VII SA/Wa 2753/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Paweł Groński (spr.), , Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, Sędzia WSA Tomasz Stawecki, , Protokolant spec. Dorota Wasiłek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 października 2017 r. sprawy ze skargi A.C. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę Decyzją z dnia [...] października 2016 r. nr [...] Wojewoda[...], działając w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 23 z późn. zm., dalej "kpa") oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 290 z późn. zm., dalej: "Prawo budowlane"), po rozpoznaniu odwołania A. C. od decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] grudnia 2015 r., Nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę wielorodzinnego budynku mieszkalnego na terenie działki nr ew. [...] z obrębu [...] położonej w W. dzielnicy [...] przy ul.[...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Z akt sprawy wynika, iż w dniu [...] października 2015 r. do Urzędu [...]- Urzędu Dzielnicy [...] wpłynął wniosek o pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem na dz. ew. nr [...] z obr. [...] przy ulicy [...] w W. Prezydent [...] na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego postanowieniem z dnia [...] listopada 2015 r. nałożył na [...] spółka z o.o. obowiązek usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości i braków w dokumentacji złożonej przy wniosku o udzielenie pozwolenia na realizację przedmiotowej inwestycji. Następnie, na wniosek Inwestora, postanowieniem z dnia [...] grudnia 2015 r. Prezydent[...] zawiesił przedmiotowe postępowanie administracyjne. W dniu [...] grudnia 2016 r. Inwestor uzupełnił wskazane przez Prezydenta [...] nieprawidłowości i jednocześnie zwrócił się o podjęcie zawieszonego postępowania, w związku z czym Prezydent [...], postanowieniem z dnia [...] grudnia 2015 r., podjął postępowanie administracyjne. Decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r. Nr [...] Prezydent [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę wielorodzinnego budynku mieszkalnego III- kondygnacyjnego, z wbudowanym garażem wielostanowiskowym, w konstrukcji żelbetowej monolitycznej i murowanej, o liczbie mieszkań 10, na terenie działki nr ew. [...] z obrębu [...] położonej w W. dzielnicy [...] przy ul.[...]. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł Pan A.C. W toku postępowania odwoławczego Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] marca 2016 r., Nr [...] zlecił Prezydentowi [...] przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego mającego na celu: 1. doprowadzenie projektu budowlanego do zgodności z § 11 ust. 5 pkt 2 uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu [...] (uchwała Nr [...] Rady [...] z dnia [...] marca 2004 r.); 2. doprowadzenie projektu zagospodarowania działki do zgodności z § 8 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 r. poz. 462 ze zm.), poprzez określenie projektowanego ukształtowania terenu i zieleni; 3. doprowadzenie projektu zagospodarowania działki do zgodności z § 8 ust. 3 pkt 4 ww. rozporządzenia; 4. doprowadzenie do spójności części opisowej projektu zagospodarowania działki z częścią rysunkową pod kątem zakresu opracowania. W odpowiedzi na powyższe postanowienie, Prezydent[...], przy piśmie z [...] lipca 2016 r., przekazał do Wojewody [...] komplet skorygowanej dokumentacji. Wojewoda[...], z uwagi na braki, które wystąpiły w przesłanej dokumentacji projektowej, pismem z dnia [...] sierpnia 2016 r. wezwał Inwestora do jej uzupełnienia. W dniu [...] sierpnia 2016 r. [...] Sp. z o.o. uzupełniła dokumentację o wskazane przez organ odwoławczy materiały. Zawiadomieniem z dnia [...] sierpnia 2016 r. Wojewoda [...] poinformował strony przedmiotowego postępowania o zebranym materiale dowodowym i możliwości zapoznania się z dokumentacją sprawy. A.C. złożył kolejne uwagi do Wojewody [...] pismami z dnia [...] sierpnia 2016 r. oraz z dnia [...] września 2016 r. Rozstrzygając odwołanie Wojewoda [...] uznał, że wypełnione zostały