VII SA/Wa 2754/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, , Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, Sędzia WSA Tomasz Stawecki (spr.), Protokolant Ref. staż. Marcin Sieradzki, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 listopada 2016 r. sprawy ze skargi K. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2015 r. znak: [...] w przedmiocie skierowania na egzamin w celu sprawdzenia kwalifikacji do kierowania pojazdami oddala skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], zwane dalej "Kolegium", decyzją z dnia [...]października 2015 r. znak: [...], po rozpatrzeniu odwołania K. Z., zwanego dalej "skarżącym", utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta [...] z dnia [...]kwietnia 2016 r., znak: [...] o skierowaniu K. Z., PESEL: [...], na egzamin teoretyczny i praktyczny w celu sprawdzenia kwalifikacji do kierowania pojazdami w zakresie uprawnień kategorii [...]. Jako podstawę prawną wydania zaskarżonej decyzji Kolegium wskazano art. 127 w zw. z art. 17 pkt 1 oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej zwanej: "k.p.a."), art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1592 ze zm.) oraz art. 38 ust. 3 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1592 ze zm.). Z treści uzasadnienia decyzji Kolegium wynika także, iż prawnomaterialną podstawą decyzji Kolegium były art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, zwaną dalej "pr.r.drog." (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 1137 z późn. zm.) oraz art. 99 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U. z 2015 r. poz. 155 ze zm.), zwanej dalej "ustawą o kierujących pojazdami". Zaskarżona decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Kolegium wskazało, że decyzja Prezydenta [...]z dnia [...]kwietnia 2016 r. zapadła ze względu na wniosek Komendanta [...], zwanego dalej "Komendantem Policji", z dnia [...]lutego 2015 r., nr [...], o skierowanie skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji (egzamin teoretyczny i praktyczny) w celu sprawdzenia kwalifikacji do kierowania pojazdami w zakresie uprawnień kategorii [...]. Wniosek wynikał ze stwierdzenia, że K. Z. w okresie dziesięciu miesięcy uzyskał łącznie 26 punktów karnych za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Punkty zostały przyznane skarżącemu z uwagi na fakt, że wielokrotnie naruszył przepisy ruchu drogowego poprzez przekroczenie maksymalnej dopuszczalnej prędkości prowadzenia pojazdu na drogach publicznych, a mianowicie: - w dniu [...] maja 2013 r. – przyznano mu 4 punkty, - w dniu [...] sierpnia 2013 r. – przyznano 8 punktów, - w dniu [...] lutego 2014 r. – przyznano 10 punktów, a - w dniu [...]marca 2014 r. – kolejne 4 punkty. W dniu [...]marca 2015 r. Urząd [...], Delegatura Biura Administracji i Spraw Obywatelskich w [...], skierował do skarżącego pismo na podstawie art. 61 § 4 k.p.a. stanowiące zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie skierowania go na ww. sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami w zakresie uprawnień kategorii [...]. Następnie, w dniu [...]kwietnia 2015 r., Prezydent [...]decyzją znak: nr [...]skierował K. Z., na badania egzamin teoretyczny i praktyczny w celu sprawdzenia kwalifikacji do kierowania pojazdami mechanicznymi w zakresie uprawnień kategorii [...]. Decyzja została wydana na podstawie art. 139 pkt 3 oraz art. 99 ust. 1 pkt 1 powołanej wyżej ustawy z 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami, art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, zwaną dalej "pr.r.drog.", a także art. 104 k.p.a. Organ podkreślił, że w myśl powołanych przepisów, w przede wszystkim art. 99 ust. 1 pkt 1 ustawy o kierujących pojazdami, starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy lub osoby posiadającej pozwolenie na kierowanie tramwajem na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w formie egzaminu państwowego, jeżeli istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do ich kwalifikacji. W ocenie organu terminem wystarczającym do złożenia egzaminu kontrolnego sprawdzającego kwalifikacje kierowcy jest termin 60 dni od dnia odebrania decyzji. W przypadku braku informacji o wystąpieniu przeszkody uniemożliwiającej przeprowadzenie tego egzaminu, po upływie wskazanego terminu wszczęte zostanie postępowanie w sprawie cofnięcia uprawnień i zostanie wydana decyzja o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami. W dniu [...]maja 2015 r. skarżący złożył za pośrednictwem Prezydenta [...], Delegatura Biura Administracji i Spraw Obywatelskich w [...], odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]od decyzji Prezydenta [...] z dnia [...]kwietnia 2015 r. o skierowaniu na badania psychologiczne. Wymienionej decyzji skarżący zarzucił naruszenie: 1. art. 7, 8, 77 § 1 i 80 k.p.a. przez uchylenie się od zebrania całego materiału dowodowego, jego wszechstronnej oceny, przekroczenie granicy swobodnej oceny dowodów przez co organ naruszył zasadę ochrony słusznego interes obywateli oraz zaufania do organów władzy publicznej, oraz 2. ustawy z dnia 20 czerwca 1997 v. - Prawo o ruchu drogowym, co miało wpływ na wynik postępowania. Skarżący podkreślił, iż ani w roku 2013 ani też w 2014 roku nie przekroczył dopuszczalnego limitu 24 punktów karnych. Nie był też informowany o liczbie punktów karnych a tym bardziej o przekroczeniu granicy punktów dopuszczalnych. Skarżący zwrócił również uwagę, że przedmiotowa decyzja została wydane w czasie, kiedy nie miał on żadnych punktów karnych. W dniu [...]października 2015 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...]wydało zaskarżoną decyzję, utrzymując w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...]kwietnia 2015 r. Kolegium stwierdziło, że zgodnie z art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b) pr.r.drog., organ administracji jest zobligowany do wydania decyzji o określonej treści: do skierowania kierowcy na egzamin teoretyczny i praktyczny w celu sprawdzenia kwalifikacji do kierowania pojazdami mechanicznymi w zakresie uprawnień kategorii [...], jeżeli osoba kierująca przekroczyła liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszania przepisów ruchu drogowego. W rozpatrywanej sprawie, jak wynika z pism Komendanta [...]w [...]K.Z. uzyskał łącznie 26 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego w okresie od dnia [...] maja 2013 r. do dnia [...]marca 2014 r. poprzez wielokrotne naruszenie przepisów ruchu drogowego. Odwołujący się przekroczył zatem limit dopuszczalnych 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Zaistniały więc wątpliwości co do kwalifikacji kierowcy do prowadzenia pojazdów mechanicznych. Powtarzające się wykroczenia, zwłaszcza mające istotny wpływ na bezpieczeństwo ruchu, np. niestosowanie się do zakazów wyprzedzania czy do ograniczeń prędkości, mogą rodzić uzasadnione zastrzeżenia co do kwalifikacji takiego kierującego. W omawianym przypadku podejrzenia co do kwalifikacji kierowcy potwierdza dodatkowo zgromadzona liczba punktów karnych (26). Ocena prawidłowości wpisu ilości punktów karnych do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego wykracza poza zakres przeprowadzonego przez organ pierwszej i drugiej instancji postępowania bowiem organem prowadzącym ww. ewidencję jest komendant wojewódzki policji właściwy ze względu na miejsce zamieszkania ewidencjonowanych, czyli w niniejszej sprawie Komendant Policji. Ustosunkowując się do zarzutu dotyczącego błędnego naliczenia punktów karnych Kolegium wskazało, że znajomość i przestrzeganie przepisów przez kierowców są istotną przesłanką bezpieczeństwa ruchu. Ochrona bezpieczeństwa ruchu drogowego wymaga, aby organ uprawniony do wydawania uprawnień do prowadzenia pojazdów czuwał nie tylko nad tym, aby otrzymały je osoby znające zasady i przepisy ruchu drogowego, ale także kontrolował, czy nie utraciły one tych warunków. Prawo do prowadzenia pojazdów ma charakter podmiotowy i jego ograniczenia mogą mieć miejsce tylko w ściśle określonych przez prawo przypadkach. Stąd też i ingerencja organu administracyjnego w postaci sprawdzenia kwalifikacji kierującego jest ograniczona. Wezwanie kierującego do poddania się sprawdzeniu kwalifikacji jest dopuszczalne tylko w wyraźnie określonych w obowiązujących przepisach przypadkach. Zgodnie z obowiązującymi przepisami przesłanką taką jest zgromadzenie 24 punktów karnych za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Podkreślić też trzeba, że skierowanie na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji nie przesądza o uprawnieniu do kierowania pojazdem mechanicznym – w przypadku pozytywnego dla skarżącego wyniku sprawdzenia kwalifikacji, będzie on mógł nadal prowadzić pojazdy mechaniczne. Wobec powyższego Kolegium stwierdziło, że liczba otrzymanych punktów karnych uzasadnia skierowanie [...].[...]