VII SA/Wa 2775/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Jarecka, Sędziowie sędzia WSA Wojciech Sawczuk, asesor WSA Karolina Kisielewicz (spr.), Protokolant spec. Joanna Piątek-Macugowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 sierpnia 2018 r. sprawy ze skargi S. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2017 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę S.S. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowalnego z [...] października 2017 r. (znak: [...]) którą organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] kwietnia 2017 r. (znak: [...]) odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy L. z [...] lipca 2001 r. [...] o zatwierdzeniu projektu budowalnego i udzieleniu M. i J. T. pozwolenia na budowę. Z okoliczności faktycznych sprawy ustalonych i przyjętych przez organy administracji za podstawę rozstrzygnięcia wynika, że Wójt Gminy L. wymienioną decyzją z [...] lipca 2001 r. zatwierdził projekt budowalny i udzielił M. i J.T. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego (wraz z siecią uzbrojenia terenu) na działce nr [...] w miejscowości K. [...] (gmina L.), której są współwłaścicielami. Według projektu, sporny budynek został zaprojektowany ścianą z otworami okiennymi, w odległości od 4,50 m do 5,00 od granicy działki nr [...] (elewacja zachodnia) i w odległości 6 m od znajdującego się na tej nieruchomości budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Odległość projektowanego budynku od granicy działki niezabudowanej 2260 wynosi od 4 do 4,58 m (w ścianie zaprojektowano otwory okienne). Po rozpoczęciu przez inwestorów budowy, w sierpniu 2001 r., Gmina L. na podstawie umowy z [...] sierpnia 2013 r. zawartej w formie aktu notarialnego, przeniosła na skarżącą S. S. prawo własności nieruchomości nr [...] (zabudowanej budynkiem gospodarczym) oraz [...] (zabudowanej budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym) na podstawie art. 231 § 2 k.c. (zabudowania na nieruchomości zostały wybudowane przez jej rodziców W. i S. M. i przekraczają znacznie wartość działek). W piśmie z [...] maja 2017 r. S. S. zwróciła się do Wojewody [...] z wnioskiem o stwierdzenie nieważności tej decyzji jako wydanej z rażącym naruszeniem § 12 ust. 1 pkt 1 i § 271- 273 "warunków technicznych" oraz naruszeniem przepisów o właściwości. Wnioskodawczyni podała, że mapa sytuacyjno - wysokościowa, na której sporządzono projekt zagospodarowania terenu, "nie odzwierciedlała stanu prawnego działek". W 2004 r. Sąd Rejonowy dla [...] w [...], Wydział [...], na wniosek jej rodziców, dokonał sądowego rozgraniczenia pomiędzy nieruchomościami nr [...] i [...] i nakazał wydać jej matce pas gruntu oznaczony w wyroku. W konsekwencji sporny budynek mieszkalny jednorodzinny został posadowiony ścianą z otworami okiennymi w odległości 3,60 m od wschodniej granicy jej nieruchomości, a więc z naruszeniem § 12 rozporządzenia. Wojewoda [...] decyzją z [...] kwietnia 2017 r. wydaną na podstawie art. 157 § 1 i § 2 i art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., odmówił skarżącej stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy L. z [...] lipca 2001 r. o zatwierdzeniu projektu budowalnego i udzieleniu M. i J. T. pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wyjaśnił istotę postępowania nadzwyczajnego (o stwierdzenie nieważności) oraz rażącego naruszenia prawa jako przesłanki stwierdzenia nieważności. Zdaniem Wojewody, wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji nie jest uzasadniony, ponieważ kwestionowana w tym postępowaniu decyzja Wójta Gminy L. nie jest dotknięta żadną wadą kwalifikowaną, wymienioną w art. 156 § 1 k.p.a. Budynek mieszkalny jednorodzinny M. i J. T.został zaprojektowany ścianą z otworami okiennymi, w odległości od 4,50 m do 5,00 od granicy jej nieruchomości i w odległości 6 m od znajdującego się na tej nieruchomości budynku mieszkalnego jednorodzinnego, a więc zgodnie z § 12 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999 r., poz. 140), które obowiązywało w dniu wydania pozwolenia na budowę (6 lipca 2011 r.). Nie został także naruszony § 272 wymienionego rozporządzenia, ponieważ określone w tym przepisie wymagania odległości między budynkami, ze względu na ochronę przeciwpożarową, nie mają zastosowania do zabudowy jednorodzinnej. Organ dodał, że w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji bierze się pod uwagę stan prawny i faktyczny z daty wydania decyzji objętej wnioskiem o stwierdzenie nieważności. W związku z tym zmiana przebiegu granic pomiędzy działką skarżącej i działką inwestorów, która nastąpiła po wydaniu pozwolenia na budowę, nie stanowi przesłanki