wszystkie obowiązki nałożone na Inwestora w toku postępowania odwoławczego. Wskazał, że zgodnie z art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane inwestor dołączył do wniosku o pozwolenie na budowę wymagane oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Projekt budowlany jest kompletny i wykonany przez uprawnione osoby, dołączono do niego oświadczenia projektantów i sprawdzającego o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z przepisami prawa budowlanego oraz z zasadami wiedzy technicznej i zaświadczenia o którym mowa w art. 20 ust.4 Prawa budowlanego, aktualnego na dzień opracowania projektu i naniesionych zmian. Do projektu dołączono również wymaganą prawem informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia (art. 20 ust. 1 pkt 1b ustawy Prawo budowlane). Projekt budowlany posiada wymagane opinie, uzgodnienia i pozwolenia. Ponadto organ podkreślił, że projekt budowlany został sporządzony zgodnie z wymogami zawartymi w art. 34 ust. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, szczegółowo uregulowanymi w § 8 i § 11 rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Stwierdził również, że projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. W ocenie Wojewody [...] planowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami obowiązującego na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu[...], zatwierdzonego Uchwałą nr [...] Rady [....] z dnia [...] marca 2004 r. (Dz. Urz. Woj. [...] z dnia 17 kwietnia 2004 r., nr [...] poz.[...]). W ocenie organu odwoławczego przedstawiona w projekcie budowlanym analiza zacieniania i przesłaniania wykazała, że projektowany budynek nie wpływa na warunki oświetleniowe budynków sąsiednich. Projektant potwierdził również w części opisowej, że projektowany budynek spełnia warunki określone w § 13 i 60 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (zwanego dalej: "rozporządzeniem"). Ze wskazanych informacji wynika również, iż planowana inwestycja nie będzie miała negatywnego wpływu na środowisko i otoczenie. Zdaniem Wojewody [...] inwestycja spełnia warunki ochrony przeciwpożarowej, o czym świadczą pieczątki rzeczoznawcy do spraw ochrony przeciwpożarowej znajdujące się na projekcie zagospodarowania terenu i rzucie parteru. Odnosząc się do zarzutów podniesionych we wniesionym odwołaniu, Wojewoda [...] przeprowadził merytoryczną ocenę materiału sprawy i dokonał weryfikacji pod kątem poruszonych przez A.C. zagadnień. Ustosunkowując się do zarzutu usytuowania budynku zbyt blisko drogi z uwagi na jej zbiorczą funkcję, organ wskazał, iż w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego jednoznacznie określono w § 17 ust. 5 pkt 4 ww. planu omawianą ulicę [...] symbolem [...] jako ulicę o funkcji lokalnej i oznaczono ją w ten sposób również na rysunku stanowiącym załącznik do planu. W związku z tym treść zapisu § 11 ust. 2 pkt 10 wprowadzającego zakaz lokalizowania nowej zabudowy mieszkaniowej w strefie uciążliwości 15 m od krawędzi jezdni o funkcji zbiorczej, nie zasługuje na uwzględnienie. Odnosząc się do zarzutu niezgodności z § 11 ust. 2 pkt 7 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego organ wskazał, że teren inwestycyjny znajduje się poza tym obszarem, co powoduje, że zapis ten nie ma w tym przypadku zastosowania. W zakresie zarzutu niezgodność projektowanej inwestycji z § 12, § 13, 60 i 271-273 ust. 1 rozporządzenia, organ zauważył, że ściany posiadające okna zwrócone w stronę granicy z sąsiednimi działkami budowlanymi znajdują się 4 m od tej granicy, a ściany bez otworów okiennych i drzwiowych stanowią występ z lica elewacji budynku i zlokalizowane są w odległości 3 m od granicy. Ponieważ otwory okienne wykonano w odległościach zgodnych z wymogami ww. rozporządzenia, proponowane rozwiązanie nie pozostaje w sprzeczności z powołanym wyżej przepisem rozporządzenia i dlatego ocenił je jako dopuszczalne. Odnosząc się do zarzutu, iż zamieszczone w projekcie analiza przesłaniania i nasłonecznienia są wykonane niepoprawnie, ponieważ nie uwzględniają drzew, organ stwierdził, że