VII SA/Wa 2810/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), , Sędzia WSA Magdalena Maliszewska, Sędzia WSA Małgorzata Miron, , Protokolant Sekr. sąd. Ewa Sawicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi J. B. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2011 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] listopada 2010 r., znak: [...] na podstawie art. 157 § 1 i art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego ( tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ( tekst jednolity: Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) zwanej dalej Prawem budowlanym, po przeprowadzeniu postępowania wszczętego na wniosek J. B. w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty C. z dnia [...] maja 2010 r., znak: [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielający pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej nr [...] U. na terenie działki nr [...] w U. dla P. Sp. z o.o. -odmówił stwierdzenia jej nieważności. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że we wniosku o stwierdzenie nieważności J. B. podniósł, że ww. decyzja została wydana z rażącym naruszeniem art. 7, 8, 9, 11, 77, 81 i 107 § 3 kpa ( art. 156 § 1 pkt 2 kpa), ocena czy inwestycja wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dokonana została przez niewłaściwy organ (w opinii skarżącego mieści się w kategorii art. 156 § 1 pkt 1 kpa), naruszono prawo własności bez zgody jej właściciela (art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego), nie dokonano analizy w projekcie budowlanym pod kątem oddziaływania inwestycji (art. 34 ust. 3 pkt 2 Prawa budowlanego) oraz błędnie zakwalifikowano maszt do kategorii VIII zamiast do XXIX obiektów budowlanych. Wnioskujący zarzucił rażące naruszenie zasad ogólnych Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez brak właściwego uzasadnienia, nie określenia parametrów technicznych inwestycji, zaniechania ustalenia rzeczywistego oddziaływania anten i nie uwzględnienia kumulacji pola elektromagnetycznego w środowisku. Organ rozpatrując powyższy wniosek w pierwszej kolejności wskazał, że zgodnie z przepisem art. 156 § 1 pkt 2 kpa przesłanką stwierdzenia nieważności decyzji jest rażące naruszenie prawa. Wyjaśnił, że wzór decyzji o pozwoleniu na budowę stanowi załącznik nr 2 Rozporządzenia Infrastruktury z dnia 3 listopada 2004 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie wzorów: wniosku o pozwolenie na budowę, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i decyzji o pozwoleniu na budowę (Dz. U. Nr 242, poz. 2421). W sentencji decyzji o pozwoleniu na budowę uściśla się jedynie (w odniesieniu do samego zamierzenia) nazwę, adres i rodzaj zamierzenia oraz rodzaj i kategorię obiektu. Wojewoda podkreślił, że parametry pracy poszczególnych anten (sektorowych i radiolinii) zostały szczegółowo przedstawione w projekcie budowlanym ( str. 5) oraz w opracowaniu kwalifikacyjnym stacji bazowej U. –[...]-J.. Projekt budowlany został zatwierdzony w decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] maja 2010 r. i odpowiednio opieczętowany przez Starostę C.. Maszt antenowy został zakwalifikowany do VIII kategorii obiektów budowlanych ( inne budowle) i słusznie, bo jako instalowany, czyli montowany na dachu istniejącego budynku nie jest masztem wolno stojącym ( kategoria XXIX). Kolejną przesłanką wskazywaną przez wnioskodawcę do stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] maja 2010 r. jest przepis art. 156 § 1 pkt 1 kpa, zgodnie z którym organ stwierdza nieważność decyzji, która wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości. Wprawdzie wnioskodawca nie twierdzi że Starosta C. nie był kompetentny do wydania spornej decyzji, ale, że brak konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko zostało stwierdzone przez niewłaściwy organ. Badając kwestionowaną decyzję pod kątem zaistnienia ww. przesłanki Wojewoda [...]wyjaśnił, że przepisy art. 35 ust. 1 pkt Prawa budowlanego oraz art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. nr 199, poz. 1227) nakładają obowiązek sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z wymaganiami określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody, o której mowa w art. 71 ust. 1 ww. ustawy, w stosunku do zamierzenia inwestycyjnego wówczas, gdy dla danego przedsięwzięcia przepisy prawa przewidują konieczność przeprowadzenia postępowania środowiskowego i