do stwierdzenia nieważności pozwolenia budowlanego. S. S. wniosła odwołanie od decyzji organu I instancji. Odwołująca się zarzuciła, że Wojewoda [...] "nie zbadał należycie materiału dowodowego" i w konsekwencji niezasadnie orzekł o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy L. z [...] lipca 2001 r. o zatwierdzeniu projektu budowalnego i udzieleniu M. i J. T. pozwolenia budowlanego. W uzasadnieniu skarżąca powołała się na § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie i wywiodła, że w świetle tego przepisu budynek mieszkalny jednorodzinny na sąsiedniej nieruchomości, powinien być oddalony od granicy o minimum 4 m. S. S. dodała, że organ I instancji nie zbadał, czy pozwolenie na budowę nie zostało wydane z naruszeniem przepisów o właściwości (art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a.). Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpoznaniu odwołania skarżącej od decyzji Wojewody [...] z [...] kwietnia 2017 r., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy podzielił stanowisko Wojewody, że projekt zagospodarowania działki jest zgodny z przepisami techniczno-budowlanymi (art. 35 ust. 1 pkt 1 lit c ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2000 r., poz. 1126), według stanu prawnego z dnia wydania pozwolenia. Budynek został zaprojektowany w odległości ponad 4 m od granicy działki skarżącej, a więc zgodnie z wówczas obowiązującym przepisem § 12 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że pozwoleniu budowlanemu "nie można zarzucić rażącego naruszenia § 271 ust. 1" powołanego rozporządzenia, który stanowi, że w wolno stojących budynkach, dopuszcza się stosowanie dachów rozprzestrzeniających ogień, pod warunkami w tym przepisie wymienionymi. Z przepisu art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. c Prawa budowlanego, w brzmieniu wówczas obowiązującym wynika, że organ administracji architektoniczno-budowlanej przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Budowa dachu i jego właściwości z punktu widzenia ochrony przeciwpożarowej nie są elementem zagospodarowania terenu. Ustalenie, czy dach rozprzestrzenia ogień wymaga natomiast oceny zastosowanych rozwiązań konstrukcyjno-materiałowych (projektu architektoniczno-budowlanego), do czego organ administracji architektoniczno-budowlanej nie jest zobowiązany. Zgodnie z art. 35 ust. 2 Prawa budowlanego, organ może (nie musi) badać zgodność projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi i obowiązującymi Polskimi Normami, w zakresie określonym w art. 5 (a więc np. w zakresie bezpieczeństwa przeciwpożarowego). Organ dodał, że do spornej inwestycji (zabudowy jednorodzinnej) nie ma zastosowania § 272 i § 273 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych z 1994 r. Zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowalnego pozwolenie budowlane zostało jednakże wydane z naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy wówczas obowiązującego Prawa budowlanego. Projekt zagospodarowania działki jest bowiem niezgodny z decyzją Wójta Gminy L. z [...] kwietnia 2011 r. (znak: [...]) o ustaleniu na wniosek M. i J. T., warunków zabudowy i zagospodarowania terenu w części dotyczącej konstrukcji dachu. Zgodnie z tą decyzją, projektowany budynek mieszkalny jednorodzinny ma mieć dach dwuspadowy, gdy tymczasem według zatwierdzonego projektu budowlanego (projektu zagospodarowania działki), budynek jest pokryty dachem czterospadowym. W ocenie organu odwoławczego, to naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b Prawa budowlanego nie jest rażące w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Zaprojektowany obiekt budowlany "nie zaburza miejscowych stosunków przestrzennych w stopniu niemożliwym do zaakceptowania", "nie wpływa na sferę praw i obowiązków (...) podmiotów sąsiadujących z działką inwestycyjną". Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego dodał, że sporny budynek mieszkalny został zaprojektowany zgodnie z wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy w zakresie wysokości zabudowy (jednokondygnacyjny z użytkowym poddaszem), kąta nachylenia połaci dachowych (wymagany dach o nachyleniu połaci dachowych 35-45, projektowany 35 stopni), inwestorzy uzyskali decyzję o wyłączeniu części nieruchomości z produkcji rolnej, zgodnie z wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy. W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzja objęta wnioskiem o stwierdzenie nieważności została wydana przez właściwy organ, co znajduje potwierdzenie w art. 89 ust.1 ustawy z 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administracje publiczną (Dz.U. nr 133, poz. 872) i art. 82 a Prawa