VII SA/Wa 2792/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka (spr.), , Sędzia WSA Paweł Groński, Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, Protokolant ref. Hubert Dobrowolski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi [...] w [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2012 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2012 r., znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm., zwana dalej k.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania [...]Sp. z o.o. z siedzibą w [...] od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2012 r., nr [...], stwierdzającej, na wniosek [...] Spółka Jawna z siedzibą w [...] oraz [...] z siedzibą w [...], nieważność decyzji Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r., nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej nr [...]": wieży stalowej h=50 m z systemem anten, kontenera technologicznego, przyłącza energetycznego, na działce nr ewid. [...], położonej przy ul. [...] w [...] , uchylił zaskarżoną decyzję w całości i umorzył postępowanie organu I instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, iż decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. Wojewoda [...] stwierdził, na wniosek [...] Spółka Jawna z siedzibą w [...] oraz [...] z siedzibą w [...], nieważność decyzji Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...]Sp. z o.o. z siedzibą w [...] pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej nr [...] wieży stalowej h=50 m z systemem anten, kontenera technologicznego, przyłącza energetycznego, na działce nr ewid. [...], położonej przy ul. [...]. Od powyższej decyzji organu wojewódzkiego z dnia [...] lipca 2012 r. odwołanie złożyła [...] Sp. z o.o. w [...]. Dalej, organ podniósł, że stosownie do treści art. 157 § 2 k.p.a., postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Właściwy organ administracji publicznej rozpatrując wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji, ma obowiązek w pierwszej kolejności zbadać, czy pochodzi on od podmiotu, który legitymuje się przymiotem strony. Zaznaczył, że zgodnie z treścią przepisu art. 28 k.p.a., stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Pojęcie interesu prawnego, na którym oparta jest legitymacja procesowa strony w postępowaniu administracyjnym, należy ustalać według norm prawa materialnego, natomiast mieć interes prawny oznacza tyle, co ustalić powszechnie obowiązujący przepis prawa, na podstawie którego można skutecznie żądać czynności organu w związku z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby. Istnienie interesu prawnego badane jest w oparciu o stan faktyczny i prawny na dzień złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności i orzekania przez organ nadzorczy. W postępowaniu w sprawie dotyczącej decyzji o pozwoleniu na budowę, tak rozumiany interes prawny ustala się zaś w oparciu o przepis art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, który, jako przepis szczególny względem art. 28 k.p.a., ogranicza pojęcie strony w sprawach dotyczących pozwolenia na budowę do następujących osób: inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Następnie, organ zaznaczył, że przez obszar oddziaływania obiektu budowlanego należy rozumieć, zgodnie z unormowaniem art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. W każdym przypadku obszar oddziaływania obiektu musi być określony w oparciu o powszechnie obowiązujące przepisy prawa. Samo subiektywne odczucie określonego podmiotu, że inwestycja oddziałuje na jego nieruchomość nie jest wystarczające do uznania, że nieruchomość ta jest usytuowana w obszarze oddziaływania danego przedsięwzięcia. Koniecznymi cechami interesu prawnego jest bowiem to, że jest on indywidualny, konkretny, aktualny i sprawdzalny obiektywnie, a jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami stosowania przepisu prawa materialnego. Od tak rozumianego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, czyli sytuację, w której dany podmiot jest co prawda bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, jednakże nie może tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa, mającego stanowić podstawę skierowanego żądania