VII SA/Wa 2797/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Asesor WSA Karolina Kisielewicz (spr.), , Protokolant st. ref. Piotr Czyżewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 października 2017 r. sprawy ze skargi T. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2016 r. znak [...], [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] października 2016 r. (znak: [...]) - zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez T. K., utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] grudnia 2013 r. (nr [...]) o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] czerwca 2008 r. (nr [...]) o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu J. L. pozwolenia na budowę. Z okoliczności faktycznych sprawy wynika, że Starosta [...] opisaną decyzją z [...] czerwca 2008 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił J. L. pozwolenia na budowę stawu rybnego na działce nr [...] obr. [...]. W uzasadnieniu organ podał, że projekt budowlany jest zgodny z decyzją Burmistrza Miasta i Gminy [...] z [...] czerwca 2006r. (znak: [...]) o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Skarżący zwrócił się do Wojewody [...] z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...]. Zdaniem wnioskodawcy, została ona wydana z rażącym naruszeniem prawa i bez podstawy prawnej. W uzasadnieniu skarżący podał, że inwestycja została zaprojektowana na działce o nr ew. [...], niemniej w części (tzw. rów opaskowy) została wybudowana na jego nieruchomości (nr ew. [...]), której nie dotyczy decyzja o warunkach zabudowy. Wojewoda [...] decyzją z [...] grudnia 2013 r. na podstawie art. 158 § 1 k.p.a., odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] czerwca 2008 r. (nr [...]) o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu J. L. pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji jest postępowaniem nadzwyczajnym, którego celem jest weryfikacja decyzji pod kątem wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a., a nie ponowne, merytoryczne rozpatrzenie sprawy. Kwestionowana decyzja nie jest dotknięta jakakolwiek z wad wymienionych w tym przepisie. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego nieprawidłowego usytuowania stawu rybnego (poza granicami działki przeznaczonej pod inwestycję), organ podał, że nie jest właściwy do rozstrzygania spraw dotyczących przebiegu granic nieruchomości. Według Wojewody, mapa dla celów projektowych nie spełnia wszystkich wymogów określonych w rozporządzeniu Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z 21 lutego 1995 r. w sprawie rodzaju i zakresu opracowań geodezyjno-kartograficznych oraz czynności geodezyjnych obowiązujących w budownictwie (Dz.U. nr 25, poz. 133 ze zm.): nie obejmuje obszaru otaczającego teren inwestycji w pasie co najmniej 30 cm (§5 rozporządzenia), nie zawiera granic działki [...] (mapa przedstawia narożnik działki w której został usytuowany staw) ani linii rozgraniczających terenów o różnym przeznaczeniu. Z tego powodu nie można jednak przyjąć, że decyzja o pozwoleniu na budowę rażąco narusza prawo. Organ pokreślił, że decyzja o pozwoleniu na budowę nie przesądza o zgodności ze stanem faktycznym granic nieruchomości przeznaczonej pod zabudowę. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] października 2016 r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy podał, że zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2006r., poz. 1118 ze zm.), pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Stosownie do art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3 prawa budowlanego, powyższe dokumenty inwestor winien dołączyć do wniosku o pozwolenie na budowę. Z akt sprawy wynika, że inwestor do wniosku o wydanie decyzji o pozwolenie na budowę stawu rybnego dołączył oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością nr [...] na cele budowlane oraz decyzję o warunkach zabudowy dla spornej inwestycji. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podkreślił, że z projektu zagospodarowania działki wynika, że staw o powierzchni 0,8 ha został zaprojektowany wyłącznie na działce nr ew. [...]. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że w toku postępowania zakończonego decyzją Starosty [...] z [...] czerwca 2008 r., żadna ze stron postępowania (w tym skarżący) nie kwestionowali prawa inwestora do dysponowania nieruchomością nr [...] na cele budowlane. W związku z tym organ nie kontrolował, czy to oświadczenie jest zgodne z prawem. Organ dodał, że organy administracji architektoniczno-budowlanej nie są uprawnione do kontrolowania przebiegu granicy między nieruchomościami, zaś opinia geodety o zmianie przebiegu granicy między działkami o nr ew. [...] i [...] została sporządzona po wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę, w związku z tym nie może być uwzględniona w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji. W tym nadzwyczajnym postępowaniu organ kontroluje decyzję biorąc pod uwagę stan faktyczny i prawny z chwili jej wydania. Zdaniem organu odwoławczego kwestionowana decyzja nie jest dotknięta żadną z wad kwalifikowanych o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a.: Została wydana przez właściwy organ, na podstawie wyraźnego przepisu prawa, nie dotyczy sprawy już rozstrzygniętej inną decyzją, została skierowana do stron postępowania, była wykonalna w dniu jej wydania, a jej wykonanie nie wywołałoby czynu zagrożonego karą oraz nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa. T. K. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] października 2016r. i wniósł o jej uchylenie i stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] z [...] czerwca 2008 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu J. L. pozwolenia na budowę. Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie art. 7, art. 8, art. 75 § 1 i § 2, art. 76 § 1 i § 3, art. 77 § 1 i § 4 oraz art. 80 k.p.a. i w konsekwencji nieprawidłowe ustalenie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. W uzasadnieniu skargi T. K. podniósł, że w decyzji o warunkach zabudowy (części graficznej) linie rozgraniczające teren inwestycji pokrywają się z granicami prawnymi działek nr ew. [...] i [...]. Inwestor, po uprawomocnieniu się tej decyzji, a przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę w sposób "nieformalny" dołączył do obszaru przeznaczonego pod zainwestowanie część działki sąsiedniej, będącej własnością skarżącego, która nie była objęta decyzją o warunkach zabudowy i co do której nie posiadał prawa do dysponowania na cele budowlane. Z tego powodu decyzja o pozwoleniu na budowę została wydana z rażącym naruszeniem art. 32 pkt 4 pkt 2 prawa budowlanego. Skarżący dołączył do skargi decyzję Burmistrza Miasta i Gminy [...] z [...] lipca 2015r. o rozgraniczeniu nieruchomości [...] i [...]. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest nieuzasadniona. Kontrolą Sądu objęta jest sprawa rozstrzygnięta przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] października 2016 r. dotycząca odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] czerwca 2008 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu J. L. pozwolenia na budowę stawu rybnego na działce nr [...] w [...]. Przede wszystkim należy podkreślić, że przedmiotem postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji jest wyłącznie zbadanie, czy w danej sprawie wystąpiła jedna z przesłanek nieważności decyzji określonych w art. 156 § 1 k.p.a. W tym postępowaniu organ nie rozpatruje sprawy co do istoty (jak w postępowaniu odwoławczym), nie dokonuje nowych lub dodatkowych ustaleń faktycznych (por. np. wyroki NSA z 28 maja 1985 r., I SA 89/95, ONSA z 1985 r. nr 1, poz. 30, z 18 grudnia 2007 r., II OSK 1712/06, z 16 stycznia 2014 r., II GSK 1617/12, z dnia 16 stycznia 2014 r., 1666/12). Sąd oceniając tę decyzję bierze pod uwagę stan faktyczny i stan prawny z chwili jej wydania. Okoliczności, które zaistniały po wydaniu kontrolowanej w sprawie decyzji, jak przebieg granic ustalony w toku postępowania rozgraniczeniowego, pozostaje bez znaczenia dla sprawy. Zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę następuje po spełnieniu przez inwestora przewidzianych prawem wymogów, aktualnych na dzień rozstrzygania sprawy przez organ. Zauważyć również należy, że organy administracji architektoniczno-budowlanej ani organy nadzoru budowlanego, a tym bardziej sąd administracyjny nie są upoważnione do kontrolowania przebiegu granicy pomiędzy nieruchomościami, ani ustalania czy w danym przypadku było przeprowadzone postępowanie rozgraniczeniowe. Wątpliwości stron w tym zakresie nie mogą stanowić przeszkody do wydania pozwolenia na budowę, chyba że toczy się aktualnie postępowanie rozgraniczeniowe, którego wynik mógłby podważyć złożone przez inwestora oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 stycznia 2013 r. sygn. akt II OSK 1750/11, Lex nr 1361608). Taka sytuacja nie zaistniała w niniejszej sprawie. W postępowaniu zakończonym decyzją o pozwoleniu na budowę żadna ze stron nie kwestionowała prawa inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 prawa budowanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. W rozpoznawanej sprawie organ prawidłowo stwierdził, że decyzja o pozwoleniu na budowę jest zgodna z decyzją Burmistrza Miasta i Gminy [...] z [...] czerwca 2006 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Innymi słowy, staw rybny znajduje się w granicach działki inwestycyjnej. Sąd podziela stanowisko organu, że mapa dla celów projektowych nie spełnia wszystkich wymogów określonych w rozporządzeniu Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa w sprawie rodzaju i zakresu opracowań geodezyjno-kartograficznych oraz czynności geodezyjnych obowiązujących w budownictwie, ponieważ nie obejmuje obszaru otaczającego teren inwestycji w pasie co najmniej 30 cm, nie zawiera granic działki [...] (mapa przedstawia narożnik działki w której został usytuowany staw) ani linii rozgraniczających terenów o różnym przeznaczeniu, niemniej jednak nie jest to wada prowadząca do stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę. Wojewoda a następnie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, prawidłowo przyjęli, że nie ma podstaw prawnych do stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] czerwca 2008 r. o udzieleniu pozwolenia na budowę. Nie można podzielić stanowiska skarżącego, że Starosta zatwierdził projekt budowlany przewidujący realizację inwestycji także poza terenem wskazanym w decyzji o warunkach zabudowy. Wynika to z zestawienia map stanowiących załączniki do decyzji o warunkach zabudowy oraz decyzji o pozwoleniu na budowę. Tym samym decyzja o pozwoleniu na budowę jest zgodna z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Organ wydając decyzję o zatwierdzeniu takiego projektu budowlanego i udzielając pozwolenia na budowę nie naruszył art. 35 ust 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), skargę oddalił.