mówiące o zacienianiu i nasłonecznieniu przepisy § 13, § 57 i § 60 rozporządzenia nie mają zastosowania do roślin, w tym drzew. W związku z powyższym, w ocenie Wojewody [...] dokumentacja w postaci analizy przesłaniania (str. 84 Projektu budowlanego) oraz analizy nasłonecznienia (str. 85-87 Projektu budowlanego) została sporządzona prawidłowo, a projektowana inwestycja spełnia wymogi zapisów rozporządzenia. Odnosząc się do wymogu przedstawienia na projekcie zagospodarowania terenu układu zieleni, organ odwoławczy wskazał, że projektant oznaczył na rysunku "PZD-1" (str. 74 Projektu budowlanego) drzewa do zachowania, drzewa do likwidacji, a także zieleń urządzoną i izolacyjną. Ustosunkowując się do zarzutu nieprawidłowości w zakresie odprowadzania wód opadowych organ wskazał, że w przedstawionym projekcie budowlanym zawarto opracowanie dotyczące m. in. kanalizacji deszczowej sporządzone przez mgr inż. M.S. posiadającego uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w specjalności instalacyjnej w zakresie sieci, instalacji i urządzeń cieplnych, wentylacyjnych, gazowych, wodociągowych i kanalizacyjnych. Ustosunkowując się do zarzutu, iż w budynku nie przewidziano żadnych środków zaradczych ze względu na hałas spowodowany bezpośrednim sąsiedztwem ruchliwej ulicy[...], organ powołał się na treść § 323 ust. 1, § 325 oraz 326 rozporządzenia, wskazując, że planowana inwestycja leży w strefie uciążliwości ul. [...] i w związku z tym, od strony ulicy, przewidziano okna i drzwi balkonowe o podwyższonej izolacyjności akustycznej. Ponadto projektant złożył oświadczenie o sporządzeniu projektu zgodnie z przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, a projekt został uzgodniony pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych przez rzeczoznawcę bez zastrzeżeń. Odnosząc się do kwestii liczby miejsc postojowych, która w ocenie A.C. jest niezgodna z § 18 ust. 1 rozporządzenia organ zauważył, że zgodnie z § 11 ust. 6 pkt 1 i § 18 pkt 1 obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ustala się zaspokojenie potrzeb parkingowych na terenie lokalizacji własnej wg wskaźnika dla zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej: 1 miejsce parkingowe na mieszkanie, nie mniej niż 1 miejsce na 60 m2 powierzchni użytkowej. W projektowanym budynku znajduje się 10 mieszkań, o powierzchni poniżej 60 m2 i zgodnie z wskaźnikiem określonym w prawie miejscowym przewidziano 10 miejsc parkingowych w garażu zlokalizowanym na kondygnacji parteru budynku. Dlatego spełnione zostały wymogi w zakresie zapewnienia odpowiedniej ilości miejsc parkingowych. Organ nie zgodził się przy tym z odwołującym, że powierzchnia komórek lokatorskich powinna zostać doliczona do powierzchni lokali, powołując się na definicję "mieszkania" zawartą w § 3 pkt 9 rozporządzenia. W zakresie niezgodności przyjętych rozwiązań projektowych w mieszkaniach nr 3 i 8 z przepisami § 91 rozporządzenia, ze względu na błędnie określoną liczbę pokoi, organ za nieuzasadnioną uznał merytoryczną kontrolę części architektoniczno - budowlanej projektu budowlanego, wskazując, że kontrola ta ma charakter wyłącznie formalny. Odnosząc się do zarzutów A.C. w kwestii zapewnienia warunków obsługi i bezpieczeństwa pożarowego Wojewoda [...] stwierdził, że projekt zawiera odpowiedni opis, a ponadto został zatwierdzony przez rzeczoznawcę do spraw ochrony przeciwpożarowej - dr inż. G.D., który stwierdził jego zgodność z wymogami ochrony przeciwpożarowej. Ustosunkowując się do uwagi dotyczącej możliwości uzgodnienia przyłącza kanalizacyjnego, organ wskazał, że zgodnie z informacją zawartą w projekcie zagospodarowania terenu przyłącza będą przedmiotem odrębnych uzgodnień. Powyższa decyzja Wojewody [...] z dnia [...] października 2016 r. nr [...] została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez A.C., który ponowił swoje zarzuty w odniesieniu do zatwierdzonego projektu budowlanego łącząc je z zarzutami nieprzeprowadzenia właściwego postępowania dowodowego, a zatem naruszenia w szczególności art. 77 § 1 k.p.a. Skarżący powtórzył zarzuty