VII SA/Wa 2823/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Montowski, Sędzia WSA Grzegorz Antas, Sędzia WSA Andrzej Siwek (spr.), , Protokolant specjalista Ewa Sawicka-Bożek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 września 2020 r. sprawy ze skargi Państwowego Gospodarstwa [...] Zarząd [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2019 r. znak [...] w przedmiocie zmiany decyzji oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2019 r., znak [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej jako: "GINB"), działając na podstawie art. 155 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., "k.p.a."), odmówił zmiany własnej decyzji z dnia [...] marca 2018 r., znak [...]. Z akt postępowania administracyjnego wynika, że [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego ("[...] WINB") decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r., znak: [...], wydaną na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 82 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1332 ze zm., dalej jako "p.b") oraz art. 104 k.p.a. nakazał [...] Zarządowi Melioracji i Urządzeń Wodnych w S. ("Zarząd") usunięcie, w terminie do [...] grudnia 2018 r., nieprawidłowości występujących w grobli położonej wzdłuż prawego brzegu rzeki R. (M. od km 0+745 do km 2+214), gmina T., powiat g., poprzez zlikwidowanie przecieków i filtracji wody przez korpus grobli, pod nadzorem osoby posiadającej odpowiednie uprawnienia budowlane i legitymującej się przynależnością do właściwej izby samorządu zawodowego. W wyniku rozpoznania odwołania Zarządu GINB decyzją z [...] marca 2018 r., znak [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., uchylił ww. decyzję [...] WINB w części określającej podmiot zobowiązany do wykonania obowiązku i w tym zakresie nałożył obowiązek na Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie, w pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Pismem z [...] października 2018 r. Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie Zarząd Zlewni w G. ("skarżący") wniosło o zmianę terminu z [...] grudnia 2018 r. na [...] grudnia 2020 r., wskazując, że Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie powołano na podstawie przepisów ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2017 r., poz. 1566, "Prawo wodne") i nowopowstała jednostka przechodzi proces organizacji, co powoduje trudności w realizacji całości robót w wyznaczonym terminie. Do wniosku załączono zgodę Starosty G. na zmianę ww. terminu. Postanowieniem z [...] listopada 2018 r., znak: [...], GINB zawiesił z urzędu postępowanie w sprawie ww. wniosku do czasu rozpoznania wniesionej przez skarżącego skargi na decyzję z [...] marca 2018 r., znak: [...] przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 18 grudnia 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 1010/18 oddalił skargę na decyzję z [...] marca 2018 r. Wyrok ten jest prawomocny. Następnie GINB, stosownie do dyspozycji art. 97 § 2 k.p.a., postanowieniem z [...] czerwca 2019 r., znak: [...] podjął postępowanie w przedmiotowej sprawie. Decyzją z dnia [...] października 2019 r., znak [...], wydaną na podstawie art. 155 k.p.a., GINB odmówił zmiany własnej decyzji z [...] marca 2018 r. W uzasadnieniu decyzji, powołując się na wyroki sądów administracyjnych GINB wyjaśnił, że warunkiem zmiany decyzji w trybie art. 155 k.p.a. jest uzyskanie zgody stron postępowania zakończonego decyzją, której zmiany wniosek dotyczy. Zgoda ta musi pochodzić nie tylko od strony wnioskującej, która nabyła prawo, ale też od pozostałych stron uczestniczących w postępowaniu pierwotnym, co jest związane z wyjątkowością odstąpienia od zasady trwałości decyzji administracyjnych, wyrażonej w art. 16 § 1 k.p.a. Dokonanie zmiany decyzji w trybie art. 155 k.p.a. w sytuacji, gdy jedna ze stron nie wyraża na to zgody, prowadzi do rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. I