. na egzamin teoretyczny i praktyczny stwierdzający kwalifikacje do prowadzenia pojazdów mechanicznych. Przesłanki zobowiązujące organ do takiego postępowania są bowiem, w opinii Kolegium, wiarygodne i udowodnione. Niezasadne są zatem zarzuty odwołującego się co do naruszeń art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy o kierujących pojazdami, art. 7 i art. 8 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Kolegium z dnia [...]października 2015 r. wniósł K. Z. żądając uchylenia zaskarżonej decyzji oraz umorzenia postępowania. Skarżący podkreślił, że Kolegium nie zbadało zarzutów wniesionych w odwołaniu od decyzji Prezydenta [...]. W szczególności nie została zbadana skuteczność wpisów ostatecznych w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, prowadzonej przez Komendanta Policji, co rzutuje na wynik sprawy. W konkluzji skarżący stwierdził, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa wobec czego powinna zostać uchylona. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał wcześniej prezentowane stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie Sąd orzekający w niniejszej sprawie podkreśla, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 z późn. zm.) zadaniem Sądu jest dokonanie kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego pod względem zgodności z prawem, czyli prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Jednocześnie stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; zwanej dalej "p.p.s.a.") sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną. Po przeprowadzeniu analizy zgromadzonego materiału oraz rozważeniu stanowisk stron i podniesionych przez nie argumentów, Sąd stwierdza, że skarga K. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]z dnia [...]października 2015 r. utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta [...]z dnia [...]kwietnia 2015 r., w przedmiocie skierowania na egzaminy sprawdzający kwalifikacje do prowadzenia pojazdów, jest bezzasadna i zasługuje na oddalenie. W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, iż skarżący w okresie od dnia [...] maja 2013 r. do dnia [...]marca 2014 r. otrzymał łącznie 26 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Okoliczność ta bezspornie wynika z powołanego wcześniej wniosku Komendanta Policji z dnia [...]października 2015 r. o skierowanie skarżącego na egzamin teoretyczny i praktyczny w celu stwierdzenia kwalifikacji skarżącego do kierowania pojazdami mechanicznymi. Zgodnie bowiem z art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. pr.r.drog., kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem, skierowana decyzją starosty na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy. Szczegóły w tym zakresie regulują przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego. Konstrukcja normatywna zawartego w wymienionym przepisie zwrotu "sprawdzeniu kwalifikacji podlega ..." wyraźnie wskazuje, że decyzja wydana na podstawie tego przepisu jest decyzją o charakterze związanym, a w konsekwencji pozbawiającym starostę uprawnień do badania celowości otrzymanego od organu policji skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do prowadzenia pojazdów, czy też prawidłowości naliczenia przez ten organ liczby punktów karnych. Przepisy prawa nie przewidują dopuszczalności badania przez starostę (lub organ wykonujący funkcje starosty, w danym przypadku Prezydenta [...]) prawidłowości naliczenia kierowcy punktów karnych za naruszenia przepisów ruchu drogowego, nie pozwalają też staroście na dociekanie okoliczności towarzyszących przypisywaniu naruszeń. Przypisywanie punktów karnych za konkretne naruszenia, dokonywanie wpisów do ewidencji i ich usuwanie z ewidencji należy bowiem do wyłącznej kompetencji Policji. Za błędne i nie mogące w sprawie odnieść zamierzonego skutku należy zatem uznać podnoszone przez skarżącego argumenty dotyczące powiadamiania go o licznie przyznanych mu (obciążających go) punktów karnych. Zauważyć przy tym należy, że "Jeżeli jedynie komendant wojewódzki Policji jest organem, który dokonuje wpisów do ewidencji a więc w drodze czynności materialno-technicznych ujawnia w ewidencji punkty karne przyznane poszczególnym kierowcom i dokonuje ich wykreśleń, a zainteresowany kierowca może zaskarżyć do sądu administracyjnego powyższe czynności, to kwestia prawidłowości takich wpisów, a co za tym idzie, ilości punktów karnych przyznanych danemu kierowcy, może być jedynie rozważana jedynie w skardze do Sądu na taką czynność" (wyrok NSA z dnia 9 sierpnia 2013 r., I OSK 855/12, Lex nr 1363638). Sąd zauważa przy tym, że przypisywanie przez Policję punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego jest czynnością materialno-techniczną, podlegającą kontroli sądów administracyjnych i w przypadku nie zgadzania się z wpisami w ewidencji możliwe jest domaganie się od organów Policji podjęcia działania - aktu lub czynności - mających na celu zmianę wpisów, a następnie wniesienie skargi do sądu administracyjnego. Natomiast domaganie się prostowania ewidencji w postępowaniu prowadzonym przez starostę, na podstawie art. 114 ust. 1, jest bezcelowe, bowiem ewidencja pozostaje poza właściwością tego organu. Zgodnie z jednolitym i utrwalonym orzecznictwem sądowoadministracyjnym "ani Starosta ani samorządowe kolegium odwoławcze, prowadząc postępowanie w sprawie dotyczącej uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi, nie mają kompetencji do samodzielnego ustalania, ani weryfikowania ilości punktów przypisanych kierowcy ze względu na naruszenie przez niego przepisów ruchu drogowego" (vide: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego, w tym wyrok z dnia 19 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 1808/13; z dnia 20 stycznia 2015 r., sygn. akt I OSK 893/13; z dnia 19 sierpnia 2014 r., sygn. akt I OSK 134/13 [LEX nr 1549649]; z dnia 20 maja 2014 r., sygn. akt I OSK 2697/12 [LEX nr 1478762]; z dnia 4 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 127/13; z dnia 24 października 2012 r., sygn. akt I OSK 1203/11; a także wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 listopada 2016 r., sygn. Akt VIII SA/Wa 162/16; dostępne też pod adresem: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W rozpatrywanej sprawie K. Z., szczególną uwagę należy zwrócić na § 7 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r., zgodnie z którym "Komendant Wojewódzki Policji, właściwy ze względu na miejsce zamieszkania kierowcy wpisanego do ewidencji, występuje do organu właściwego w sprawach wydawania prawa jazdy z wnioskiem o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy w zakresie wszystkich posiadanych przez niego kategorii praw jazdy w razie przekroczenia przez niego 24 punktów otrzymanych za naruszenia". Okoliczności faktyczne kontrolowanej sprawy nie pozostawiają wątpliwości co do wypełnienia ustawowych przesłanek obligatoryjnego skierowania skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do prowadzenia pojazdów mechanicznych. Organ kontroli ruchu drogowego wystąpił bowiem w stosunku do skarżącego z wnioskiem o skierowanie na kontrolny egzamin na prawo jazdy z powodu przekroczenia w ciągu roku 24 punktów karnych za naruszenia zasad ruchu drogowego. Dane zawarte we wniosku Komendanta Policji o skierowanie skarżącego na kontrolny egzamin tj. fakt przekroczenia limitu punktów karnych, były okolicznością obiektywną wiążącą starostę i niepodlegającą weryfikacji w ramach postępowania przed starostą. Skarżący do daty orzekania przez organ o skierowaniu na badania nie podważył ostateczności przypisania jej punktów karnych, których suma przekroczyła 24. Nie jest w tej sprawie rolą Sądu dokonywanie oceny prawidłowości działań Komendanta Policji w zakresie trybu postępowania. Z akt sprawy wynika jednoznacznie, że wniosek o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji skarżącego w zakresie prawa jazdy kategorii [...], został sporządzony dnia [...]lutego 2015 r. i jest on zgodny z brzmieniem § 7 rozporządzenia z dnia 25 kwietnia 2012 r. Starosta jest związany takim wnioskiem, zatem prawidłowo skierował skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie prawa jazdy kategorii [...]. Rozpatrując niniejszą sprawę Sąd nie dopatrzył się naruszeń skutkujących koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Nie są zasadne zarzuty skargi odnoszące się do naruszenia przepisów postępowania tj. art. 77 § 1 k.p.a., gdyż jak zaznaczono powyżej Starosta nie posiada uprawnień do kontroli wniosku nadesłanego przez Wojewódzkiego Komendanta Policji. Również chybiony jest zarzut zarzucający organom błąd w ustaleniach faktycznych mający fundamentalne znaczenie. Jak przedstawiono wyżej domaganie się prostowania ewidencji w postępowaniu prowadzonym przez starostę na podstawie art. 114 ust. 1, jest bezcelowe, bowiem ewidencja pozostaje poza właściwością tego organu. Na marginesie analizy przepisów prawnych odnoszących się do skierowania skarżącego na egzamin mający sprawdzić jego kwalifikacje do prowadzenia pojazdów mechanicznych, Sąd uważa za właściwe stwierdzić, że przepisy te, choć sformułowane są rygorystycznie i nie przewidują wyjątków ani podstaw wyłączenia opartych na wyrażeniach ocennych lub nieostrych, np. na klauzulach generalnych, muszą być uznane za spełniające wymogi konstytucyjnej zasady demokratycznego państwa prawa. Niedawno Trybunał Konstytucyjny wydał wyrok w bliźniaczej sprawie środków prawnych stosowanych wobec kierowców, którzy zostali ukarani mandatem karnym oraz przyznaniem punktów karnych za przekroczenie maksymalnej dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 kilometrów na godzinę. W takich przypadkach oprócz wspomnianej odpowiedzialności z tytułu wykroczeń właściwy miejscowo starosta ma obowiązek zatrzymania prawa jazdy kierowcy, który naruszył przepisy o ruchu na drogach publicznych. Kierowcy, wobec których stosowano oba wymienione środki karna doprowadzili do wszczęcia przed Trybunałem Konstytucyjnym postępowania (sprawa K 24/15). Przepisom właściwym zarzucano miedzy innymi naruszenie elementarnej zasady: zakazu podwójnego lub nawet potrójnego karania za ten sam czyn: mandat, punkty karne i zatrzymanie prawa jazdy. Właściwe przepisy zostały ocenione przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 11 października 2016 r., sygn. akt K 24/15, ogłoszonego publicznie w dniu 11 października 2016 r. oraz w: "Orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego Zbiór Urzędowy", Seria A Warszawa, dnia 21 października 2016 r., Pozycja 77. Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 102 ust. 1 pkt 4 i ust. 1c ustawy z 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami w związku z art. 135 ust. 1 pkt 1a lit. a pr.r.drog.: - w zakresie, w jakim przewiduje stosowanie wobec tej samej osoby, za ten sam czyn, sankcji administracyjnej w postaci zatrzymania prawa jazdy i odpowiedzialności prawnokarnej za wykroczenie, jest zgodny z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i art. 4 ust. 1 Protokołu nr 7 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonego dnia 22 listopada 1984 r. w Strasburgu (Dz.U.2003.42.364) i art. 14 ust. 7 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych, otwartego do podpisu w Nowym Jorku 19 grudnia 1966 r. (Dz.U.1977.38.167). Ocena konstytucyjności prawa nie dotyczy wszak przypadków, w których przepisy te są stosowane do sytuacji usprawiedliwiających – ze względu na stan wyższej konieczności – kierowanie pojazdem z przekroczeniem dopuszczalnej prędkości pojazdu. Nawiązanie do orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego i do prawnej oceny stosowania różnych środków prawnych do kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego poprzez przekraczanie dopuszczalnej prędkości nie jest bezzasadne. Z akt niniejszej sprawy wynika, iż w związku z popełnionymi wykroczeniami drogowymi, K. Z. został nie tylko skierowany na powtórny egzamin dla stwierdzenia kwalifikacji do prowadzenia pojazdów, ale również skierowany na badania psychologiczne mające na celu potwierdzić posiadanie takich kwalifikacji. W świetle powołanego wyroku Trybunału Konstytucyjnego skarżący nie ma podstaw do twierdzenia, że spotyka go jakaś szczególna represja lub multiplikowanie środków prawnych odnoszących się do tych samych zachowań. W podobnym bowiem stanie rzeczy sąd konstytucyjny uznał zgodność właściwych przepisów za zgodne z ustawą zasadniczą. Twarde prawo, ale prawo: Dura lex, sed lex (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 października 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 2536/1). Podsumowując: w ocenie Sądu kontrola zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]wykazała, iż nie narusza ona prawa. Organy przeprowadziły postępowanie w sposób nie naruszający zasad wyrażonych w art. 7, art. 8, art. 11, art. 75 § 1 i art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Rozstrzygnięcie oparto na właściwej podstawie prawnej. Stan faktyczny ustalono bezspornie. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest zaś wystarczające, spełnia wymogi art. 107 § 3 k.p.a., organ w sposób nie budzący wątpliwości przytoczył fakty istotne dla rozstrzygnięcia, wyjaśnił jaki jest przedmiot postępowania, w oparciu o jaką podstawę prawną jest ono prowadzone, a tym samym jaki jest zakres niezbędnych ustaleń. W tym stanie rzeczy, skoro podniesione w skardze zarzuty nie znajdują oparcia w przepisach prawa, a zatem nie mogły odnieść zamierzonego skutku, oraz biorąc dodatkowo pod uwagę, że Sąd nie dostrzegł takich naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.