dotyczące niepoprawnego wykonania analizy przesłaniania i nasłonecznienia, przede wszystkim nieuwzględniania istniejących drzew oraz pominięcia nadwieszenia na zachodniej elewacji budynku (balkon), co ma poważny skutek, gdyż balkon ten ogranicza dopływ światła słonecznego do mieszkania na pierwszym piętrze. Zwrócił także uwagę, że nie jest wiadome na jakiej podstawie wykonujący analizę nasłonecznienia przyjął które otwory okienne w budynkach sąsiadujących miałyby być nią objęte, podkreślając, że rozporządzenie wymaga nasłonecznienia pokoju. Skarżący zwrócił także uwagę na kwestię potencjalnego nie spełniania wymogów co do wymiarów miejsca postojowego dla inwalidy z uwagi na element widoczny na rzucie parteru którego istnienie zmniejszałoby wymiary tego miejsca. Zarzucił także naruszenie § 11 ust. 5 pkt 2 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie urządzenia zieleni, albowiem w projekcie, po jego uzupełnieniu, w zakresie zieleni izolacyjnej opisano jedynie (punkt A8.2) zieleń izolacyjną "w strefie przyulicznej w formie nasadzeń zimozielonymi krzewami iglastymi" i zaznaczono schematycznie te krzewy na rzucie z góry. Ponowił również zarzuty dotyczące klasyfikacji mieszkań nr 3 i 8 i ich przewietrzania podnosząc, że § 93 ust. 3 rozporządzenia dopuszcza jedynie łączenie funkcji kuchni i pokoju dziennego, podczas gdy w ww. mieszkaniach jako "pokój dzienny" oznaczono inne pomieszczenie. Skarżący ponowił zarzut dotyczący niezapewnienia odpowiedniej liczby miejsc postojowych, albowiem inwestor przewidując minimum wynikające z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zaprojektował jedno miejsce na jedno mieszkanie, co oznacza, że w ogóle nie przewidziano miejsca dla osób przebywających okresowo. Skarżący ponownie zarzucił, że budynek został zaprojektowany w bezpośrednim sąsiedztwie ruchliwej ulicy [...] , co narusza § 11 ust. 1 oraz § 323-327 rozporządzenia. Zwrócił uwagę, że w budynku nie przewidziano żadnych środków zaradczych, poza ogólnikowym stwierdzeniem o dźwiękoszczelności okien, co zwłaszcza przy braku wentylacji mechanicznej nie może być uznane za wystarczające. W jego ocenie dotyczy to w szczególności mieszkań, w których wszystkie okna zwrócone są w kierunku ul.[...]. W zakresie weryfikacji spełnienia warunku § 11 ust. 1 pkt 7 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego skarżący zwrócił uwagę nowelizację Prawa wodnego i wprowadzenia m.in. definicji obszarów zagrożonych powodzią. Dlatego – w jego ocenie - należałoby porównywać planowany obszar inwestycji nie z obszarem zaznaczonym na rysunku załączonym do planu, lecz na mapie sporządzonej na podstawie art. 88f prawa wodnego. Skarżący ponowił również zarzuty w zakresie weryfikacji bezpieczeństwa pożarowego. W piśmie z dnia [...] listopada 2016 r., stanowiącym uzupełnienie skargi, A.C. powtórzył, podnoszoną w postępowaniu odwoławczym, argumentację dotyczącą nieprawidłowej odległości planowanego budynku od granicy działki. Stwierdził, że z literalnej wykładni § 12 rozporządzenia wynika, że określa on odległość budynku od granicy działki, a nie poszczególnych jego elementów, jak ściany. Zwrócił również uwagę, że wskazany przez organ administracji "występ z lica", to części całości, wspomnianego lica. Skarżący zakwestionował także kompletność projektu w zakresie planowanych przyłączy, stwierdzając, że uzgodnienia dotyczące przyłącza kanalizacyjnego powinny być dołączone do projektu. Stwierdził także, że "wydaje mu się", iż w zakresie kanalizacji deszczowej projekt jest niezgodny z § 21 ust. 3 pkt 1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W odpowiedzi Wojewoda [...] wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu. Biorąc pod uwagę treść zarzutów i fakt, że skarżący jest właścicielem działki nr ew. [...] obręb[...], sąsiadującej z działką nr[...], na której zaplanowano realizację inwestycji, należy w pierwszej kolejności zwrócić uwagę na kwestię interesu prawnego w sprawach pozwolenia na budowę, co w sposób bezpośredni przekłada się na legitymację do skutecznego stawiania zarzutów. Zgodnie z art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r. poz. 1332 ze zm., dalej: Prawo budowlane) stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Stosownie natomiast do treści art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego przez obszar odziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu. Do przepisów odrębnych w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego należą zarówno przepisy rozporządzeń określających warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, jak i przepisy z zakresu ochrony środowiska oraz zagospodarowania przestrzennego (zob. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 8 czerwca 2011 r. sygn. akt II OSK 1296/10, z dnia 28 marca 2007 r. sygn. akt II OSK 208/06, z dnia 26 czerwca 2012 r. sygn. akt II OSK 1613/11, z dnia 15 lutego 2013 r. sygn. akt II OSK 2171/11, z dnia 20 grudnia 2013 r. sygn. akt II OSK 841/13, z dnia 21 sierpnia 2014 r. sygn. akt II OSK 449/13). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (zob. np. wyrok z dnia 11 kwietnia 2017 r. sygn. akt II OSK 2063/15) podkreśla się, że przy ustalaniu kręgu stron postępowania analiza oddziaływania oznaczonej inwestycji na sąsiednie nieruchomości nie może sprowadzać się do badania, czy przyjęte w projekcie budowlanym rozwiązania prowadzą do naruszenia określonych norm. Trzeba bowiem przyjąć, że jeżeli istnieją przepisy prawa materialnego, które nakładają na inwestora określone obowiązki związane z zagospodarowaniem i zabudową jego działki względem działki sąsiedniej, bądź stwarzają możliwość ograniczenia w zagospodarowaniu działek sąsiednich, to właściciele takich nieruchomości mają status strony. Przy ocenie, czy podmiot jest stroną postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę, nie ma więc znaczenia, czy został naruszony interes prawny tego podmiotu, a jedynie czy interes taki podmiotowi przysługiwał (zob. wyrok NSA z dnia 9 października 2007 r. sygn. akt II OSK 1321/06). Właściciel działki znajdującej się w obszarze oddziaływania inwestycji powinien mieć bowiem możliwość sprawdzenia, czy faktycznie ograniczenia związane z zagospodarowaniem i zabudową działki zostaną zachowane i nie zostaną naruszone. Odrębną kwestią jest natomiast ustalenie, czy wykonywanie określonych robót narusza interes właściciela sąsiedniej nieruchomości, w tym także z uwagi na warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Kwestia ta podlega wyjaśnieniu i rozstrzygnięciu w toczącym się z udziałem stron postępowaniu administracyjnym. O ile zatem jakikolwiek przepis prawa podmiotowego wiąże sposób zagospodarowania działki sąsiedniej z faktem powstania obiektu na działce inwestora, to wówczas właściciel tejże działki ma prawo żądać sprawdzenia przez organ, czy zamierzona inwestycja ograniczy jego prawo do zgodnego z prawem zagospodarowania działki będącej jego własnością (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 kwietnia 2011 r. sygn. akt II OSK 644/10). W okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie ulega wątpliwości, że A.C., jako właściciel działki bezpośrednio sąsiadującej z nieruchomością, na której zaplanowano realizację przedmiotowej inwestycji, zyskał status strony postępowania. Jak już jednak wskazano status ten ma umożliwić ochronę przed naruszeniem interesu prawnego poprzez ograniczenie prawa skarżącego do zgodnego z prawem zagospodarowania działki będącej jego własnością. W konsekwencji, w zakresie, w jakim rozwiązania przyjęte w projekcie budowlanym zatwierdzonym zaskarżoną decyzją nie mogą w jakikolwiek sposób wpłynąć na możliwość zagospodarowania działki należącej do A.C. zgodnie z obwiązującymi przepisami, skarżący nie legitymuje się interesem prawnym do kwestionowania tej decyzji tak w postępowaniu administracyjnym, jak i w postępowaniu przed sądem administracyjnym. Jego status, jako strony postępowania, czy to administracyjnego, czy to indywidualnego, ma bowiem "zabezpieczać" przed naruszeniem indywidualnego interesu prawnego, a nie chronić obiektywny porządek prawny. To bowiem zadanie leży w gestii właściwych organów władzy