dalej, organ stwierdził, że z informacji zawartej w pkt 6 ppkt 3 i 4 – Wnioski dotyczące stanu technicznego grobli, ekspertyzy z czerwca 2017 r. wynika, że: - "3. Głównym zadaniem grobli jest ochrona gruntów na zawału przed spiętrzonymi wodami na stopniu wodnym T.. - 4. Grobla nie jest urządzeniem przeciwpowodziowym i takiej też funkcji nie pełni". GINB podkreślił, że [...] WINB pismem z dnia [...] marca 2016 r., znak: [...] zawiadomił strony o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie niewłaściwego stanu technicznego grobli wzdłuż prawego brzegu rzeki R.. W tym piśmie organ wojewódzki poinformował, że "Za strony uznaje właścicieli działek nr [...],[...] i [...] obręb T,, przyległych do grobli w miejscu występowania rozlewiska, tj. Starostę G, i Panią A. S.". Z informacji zawartej w wyrysie i wypisie z ewidencji gruntów wynika, że nieruchomość o nr działki [...] (prawy brzeg zawala rzeki R. – działka nr [...]), stanowi własność A. S. (kw. [...]), leży w zasięgu oddziaływania rzeki R.. A. S.jest zatem stroną postępowania zakończonego ostateczną decyzją z [...] marca 2018 r. Jej zgoda jest niezbędną przesłanką do ewentualnej zmiany terminu wykonania nałożonego obowiązku. Tymczasem skarżący w we wniosku o zmianę decyzji wskazał "Informujemy, że uzyskaliśmy zgodę Starosty G., natomiast Pani A. S. nie zajęła jednoznacznego stanowiska w sprawie i nie posiadamy pisemnej zgody na zmianę terminu". W tej sytuacji GINB pismem z [...] sierpnia 2019 r., znak: [...], działając w trybie art. 50 § 1 k.p.a. wezwał A. S. o zajęcie stanowiska w sprawie wniosku skarżącego. Jak poinformowano A. S., brak odpowiedzi będzie oznaczał, że nie wyraziła ona zgody na zmianę decyzji GINB z [...] marca 2018 r. Wezwanie, jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, zostało podjęte przez A. S. [...] sierpnia 2019 r., zatem termin do zajęcia stanowiska upłynął [...] września 2019 r. Wezwanie w ww. przedmiocie pozostało bez odpowiedzi. Mając na uwadze powyższe GINB stwierdził, że decyzja z [...] marca 2018 r., z uwagi na brak zgody strony postępowania nie może być zmieniona w trybie art. 155 k.p.a. Nadto organ wskazał, że ustawodawca w ww. przepisie uzależnił dopuszczalność zmiany bądź uchylenia decyzji ostatecznej od wystąpienia przesłanki interesu społecznego lub słusznego, czyli kwalifikowanego interesu strony. Słuszność interesu strony musi mieć wymiar obiektywny, jednoznacznie wskazujący na jego oczywistość, przy czym organ administracji w ocenie słuszności takiego interesu strony nie może kierować się wyłącznie subiektywnym stanowiskiem zainteresowanego. Na skutek przekształceń w strukturze organów właściwych w sprawach gospodarowania wodami z dniem wejścia w życie nowego Prawa wodnego, tj. 1 stycznia 2018 r. zadania dotychczasowego Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej, dotychczasowych dyrektorów regionalnych zarządów gospodarki wodnej oraz marszałków województw związane z utrzymaniem wód oraz pozostałego mienia Skarbu Państwa związanego z gospodarką wodną, a także inwestycjami w gospodarce wodnej wykonuje Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie, a ścisłej rzecz biorąc jego organy – Prezes Wód Polskich oraz dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej Wód Polskich - art. 526 Prawa wodnego. GINB wskazał, że jego obowiązkiem jest dążenie do możliwie szybkiego usunięcia nieprawidłowości, wyznaczenie możliwie krótkiego, aczkolwiek oczywiście racjonalnego z punktu widzenia obiektywnej możliwości realizacji obowiązku przez zobowiązaną, terminu wykonania nakazanych czynności. Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w S. już w grudniu 2015 r. miał wiedzę, że stan techniczny grobli położonej wzdłuż prawego brzegu rzeki R., gmina T. jest nieodpowiedni, co ustalił podczas kontroli przeprowadzonej [...] grudnia 2015 r. Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie obowiązkami w przedmiocie grobli z mocy prawa zostało zobowiązane już [...] stycznia 2018 r. Pozostawienie niewłaściwego stanu grobli na dalsze dwa lata, co powoduje kolejne zalewanie terenów zawala w okresach wysokiej wody czy wypłukiwanie kruszyw z korony grobli, w ocenie organu odwoławczego, nie jest w interesie społecznym ani w interesie strony. Mając powyższe na uwadze, w ocenie GINB, zmiana o dwa lata terminu wykonania obowiązku jedynie uzasadniana przekształceniami organizacyjnymi związanymi z wejściem w życie nowej ustawy Prawo wodne nie była do zaakceptowania. Skargę na tę decyzję wywiodło Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie Zarząd Zlewni w G., zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego, tj.: - art. 66 ust. 1 p.b. poprzez wyznaczenie skarżącemu terminu wykonania zobowiązania w sposób nieracjonalnie krótki, uniemożliwiający wypełnienie nałożonych obowiązków w terminie i pozostawienie w mocy decyzji z dnia 1 marca 2018 r. w zakresie wyznaczonego terminu wykonania nałożonych obowiązków przy jednoczesnej zmianie podmiotu zobowiązanego w tym zakresie, podczas gdy zgodnie z wykładnią powołanego przepisu organ powinien wyznaczyć termin wykonania nałożonych obowiązków uwzględniając realia sprawy, a tym samym powinien wziąć pod uwagę zmianę podmiotu zobowiązanego i realny brak możliwości wykonania zobowiązania przez skarżącego w tak krótkim terminie, - art. 155 k.p.a. poprzez jego zastosowanie w sytuacji, w której prawidłowa subsumpcja powinna prowadzić do wydania decyzji na podstawie innego przepisu, - art. 155 k.p.a. poprzez jego błędną interpretację polegającą na przyjęciu, że przez "nabycie prawa" należy rozumieć również nałożony na stronę obowiązek prawny, podczas gdy z okoliczności sprawy wynika, że w sprawie nie występują sprzeczne interesy stron, a mocą ww. decyzji na skarżącego został nałożony obowiązek usunięcia nieprawidłowości występujących w grobli położonej wzdłuż prawego brzegu rzeki R., gmina T., w konsekwencji czego żadna ze stron postępowania nie nabyła prawa, o którym mowa w ww. przepisie, - art. 154 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, podczas gdy przedmiotowa sprawa dotyczy decyzji, z której nie wynikają prawa strony, co oznacza zgodnie z treścią powołanego wyżej przepisu brak obowiązku uzyskania zgody stron postępowania i możliwość uchylenia lub zmiany decyzji przez organ, jeżeli przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony, a tym samym jego zastosowanie w istotny sposób zmienia przesłanki, których wypełnienie jest niezbędne do uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej, - art. 155 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że w niniejszej sprawie nie istnieje słuszny interes strony postępowania uzasadniający zmianę decyzji i przedłużenie terminu na wypełnienie nałożonego na skarżącego obowiązku, podczas gdy skarżący wnosząc o przedłużenie terminu wykonania zobowiązania wskazał na słuszny interes strony polegający na wstąpieniu do postępowania w czasie jego trwania na skutek zmiany ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne, co oznaczało, iż jako nowa jednostka, przechodząca proces reorganizacji, z uwagi na wielkość inwestycji oraz nieracjonalnie krótki termin wykonania zobowiązania nie posiada wystarczającego zabezpieczenia organizacyjnego oraz finansowego na wykonanie nałożonego przez organ zobowiązania w terminie, - art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności braku wyczerpującego ustalenia stanowiska uczestniczki A. S., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, - art. 12 § 1 k.p.a. w zw. z art. 35 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i wydanie decyzji po terminie, o którego przedłużenie wnosił skarżący, podczas gdy organ administracji ma obowiązek niezwłocznego załatwienia sprawy, która nie wymaga zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień. Podnosząc