VII SA/Wa 2779/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka, , Sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, Protokolant st. sekr. sąd. Magdalena Banaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. w [...] na czynność Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] lipca 2013 r. w przedmiocie zatwierdzenia zmian w organizacji ruchu postanawia: skargę odrzucić Sygnatura akt VII SA/Wa 2779/13 UZASADNIENIE W dniu [...] grudnia 2013 r. została złożona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, za pośrednictwem Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, skarga spółki [...] Sp. z o.o. w [...]. Ww. spółka zaskarżyła dokonane przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad zatwierdzenie zmiany organizacji ruchu na drodze krajowej nr [...] relacji [...], w miejscowości [...], powiat [...], woj. [...], w km 243+400 strona lewa, polegającej na wprowadzeniu tamże, w osi drogi linii podwójnej ciągłej P-4 w miejsce dotychczasowej linii jednostronnie przekraczalnej krótkiej P-3b, a tym samym uniemożliwieniu obsługi wszystkich kierunków ruchu do i ze Stacji Paliw [...], należącej do skarżącej spółki, a zlokalizowanej przy opisanym powyżej odcinku drogi krajowej nr [...]. Zaskarżonej czynności zarzuciła naruszenie: - art. 110 K.p.a., poprzez naruszenie określonej tym przepisem zasady związania organu administracji publicznej wydaną przez siebie decyzją, gdyż z wyniku zatwierdzenia przez GDDKiA wyżej opisanej zmiany organizacji ruchu na drodze krajowej nr [...], w m. [...], organ naruszył własną decyzję z dnia [...] listopada 1990 r., znak: [...], zgodnie z którą udzielił zezwolenia na wykonanie zjazdu i wyjazdu z ww. stacji paliw w Iwoniczu i umożliwił tą decyzją obsługę przez ten obiekt wszystkich kierunków ruchu na drodze krajowej nr [...], tj. zarówno dla pojazdów skręcających w prawo i w lewo z tej drogi. - § 113 ust. 4 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. z 1999 nr 43 poz. 430. ze zm.), poprzez wprowadzenie na wym. wyż. odcinku drogi krajowej nr [...], w osi drogi, linii podwójnej ciągłej P-4, podczas gdy, wg danych organu, miarodajne natężenie ruchu na tym odcinku wynosi powyżej 800 P/h, a zatem, zgodnie z § 113 ust. 4 zd. 2 wyż. cyt. rozporządzenia, przy większym (niż 400 P/h) miarodajnym natężeniu ruchu, w obrębie wyjazdu z drogi do urządzeń obsługi uczestników ruchu, a więc m. in. stacji paliw, należy zapewnić dodatkowy pas ruchu dla skrętów w lewo. W oparciu o powyższe zarzuty wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej czynności organu, i nakazanie Generalnemu Dyrektorowi Dróg Krajowych i Autostrad sporządzenia na tym odcinku drogi nowego projektu organizacji ruchu, zgodnie z którym w obrębie wyjazdu z drogi do stacji paliw w Iwoniczu, w osi drogi, wprowadzona zostanie linia jednostronnie przekraczalna krótka P-3b oraz dodatkowy pas ruchu dla skrętów w lewo. W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że na mocy decyzji z dnia [...] listopada 1990 r., znak: [...], wydanej przez Dyrekcję Okręgową Dróg Publicznych w [...], udzielono J. S. zezwolenia na wykonanie zjazdu i wyjazdu ze stacji paliw przy drodze krajowej nr [...][...] (obecnie nr [...][...]), w [...]. Zgonie z ww. decyzją zezwolono tym samym aby zapewniona była obsługa wszystkich kierunków ruchu do wspomnianej stacji paliw, a więc zarówno dla pojazdów skręcających w prawo i w lewo, do i ze wskazanego obiektu. Decyzja ta jest ostateczna i prawomocna, nadal pozostaje w obrocie prawnym i wiąże organ administracji publicznej, który ją wydał. Na podstawie aktu notarialnego - umowy sprzedaży i umowy bezwarunkowego przeniesienia prawa wieczystego użytkowania nieruchomości z dnia [...] marca 2005 r., [...] Sp. z o.o. nabyła prawo własności opisanej powyżej nieruchomości stanowiącej w całości stację paliw płynnych w [...], a tym samym, nabyła