budowlanego. S. S. zaskarżyła decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] października 2017 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie: a) art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b oraz art. 35 ust. 2 Prawa budowlanego przez nieuzasadnione przyjęcie, że decyzja o pozwoleniu na budowę nie narusza rażąco tych przepisów; w uzasadnieniu tego zarzutu S. S. podniosła, że organ administracji architektoniczno-budowlanej w postępowaniu zakończonym decyzją objętą wnioskiem o stwierdzenie nieważności nie zbadał należycie zgodności projektu budowlanego z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi i obowiązującymi Polskimi Normami, w zakresie określonym w art. 5 ustawy oraz nie sprawdził zgodności projektu budowlanego z wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, co wymagało "prostego zestawienia" decyzji o warunkach zabudowy i projektu budowlanego i w konsekwencji nałożenia na inwestorów, na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, obowiązku usunięcia nieprawidłowości w wyznaczonym terminie, a po jego bezskutecznym upływie skutkowałoby wydaniem decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Skarżąca podniosła, że niezgodność projektu z decyzją o warunkach zabudowy jest oczywista, widoczna na pierwszy rzut oka, a więc rażąca w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. b) art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. c Prawa budowlanego oraz § 271 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. przez nieuzasadnione przyjęcie, że decyzja o pozwoleniu na budowę nie narusza rażąco tych przepisów; w uzasadnieniu tego zarzutu skarżąca wywiodła, że organ administracji architektoniczno-budowlanej w postępowaniu zakończonym decyzją objętą wnioskiem o stwierdzenie nieważności, nie zbadał zgodności projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami dotyczącymi bezpieczeństwa pożarowego (art. 35 ust. 2 Prawa budowlanego w zw. z art. 5 pkt 1 lit. b) i w konsekwencji nieprawidłowo uznał, że jest dopuszczalne posadowienie spornego budynku mieszkalnego w odległości mniejszej niż 12 od granicy nieruchomości skarżącej (§ 271 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych). c) art. 34 ust. 4 i art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. przez nieuzasadnione przyjęcie, że pozwolenie budowlane nie jest obarczone wadą rażącego naruszenia prawa, mimo że projekt zagospodarowania działki lub terenu został sporządzony na nieaktualnej mapie dla celów projektowych; w uzasadnieniu tego zarzutu skarżąca zarzuciła, że projekt zagospodarowania działki został sporządzony na kopii mapy sytuacyjno-wysokościowej sporządzonej w 2001 r. na zlecenie strony, bez wcześniejszego sprawdzenia przebiegu granic, mimo że taki obowiązek ciążył na inwestorze projektancie. Skarżąca dodała, że w 2011 r. istniała już inna, aktualna mapa dla celów projektowych; d) art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 Prawa budowlanego w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. przez odmowę stwierdzenia nieważności decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę, mimo że jest ona dotknięta "licznymi uchybieniami przepisom prawa materialnego"; e) art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. przez niedostateczne ustalenie i wyjaśnienie okoliczności faktycznych sprawy, w tym przede wszystkim przebiegu granicy między nieruchomościami skarżącej i inwestorów; f) art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji naruszającej prawo. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje : Skarga jest nieuzasadniona. Kontrolą Sądu objęta jest sprawa rozstrzygnięta przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] października 2017 r., dotyczącą odmowy stwierdzenia nieważności Wójta Gminy L. z [...] lipca 2001 r. o zatwierdzeniu projektu budowalnego i udzieleniu M. i J. T. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Przede wszystkim należy podkreślić, że przedmiotem postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji jest wyłącznie zbadanie, czy w danej sprawie wystąpiła jedna z przesłanek nieważności decyzji określonych w art. 156 § 1 k.p.a. W tym postępowaniu organ nie rozpatruje sprawy co do istoty (jak w postępowaniu odwoławczym), nie dokonuje samodzielnych ustaleń faktycznych w tej sprawie, lecz opiera się na materiale dowodowym, którym dysponował organ wydając zaskarżoną decyzję (por. np. wyroki NSA z 28 maja 1985 r., I SA 89/95, ONSA z 1985 r. nr 1, poz. 30, z 18 grudnia 2007 r., II OSK 1712/06, z 16 stycznia 2014 r., II GSK 1617/12, z dnia 16 stycznia 2014 r., 1666/12, z 19 maja 2017r. II OSK 2405/15). Sąd oceniając tę