powyższe, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, a także o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasową argumentację. Nadto organ wskazał, że o stwierdzonych nieprawidłowościach w stanie technicznym obiektu skarżący posiadał wiedzę – a wcześniej jego poprzednik prawny – już od 2015 r. Ponadto z art. 61 p.b. wynika, że czynności związanych z utrzymaniem obiektu w należytym stanie, jego właściciel lub zarządca winien dokonywać na bieżąco w razie potrzeby, nie zaś tylko w wyniku nakazów właściwych organów. Z tego względu nałożenia obowiązków na podstawie art. 66 Prawa budowlanego nie należy rozumieć jako dodatkowego obciążenia strony, gdyż realizuje ono funkcję dyscyplinującą – przypomina bowiem o obowiązkach wynikających z odpowiedzialności za dany obiekt. Przy piśmie z dnia [...] lipca 2020 r. skarżący przesłał oświadczenie A. S.z dnia [...] lipca 2020 r., że wyraża zgodę na zmianę ww. decyzji GINB w zakresie wyznaczonego terminu wykonania nałożonego obowiązku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, p.p.s.a.). Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, wydając zaskarżoną decyzję, nie naruszył przepisów postępowania administracyjnego oraz przepisów prawa materialnego. Przedmiotem skargi wywiedzionej do tutejszego Sądu jest decyzja GINB z [...] października 2019 r., znak [...], odmawiająca zmiany decyzji GINB z [...] marca 2018 r. w zakresie terminu do wykonania robót budowlanych. Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowi art. 155 k.p.a. Zgodnie z jego treścią decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony; przepis art. 154 § 2 stosuje się odpowiednio. Z wykładni gramatycznej przepisu art. 155 wynika, że organ administracji publicznej może uchylić lub zmienić decyzję ostateczną, jeżeli spełnione są łącznie następujące przesłanki: 1) strona wyraziła zgodę na zmianę lub uchylenie decyzji, 2) przepisy szczególne nie sprzeciwiają się zmianie lub uchyleniu takiej decyzji, 3) za uchyleniem lub zmianą decyzji przemawiają interes społeczny lub słuszny interes strony (patrz: wyrok NSA z dnia 23 czerwca 2020 r. sygn.. akt II OSK 3723/19, cbois; Andrzej Wróbel [w:] M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", WKP 2020, pkt 13 do art. 155). Odnosząc się do zarzutu, że w omawianej sprawie zastosowano art. 155 zamiast art. 154 k.p.a., podnieść należy, że w doktrynie i orzecznictwie od lat ugruntowany jest pogląd, że przepisom art. 155 podlegają nie tylko decyzje uprawniające, lecz także decyzje zobowiązujące (tak m.in. Jaśkowska Małgorzata, Wilbrandt-Gotowicz Martyna, Wróbel Andrzej, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el. 2020, na który notabene powołuje się w swojej skardze skarżący; wyroki Sądu Najwyższego z 12 grudnia 1997 r., sygn. akt III RN 92/97, OSNAPiUS 1998, Nr 10, poz. 290; Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 grudnia 1985 r., sygn. akt III SA 1003/85, OSPiKA z 1987 r. Nr 7-8 poz. 163; Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 maja 2003 r., sygn. akt IV SA 3205/01). W doktrynie wskazuje się na szerokie rozumienie praw nabytych, o których mowa w art. 155 k.p.a. Treścią prawa nabytego jest również rozstrzygnięcie o obowiązkach jednostki (B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2019, s.898). Decyzje nakładające obowiązek są decyzjami, na mocy których strony nabywają prawo do wykonania tylko obowiązków określonych w decyzji a nie innych. Zasadnie zatem GINB do wniosku skarżącego zastosował art. 155, nie zaś art. 154 k.p.a. Odnosząc się do zarzutu skarżącego co do braku stanowiska uczestniczki postępowania A.S. wskazać należy, że organ zwrócił się do niej pismem z [...] sierpnia 2019 r., o zajęcie stanowiska w sprawie wniosku o zmianę decyzji i prawidłowo przyjął rygor braku zgody w razie braku jej wyraźnego udzielenia w zakreślonym terminie. Zgoda wszystkich stron postępowania stanowi