w zakresie podjęcia stosownych czynności przez organ administracji. Powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OSK 598/06, organ zauważył, iż sprawy o stwierdzenie nieważności pozwolenia na budowę są prowadzone tylko w nadzwyczajnych trybach postępowań administracyjnych, jednakże nie zmienia to ich zasadniczego przedmiotu, czyli problemu udzielenia pozwolenia na budowę. Zarówno zatem w sprawie o takie pozwolenie prowadzone w zwykłym trybie, jak i trybach nadzwyczajnych krąg podmiotów uznanych za stronę powinien być identycznie ustalony na podstawie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, będącego normą szczególną w stosunku do art. 28 k.p.a. Przechodząc do merytorycznego uzasadnienia rozstrzygnięcia organ wskazał, że analiza akt sprawy wskazuje, że wnioskodawca – [...] Spółka Jawna z siedzibą w [...] - nie brała udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem kwestionowanej decyzji Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r., nr [...], zaś swój interes prawny wywodzi z tytułu posiadania prawa własności działki nr ewid. [...], położonej w [...], co potwierdza księga wieczysta nr [...]. Podniósł, iż z projektu zagospodarowania terenu wynika, że sporna stacja bazowa telefonii komórkowej nr [...] zaprojektowana na działce nr ewid. [...], jest oddalona od granicy działki skarżącej o ok. 82,5 m. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że w jego ocenie, obszar oddziaływania projektowanej inwestycji (budowa stacji bazowej telefonii komórkowej nr [...]) w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, w żadnym wypadku nie obejmuje swym zakresem działki o nr ewid. [...]. Położenie wskazanej działki względem nieruchomości inwestycyjnej wyklucza uznanie, iż sporna inwestycja niesie ze sobą jakiekolwiek uciążliwości lub ograniczenia w możliwości zagospodarowania bądź korzystania z działki należącej do wnioskodawczyni, które to uciążliwości lub ograniczenia wynikałyby z obowiązujących przepisów prawa. W szczególności zauważył, że wieża stalowa o wysokości 50,48 m, nie powoduje - mając na uwadze obowiązujące przepisy prawa - ograniczeń w zagospodarowaniu działki o numerze ewid. [...]. Nieruchomość należąca do [...] Spółka Jawna z siedzibą w [...] nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji wyznaczonym zwłaszcza w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.). Sporna inwestycja nie niesie za sobą ponadnormatywnych uciążliwości w zakresie emisji pól elektromagnetycznych (przepis § 314 w/w rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. oraz rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów - Dz. U. z 2003 r. nr 192, poz. 1883). Organ zaznaczył, że zgodnie z tabelą nr 2 załącznika nr 1 ww. rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r., jeżeli zakres częstotliwości pola elektromagnetycznego wynosi od 300 MHz do 300 GHz obszar, w którym średnia gęstość pól elektromagnetycznych przekracza wartość 0,1 W/m2 jest obszarem o ograniczonym sposobie zagospodarowania. Następnie podniósł, że w aktach sprawy znajduje się mapa z naniesionym przewidywanym rozkładem pól elektromagnetycznych o wartościach wyższych niż dopuszczalne (tj. 0,1 W/m2) wytwarzane przez anteny stacji w trzech azymutach, które swym zasięgiem nie obejmują jednakże działki skarżącej (nr ewid. [...]). W tym kontekście organ stwierdził, że [...] Spółka Jawna z siedzibą w [...] może bez przeszkód zagospodarować należącą do niej nieruchomość, zaś projektowana inwestycja nie ogranicza jej w tym w najmniejszym stopniu. Zauważył przy tym, że wnioskodawczyni nie wykazała, że jej działka znajduje się w obszarze oddziaływania projektowanej inwestycji. Biorąc pod uwagę powyższe, organ nadzoru stwierdził, że skoro decyzja Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r., nr [...], nie dotyczy interesu prawnego ani obowiązku [...] Spółka Jawna z siedzibą w [...], to nie może być ona uznana za stronę postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji, a tym samym, konieczne jest wyeliminowanie decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2012 r. i umorzenie postępowania organu I instancji. Na marginesie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zwrócił uwagę organowi wojewódzkiemu, że w treści zaskarżonej decyzji stwierdzono, iż została ona wydana po rozpatrzeniu wniosku [...] Spółka Jawna z siedzibą w [...] oraz [...] z siedzibą w [...]. Tymczasem, zgodnie z brzmieniem przepisu art. 31 ust. 1 pkt 1 i 2 k.p.a., organizacja społeczna może w sprawie dotyczącej innej osoby występować z żądaniem wszczęcia postępowania lub dopuszczenia jej do udziału w postępowaniu. Z treści przywołanego unormowania wynika, że organizacja społeczna - w przypadku już wszczętego postępowania (co miało miejsce w niniejszej sprawie) - może żądać jedynie dopuszczenia do udziału w toczącym się postępowaniu. Organ odwoławczy wskazał, że [...] z siedzibą w [...] postanowieniem Wojewody [...] z dnia [...] marca 2011 r., nr [...], zostało dopuszczone do udziału w przedmiotowym postępowaniu nieważnościowym, a w takiej sytuacji organizacja społeczna nie może być wnioskodawcą postępowania, lecz uczestnikiem postępowania dopuszczonym do udziału w nim na mocy art. 31 ust. 1 pkt 1 i 2 k.p.a. Skargę na powyższą decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2012 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyło [...] z siedzibą w [...], wnosząc o jej uchylenie. Stowarzyszenie zarzuciło zaskarżonej decyzji naruszenie: 1) art. 8, art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 2 Konstytucji RP, poprzez nie przeprowadzenie własnego postępowania dowodowego w zakresie dotyczącym ustalenia obszaru oddziaływania inwestycji z uwzględnieniem błędu metody obliczeniowej, zjawiska odbić, kumulacji pola elektromagnetycznego w środowisku, lecz lakonicznie stwierdzenie, iż z jakieś mapy wynika, jaki jest obszar oddziaływania inwestycji. 2) art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 6, art. 8 k.p.a., poprzez uwzględnienie podczas prowadzonego postępowania dokumentów, które powstały po zakończeniu postępowania w trybie zwykłym, więc nie mogą być podstawą jakichkolwiek ustaleń z uwagi na orzekanie w trybie ex tunc. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca wskazała, że w niniejszej sprawie wydana decyzja nie zawiera podstawowych ustaleń, które miały być uwzględnione podczas określania obszaru oddziaływania obiektu i to według oficjalnego stanowiska Ministra Środowiska z dnia [...] października 2012 r., a mianowicie brak jest: dokonania kumulacji w zakresie dotyczącym samego obiektu jak i innych źródeł znajdujących się w pobliżu (inna stacja bazowa), podania metody obliczeniowej ze wskazaniem jej błędu, uwzględnienia odbić w terenie. W ocenie Stowarzyszenia bezspornym jest, iż obszar oddziaływania inwestycji nie został ustalony albowiem bliżej nieokreślona mapa przywołana w decyzji nie spełnia wymogów, o których mowa w stanowisku Ministra Środowiska. Ponadto stanowisko to kwestionuje pogląd organu, co do braku konieczności uwzględnienia kumulacji pola elektromagnetycznego. Wobec lakonicznego stanowiska organu, zdaniem strony, Sąd nie ma możliwości weryfikacji wydanej decyzji tym bardziej, iż decyzja nie zawiera parametrów technicznych objętych rzekomą analizą. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.). W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu sądowym była decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2012 r., mocą której organ uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2012 r., w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę i umorzył postępowanie organu pierwszej instancji prowadzone na skutek wniosku [...] Spółka Jawna z siedzibą w [...]. Podstawą powyższego rozstrzygnięcia było uznanie organu, iż wnioskodawcy nie przysługiwał przymiot strony w tym postępowaniu. Wskazać należy, iż stosownie do treści art. 157 § 2 k.p.a., postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Organ nadzoru rozpatrując wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji ma obowiązek w pierwszej kolejności zbadać, czy pochodzi on od podmiotu, który legitymuje się przymiotem strony. Zgodnie z art. 28 k.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Tak więc osoba, która składa wniosek o stwierdzenie nieważności musi wykazać swój interes prawny w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Interes prawny w postępowaniu administracyjnym oznacza ustalenie powszechnie obowiązującego przepisu prawa - najczęściej materialnego na podstawie, którego formułuje się żądania i obowiązki. Tylko taki przepis prawa stanowiąc podstawę interesu prawnego, stwarza dla określonego podmiotu legitymację procesową w postępowaniu administracyjnym. O tym, czy podmiot ten ma interes prawny nie może decydować jedynie sama wola tego podmiotu z różnych przyczyn zainteresowanego prowadzeniem tegoż postępowania. Interes prawny nie jest tożsamy z interesem faktycznym, który oznacza, iż określony podmiot jest bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, lecz to "zainteresowanie" nie znajduje oparcia w przepisach prawa powszechnie obowiązującego, które stanowiłoby podstawę żądania stosownych czynności organu administracji. W postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę, o tym, kto ma przymiot strony rozstrzyga Prawo budowlane. Zgodnie z przepisem art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, który stanowi wobec regulacji art. 28 k.p.a. lex specialis, stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Za obszar oddziaływania obiektu należy uznać obszar określony dla projektowanego obiektu budowlanego na podstawie jego rodzaju i charakterystyki. Właściciele, użytkownicy wieczyści i zarządcy nieruchomości sąsiadujących z projektowaną budową, muszą wskazać konkretny przepis, przewidujący w konkretnej sytuacji ograniczenie w swobodnym korzystaniu z ich nieruchomości, wprowadzone ze względu na powstanie w sąsiedztwie określonego obiektu budowlanego. Tylko ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości wynikające z konkretnego przepisu prawa dają podstawę do uczestnictwa w charakterze strony w postępowaniu administracyjnym dotyczącym pozwolenia na budowę. Natomiast ograniczenia, które nie są wynikiem istnienia przepisów prawnych nie dają podstawy do uznania danego podmiotu za stronę postępowania w tego typu sprawie, wówczas, bowiem istnieje interes faktyczny, a nie interes prawny. Zauważyć również należy, iż sprawy o stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę są prowadzone tylko w nadzwyczajnych trybach postępowań, jednakże nie zmienia to ich zasadniczego przedmiotu, czyli problemu udzielenia pozwolenia na budowę. Zarówno zatem w sprawie o udzielenie pozwolenia na budowę, prowadzonej w trybie zwykłym, jak i w trybach nadzwyczajnych krąg podmiotów uznanych za stronę powinien być identycznie ustalony na podstawie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Przy czym, badanie interesu faktycznego i prawnego dokonuje się na dzień złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności. Czym innym jest bowiem badanie legitymacji procesowej strony w postępowaniu nieważnościowym, a czym innym legalności decyzji i jej prawidłowości. Pierwsza z wymienionych kwestii dotyczy etapu wstępnego polegającego na badaniu interesu prawnego według stanu faktycznego i prawnego na dzień złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności i orzekania przez organ nadzorczy, natomiast drugi problem należy już do etapu oceny prawidłowości decyzji, której dotyczy wniosek, według stanu prawnego obowiązującego w dacie jej wydania (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 2 czerwca 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 950/07, LEX nr 508485). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, stwierdzić należy, iż organ nadzoru prawidłowo dokonał analizy interesu prawnego wnioskodawcy przez pryzmat art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 Prawa budowanego, zaś podjęte rozstrzygnięcie odpowiada prawu. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego ustalił, iż [...] Spółka Jawna z siedzibą w [...], która nie brała udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r., swój interes prawny wywodzi z tytułu posiadania prawa własności działki nr ewid. [...], położonej w [...] (księga wieczysta nr [...]). Wskazał, że z projektu zagospodarowania terenu wynika, iż sporna stacja bazowa telefonii komórkowej nr [...] "[...]" zaprojektowana na działce nr ewid. [...], jest oddalona od granicy działki skarżącej o ok. 82,5 m. Stwierdziwszy powyższe, uznał, iż obszar oddziaływania projektowanej inwestycji w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, w żadnym wypadku nie obejmuje swym zakresem działki o nr ewid. [...]. Położenie wskazanej działki względem nieruchomości inwestycyjnej wyklucza uznanie, iż sporna inwestycja niesie ze sobą jakiekolwiek uciążliwości lub ograniczenia w możliwości zagospodarowania bądź korzystania z działki należącej do wnioskodawczyni, które to uciążliwości lub ograniczenia wynikałyby z obowiązujących przepisów prawa. Zauważył, że wieża stalowa o wysokości 50,48 m, nie powoduje, mając na uwadze obowiązujące przepisy prawa, ograniczeń w zagospodarowaniu działki o numerze ewid. [...]. Nieruchomość należąca do [...] Spółka Jawna z siedzibą w [...] nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji wyznaczonym zwłaszcza w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Sporna inwestycja nie niesie za sobą ponadnormatywnych uciążliwości w zakresie emisji pól elektromagnetycznych (przepis § 314 w/w rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. oraz rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów). Organ zaznaczył, że zgodnie z tabelą nr 2 załącznika nr 1 ww. rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r., jeżeli zakres częstotliwości pola elektromagnetycznego wynosi od 300 MHz do 300 GHz obszar, w którym średnia gęstość pól elektromagnetycznych przekracza wartość 0,1 W/m2 jest obszarem o ograniczonym sposobie zagospodarowania. Następnie podniósł, że w aktach sprawy znajduje się mapa z naniesionym przewidywanym rozkładem pól elektromagnetycznych o wartościach wyższych niż dopuszczalne (tj. 0,1 W/m2) wytwarzane przez anteny stacji w trzech azymutach, które swym zasięgiem nie obejmują jednakże działki skarżącej (nr ewid. [...]). W ocenie Sądu, powyższe ustalenia, zasadnie doprowadziły organ do konstatacji, iż [...] Spółka Jawna z siedzibą w [...] może bez przeszkód zagospodarować należącą do niej nieruchomość, zaś projektowana inwestycja nie ogranicza jej w tym w najmniejszym stopniu. Wnioskodawczyni nie mogła być więc uznana za stronę postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności, gdyż jej działka nie znajduje się w obszarze oddziaływania projektowanej inwestycji. Odnosząc się do zarzutu skargi, odnośnie uwzględnienia podczas prowadzonego postępowania dokumentów, które powstały po zakończeniu postępowania w trybie zwykłym, podnieść należy, co już zostało wcześniej zaakcentowane, iż badanie interesu faktycznego i prawnego dokonuje się na dzień złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności. Organ orzekający w sprawie mógł więc wziąć pod uwagę dokument, jakim była mapa z naniesionym przewidywanym rozkładem pól elektromagnetycznych (na marginesie sporządzona w sierpniu 2005 r.). Wbrew twierdzeniom skargi, organ nie był jednakże zobowiązany do uwzględnienia stanowiska Ministra Środowiska z dnia 19 października 2012 r., nie jest ono bowiem wiążące dla organu, a tym bardziej dla Sądu. Przy ocenie legalności zaskarżonej decyzji, należało mieć na uwadze, iż postępowanie administracyjne toczyło się w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, a więc w postępowaniu nadzwyczajnym. W tym kontekście, powołany przez stronę skarżącą wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 120/13, nie ma znaczenia dla niniejszej sprawy, gdyż dotyczy postępowania wznowieniowego na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. Postępowanie wznowieniowe, choć jest również postępowaniem nadzwyczajnym, to jednakże toczy się odmiennie od postępowania nieważnościowego. W tym postępowaniu, organ po wznowieniu, działa od początku, w trybie nieważnościowym organ zaś bada decyzję, jedynie pod kątem istnienia kwalifikowanych wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a., o ile nie zachodzą przeszkody natury formalnej. Reasumując, stwierdzić należy, iż Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zasadnie umorzył postępowanie organu pierwsze instancji w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji, z uwagi na brak po stronie wnioskodawcy istnienia interesu prawnego. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę jako nieuzasadnioną oddalił.