zakończenia takiego postępowania decyzją środowiskową. Dalej, organ wskazał, że obowiązek uzyskania decyzji środowiskowej wynika z przepisu art. 71 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, który stanowi, że uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko ( pkt 1) oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko ( pkt 2). Organ podał, że z zawartych we wniosku inicjującym postępowanie informacji, jak również z dołączonych do tego wniosku dokumentów nie wynika, aby planowana inwestycja zaliczała się do przedsięwzięć, mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Starosta C. zbadał, czy przedmiotowa inwestycja zalicza się do któregokolwiek z przedsięwzięć określonych w § 2 lub 3 rozporządzenia. Zdaniem Wojewody [...] brak było podstaw do przyjęcia, że wnioskowane zamierzenie inwestycyjne jest objęte obowiązkiem uzyskania decyzji środowiskowej, jak również przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, czemu organ dał wyraz w uzasadnieniu badanej decyzji. Następnie, organ wyjaśnił, że realizacja przedmiotowej stacji bazowej nie pozbawia wnioskodawcy możliwości zagospodarowania swojej działki, gdyż leży ona w terenie oznaczonym w planie miejscowym symbolem 14MU, a stosownie do Uchwały nr [...] Rady Miasta U. z dnia [...] czerwca 1997 r. rozdział III ust. 3 . 1b symbol MU –oznacza strefę mieszkaniowo-usługową, dla której maksymalną wysokość zabudowy określono na 1,5 kondygnacji + poddasze użytkowe. W ocenie Wojewody [...] inwestycja nie narusza uzasadnionych interesów J. B., a zatem nie doszło do rażącego naruszenia przepisu art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego ani art. 64 Konstytucji. W świetle powyższego zdaniem Wojewody, organ I instancji prawidłowo przyjął, że przedmiotowej budowy nie można zaliczyć ani do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, które wymagają sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, ani do przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko mogącego wymagać sporządzenia raportu. Zgodnie zaś z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Reasumując, Wojewoda [...] stwierdził, że decyzja Starosty [...] została wydana po spełnieniu przez inwestora warunków określonych przepisem art. 32 ust. 4 oraz art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Zawarte w decyzji rozstrzygnięcie stanowi konsekwencję ustalonego w postępowaniu stanu faktycznego i jego oceny w świetle przepisów obowiązujących w dacie orzekania tj. w dniu 14 maja 2010 r. Po rozpatrzeniu odwołania J. B. reprezentowanego przez Z. G., Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r., znak: [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Na skutek skargi wniesionej przez J. B., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 27 maja 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 584/11 uchylił zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wyroku sąd wskazał, że zgodnie z zasadą dwuinstancyjności organ administracji, do którego wpływa odwołanie zobowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę. Organ odwoławczy ponownie merytorycznie rozpatruje sprawę w jej całokształcie, także uwzględnia zmiany stanu faktycznego i prawnego, które nastąpiły po wydaniu decyzji przez organ I instancji. Bowiem decyzja organu II instancji jest takim samym aktem stosowania prawa, jak decyzja organu I instancji, a działanie organu odwoławczego nie ma charakteru kontrolnego, ale jest działaniem merytorycznym równoważnym działaniu organu I instancji ( wyrok WSA w Warszawie VII SA/Wa 610/09 z dnia 4 marca 2010 r.). Biorąc po uwagę powyższe, w ocenie Sądu organ odwoławczy nie wyjaśnił sprawy zgodnie z zasadami postępowania określonymi w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego, a uzasadnienie decyzji nie spełnia wymogów określonych w art. 107 kpa. W rozpoznawanej sprawie odwołujący się od decyzji organu I instancji J. B. zarzucił organowi rażące naruszenie przepisów art. 63 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego odnowie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko oraz naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 9 kpa w związku z art. 140, 143 Kodeksu cywilnego i w związku z art. 1 protokołu nr 1 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności z dnia 4 listopada 1950 r. A zatem obowiązkiem organu odwoławczego było odniesienie się do powyższych zarzutów w uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia. W związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 maja 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 584/11 Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego ponownie rozpoznał odwołanie J. B. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2010 r. i decyzją z dnia [...] października 2011 r. , znak: [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Mając na względzie wytyczne zawarte w wyroku WSA ,Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego przedstawił następujące stanowisko. W uzasadnieniu decyzji podkreślił, że do stwierdzenia nieważności decyzji lub postanowienia może dojść wyłącznie w przypadku stwierdzenia istnienia którejkolwiek z przesłanek zawartych w art. 156 § 1 kpa. Powołał przepis art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 oraz art. 35 ust. 2 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego i wskazał, że z materiału dowodowego wynika, że decyzja Starosty C. z dnia [...] maja 2010 r., Nr [...], znak: [...] nie narusza w sposób rażący postanowień art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego. Inwestor wraz z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę z dnia 22 września 2009 r. złożył prawidłowo wypełnione oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Planowana inwestycja, nie wymagała natomiast uzyskania i przedłożenia decyzji o warunkach zabudowy, bowiem z akt sprawy wynika, że obszar na którym jest ona zrealizowana ( oznaczony symbolem 8 Mu – strefa mieszkalno-usługowa) w dniu wydania pozwolenia na budowę objęty był postanowieniami uchwały Rady Miejskiej Uzdrowiska U. z dnia [...] czerwca 1997r. Nr [...] , w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta U. (Dz. Urz. Woj. B. z dnia [...] maja 1998 r. Nr 7, poz. Ponadto organ odwoławczy zaznaczył, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że decyzja Starosty C. z dnia [...] maja 2010 r Nr [...], znak: [...] została wydana po spełnieniu przez inwestora także warunków określonych przepisem art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Przedmiotowa stacja bazowa telefonii komórkowej w szczególności nie narusza w sposób rażący ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego ww. uchwałą Rady Miejskiej Uzdrowiska U. z dnia [...] czerwca 1997 r., Nr [...]. Następnie organ II instancji zaznaczył, że projektowanych anten sektorowych w omawianej sprawie nie można zaliczyć do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Wyjaśnił, że stosownie do § 2 ust. 1 pkt 7 lit d ww. rozporządzenia z dnia 9 listopada 2004 r. przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko są instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, niewymienione w § 2 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300,000MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż 1.000 W a miejsca dostępne dla ludności znajdują się odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. Zgodnie zaś z informacjami zawartymi w dokumentacji technicznej, równoważna moc promieniowania izotropowego wnioskowanych do montażu anten sektorowych (anteny typu K742270), mieści się w przedziale od 1000W do 2000W (1734 W), przy czym odległości do 70 m wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania ww. anten nie występują miejsca, w których mogą przebywać ludzie. Organ zaznaczył, iż to że, wiązki promieniowania poszczególnych anten przebiegają ponad działkami, na których znajdują się budynki gospodarcze i mieszkalne, nie oznacza jeszcze, że spełniona została przesłanka z § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2004 r. Wyjaśnił, że z treści tego przepisu wynika, że odległość miejsc dostępnych dla ludności powinna być mierzona od środka elektrycznego anteny do tych miejsc, wzdłuż przebiegu osi głównej wiązki promieniowania danej anteny, z uwzględnieniem jej pochylenia, a więc niekoniecznie równolegle do poziomu terenu ( wyrok NSA z dnia 2 września 2011, sygn. akt II OSK 1279/10). Natomiast najniższy poziom planowanego przebiegu wiązek, który znajduje się w odległości 70 m od środka elektrycznego anteny będzie wynosił w przypadku azymutu 40 º - 4 m , azymutu 160 º -11 m i azymutu 310 º -4 m. Powyższe miejsca nie są dostępne dla ludzi ( opracowanie kwalifikacyjne stacji bazowej U. [...] J.). Organ odwoławczy uznał, że przedmiotowa inwestycja nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko nie było wymagane uzyskanie dla niej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia (w myśl art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 r. Nr 199, poz. 1227 ze zm.). Stwierdził, że omawiane przedsięwzięcie nie znajduje się także na terenie objętym obszarem Natura 2000. Organ II instancji wskazał, że zgodnie z unormowaniami zawartymi w rozporządzeniu Ministra środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów dotrzymania tych poziomów ( Dz. U. Z 2003 r. Nr 192, poz. 1883 ), załącznik Nr 1 (tabela nr 2), w przypadkach częstotliwości pola elektromagnetycznego mieszczącej się w przedziałem od 300 MHz do 300 GH, gęstość pola w miejscu dostępnym dla ludności jest dopuszczalna na poziomie nieprzekraczającym 0,1 W/m ². Z analizy map zasięgu obszarów średniej gęstości mocy pól elektromagnetycznych o wartości większej lub równej 0,1 W/m ² w płaszczyźnie poziomej i pionowej (projekt budowlany, rysunki nr 2b i 3a), pole elektromagnetyczne o wartości przekraczającej 0,1 W/m ² wytwarzane przez przedmiotową stację znajduje się na wysokości niedostępnej dla ludzi ( powyżej 16,8 m) przy maksymalnym zasięgu w poziomie -45,00 m. Powyższe oznacza, że przepisy ww. rozporządzenia z dnia 30 października 2003 r. nie zostały naruszone, a tym bardziej w stopniu rażącym. Dalej, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego odniósł się szczegółowo do zarzutów podnoszonych przez stronę odwołującą. Wyjaśnił, że bezzasadny jest zarzut rażącego naruszenia przepisu art. 63 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, poprzez “ niewydanie postanowienia o braku konieczności sporządzenia raportu". Bez znaczenia dla podjętego w sprawie rozstrzygnięcia pozostaje również argument naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9, art. 28 ust. 2 oraz art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego w związku z art. 140 , 143, 144 Kodeksu cywilnego w związku z art. 21 Konstytucji RP w związku z art. 1 protokołu nr 1 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzona w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. ( DZ. U. Z 1993 r. Nr 61, poz. 284 ze zm.). Za niezasadny również uznał zarzut naruszenia art. 7,8, 9, 11, 107 § 3 kpa. Organ również podał, że z materiału dowodowego nie wynika aby w niniejszej sprawie nastąpiła kumulacja pól elektromagnetycznych. Reasumując organ odwoławczy stwierdził, że weryfikowane rozstrzygnięcie nie narusza w sposób rażący innych przepisów prawa, ani nie jest obarczone żadną z pozostałych wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję wniósł J. B. wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: 1. Art. 153 ppsa oraz art. 170 ppsa poprzez nie odniesienie się do wszystkich zarzutów odwołania, co po raz drugi uczyniło postępowanie odwoławcze fikcyjnym, 2. Art. 8 w związku z art. 107 § 3 kpa w związku z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez nie zbadanie zgodności inwestycji z miejscowym planem w sytuacji, w której inwestycja jest z nim niezgodna albowiem uciążliwości wykraczają poza teren, co do którego inwestor ma tytuł prawny, ‘ 3. § 5 pkt 1 lit b w związku z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. –poprzez odstąpienie od zbadania najważniejszej kwestii dotyczącej zjawiska kumulacji pól elektromagnetycznych (PEM). 4. Art. 8 w związku z art. 107 § 3 kpa w związku z art. 32 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez nie wskazanie, w jaki sposób organ wydający pozwolenie na budowę stwierdził, iż inwestycja nie wymaga decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach a jak ustalił to organ wydający skarżoną decyzję. Powyższe ma o tyle istotne znaczenie, iż faktycznie nie wiadomo czy linia wyznaczona przez inwestora leży w środku głównej wiązki promieniowania oraz dlaczego ona jest wyznacznikiem dotyczącej, kwalifikacji inwestycji w sytuacji, w której chodzi o konkretną wartość pola elektromagnetycznego. 5. Art. 8 w związku z art. 107 § 3 kpa w związku z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego poprzez przyjęcie zasięgu ponadnormatywnego oddziaływania pola elektromagnetycznego ustalonego przez inwestora, który nie uwzględnia błędu w obliczeniach, odbić oraz kumulacji pola elektromagnetycznego w środowisku. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Uczestnik postępowania Stowarzyszenie [...] przyłączył się do skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. - zwanej dalej p.p.s.a.). W sprawie niniejszej tego rodzaju uchybienia nie wystąpiły co czyni skargę nieuzasadnioną. Zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2011r. zapadła w wyniku przeprowadzenia postępowania nadzorczego. Postępowanie nieważnościowe, ma charakter nadzwyczajny, a jego celem jest wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji dotkniętej kwalifikowaną wadą nieważności. Przypadki te dotyczą zaś takich sytuacji, gdy decyzja administracyjna jest obarczona tak poważną wadliwością, że jej trwałość i związana z tym pewność porządku prawnego musi ustąpić wymaganiom płynącym z zasady praworządności. Przesłanki stanowiące podstawę stwierdzenia nieważności decyzji enumeratywnie wymienia art. 156 § 1 pkt 1 - 7 kpa. Przy czym niedopuszczalna jest ich wykładnia rozszerzająca, zważywszy na fakt, że stwierdzenie nieważności decyzji jest odstępstwem od zasady stabilności orzeczeń wyrażonej w art. 16 kpa i wymaga niekwestiowanego ustalenia, iż decyzja administracyjna jest obarczona jedną z wad wymienionych w powołanym przepisie. Aby stwierdzić nieważność decyzji należy ustalić, że wada taka tkwi w samej decyzji, np. decyzja została wydana wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, gdy decyzja pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa, mającej charakter rażący. Nie chodzi bowiem w tego typu przypadkach o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. Stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej, stanowiące wyjątek od zasady stabilności decyzji, wymaga bezspornego ustalenia, że kontrolowana decyzja dotknięta jest jedną z wad określonych wart. 156 § 1 kpa. W tym miejscu należy wskazać, iż w sprawie niniejszej orzekał już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie a wyrok z dnia 27 maja 2011r. w sprawie VII SA/Wa 584/11 nie został zaskarżony przez żadną ze stron, a skoro tak, to przysługuje mu przymiot prawomocności. Stwierdzenie to jest o tyle istotne, że zgodnie z art. 170 ppsa "orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby". Wskazany przepis dotyczy prawomocności materialnej orzeczenia, która polega na związaniu tym orzeczeniem określonych podmiotów. Podmiotami tymi są przede wszystkim strony postępowania oraz sąd, który wydał orzeczenie, a także inne sądy i inne organy państwowe. Ratio legis art. 170 ppsa polega na tym, że gwarantuje zachowanie spójności i logiki działania organów państwowych, zapobiegając funkcjonowaniu w obrocie prawnym rozstrzygnięć nie do pogodzenia w całym systemie sprawowania władzy (wyrok NSA z dnia 19 maja 1999 r., IV SA 2543/98, niepubl.). Moc wiążąca orzeczenie określona w art. 170 ppsa w odniesieniu do organów administracyjnych, a także sądów oznacza, że podmioty te muszą przyjmować, iż dana kwestia prawna kształtuje się, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. Dlatego też w kolejnym postępowaniu, w którym pojawia się dana kwestia, nie może być już ona ponownie badana. Badając legalność zaskarżonej decyzji uwzględnić należy także treść art. 153 ppsa - zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażona w orzeczeniu sądu wiąże w sprawie ten sąd oraz organ, którego działania lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Uwzględniając powyższe kryteria, które w sprawie mają charakter zasadniczy, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja prawa nie narusza. W uzasadnieniu wyroku z dnia 27 maja 2011r. tutejszy Sąd zwrócił przede wszystkim uwagę organowi odwoławczemu na nie odniesienie się do zarzutu skarżącego dotyczącego rażącego naruszenia przepisów art. 63 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko oraz naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 9 kpa w związku z art. 140, 143 Kodeksu cywilnego. Kwestię tę szczegółowo wyjaśnił w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego co czyni nieuzasadnionym zarzut skargi naruszenia art. 153 oraz 170 ppsa jak również art. 8 w związku z art. 107 § 3 kpa w związku z art. 32 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez nie wskazanie, w jaki sposób organ wydający pozwolenie na budowę stwierdził, iż inwestycja nie wymaga decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Należy podzielić twierdzenia organu, iż art. 63 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę , nie przewidywał wydawania postanowienia o braku sporządzenia raportu, a jedynie postanowienie stwierdzające obowiązek lub jego brak przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i to wyłącznie w stosunku do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Tak więc dla zaistnienia tego ostatniego obowiązku koniecznym było ustalenie, iż dane przedsięwzięcie znacząco może oddziaływać na środowisko w rozumieniu rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko ( Dz.U z 2004r. Nr 257,poz.2573 z późn.zm). Zgodnie z § 2 pkt 7 lit. d tego rozporządzenia do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, które wymagały sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko (a tym samym również wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach) należały instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300.000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż 1.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. Jak wyjaśnił to organ nadzorczy dokumentacja techniczna przedmiotowej inwestycji, wskazuje, iż równoważna moc promieniowania izotropowego anten sektorowych mieści się w przedziale od 1.000 W do 2.000 W, przy czym w odległości do 70 m wzdłuż osi wiązki promieniowania anten nie występują miejsca, w których mogą przebywać ludzie. Nie budzi wątpliwości orzecznictwa sądowoadministracyjnego, iż to, że wiązki promieniowania poszczególnych anten przebiegają ponad działkami, na których znajdują się budynki gospodarcze i mieszkalne, nie oznacza jeszcze, że spełniona została przesłanka z § 2 ust. 1 pkt 7 lit. a rozporządzenia. Z treści tego przepisu wynika, że odległość miejsc dostępnych dla ludności powinna być mierzona od środka elektrycznego anteny do tych miejsc, wzdłuż przebiegu osi głównej wiązki promieniowania danej anteny, z uwzględnieniem jej pochylenia, a więc niekoniecznie równolegle do poziomu terenu. W sprawie niniejszej najniższy poziom przebiegu wiązek, który znajduje się w odległości 70 m od ośrodka elektrycznego anten będzie wynosił w przypadku azymutu 40 stopni- 4 metry, azymutu 160 stopni – 11 metrów i azymutu 310 stopni- 4 m i jak wynika z opracowania kwalifikacyjnego stacji bazowej U. [...] J., powyższe miejsca nie są dostępne dla ludzi. W tak ustalonym stanie faktycznym sprawy brak było podstaw do przyjęcia, że przedmiotowe przedsięwzięcie wymagało uzyskania przez inwestora przed złożeniem wniosku o pozwolenie na budowę decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia ( art. 71 ust 2 z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko). Tym samym brak również podstaw do uznania, że decyzja Starosty C. z dnia [...] maja 2010 r. została wydana z naruszeniem prawa, a tym bardziej z oczywistym i rażącym naruszeniem prawa. Brak jest także podstaw dla przyjęcia, iż decyzja z [...] maja 2010r. narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej Uzdrowiska U. z dnia [...] czerwca 1997 r., Nr [...]. W odniesieniu do pozostałych zarzutów skargi, podkreślenia ponownie wymaga, iż istotą postępowania prowadzonego w trybie nadzwyczajnym stwierdzenia nieważności decyzji nie jest merytoryczne rozpoznanie sprawy po raz kolejny, lecz badanie czy zachodzą przesłanki wymienione w art. 156 § 1 k.p.a., a więc czy decyzja jest obarczona wadami kwalifikowanymi, uzasadniającymi wyeliminowanie jej z obrotu prawnego ze skutkiem ex tunc. Jak wskazuje się w doktrynie prawa administracyjnego oraz orzecznictwie sądów administracyjnych, o rażącym naruszeniu prawa można mówić w przypadku, gdy zachodzi oczywista sprzeczność pomiędzy jasnym i niebudzącym wątpliwości interpretacyjnych przepisem prawa a rozstrzygnięciem objętym decyzją. Tymczasem skarżący konstruując zarzuty wobec decyzji wydanej w trybie nadzorczym dotyczące naruszenia § 5 pkt 1 lit b w związku z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. –poprzez odstąpienie od zbadania najważniejszej kwestii dotyczącej zjawiska kumulacji pól elektromagnetycznych oraz art. 8 w związku z art. 107 § 3 kpa w związku z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego poprzez przyjęcie zasięgu ponadnormatywnego oddziaływania pola elektromagnetycznego ustalonego przez inwestora, który nie uwzględnia błędu w obliczeniach, odbić oraz kumulacji pola elektromagnetycznego w środowisku w istocie zmierza do ponownej merytorycznej kontroli decyzji Starosty C. z dnia [...] maja 2010r. czyniąc z postępowania nadzwyczajnego de facto trzecią instancję administracyjnego postępowania. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) skargę jako bezzasadną należało oddalić.