publicznej. Odnosząc powyższe do zarzutów postawionych w skardze A.C., należy w pierwszej kolejności wskazać, że w świetle § 13 ust 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422 ze zm., dalej rozporządzenie) odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń - co uznaje się za spełnione, jeżeli: 1) między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż: a) wysokość przesłaniania - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m, b) 35 m - dla obiektów przesłaniających o wysokości ponad 35 m, 2) zostały zachowane wymagania, o których mowa w § 57 i 60. Powołany przepis, a także wskazane w nim § 57 i § 60 rozporządzenia, mają na celu zapewnienie odpowiedniego naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Skarżący podnosi, że nieprawidłowo przeprowadzona analiza przesłaniania i nasłonecznienia skutkować będzie niedostatecznym naświetleniem mieszkań w północno-wschodniej i północno-zachodniej części projektowanego budynku. A.C. nie jest legitymowany do kwestionowania prawidłowości projektu budowlanego zatwierdzonego zaskarżoną decyzją w zakresie odpowiedniego nasłonecznienia pomieszczeń w nowoprojektowanym budynku, ponieważ w żaden sposób nie wpływa to na możliwość zagospodarowania należącej do niego nieruchomości. O naruszeniu interesu prawnego skarżącego bynajmniej nie świadczy natomiast, podniesiona przez niego ewentualność, występowania właścicieli (przyszłych właściciel) mieszkań w projektowanym budynku z roszczeniami dotyczącymi ograniczenia wpływu drzew rosnących w pobliżu na należące do nich lokale. Skarżący wskazuje też na nieodpowiednie naświetlenie domu położonego na północ od projektowanego budynku. Nieruchomość A.C. graniczy jednak z działką, na której planowana jest przedmiotowa inwestycja, od strony zachodniej. Skarżący nie jest zatem legitymowany także do kwestionowania prawidłowości projektu budowlanego zatwierdzonego zaskarżoną decyzją z zakresie odpowiedniego nasłonecznienia pomieszczeń w budynku na nieruchomości (położonej na północ od projektowanego budynku), która nie jest jego własnością. Dalej należy wskazać, że stosownie do treści § 18 ust. 1 rozporządzenia, zagospodarowując działkę budowlaną, należy urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, miejsca postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również miejsca postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Zgodnie natomiast z § 21 rozporządzenia stanowiska postojowe dla samochodów osobowych powinny mieć co najmniej szerokość 2,3 m i długość 5 m, przy czym dla samochodów użytkowanych przez osoby niepełnosprawne szerokość stanowiska powinna wynosić co najmniej 3,6 m i długość 5 m, a w przypadku usytuowania wzdłuż jezdni - długość co najmniej 6 m i szerokość co najmniej 3,6 m, z możliwością jej ograniczenia do 2,3 m w przypadku zapewnienia możliwości korzystania z przylegającego dojścia lub ciągu pieszo-jezdnego. Skarżący podniósł w skardze, że miejsce postojowe dla osoby niepełnosprawnej przewidziane w projekcie budowalnym ma niewystraczające wymiary. Stwierdził także, że przewidziano niewystarczającą ilość miejsc postojowych. Określenie wymiarów i ilości miejsc postojowych przewidzianych dla projektowanego budynku, podobnie jak w przypadku nasłonecznienia pomieszczeń w tym budynku, w żaden sposób nie wpływa na możliwość zagospodarowania nieruchomości skarżącego. W konsekwencji nie jest on legitymowany do podważania w tym zakresie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany. A.C. kwestionuje także niezgodność zaskarżonej decyzji z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu[...], przyjętego uchwałą Rady[...] z dnia [...] marca 2004 r. nr [...] (Dz. Urz. Woj. [...] z 2004 r. Nr[...], poz.