowiązków strony, będących przedmiotem niniejszego postępowania administracyjnego; nie zapewnił stronie możliwości brania czynnego udziału w toczącym się postępowaniu; oraz nie umożliwił stronie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji; - art. 33 k.p.a. poprzez przyjęcie, że pełnomocnictwo, zgodnie z którym skarżąca ustanowiła swoim pełnomocnikiem E. Ś., złożone w 1999 roku do akt innego postępowania, było ważne również w toku niniejszego postępowania i nie zachodziła konieczność co najmniej złożenia jego odpisu w toku niniejszej sprawy; - art. 8 k.p.a. w ten sposób, że naruszając art. 7, art. 10 i art. 33 k.p.a. organ nie prowadził postępowania zgodnie z zasadą zaufania do władzy publicznej; - art. 58 § 1 k.p.a. przez jego błędną wykładnię, w wyniku której organ I instancji przyjął, że skarżąca nie uprawdopodobniła, że niedochowanie terminu do złożenia odwołania nastąpiło bez jej winy, - art. 48 ust. 4 ustawy Prawo budowlane w ten sposób, że decyzja, co do której organ wydał zaskarżone postanowienie o odmowie przywrócenia terminu na wniesienie od niej odwołania wydana została w sytuacji, w której nie rozpoczął swojego biegu termin, wynikający z postanowienia poprzedzającego wydanie decyzji, a dopiero jego bezskuteczny upływ winien skutkować jej wydaniem. Przy tak sformułowanych zarzutach skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu podniosła, że wysłana przez organ I instancji korespondencja w niniejszej sprawie była kierowana do E. Ś., ustanowionego pełnomocnikiem K. Ś. w innym, wcześniej prowadzonym postępowaniu, a do tego na jego nieaktualny adres. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych zaznaczyła, iż organ błędnie przyjął jakoby wolą skarżącej było, aby E. Ś. reprezentował ją w niniejszym postępowaniu administracyjnym. Ponadto wskazał, że organ I instancji pomimo, iż dysponował wiedzą w zakresie prawidłowego adresu skarżącej i E. Ś., doręczał przesyłki pod niewłaściwy adres, tj. ul. J., [...]. Skarżąca powzięła wiadomość na temat toczącego się wobec niej postępowania dopiero wtedy, gdy na prawidłowy adres tj. obecny adres zamieszkania zostało doręczone jej Upomnienie nr [...] z dnia [...] czerwca 2014 r., to jest w dniu 3 lipca 2014r. Reasumując wskazała, iż nie poniosła winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania, gdyż nie wiedziała że zostało wobec niej wszczęte inne postępowanie przez organem I instancji. Natomiast Prokurator Okręgowy w W. zarzucił organowi I instancji naruszenie art. art. 44 § 3 i § 4 k.p.a. w zw. z art. 7 i 77 k.p.a., które poległo na przyjęciu, iż doszło do skutecznego doręczenia decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2014 r. w trybie art. 44 k.p.a., podczas gdy brak jest dowodów na to, iż przesyłka kierowana do pełnomocnika skarżącej była ponownie awizowana w trybie art. 44 § 3 k.p.a., co nie pozwala na przyjęcia fikcji prawnej doręczenia (art. 44 § 4 k.p.a.). Wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu Prokurator, powołując się na art. 8, art. 40 § 1, art. 42, art. 43 oraz art. 44 oraz orzecznictwo sądów administracyjnych omówił instytucję doręczenia zastępczego. Wskazał, że w niniejszej sprawie doręczyciel nie zawarł adnotacji o drugim awizowaniu przesyłki zawierającej ww. decyzję (takiej informacji brak jest zarówno na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, jak i na kopercie). W tym stanie, w ocenie Prokuratora, brak było podstaw do uznania, iż doszło do skutecznego doręczenia decyzji stronie w trybie art. 44 k.p.a. W odpowiedzi na skargi [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko oraz wniósł o oddalenie skarg. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art. 145 §1 pkt 1 ppsa). W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga została oddalona pomimo, iż zaskarżone postanowienie zawiera całkowicie błędne uzasadnienie. Przedmiotem skarg wywiedzionych do tutejszego Sądu jest postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego Nr [...] z dnia [...] września 2014r., odmawiające na podstawie art. 59 § 2 kpa , przywrócenia K. Ś. , terminu do wniesienia odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2014r., nakazującej K. Ś. całkowitą rozbiórkę samowolnie wybudowanego budynku mieszkalnego jednorodzinnego na terenie działki nr ew. [...] z obr. [...] położonej przy ul. J. w W. Na wstępie należy wyjaśnić, iż zgodnie z art. 58 kpa w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanej, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jej winy. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu i jednocześnie należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. A zatem organ administracji publicznej obowiązany jest przywrócić termin, gdy zostaną spełnione łącznie następujące przesłanki: 1. uchybienie terminowi nastąpiło bez winy zainteresowanego i brak winy zostanie uprawdopodobniony, 2. zainteresowany złożył wniosek o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminowi, 3. zainteresowany dopełnił czynności, dla której określony był termin jednocześnie ze złożeniem wniosku o przywrócenie terminu. Kwestią więc zasadniczą jest ustalenie, czy decyzja organu I instancji została skutecznie doręczona skarżącej i czy rozpoczął się bieg terminu do wniesienia od niej odwołania. Warunkiem bowiem sine qua non przywrócenia terminu do dokonania czynności jest fakt jego uchybienia. W ocenie Sądu decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2014r., nakazującej K. Ś. całkowitą rozbiórkę samowolnie wybudowanego budynku mieszkalnego jednorodzinnego na terenie działki nr ew. [...] z obr. [...] położonej przy ul. J. w W., nie została skarżącej doręczona w sposób przewidziany procedurą administracyjną, a więc nie rozpoczął się bieg terminu do wniesienia odwołania od powyższego rozstrzygnięcia co skutkować musiało odmową przywrócenia terminu do dokonania tej czynności. Zgodnie z treścią art. 129 § 2 k.p.a. odwołanie od decyzji organu I instancji wnosi się za pośrednictwem tegoż organu do organu II instancji w terminie 14 dni od daty otrzymania decyzji organu I instancji a więc ustawodawca wiąże datę rozpoczęcia biegu terminu do złożenia środka odwoławczego z datą doręczenia decyzji organu I instancji. Stanowisko organu odwoławczego, iż w sprawie doszło do skutecznego doręczenia zastępczego do rąk pełnomocnika skarżącej jest całkowicie chybione. Jak wynika z akt sprawy organ odwoławczy uznał, że decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] Nr [...] z dnia[...] kwietnia 2014r została E. Ś. - pełnomocnikowi skarżącej doręczona w trybie art. 44 k.p.a. w dniu 22 maja 2014r. Przypomnieć zatem należy, że organ administracji publicznej doręcza pisma za pokwitowaniem przez pocztę, przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy (art. 39 k.p.a.). Osobom fizycznym pisma doręcza się w ich mieszkaniu lub miejscu pracy - art. 42 § 1 k.p.a. Pisma mogą być doręczone również w lokalu organu administracji publicznej, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej - art. 42 § 2 k.p.a. W razie niemożności doręczenia pisma w sposób określony w § 1 i § 2, a także w razie koniecznej potrzeby, pisma doręcza się w każdym miejscu, gdzie się adresata zastanie - art. 42 § 2 k.p.a. W razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i art. 43 k.p.a. - w przypadku doręczania pisma przez pocztę - przechowuje ona pismo przez okres czternastu dni w swojej placówce pocztowej. Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1 art. 44, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata - § 2 art. 44 k.p.a. W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (§ 3 art. 44 k.p.a.). Doręczenie takie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy - art. 44 § 4 k.p.a. – tzw. doręczenie zastępcze w trybie art. 44 k.p.a. Aby uznać doręczenie zastępcze za dokonane prawidłowo muszą łącznie zostać spełnione przesłanki określone w art. 44 k.p.a. W przeciwnym razie brak jest podstaw do przyjęcia domniemania doręczenia i łączenia z wadliwym doręczeniem skutków prawnych, jakie można wywodzić jedynie ze skutecznego doręczenia decyzji stronie. Przyjęcie fikcji doręczenia pisma może mieć doniosłe skutki dla strony postępowania administracyjnego i dlatego nie może budzić wątpliwości, że doręczyciel dochował wymogów z art. 44 k.p.a., w tym wymogu dotyczącego sposobu zawiadomienia adresata o złożeniu przesyłki na określony czas w placówce pocztowej. Uchybienie któremukolwiek z elementów procedury doręczenia zastępczego powoduje, iż strona zeń korzystająca nie będzie mogła skutecznie powołać się na domniemanie doręczenia (por. podobnie Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 22 lutego 2001 r., sygn. akt II RN 70/00). O fakcie złożenia przesyłki na określony czas w placówce pocztowej musi być dokonana stosowna adnotacja doręczyciela na dowodzie doręczenia przesyłki. Samo umieszczenie na kopercie zawierającej przesyłkę lub na dowodzie potwierdzającym doręczenie pisma pieczęci urzędu pocztowego i daty, czy wzmianki o awizowaniu przesyłki nie może być wystarczające do przyjęcia, że spełnione zostały przesłanki doręczenia pisma ustanowione w art. 44 k.p.a. Bezwarunkowo konieczna jest wyraźna adnotacja, że doręczyciel zawiadomił adresata o przesyłce w sposób określony w art. 44 k.p.a. Z adnotacji na przesyłce musi także wynikać, gdzie pozostawiono to zawiadomienie. W ocenie Sądu uznanie decyzji z dnia [...] kwietnia 2014r. za skutecznie doręczoną skarżącej jest nieprawidłowe. Zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki nie zawiera adnotacji o powtórnym awizowaniu co czyni doręczenie wadliwym. Stwierdzenie organu odwoławczego w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, iż przesyłka zawierająca decyzję organu I instancji została powtórnie awizowana w dniu 16 maja 2014r. nie znajduje żadnego potwierdzenia w aktach sprawy ( zwrotne potwierdzenie odbioru) co całkowicie uniemożliwia jego weryfikację. Mimo tego organ uznał przesyłkę za doręczoną w trybie art. 44 k.p.a. Zdaniem składu orzekającego, jeżeli nie wiadomo jak działał listonosz, doręczenia nie można uważać za dokonane, a zatem nie można też uznać, że skarżąca nie zachowała terminu do wniesienia odwołania. Urzędowego stwierdzenia sposobu doręczenia nie mogą zastąpić wzmianki o awizowaniu przesyłki. Takie przyjęcie prawidłowości doręczenia przesyłki zawierającej decyzję z dnia [...] kwietnia 2014r. stanowi naruszenie art. 44 k.p.a. W sytuacji stwierdzonego uchybienia nie można uznać, że decyzja ta została doręczona. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 kwietnia 2013 r. sygn. II GSK 10/12 decyzja procesowa – jako akt podjęty, a następnie uzewnętrzniony przez jego wydanie – nabiera cech decyzji administracyjnej przez zakomunikowanie treści tego aktu stronie. Dopóki decyzja nie zostanie zakomunikowana stronie, dopóty jest aktem niewywierającym żadnych dla strony skutków. Uzewnętrznienie decyzji w stosunku do strony stwarza nową sytuację procesową (np. możliwość wniesienia odwołania). Nie budzi także wątpliwości Sądu, iż organy wadliwie przyjęły prawidłowość doręczenia do rąk E. Ś., którego z naruszeniem art. 33 kpa uznały za ustanowionego w niniejszym postępowaniu pełnomocnika skarżącej. K. Ś. w dniu [...] października 1999r. udzieliła E. Ś. pełnomocnictwa obejmującego m.in. zastępowanie i reprezentowanie, a także działanie w imieniu i na rzecz skarżącej "wobec wszelkich władz, urzędów administracji państwowej, sądów, osób prawnych i fizycznych, do składania w jej imieniu oświadczeń, wniosków, jak również do odbioru i kwitowania dokumentów, korespondencji, przesyłek i należności z jakiegokolwiek tytułu mogących przypadać." Pełnomocnictwo powyższe zostało przedłożone w innym, zakończonym już postępowaniu, które toczyło się również przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego dla [...]. Pełnomocnictwo aby mogło wywrzeć skutki w postępowaniu musi zostać uzewnętrznione, czyli informacja o jego istnieniu musi dotrzeć do organu po myśli art. 33 § 2 k.p.a. Informacja ta zgodnie z obowiązującą w postępowaniu administracyjnym zasadą pisemności (art. 14 § 1 k.p.a.) musi znaleźć odzwierciedlenie w aktach sprawy. Stosownie bowiem do art. 33 § 3 zd. 1 k.p.a. pełnomocnik dołącza do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa. Z przepisów tych wynika zatem, że organ musi zostać zawiadomiony o fakcie ustanowienia pełnomocnika w danej konkretnej sprawie np. poprzez złożenie dokumentu pełnomocnictwa do akt. Przez akta, o których mowa w art. 33 § 3 k.p.a. należy rozumieć akta konkretnego postępowania administracyjnego( vide wyrok NSA z dnia 6 stycznia 2009r., II GSK 599/08). Zgodnie z art. 33 § 3 k.p.a. pełnomocnik dołącza do akt sprawy oryginał lub uwierzytelniony odpis pełnomocnictwa. Pełnomocnictwo powinno być udzielone na piśmie i dołączone do akt przy dokonywaniu pierwszej czynności procesowej. Jeżeli zaś pełnomocnictwo dotyczy więcej niż jednej sprawy, powinno być dołączone do akt sprawy, w której pełnomocnik dokonuje pierwszej czynności. Dokonując czynności w pozostałych sprawach objętych pełnomocnictwem, pełnomocnik powinien dołączyć uwierzytelniony odpis pełnomocnictwa. Reasumując nawet jeśli pełnomocnictwo ogólne obejmuje także sprawy, które w przyszłości mogą być przedmiotem postępowań, to pełnomocnik jest zobligowany do przedłożenia uwierzytelnionego odpisu tego pełnomocnictwa do akt konkretnej sprawy. Nie ulega wątpliwości, iż w sprawie niniejszej E. Ś. nie przedłożył pełnomocnictwa udzielonego mu przez skarżącą ani w postępowaniu przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego ani na etapie późniejszym przez organem II Instancji. Brak było zatem podstaw do traktowania go jako pełnomocnika przez organy, a w konsekwencji do przyjęcia , iż jest on uprawniony do odbioru korespondencji przeznaczonej dla skarżącej w tym decyzji organu I instancji. Wobec powyższego naruszenia bez znaczenia pozostaje kwestia zmiany adresu zamieszkania E. Ś. Powyższe okoliczności potwierdzają jednoznacznie, iż decyzja organu I instancji z dnia [...] kwietnia 2014r. nie została doręczona skarżącej, a więc bieg terminu wniesienia odwołania nie rozpoczął biegu. Przywrócenie terminu jest instytucją procesową, która ma na celu ochronę jednostki przed skutkami uchybienia terminu do podjęcia czynności, w tym wypadku złożenia odwołania. Zastosowanie tej instytucji jest możliwe tylko wówczas, gdy nastąpiło uchybienie terminu do dokonania określonej czynności. W przypadku gdy do uchybienia terminu nie doszło nie ma prawnej możliwości jego przywrócenia. Z tych względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało skargę oddalić, bowiem zaskarżone postanowienie odpowiada prawu pomimo błędnego uzasadnienia.