prawa i obowiązki wynikające ze wspomnianej decyzji z [...] listopada 1990 r. Oddział GDDKiA w [...] dokonał zmiany organizacji ruchu, w ten sposób, że uniemożliwił obsługę przez odcinek drogi krajowej nr [...] w [...], w km 243+400 strona lewa, wszystkich kierunków ruchu do i ze stacji paliw. Skarżąca, pismem z dnia [...] października 2013 r., wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa. GDDKiA [...] w piśmie z [...] listopada 2013 r., odmówił spełnienia żądania Spółki i podał m.in., że zatwierdzenie zmiany organizacji ruchu dokonane zostało przez Generalnego Dyrektora w 2009 r. bez wydawania decyzji administracyjnej i bez związku z decyzją [...] z dnia [...] listopada 1990 r. GDDKiA dokonał natomiast tego jako organ zarządzający ruchem na drogach krajowych, który uprawniony jest do zatwierdzania organizacji ruchu. W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę uznał, że skarga podlega odrzuceniu. Rozpoznając sprawę sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada, czy przedmiot skargi podlega kontroli tego sądu, a także czy skarga jest dopuszczalna ze względów formalnych (jak np. wyczerpanie trybu wniesienia skargi). Zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne został określony w ustawie z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269, ze zm.), zgodnie z którą sądy administracyjne w zakresie swej właściwości sprawują kontrolę pod względem legalności, to jest zgodności z prawem, działań lub zaniechań organów administracji publicznej. Kontrola działalności administracji publicznej, sprawowana przez sądy administracyjne ma charakter ograniczony, co oznacza, że objęte są nią jedynie działania administracyjne wskazane w ustawie. Wskazać również należy, że dopuszczalność skargi jest uwarunkowana spełnieniem wymogów formalnych określających tryb jej wniesienia. Sąd uznał, że skarga złożona w niniejszej sprawie podlega odrzuceniu z dwóch powodów. Zanim jednak Sąd wskaże powody odrzucenia zaznaczyć należy, że przedmiotem zaskarżenia jest zatwierdzenie zmiany organizacji ruchu na drodze krajowej nr [...] relacji [...], w miejscowości [...], na podanym wyżej odcinku, polegające na wprowadzeniu, w osi drogi linii podwójnej ciągłej P-4. Z akt nadesłanych przez organ akt wynika, że w sprawie nastąpiła dwukrotnie zmiana organizacji ruchu na odcinku drogi krajowej związanym ze skargą w sprawie: w roku 2009 oraz 2013. Skarżąca spółka w skardze nie wskazała, którą zmianę skarży. Dopiero na rozprawie na pytanie Sądu pełnomocnik skarżącej sprecyzował, że skarży zmianę z 2009 r. W 2009 r. dokonano zmiany organizacji ruchu na ww. odcinku polegającej na wprowadzeniu w osi drogi na wysokości stacji paliw należącej do skarżącej spółki podwójnej linii ciągłej P-4. Zmiana ta spowodowała, że stacja paliw umożliwiała obsługę kierowców tylko w relacji prawoskrętnej (jadących z kierunku [...]). Natomiast druga zmiana organizacji ruchu z 2013 r. wprowadzała zmianę usytuowania znaku D 42 wskazującego na początek/koniec obszaru zabudowanego. Znak ten został usytuowany bezpośrednio przed prawoskrętnym zjazdem na stację paliw. Powracając do powodów odrzucenia skargi wskazać należy, że odnosząc się do zmiany organizacji ruchu z 2013 r., Sąd uznał, że skarga podlega odrzuceniu, gdyż zmiana organizacji ruchu wprowadzona w 2013 r. nie jest powiązana z interesem strony skarżącej. Zmiana ta, wprowadzająca w nowym miejscu znak D 42 (obszar zabudowany), nie spowodowała, że skarżącej spółce zostały ograniczone prawa, nie ma też wpływu na powstanie nowych obowiązków po stronie skarżącej. Opisana zmiana organizacji ruchu nie ma charakteru indywidualnego w stosunku do skarżącego w tym znaczeniu, że nie ogranicza możliwości użytkowania stacji paliw i jest skierowana do wszystkich użytkowników drogi, wskazując na granicę obszaru zabudowanego. Pamiętać należy, że uprawnienie do złożenia skargi uzależnione jest od wykazania interesu prawnego pojmowanego jako istnienie związku między strefą indywidualnych praw i obowiązków wnoszącego skargę, a aktem lub czynnością organu administracji publicznej. Stąd osoba nie mająca interesu prawnego nie może poszukiwać ochrony na gruncie postępowania sądowoadministracyjnego. W sytuacji, gdy nie ma związku pomiędzy interesem osoby wnoszącej skargę, a działaniem organu, skarga podlega odrzuceniu. Do takiej sytuacji doszło w niniejszej sprawie z uwagi na brak powiązania pomiędzy działaniem organu i wpływem tego działania na sferę praw i obowiązków skarżącego. Nie ma bowiem związku pomiędzy wprowadzeniem znaku wskazującego na obszar zabudowany, a ograniczeniem możliwości użytkowania stacji paliw, a w szczególności z ograniczeniem jej dostępności dla pojazdów jadących z kierunku centrum Iwonicza (chcących do stacji skręcić w lewo). Zgodnie z art. 50 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, (...). Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi (art. 50 § 2 p.p.s.a.). Wskazać również należy, że zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 (tj. decyzje, postanowienia) akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. O innych niż decyzje administracyjne lub postanowienia, wskazane w art. 3 § 2 pkt 1 - 3 p.p.s.a., aktach lub czynnościach z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa można mówić, jeżeli akt posiada następujące cechy: ma charakter władczy, jest podjęty w sprawie indywidualnej, ma charakter publicznoprawny, dotyczy uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisu prawa (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 września 2013 r. II GSK 1442/13 lex nr 1381670). Omówiona wyżej zmiana organizacji ruchu nie ma charakteru rozstrzygnięcia podjętego w indywidualnej sprawie, dotyczy bowiem ogółu poruszających się po ww. drodze publicznej. Natomiast jeżeli chodzi o zmianę organizacji ruchu wprowadzoną w 2009 r., dotyczą wprowadzenia w osi drogi na wysokości stacji paliw podwójnej linii ciągłej P-4, to oprócz powyższych uwag na temat braku indywidualnego charakteru zmiany organizacji ruchu, wskazać należy, że nie został zachowany tryb wniesienia skargi. Zmiana organizacji ruchu jak zaznaczono nastąpiła w roku 2009. By skutecznie wnieść skargę należało przed jej wniesieniem wezwać organ do usunięcia naruszenia prawa. Wezwania takiego należało dokonać, zgodnie z art. 52 § 3 p.p.s.a., w terminie 14 dni od momentu dowiedzenia się przez skarżącego o wydaniu aktu lub podjęciu czynności, która ma stanowić przedmiot skargi. Wprawdzie w aktach sprawy znajduje się wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia [...] października 2013 r., pomimo tego nie można jednak uznać, że wezwanie to zostało złożone skutecznie z uwagi na niedochowanie terminu 14 dni na złożenie wezwania do usunięcia naruszenia prawa, liczonego od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności. Sąd z urzędu posiada wiedzę na temat sprawy VII SA/Wa 727/11 ze skargi spółki [...] Sp. z o.o. w [...] prowadzonej w przedmiocie odmowy zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego do stacji paliw. Skarżąca spółka omawianą skargę złożyła właśnie z uwagi na zmianę organizacji ruchu i wprowadzenie na jezdni znaku P-4 na wysokości stacji. Stad też wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia [...] października 2013 r. nie może zostać uznane za skutecznie wniesione w sprawie zmiany dokonanej w 2009 r., gdyż o zmianie stanowiącej podstawę niezgodnego z prawem – zdaniem skarżącej – działania organu, spółka wiedziała co najmniej przed wniesieniem skargi w sprawie VII SA/Wa 727/11. Z tego powodu Sąd uznał, że w sprawie nie został wyczerpany tryb wniesienia skargi określony w art. 52 § 3 p.p.s.a., a tym samym skarga podlega odrzuceniu. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę odrzucił.