[...]), w tym z § 11 ust. 5 pkt 2 tej uchwały, który dla terenów mieszkaniowych [M] wprowadza wymóg z zakresu ochrony środowiska polegający na nakazie zachowania istniejącej, wartościowej zieleni, wskazanej na rys. planu oraz pozostałej nieoznaczonej na rysunku planu i wprowadzenia zieleni towarzyszącej zabudowie (urządzonej i izolacyjnej) - w szczególności w strefie przyulicznej. Skarżący, podnosząc zarzut naruszenia powołanego przepisu planu miejscowego, wskazuje na lokalizację projektowanego budynku względem ruchliwej ulicy i podkreśla, że dla części mieszkań w tym budynku przewidziano wyłącznie okna wchodzące na tę drogę. A.C. ponownie zatem kwestionuje zaskarżoną decyzję i zatwierdzony nią projekt budowalny w zakresie wykraczającym poza przysługująca mu legitymację procesową. Sposób zaprojektowania zieleni izolacyjnej oddzielającej projektowany budynek od ulicy, przy której ma być usytuowany, w żaden sposób nie wpłynie na możliwość zagospodarowania nieruchomości skarżącego, stanowiącej działkę ewidencyjną nr[...]. Z tych samych względów skarżący nie mógł skutecznie powołać się na naruszenie § 11 ust. 1 rozporządzenia, który nakazuje wznoszenie budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi poza zasięgiem zagrożeń i uciążliwości określonych w przepisach odrębnych, jak również przepisów §§ 323-327 rozporządzenia, określających zasady ochrony przez hałasem i drganiami w nowo projektowanych budynkach. Za uwzględnienie w projekcie budowlanym rozwiązań technicznych zapewniających ochronę przed nadmiernym hałasem i drganiami odpowiada projektant, zaś rozwiązania te nie ograniczają w żaden sposób możliwości zagospodarowania działki sąsiedniej. Interesu prawnego A.C. nie może też w jakikolwiek sposób naruszyć ewentualna wadliwa kwalifikacja mieszkań w projektowanym budynku w kontekście przepisów rozporządzenia dopuszczających możliwość łączenia funkcji kuchni i pomieszczenia przeznaczonego na pobyt dzienny (§ 93 ust. 3) oraz określających warunki przewietrzania mieszkań w budynkach wielorodzinnych (§ 90). Także określone w projekcie budowlanym warunki ochrony przeciwpożarowej w projektowanym budynku nie wpływają jakkolwiek na dopuszczalne zagospodarowanie nieruchomości skarżącego. Organ odwoławczy prawidłowo natomiast stwierdził, że projektowany budynek znajduje się poza obszarem wody stuletniej wskazanym na rysunku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu[...]. Do rysunku tego wprost odsyła wszakże, wskazany przez skarżącego, § 11 ust. 2 pkt 7 powołanej wyżej uchwały [....] z dnia 25 marca 2004 r. (skarżący omyłkowo wskazał ust. 1 pkt 7 zamiast ust. 2 pkt 7). Dlatego pozbawiona jest znaczenia, powołana przez skarżącego, argumentacja odnosząca się do przepisów ustawy Prawo wodne. Nie jest bowiem rolą organu prowadzącego postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę, ani Sądu kontrolującego legalność decyzji w tym przedmiocie, ocena aktualności obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w tym rysunku planu. Trafnie też Wojewoda [...] odniósł się do podniesionego przez skarżącego w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji zarzutu dotyczącego naruszenia § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia, który stanowi, że jeżeli z przepisów § 13, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż: 1) 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy; 2) 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. Ze znajdującej się w aktach sprawy dokumentacji projektowej wynika bowiem, że planowany budynek zaprojektowano od strony zachodniej (w kierunku nieruchomości skarżącego) w ten sposób, że jego ściana na poziomie parteru nie ma otworów okiennych, zaś na poziomach pierwszego i drugiego piętra posiada takie otwory. Budynek na poziomie ściany parteru usytuowany jest w odległości 3,05 m od granicy działki skarżącego, natomiast na poziomie pierwszego i drugiego piętra odległość ścian z otworami okiennymi wynosi 4 m. W ocenie Sądu forsowana przez skarżącego literalna interpretacja § 12 rozporządzenia jest niewystarczająca do właściwego odczytania zawartej w nim normy prawnej i konieczne jest posłużenie się dyrektywami wykładni celowościowej. Te zaś wskazują, że intencją prawodawcy, który zróżnicował dopuszczalną odległość budynku od granicy działki w zależności o tego, czy mierzona jest ona od ściany z otworami okiennymi, czy bez takich otworów, była ochrona uzasadnionych