VII SA/Wa 2762/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, , Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), Sędzia WSA Maria Tarnowska, , Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Sawicka-Bożek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 listopada 2016 r. sprawy ze skargi W. Ś. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] września 2015 r. znak [...] w przedmiocie braku stwierdzenia choroby zawodowej oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2015 r. nr [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.), art. 2351 i art. 2352 ustawy z 26 czerwca 1974 r. Kodeks Pracy (tj. Dz.U. z 2014 r., poz. 1502 ze zm.) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (tj. Dz. U. z 2013 r. poz. 1367), po patrzeniu odwołania W. Ś. (dalej jako "skarżąca") od decyzji Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] o braku podstaw do stwierdzenia u W. Ś. choroby zawodowej: przewlekłe choroby obwodowego układu nerwowego wywołane sposobem wykonywania pracy, zespół cieśni w obrębie nadgarstka wymienionej w pozycji 20.1 wykazu chorób zawodowych, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Z akt postępowania administracyjnego wynika, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] na podstawie orzeczenia lekarskiego nr [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, wystawionego przez Klinikę Chorób Zawodowych i Toksykologii Instytutu Medycyny Pracy [...] w [...] oraz oceny narażenia zawodowego przeprowadzonej w dniach: 14, 17, 29 lipca 2014 r. dotyczącej W. Ś., wydał w dniu . sierpnia 2015 r. decyzję nr [...] o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. Organ I instancji wyjaśnił, że W. Ś. przez okres ok. 30 lat (po odliczeniu urlopu macierzyńskiego, wychowawczego i bezpłatnego) wykonywała prace biurowe. W latach 1978-1979 pracując w Spółdzielni Kółek Rolniczych w [...] jako referent ds. fakturowania wykonywała prace biurowe polegające na ręcznym pisaniu faktur i adresowaniu kopert do klientów, liczeniu na maszynie do liczenia, pisaniu na maszynie do pisania a także na dziurowaniu dokumentów, przygotowaniu dokumentów do archiwum. Natomiast w latach 1980-2012 była zatrudniona w Poczcie [...] na stanowiskach asystenta, instruktora. Do 1997 roku praca polegała na obsłudze klienta, przyjmowaniu listów, paczek, wpłat, sprzedaży walut, produktów spożywczo-przemysłowych, znaczków i wiązała się z używaniem datownika, plombownicy i pieczęci odciskanej na laku. Ponadto skarżąca prowadziła kartotekę samochodową ręcznie, przy użyciu maszyny do pisania mechanicznej a następnie elektrycznej oraz maszyny do liczenia Od 1997r. do 2001 r. skarżąca prowadziła kartotekę radiofoniczną i telekomunikacyjną ręcznie, przy użyciu maszyny do pisania, maszyny do liczenia a w późniejszym okresie komputera. W latach 2002-2012 skarżąca zajmowała się rozliczaniem czasopism sprzedawanych w okienkach pocztowych. Praca wiązała się z pisaniem na komputerze (od 4 do 6 godz./zmianę roboczą) sortowaniem, liczeniem gazet (od 0,5 do 2 godz./zmianę roboczą). Od 2012 r. skarżąca nie pracuje. Organ powiatowy wskazał, że na podstawie analizy oceny narażenia zawodowego, dokumentacji medycznej, objawów klinicznych, po przeprowadzeniu specjalistycznych badań przez dwie jednostki orzecznicze - [...] Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w [...] (orzeczenie lekarskie nr [...] z [...].11.2014r.), a w trybie odwoławczym przez Instytut Medycyny Pracy [...] Klinika Chorób Zawodowych i Toksykologii Oddział Chorób Zawodowych - nie znaleziono podstaw do rozpoznania u skarżącej choroby zawodowej: przewlekłe choroby obwodowego układu nerwowego wywołane sposobem wykonywania pracy - zespół cieśni w obrębie nadgarstka. W związku z powyższym Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] wobec braku rozpoznania choroby zawodowej przez uprawnione do rozpoznawania chorób zawodowych jednostki organizacyjne służby zdrowia, nie znalazł podstaw do wydania decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła W. Ś. wskazując, że nie zgadza się z rozstrzygnięciem organu I instancji. Skarżąca wyjaśniła jakie czynności wykonywała w swoich miejscach pracy oraz wskazywała na nieprawidłowe warunki na stanowisku pracy. Skarżąca podała, że dolegliwości kostno-stawowe obu dłoni zaczęła odczuwać około 2008 r., które z biegiem lat zaczęły się nasilać. Skarżąca uważa, że jej dolegliwości jak i stwierdzona choroba obwodowego układu nerwowego była spowodowana czynnościami jakie wykonywała w pracy zawodowej. Po rozpatrzeniu odwołania Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] decyzją z dnia [...] września 2015 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 2351 Kodeksu pracy, za chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy, albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". W ocenie organu odwoławczego w przypadku W. Ś. nie potwierdzono związku przyczynowego między warunkami w jakich wykonywała pracę a zdiagnozowanym schorzeniem, przez co warunek wynikający z definicji choroby zawodowej, konieczny do uznania zawodowej etiologii schorzenia, a tym samym do stwierdzenia choroby zawodowej nie został wykazany, co wyklucza możliwość stwierdzenia choroby zawodowej. Organ odwoławczy podkreślił, że wykonywane przez cały okres zatrudnienia przypadający na lata 1978-2012 przez skarżącą czynności zawodowe były szczegółowo opisane. Czynności przytoczone w odwołaniu także były znane lekarzom orzecznikom. Zostały poddane szczegółowej analizie i ocenie na podstawie obszernej dokumentacji w spawie, gdzie zarówno zakład pracy jak i sama skarżąca podawała opis swoich czynności w pracy zawodowej w Poczcie [...]. Potwierdza to również dodatkowa opinia Instytutu Medycyny Pracy w [...] przesłana na prośbę Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] po dodatkowym przesłuchaniu strony. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] zauważył, że zdaniem lekarzy orzeczników brak jest podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, ponieważ czynności wykonywane zawodowo przez W. Ś. miały zbyt różnorodny charakter aby bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem stwierdzić, iż choroba obwodowego układu nerwowego pod postacią zespołu cieśni nadgarstka została spowodowana sposobem wykonywania pracy, co jest warunkiem koniecznym do uznania zawodowej etiologii w/w schorzenia. Jednocześnie organ wyjaśnił, że zgodnie z ustawą z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych nawet w przypadku stwierdzenia u skarżącej choroby zawodowej, W. Ś. nie przysługiwałoby prawo do wcześniejszej emerytury, ponieważ w stosunku do osób urodzonych począwszy od dnia 1 stycznia 1949 r. nawet stwierdzona choroba zawodowa nie ma wpływu na uprawnienie do wcześniejszej emerytury. Organ odwoławczy zauważył, że obydwie jednostki orzecznicze nie negowały rozpoznania u skarżącej choroby obwodowego układu nerwowego pod postacią zespołu cieśni w obrębie nadgarstka. Jednak lekarze właściwi do orzekania w zakresie chorób zawodowych, w oparciu o przeprowadzone badania, a także po analizie dokumentacji medycznej oraz oceny narażenia zawodowego nie znaleźli podstaw do uznania zawodowej etiologii rozpoznanego u pacjentki schorzenia. Natomiast organy inspekcji sanitarnej nie mogą wydać decyzji stwierdzającej choroby zawodowej wbrew lub niezgodnie z orzeczeniem lekarskim, jeżeli zostało ono wydane z zachowaniem norm zamieszczonych w rozporządzeniu, nie jest sprzeczne z zebranym materiałem dowodowym oraz nie budzi zastrzeżeń co do rozpoznania choroby. Skargę na powyższą decyzję złożyła W. Ś. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu powiatowego oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Skarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: przepisów postępowania tj. art. 6, art. 7 w zw. z art. 77 i nast. (w tym w szczególności art. 80 w zw. z art. 84 k.p.a.), art. 8, art. 9 k.p.a. poprzez wydanie skarżonej decyzji z naruszeniem zasad obowiązujących w tym postępowaniu, w tym w szczególności zasady praworządności oraz bez rozpatrzenia w sposób należyty materiału dowodowego w sprawie, co doprowadziło do nieuzasadnionego przyjęcia, że brak jest podstaw do stwierdzenia u skarżącej choroby zawodowej - przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy: zespół cieśni nadgarstka, naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sprawie przepisów art. 2351 i art. 2352 Kodeksu pracy oraz przepisów § 6 oraz § 8 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie chorób zawodowych, co doprowadziło do nieuzasadnionego przyjęcia, że brak jest podstaw do stwierdzenia u skarżącej choroby zawodowej - przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy: zespół cieśni nadgarstka. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że jej praca przy maszynie do pisania umieszczonej na biurku, przy uwzględnieniu sposobu jej ustawienia, powodowała, że jej ułożenie dłoni było mocno wygięte i naprężone, gdzie kąt pomiędzy powierzchnią nadgarstka a przedramienia wynosił 90 stopni, co powodowało, że przy długim pisaniu w takiej pozycji odczuwała ona ból nadgarstków oraz drętwienie palców. Również później - obsługując komputer - nie miała ona prawidłowego stanowiska pracy, gdyż ekran komputera ustawiony był na biurku, klawiatura była ułożona w wyciętej szufladzie biurka (co powodowało, że jej dłonie nie miały żadnego oparcia podczas pisania), a myszka ułożona na pulpicie biurka. Skarżąca zarzuciła, że dokonując oceny związku przyczynowego pomiędzy warunkami pracy a powstałą choroba skoncentrowano się na kwestii obsługi przez skarżącą komputera, w żaden sposób nie odniesiono się natomiast do wskazywanych przez skarżącą warunków wykonywania tej pracy, co samo w sobie mogło mieć wpływ na powstanie u niej przedmiotowego schorzenia. Ponadto zdaniem skarżącej jednostki orzecznicze nie odniosły się w zasadzie do wcześniejszego okresu pracy skarżącej oraz wykonywanych z jej toku czynności uznając, iż okresem istotnym dla rozpatrywania schorzenia skarżącej pod kątem jego ewentualnej etiologii zawodowej jest okres po 2002 r., przy czym w żaden sposób nie uzasadniono takiego stanowiska. Skarżąca wskazała również, że organy zwracały się o dodatkowe wyjaśnienia w kontekście zgłaszanych przez skarżącą zastrzeżeń, jednak udzielone odpowiedzi ograniczały się do powtarzania tych samych stwierdzeń, bez odniesienia się do konkretnych kwestii wskazywanych przez skarżącą (a więc nie zawierały żadnego dodatkowego uzasadnienia na poparcie stanowiska zajętego przez jednostki orzecznicze). W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie została uwzględniona. Na wstępie wymaga przypomnienia, iż Sąd kontrolował w niniejszej sprawie decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] utrzymującą w mocy decyzję Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] o braku podstaw do stwierdzenia u W. Ś. choroby zawodowej: przewlekłe choroby obwodowego układu nerwowego wywołane sposobem wykonywania pracy, zespół cieśni w obrębie nadgarstka wymienionej w pozycji 20.1 wykazu chorób zawodowych. Zatem, z uwagi na przedmiot sprawy, dostrzec trzeba, iż stosownie do treści art. 235¹ Kodeksu pracy przez chorobę zawodową uważa się chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy, albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Rozpoznanie choroby zawodowej u pracownika lub byłego pracownika może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, pod warunkiem wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych. Zgodnie zaś z § 8 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych, decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika. Zaznaczyć trzeba, iż w ww. przepisie przez orzeczenie lekarskie ustawodawca rozumie nie każde orzeczenie ale takie, które zostało wydane przez właściwego lekarza, tj. lekarza, o którym mowa w § 5 ust. 1 ww. rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych. W myśl tego przepisu właściwym do orzekania w zakresie chorób zawodowych jest lekarz spełniający wymagania kwalifikacyjne określone w przepisach wydanych na podstawie art. 9 ust. 3 ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o służbie medycyny pracy (Dz. U. z 2004 r. Nr 125, poz. 1317 ze zm.) zatrudniony w jednej z jednostek orzeczniczych, o których mowa w ust. 2 i 3 (tj. jednostek orzeczniczych I i II stopnia). Wymaga też zauważania, że stosownie do § 6 ust. 1 ww. rozporządzenia lekarz, o którym mowa w § 5 ust. 1, wydaje orzeczenie o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania, zwane dalej "orzeczeniem lekarskim", i czyni to na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika lub byłego pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego. Podkreślić przy tym wypada, iż organ inspekcji sanitarnej w postępowaniu dotyczącym stwierdzenia choroby zawodowej nie może kwestionować merytorycznej treści orzeczenia lekarskiego. Nie ma również prawa do dokonywania własnych ustaleń i samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do odmiennego rozpoznania schorzenia. Orzeczenie lekarskie ma walor opinii w rozumieniu art. 84 § 1 k.p.a., której wiarygodność organ ocenia na podstawie art. 80 k.p.a. Dodać również należy, że jak wynika z ust. 2 § 8 ww. rozporządzenia, jeżeli właściwy państwowy inspektor sanitarny przed wydaniem decyzji uzna, że materiał dowodowy, o którym mowa w ust. 1, jest niewystarczający do wydania decyzji, może żądać od lekarza, który wydał orzeczenie lekarskie, dodatkowego uzasadnienia tego orzeczenia, wystąpić do jednostki orzeczniczej II stopnia o dodatkową konsultację lub podjąć inne czynności niezbędne do uzupełnienia tego materiału. Powyższe prowadzi jednak do stwierdzenia, że postępowanie w tym zakresie ma charakter jedynie uzupełniający w odniesieniu do wydanych uprzednio orzeczeń lekarskich, stanowiących zasadniczy materiał dowodowy w tego rodzaju sprawach (por. wyrok NSA z dnia 5 stycznia 2007 r., sygn. akt II OSK 107806 i wyrok NSA z dnia 15 stycznia 2013 r., sygn. akt II OSK 2337/12). Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekając w niniejszej sprawie nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonego orzeczenia. Organ II instancji, dysponując wyczerpująco zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym i nie pozostającym ze sobą w sprzeczności, nie mógł bowiem wydać pozytywnego dla skarżącej orzeczenia. Wyjaśnić przy tym należy, iż podtrzymując decyzję organu I instancji, organ odwoławczy dysponował kartą narażenia zawodowego oraz orzeczeniem lekarskim jednostki orzeczniczej I stopnia- [...] Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w [...] (orzeczenie lekarskie nr [...] z [...].11.2014r.), a w trybie odwoławczym Instytutu Medycyny Pracy [...] Klinika Chorób Zawodowych i Toksykologii Oddział Chorób Zawodowych. W obu tych orzeczeniach stwierdzono brak podstaw do rozpoznania u skarżącej choroby zawodowej z uwagi na brak związku przyczynowego między warunkami w jakich wykonywała pracę, a zdiagnozowanym schorzeniem, przez co warunek wynikający z definicji choroby zawodowej, konieczny do uznania zawodowej etiologii schorzenia, a tym samym do stwierdzenia choroby zawodowej nie został wykazany W. Ś. przez okres ok. 30 lat (po odliczeniu urlopu macierzyńskiego, wychowawczego i bezpłatnego) wykonywała prace biurowe. W latach 1978-1979 pracując w Spółdzielni Kółek Rolniczych w K. jako referent ds. fakturowania wykonywała prace biurowe polegające na ręcznym pisaniu faktur i adresowaniu kopert do klientów, liczeniu na maszynie do liczenia, pisaniu na maszynie do pisania a także na dziurowaniu dokumentów, przygotowaniu dokumentów do archiwum. Natomiast w latach 1980-2012 była zatrudniona w Poczcie [...] na stanowiskach asystenta, instruktora. Do 1997 roku praca polegała na obsłudze klienta, przyjmowaniu listów, paczek, wpłat, sprzedaży walut, produktów spożywczo-przemysłowych, znaczków i wiązała się z używaniem datownika, plombownicy i pieczęci odciskanej na laku. Ponadto skarżąca prowadziła kartotekę samochodową ręcznie, przy użyciu maszyny do pisania mechanicznej a następnie elektrycznej oraz maszyny do liczenia Od 1997r. do 2001 r. skarżąca prowadziła kartotekę radiofoniczną i telekomunikacyjną ręcznie, przy użyciu maszyny do pisania, maszyny do liczenia a w późniejszym okresie komputera. W latach 2002-2012 skarżąca zajmowała się rozliczaniem czasopism sprzedawanych w okienkach pocztowych. Praca wiązała się z pisaniem na komputerze (od 4 do 6 godz./zmianę roboczą) sortowaniem, liczeniem gazet (od 0,5 do 2 godz./zmianę roboczą). Od 2012 r. skarżąca nie pracuje. Czynności wykonywane zawodowo przez W. Ś. miały zbyt różnorodny charakter aby bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem stwierdzić, iż choroba obwodowego układu nerwowego pod postacią zespołu cieśni nadgarstka została spowodowana sposobem wykonywania pracy, co jest warunkiem koniecznym do uznania zawodowej etiologii w/w schorzenia. Z powyższego wynika zatem, że orzeczenia lekarskie upoważnionych placówek medycznych, stanowiące podstawę zaskarżonej decyzji, wykluczyły u skarżącej rozpoznanie choroby zawodowej określonej w poz. 20.1 wykazu chorób zawodowych. Organy inspekcji sanitarnej związane treścią tych opinii, w zakresie wiedzy medycznej, nie mogły więc wydać pozytywnego dla skarżącej orzeczenia. Wskazane związanie treścią opinii wynika z tego, że orzeczenie lekarskie właściwej jednostki orzeczniczej stanowi kluczowy środek dowodowy służący stwierdzeniu choroby zawodowej, jeśli nie budzi zastrzeżeń zgodnie ze swobodną oceną dowodów obowiązującą w postępowaniu administracyjnym. Oznacza to, iż organ inspekcji sanitarnej będąc związany ustaleniami orzeczeń diagnostycznych, nie dysponując przeciwdowodami, które mogłyby orzeczenia te podważyć, nie ma podstaw do przyjęcia, że rzeczywisty stan zdrowia strony kształtuje się odmiennie od wyników badań stanowiących podstawę wydanych orzeczeń lekarskich. W analizowanej sprawie z obu orzeczeń lekarskich wynikają zgodne wnioski, iż ustalenia medyczne nie dawały podstaw do rozpoznania u skarżącej choroby zawodowej wymienionej w poz. 20.1 załącznika do rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych, a w aktach brak jest jakichkolwiek dowodów, które przeczyłyby twierdzeniom w nich zawartych. Wobec zarzutów skargi, dostrzec nadto należy, iż orzeczenie lekarskie wydane na podstawie przepisów ww. rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych, w postępowaniu administracyjnym może być zakwestionowane, ale jedynie pod względem formalnym, a to z uwagi na jego wydanie w niewłaściwej formie, bez uzasadnienia, czy przez nieuprawnionego lekarza, bądź uprawnionego lekarza lecz niezatrudnionego we wskazanej w rozporządzeniu w sprawie chorób zawodowych jednostce organizacyjnej. Zakwestionowanie orzeczeń lekarskich jest także możliwe w przypadku, jeżeli w materiale dowodowym znajdują się orzeczenia lekarzy zatrudnionych w uprawnionych do rozpoznawania chorób zawodowych jednostkach organizacyjnych, które zawierają różne ustalenia (rozpoznania chorobowe). Jednak nawet w takiej sytuacji organ ani sąd administracyjny, nie jest uprawniony do weryfikacji treści merytorycznej orzeczeń lekarskich, co najwyżej organ może żądać uzupełnienia wydanej opinii, w sposób określony w § 8 ust. 2 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych, a to - w celu ujednolicenia stanowisk, usunięcia istniejących niejasności/wątpliwości (por. wyrok NSA z dnia 15 października 2013 r., sygn. akt II OSK 2908/12). Orzeczenia wydane dla potrzeb niniejszej sprawy nie są ze sobą sprzeczne i przedstawiają jednolite stanowisko. Wszystkie aspekty związane z narażeniem zawodowym, zostały -w ocenie Sądu- w sprawie wyczerpująco wyjaśniono, a znalazło to swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu orzeczenia lekarskiego z dnia 7 listopada 2014 r., podtrzymanego kolejnym właściwej jednostki II stopnia. Reasumując, mając na uwadze specyfikę postępowania administracyjnego prowadzonego w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej, dostrzec raz jeszcze trzeba, iż decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika. Państwowy inspektor sanitarny nie ma przy tym prawa do samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do odmiennego rozpoznania schorzenia. Zobowiązany jest natomiast dążyć do uzupełnienia materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, ale tylko gdy uzna, że materiał jakim dysponuje w sprawie jest niewystarczający do wydania decyzji (§ 8 ust. 2 ww. rozporządzenia). Taka jednak sytuacja w niniejszej sprawie nie miała miejsca. Podkreślić też należy, iż w świetle art. 235¹ Kodeksu pracy, termin "choroba zawodowa" jest pojęciem prawnym posiadającym ustawową definicję, a do jej stwierdzenia konieczne jest wystąpienie dwóch pozostających ze sobą w związku przyczynowym przesłanek, tj.: aby choroba wymieniona w wykazie chorób zawodowych była rozpoznana przez upoważnioną do tego placówkę służby zdrowia oraz, aby choroba spowodowana została działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy. W niniejszej sprawie stwierdzono brak zawodowej etiologii (pochodzenia) choroby, a to wykluczało możliwość jej stwierdzenia. Z tych też przyczyn Sąd nie podzielił zarzutów skargi. Sąd dostrzega raz jeszcze, iż skarżona decyzja wydana została w oparciu o orzeczenia lekarskie, a te wydane zostały z uwzględnieniem oceny narażenia zawodowego. Sąd zauważa także, iż skarżąca kwestionując w skardze wydane dla potrzeb sprawy orzeczenia lekarskie, nie poddała ich skutecznie w wątpliwość. Nie wskazała na konkretne okoliczności sprawy, które nie zostały w tych opiniach wyjaśnione, bądź zostały wyjaśnione w sposób niezrozumiały lub pozostają w sprzeczności z innymi przeprowadzonymi dowodami. W tej sytuacji, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.