decyzję bierze pod uwagę stan faktyczny i stan prawny z chwili jej wydania. Według przyjętych poglądów z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia w sytuacji, gdy interpretacja przepisu prawa nie nasuwa jakichkolwiek wątpliwości i którego treść bez żadnych sporów może zostać ustalona, zaś organ narusza go w sposób oczywisty i nie dający się w żadnej mierze pogodzić z zasadą praworządności. Innymi słowy pod pojęciem rażącego naruszenia prawa należy rozumieć sytuację, gdy decyzja administracyjna ze względu na jej nie budzącą wątpliwości sprzeczność z prawem nie jest możliwa do pogodzenia z porządkiem prawnym. Ustalenie, czy doszło do rażącego naruszenia prawa z oczywistych względów ma charakter ocenny, wymaga zbadania, czy powołane przez stronę naruszenie prawa było "rażące" (oczywiste, jednoznaczne, widoczne "na pierwszy rzut oka"). Nie chodzi tu więc o jakiekolwiek naruszenie prawa, np. w zakresie jego wykładni, lecz o naruszenie odpowiadające cechom wyżej wymienionym. We wniosku o stwierdzenie nieważności, odwołaniu od decyzji organu I instancji a następnie w skardze do Sądu skarżąca zarzucała, że projekt zagospodarowania terenu, będący częścią zatwierdzonego projektu budowlanego został sporządzony na nieaktualnej mapie dla celów projektowych. Z przepisu art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego wynika, że projekt budowlany powinien zawierać projekt zagospodarowania działki lub terenu, sporządzony na kopii aktualnej mapy zasadniczej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Sąd zauważa, że z projektu zagospodarowania działki znajdującego się w aktach sprawy, wynika, że mapa sytuacyjno-wysokościowa na której projekt został sporządzony, została przyjęta do zasobu geodezyjnego [...] maja 2001 r. i została zaewidencjonowana pod numerem [...]. Zgodnie z zawartą na niej informacją (pieczęcią) Starostwa Powiatowego w [...], Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej, mapa może być przeznaczona dla celów projektowych. Późniejsza zmiana granic nieruchomości (na skutek sądowego rozgraniczenia dokonanego w 2004 r.), które zdaniem skarżącej jedynie "potwierdziło", że granica między nieruchomościami przebiegała w innym miejscu, nie może stanowić podstawy do wzruszenia pozwolenia budowlanego w trybie stwierdzenia nieważności tej decyzji. Jak już powiedziano, Sąd oceniając tę decyzję bierze pod uwagę stan faktyczny i stan prawny z chwili jej wydania. Można dodać, że jeżeli wyrok o rozgraniczeniu wyznaczał granicę w miejscu "starej", właściwej granicy, to ta okoliczność może co najwyżej być rozważna w postępowaniu o wznowienie (art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.). Z tego wynika, że zawarty w skardze zarzut naruszenia art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. nie zasługuje na uwzględnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie uznaje również za uzasadnione zarzuty naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b i c, art. 35 ust. 2 Prawa budowlanego oraz § 271 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych w zw. zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Należy przypomnieć, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ podał, że zgodnie z projektem budowlanym budynek inwestorów jest oddalony ścianą z otworami okiennymi o ok. 4,50 do 5 m od granicy nieruchomości, a więc spełnia wymaganie odległości określone w § 12 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Natomiast, to czy dany dach rozprzestrzenia ogień czy nie, uwarunkowane jest rozwiązaniami konstrukcyjno-materiałowymi, które nie są elementem projektu zagospodarowania terenu. Organ odwoławczy dodał, że zgodnie z art. 35 ust. 2 Prawa budowlanego, właściwy organ może (a nie musi) badać zgodność projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi i obowiązującymi Polskimi Normami, w zakresie określonym w art. 5. Z tego powodu nie można uznać, że pozwolenie budowlane rażąco narusza § 271 ust. 1 rozporządzenia. Przepis art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania pozwolenia na budowę, stanowił, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami ochrony środowiska (lit. a), wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (lit. b), z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi (lit. c), 2) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, 3) wykonanie projektu przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane. Według art. 35 ust. 2 tej ustawy, właściwy organ może badać zgodność projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi i obowiązującymi Polskimi Normami, w zakresie określonym w art. 5. Zgodnie z art. 35 ust. 3, w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1 i 2, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin, a po jego bezskutecznym upływie, wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Z powyższego wynika, że organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę w stanie prawnym obowiązującym do dnia 11 lipca 2003 r. kiedy weszła w życie ustawa z 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718), był zobowiązany zbadać zgodność projektu zagospodarowania działki z przepisami techniczno-budowlanymi (art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. c) oraz mógł badać zgodność projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi dotyczącymi ochrony p.p. Nie można więc zarzucić organowi administracji architektoniczno-budowlanej, że nie zbadał, czy dach projektowanego budynku mieszkalnego jednorodzinnego z uwagi na zastosowane materiały, rozprzestrzenia ogień i w konsekwencji, że niezasadnie przyjął, że sporny obiekt budowlany nie musi spełniać wymagania odległości od granicy działki o którym mowa w § 271 ust.1 pkt 1 rozporządzenia. Należy przypomnieć, że według powołanego przepisu, w wolno stojących budynkach, wymienionych w § 213 (sporny budynek jest budynkiem jednokondygnacyjnym z poddaszem użytkowym) dopuszcza się stosowanie dachów rozprzestrzeniających ogień, pod warunkiem, że odległość budynku od granicy działki wynosi więcej niż 12 m. Należy w tym miejscu powtórzyć, że w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji organ nie dokonuje nowych, własnych ustaleń faktycznych i opiera się na materiale dowodowym zgromadzonym w postępowaniu zwykłym. Można ponadto dodać, że z projektu budowlanego wynika, że dach spornego budynku jest pokryty blachą. Z powyższego wynika, że zaprojektowanie jednorodzinnego budynku mieszkalnego na działce nr [...] w miejscowości K. [...] (gmina L.), w ścianą z otworami okiennymi w odległości ponad 4 m od granicy działki skarżącej, znajdowało uzasadnienie w § 12 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Ten przepis stanowi, że jeżeli z warunków o których mowa w ust. 1 i 2, § 13, § 271, § 272 ust. 4 nie wynikają inne wymagania, projektowany obiekt budowlany, zwrócony w stronę granicy sąsiedniej działki ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi, powinien być oddalony od tej granicy co najmniej o 4 m. Zdaniem Sądu decyzja Wójta Gminy L. z [...] lipca 2001 r. o zatwierdzeniu projektu budowalnego i udzieleniu M. i J. T. pozwolenia na budowę nie narusza rażąco (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b Prawa budowlanego. Należy przypomnieć, że skarżąca nie sformułowała tego zarzutu we wniosku o stwierdzenie nieważności, a na niezgodność projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy zwrócił uwagę organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji, przyjmując jednak, że ta "niezgodność" nie prowadzi do stwierdzenia nieważności decyzji. GINB stwierdził, że zaprojektowany obiekt budowlany "nie zaburza miejscowych stosunków przestrzennych w stopniu niemożliwym do zaakceptowania", "nie wpływa na sferę praw i obowiązków (...) podmiotów sąsiadujących z działką inwestycyjną". Sąd uznaje to zapatrywanie organu odwoławczego za prawidłowe, ponieważ znajduje ono uzasadnienie w okolicznościach faktycznych sprawy oraz przepisach prawa. Dla stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. nie jest bowiem wystarczające bezsporne ustalenie, że doszło do oczywistego naruszenia przepisu, lecz niezbędna jest ocena "wagi" tego naruszenia w świetle całokształtu okoliczności sprawy, z uwzględnieniem konsekwencji prawnych tego naruszenia, jego skutków z punktu widzenia państwa prawa. W skardze do Sądu skarżąca nie zarzucała, że sporny obiekt budowlany z dachem czterospadowym z blachy dachówkowej w kolorze ceglastym (patrz projekt architektoniczno-budowlany), a nie dwuspadowym, o kącie nachylenia połaci dachowych zgodnym z pozwoleniem budowlanym, narusza istniejące stosunki przestrzenne (ład przestrzenny). W toku procesu inwestycyjnego inwestorzy uzyskali decyzję o wyłączeniu części ich nieruchomości - użytku rolnego klasy III b (540 m2), z produkcji rolnej. Z powyższego wynika, że postawione w skardze zarzuty naruszenia prawa materialnego i procesowego nie zasługują na uwzględnienie. Organ odwoławczy wydając zaskarżoną decyzję, o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji (Wojewody [...]) o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy L.z [...] lipca 2001 r. zatwierdzającej projekt budowalny nie naruszył art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Z przedstawionych powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) oddalił skargę.