interesów właścicieli działek sąsiednich (art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego) poprzez zapewnienie im mniejszej dolegliwości zabudowy realizowanej w pobliżu ich nieruchomości. Skoro prawodawca zwiększył dopuszczalną odległość w przypadku ścian z otworami okiennymi, to znaczy, że uznał, iż ta cecha ściany budynku zwiększa jego uciążliwość dla właściciela nieruchomości sąsiedniej. Dlatego, w ocenie Sądu, za dopuszczalne należy uznać takie zaprojektowanie bryły budynku, że od strony działki sąsiedniej będzie on posiadał ścianę, która w części, w której nie ma otworów okiennych, będzie oddalona od działki sąsiedniej o 3 m, zaś w części, w której ma otwory okienne, będzie oddalona o 4 m. W taki właśnie sposób zaprojektowano przedmiotowy budynek, zatem zarzut naruszenia § 12 należało ocenić jako niezasadny. Odnosząc się natomiast do podniesionych przez A.C. zastrzeżeń, co do kompletności projektu przyłączy, należy zwrócić uwagę na zakres obowiązków organu administracji architektoniczno-budowlanej prowadzącego postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę. Otóż, stosownie do treści art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska (...) – pkt 1; zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi – pkt 2; kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 – pkt 3. Zgodnie zaś z wymogami określonymi w § 8 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 r., poz. 462 ze zm.) część rysunkowa projektu zagospodarowania działki lub terenu powinna zawierać w szczególności (§ 8 ust. 3 pkt 6) układ sieci i instalacji uzbrojenia terenu, przedstawiony z przyłączami do odpowiednich sieci zewnętrznych i wewnętrznych oraz urządzeń budowlanych, w tym: wodociągowych, ujęć wody ze strefami ochronnymi, cieplnych, gazowych i kanalizacyjnych lub służących do oczyszczania ścieków, oraz określający sposób odprowadzania wód opadowych, z podaniem niezbędnych profili podłużnych, spadków, przekrojów przewodów oraz charakterystycznych rzędnych, wymiarów i odległości, wraz z usytuowaniem przyłączy, urządzeń i punktów pomiarowych. Na znajdującym się w aktach sprawy projekcie zagospodarowania działki naniesiono m.in. planowane przyłącze do wodociągu (W) oraz do sieci kanalizacyjnej (K), co czyni zadość wymaganiom określonym w powołanym przepisie rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej. Jednocześnie, zarówno z części rysunkowej, jak i z części tekstowej projektu jednoznacznie wynika, że nie obejmuje on przyłącza kanalizacyjnego i wodnego które zostaną wykonane na podstawie odrębnych opracowań (k. nr 59 i nr 61 projektu budowlanego). Dlatego zarzut skarżącego dotyczący kompletności projektu przyłącza jest pozbawiony podstaw. Skarżący stwierdził też, że "wydaje mu się", iż projekt kanalizacji deszczowej nie spełnia wymogów określonych w § 21 ust. 3 pkt 1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu [...] w razie wystąpienia wody gruntowej wyższej niż 2 m od poziomu terenu. Odnosząc się do tej kwestii należy zauważyć, że projekt budowlany przewiduje odpowiednie rozwiązanie związanie z odprowadzaniem wody za pomocą specjalistycznych skrzynek wyłącznie na teren działki objętej inwestycją. Nienależyte wykonanie takiej instancji skutkujące ewentualną zmianą stosunków wodnych i negatywnym wpływem na działkę skarżącego mogłaby stanowić podstawę do wszczęcia odrębnego postępowania kontrolnego organów nadzoru budowlanego i wydania rozstrzygnięć naprawczych w tym zakresie. Konkludując, Sąd stwierdza, że kontrola zaskarżonej decyzji w granicach zakreślonych rozstrzygnięciem nie dała podstaw do stwierdzenia, że doszło do naruszenia prawa materialnego lub naruszenia prawa procesowego. Brak jest podstaw do uznania, że w postępowaniu zakończonym wydaniem zaskarżonej decyzji nie wyjaśniono wszystkich istotnych kwestii mających wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Decyzja ta zawiera wszystkie niezbędne elementy, a jej uzasadnienie w stanie faktycznym i prawnym ustalonym w sprawie jest prawidłowe. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę.