VII SA/Wa 278/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Zdanowicz, , Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Sędzia WSA Jarosław Stopczyński (spr.), Protokolant Katarzyna Zychora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 listopada 2009 r. sprawy ze skargi P. G. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2008 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia skargę oddala VII SA/Wa 278/09 UZASADNIENIE Postanowieniem znak: [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2008 r. znak: [...] odmawiającym stwierdzenia nieważności postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2007 r., znak: [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, iż postanowieniem z dnia [...] października 2008 r. odmówił stwierdzenia nieważności postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2007 r, bowiem nie zaistniała, żadna z ustawowych przyczyn stwierdzenia nieważności. Organ odwoławczy zacytował treść art. 73 § 1 Kpa a także art. 73 § 2 Kpa a następnie przytoczył wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego (z 24 listopada 2004 r. I OSK 82/06, LEX nr 293179), w którym Sąd wyraził pogląd, że w prawie strony do przeglądania akt sprawy, o jakim mowa w art. 73 § 1 Kpa mieści się zapoznanie z treścią wszystkich dokumentów, uzyskanie zaś uwierzytelnionych odpisów pozostaje pod kontrolą organu administracyjnego. Dlatego też art. 73 § 2 Kpa odnośnie uwierzytelniania odpisów z akt sprawy wymaga od strony ważnego interesu w uzyskaniu tego dokumentu. Organ podkreślił, że jego zdaniem w przedmiotowej sprawie organ nadzoru budowlanego szczebla powiatowego prawidłowo odmówił wydania uwierzytelnionego odpisu pisma K. R. z dnia [...] stycznia 2007 r. na wniosek M. G. Wnioskodawca nie uzasadnił bowiem, dlaczego wydanie uwierzytelnionego odpisu tego pisma leżałoby w jego ważnym interesie. Wskazał jedynie, iż jest mu potrzebny do złożenia w innym urzędzie. Organ podkreślił ponadto, iż (jak wskazał to NSA w sprawie o sygn akt II OSK 490/05) w postępowaniu o stwierdzenie nieważności, istnienie jednej z przesłanek z art. 156 § 1 Kpa musi być oczywiste, nie może być natomiast przedmiotem przypuszczeń. Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł M. G. zarzucając mu naruszenie: art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 Kpa, art. 6, 7, 8, 9 Kpa, 107 § 1 i 3 Kpa, 73 § 1 i § 2 Kpa oraz art. 124 § 2 Kpa, a także art. 40 Kpa, art. 10 i 12 Kpa. Art. 7, 77 i 80 Kpa, art. 156 § 1 pkt. 1, 2, 7 Kpa, art. 144 kpa. Art. 7, 32 ust. 1 i 2, 83 Konstytucji i art. 1 i 14 Europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. Skarżący wniósł o uchylenie postanowienia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2008 r. a także poprzedzającego go postanowienia z dnia [...] października 2008 r., stwierdzenia nieważności postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2007 r. i utrzymanego nim w mocy postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2007 r., oraz zobowiązanie organu do wydania dokumentu zgodnie z wnioskiem skarżącego. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu skarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, albowiem kwestionowane postanowienie nie narusza prawa. Na wstępie podkreślić należy, że przedmiotem oceny Sądu są rozstrzygnięcia, których istotą jest usankcjonowanie prawidłowości postanowień, które w trybie zwykłym odmawiały wydania uwierzytelnionego odpisu pisma znajdującego się w aktach postępowania administracyjnego. Jest to, więc postępowanie, którego przedmiotem jest ocena prawidłowości postanowień odmawiających stwierdzenia nieważności rozstrzygnięć zapadłych w trybie zwykłym. Z punktu widzenia wymagań ustawowych wskazanych w art. 156 § 1 Kpa oczywistym jest, że istota sprawy sprowadza się do oceny czy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] lutego 2007 r. ([...]) oraz postanowienie organu II instancji, które utrzymało je w mocy zapadły z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 Kpa, czy też nie. W kwestii interpretacji pojęcia "rażące naruszenie prawa" wielokrotnie wypowiadała się zarówno judykatura jak i nauka prawa. Analiza ich dorobku pozwala na stwierdzenie, iż zachodzi ono wówczas, gdy treść rozstrzygnięcia pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owo rozstrzygnięcie nie może być akceptowane jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Rażące naruszenie prawa jest z reguły wyrazem ewidentnego, oczywistego błędu w interpretacji prawa i ma miejsce jedynie wtedy, gdy stwierdzone naruszenie ma znacznie większą wagę aniżeli stabilność ostatecznego rozstrzygnięcia organu administracji. O rażącym naruszeniu prawa można, więc mówić wtedy, gdy spełnione zostaną trzy przesłanki: 1) naruszenie prawa musi mieć charakter oczywisty (oznacza to, że odmienna wykładnia danej normy dopuszczalna ze względu na obowiązujące reguły interpretacyjne oraz zasady logiki jest niewystarczająca), 2) charakter przepisu, który został naruszony pozwala na uznanie oczywistości naruszenia, 3) muszą za tym przemawiać racje ekonomiczne i gospodarcze, które wywołuje rozstrzygnięcie. Przechodząc na grunt przedmiotowej sprawy uznać trzeba, iż postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2007 r., jak i postanowienie utrzymujące je w mocy kryteriów wskazanych powyżej nie spełniły. Odmowa wydania uwierzytelnionego odpisu pisma K. R. z dnia [...] stycznia 2007 r., nie tylko nie naruszała w sposób rażący art. 73 § 2 Kpa, ale i nie naruszała go w żaden inny sposób. W realiach faktyczno-prawnych sprawy, która została wszczęta na wniosek M. G. z dnia [...] lutego 2007 r., uznać należy je za uzasadnione. Artykuł 73 § 2 Kpa nie nakłada na organ automatycznego obowiązku wydania z akt sprawy uwierzytelnionych odpisów pism. Strona musi, bowiem wykazywać, że jest to uzasadnione ważnym jej interesem. Nie jest ważnym interesem strony w rozumieniu art. 73 § 2 Kpa zamiar wykorzystania pisma w innym postępowaniu, które toczy się, ewentualnie będzie toczyło się przed innym organem, zwłaszcza wówczas, kiedy ów organ takiego uwierzytelnionego odpisu nie żąda. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego podejmując postanowienie z dnia [...] lutego 2007 r., miał, więc uzasadnione podstawy do odmowy wydania uwierzytelnionego odpisu pisma K. R., wszak wnioskodawca wskazał jedynie, iż ów odpis potrzebny jest celem przedłożenia w innym urzędzie. W ocenie Sądu to niewątpliwi© za mało, aby można było postawić organowi odmawiającemu jego wydania zarzut rażącego naruszenia art. 73 § 2 Kpa (por. wyrok NSA z dnia 25 lipca 2007 r., sygn. akt I OSK 1319/06, Lex nr 364669). Z powyższych względów skarga nie zasługuje na uwzględnienie, a jej obszerne wywody są w przedmiotowej sprawie nieprzydatne jako, że nie dotyczą jej istoty. Podstawą rozstrzygnięcia sądu jest art. 151 ppsa.