podstawową przesłankę zastosowania przepisu art. 155 k.p.a., prowadzącego do zmiany decyzji ostatecznej. Zgoda taka musi być wyraźna i nie może być dorozumiana ani domniemana (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 marca 2019 r., sygn. akt II OSK 1220/17). Zasadnie zatem organ przyjął, że – wobec braku wyraźnej zgody A. S. na zmianę decyzji z [...] marca 2018 r. – nie może ona zostać dokonana, i już sam ten argument byłby wystarczający do uzasadnienia decyzji odmownej. Podkreślić należy, że przedłożone do Sądu oświadczenie A. S. z dnia [...] lipca 2020 r., że wyraża zgodę na zmianę ww. decyzji GINB w zakresie wyznaczonego terminu wykonania nałożonego obowiązku, jest irrelewantne dla rozstrzygnięcia GINB wydanego w omawianej sprawie, albowiem zostało uzyskane już po zakończeniu postepowania administracyjnego. Zgoda przewidziana w art. 155 k.p.a. powinna być uprzednia (tj. udzielona przed wydaniem decyzji z art. 155 k.p.a.). W ocenie Sądu dyskrecjonalna wola stron co do zgody na zmianę decyzji jest ograniczona czasowo, a zmianie treści oświadczenia woli dokonanej po wydaniu decyzji nie można przypisywać takiego samego znaczenia, jak oświadczeniu woli złożonemu przed wydaniem decyzji zmienionej. W przeciwnym razie ujęcie przez ustawodawcę zgody stron jako przesłanki wydania decyzji na podstawie art. 155 k.p.a. nie miałoby znaczenia. Ponadto stwierdzić należy, że zdaniem Sądu również zarzut dotyczący ustalenia przez organ braku słusznego interesu strony jest niezasadny. Z orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, że decyzje wydawane na podstawie art. 66 ust. 1 p.b. mają charakter związany. Właściwy organ jest zobligowany do wydania w określonych okolicznościach decyzji takiego rodzaju, a na jej zmianę nie może mieć wpływu zgoda lub wola stron, nie jest to bowiem decyzja uznaniowa Organ ma jednak możliwość swobody w zakresie określenia terminu wykonania nakazanych robót budowlanych. Zatem ostateczna decyzja może zostać w powyższym zakresie zmieniona w trybie art. 155 k.p.a. Niemniej jednak zbyt długie utrzymywanie budynku w nieodpowiednim stanie technicznym nie realizuje interesu społecznego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 listopada 2019 r, sygn. akt II OSK 3287/17). O złym stanie przedmiotowej grobli poprzednik prawny skarżącego wiedział już w grudniu 2015 r., a skarżący – od daty utworzenia ([...] stycznia 2018 r.), albowiem przejął on ogół praw i obowiązków dotychczasowego Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej, dotychczasowych dyrektorów regionalnych zarządów gospodarki wodnej oraz marszałków województw, związanych z utrzymaniem wód oraz pozostałego mienia Skarbu Państwa związanego z gospodarką wodną, a także inwestycjami w gospodarce wodnej (art. 526 Prawa wodnego). Problemy natury organizacyjnej nie stanowią o słusznym interesie strony, zwłaszcza w sytuacji, gdy w grę wchodzą obowiązki nałożone na podstawie art. 66 ust. 1p.b., który, jak słusznie wskazał GINB w odpowiedzi na skargę, pełni funkcję dyscyplinującą w stosunku do zarządcy obiektu budowlanego, który nie wywiązuje się z określonego w art. 61 tej ustawy obowiązku utrzymywania obiektu w należytym stanie technicznym i estetycznym, nie dopuszczając do nadmiernego pogorszenia jego właściwości użytkowych i sprawności technicznej. Nie można zatem w przedmiotowej sprawie mówić o słusznym interesie strony ani tym bardziej o interesie społecznym. Podniesienie zarzutu naruszenia art. 12 § 1 w zw. z art. 35 § 1 k.p.a. pozostaje bez wpływu na wynik kontroli zaskarżonej decyzji. Jeśli strona była niezadowolona z tempa załatwiania sprawy, winna była podjąć odpowiednie kroki zmierzające do zdyscyplinowania organu (np. wniesienie ponaglenia, a następnie skargi na przewlekłe prowadzenie sprawy, zaskarżenie postanowienia o zawieszeniu postępowania). W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł o oddaleniu skargi.