II OSK 3287/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marzenna Linska - Wawrzon Sędziowie Sędzia NSA Teresa Zyglewska Sędzia del. WSA Tomasz Świstak (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Łukasz Pilip po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. K. [...] we W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 5 września 2017 r. sygn. akt II SA/Wr 250/17 w sprawie ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. K. [...] we W. na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany ostatecznej decyzji o nakazie usunięcia występujących nieprawidłowości w stanie technicznym obiektu oddala skargę kasacyjną. Zaskarżonym wyrokiem z 5 września 2017 r., sygn. akt II SA/Wr 250/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. K. [...] we W. (dalej "Wspólnota Mieszkaniowa") na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu (dalej "DWINB") z [...] 2017 r. w przedmiocie odmowy zmiany ostatecznej decyzji o nakazie usunięcia występujących nieprawidłowości w stanie technicznym obiektu. Decyzją z [...] 2016 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta Wrocławia (dalej "PINB") odmówił zmiany ostatecznej decyzji PINB z [...] 2015 r. w przedmiocie nakazania Wspólnocie Mieszkaniowej usunięcia występujących nieprawidłowości w stanie technicznym będącego we władaniu Wspólnoty obiektu poprzez wykonanie wskazanych w decyzji robót budowlanych. Decyzja PINB z dnia [...] 2016 r. została wydana po rozpatrzeniu wniosku Wspólnoty Mieszkaniowej oraz E.G. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą Zarządzanie Nieruchomościami [...]. Stanowiąca przedmiot tegoż wniosku decyzja PINB z [...] 2015 r. wydana została na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm., dalej "Pr. bud."). Terminy na wykonanie wymienionych w decyzji robót budowlanych zostały wyznaczone w sposób zróżnicowany, to jest w zakresie punktów 1 – 2 (skucie odspojonych tynków, wymiana okładzin schodów) wyznaczono termin wykonania do 30 września 2015 r., a jednocześnie decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Dla robót określonych w punktach 3 – 10 do 31 maja 2016 r. (naprawa schodów zewnętrznych, remont klatki schodowej i świetlika, naprawa stropu w piwnicy i lokalu nr 10, naprawa podłogi na poddaszu, naprawa części dachu, naprawa rynien i obróbek blacharskich, naprawa wypraw tynkarskich kominów i wykonanie remontu kapitalnego balkonów), a dla robót 11 – 12 do 31 maja 2017 r. (uzupełnienie ubytków zapraw w spoinach ścian zewnętrznych, zaś po ustabilizowaniu się zarysowań wykonanie naprawy murów w obszarze występujących rys i pęknięć oraz remont elewacji zewnętrznej). Decyzja ta uzyskała przymiot ostateczności wobec niewywiedzenia od niej odwołania. Wymienioną wyżej decyzją z dnia [...] 2017 r., rozpatrzywszy odwołanie Wspólnoty Mieszkaniowej, DWINB utrzymał w mocy decyzję PINB z dnia [...] 2016 r. Od wyroku z 5 września 2017 r. skargę kasacyjną wniosła Wspólnota Mieszkaniowa, zaskarżając wyrok w całości i zarzucając na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej "P.p.s.a.") naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. w zw. z art. 155 K.p.a. poprzez ich niezastosowanie, niewłaściwą wykładnię i błędne uznanie, że w sprawie nie zachodzą podstawy do wydania decyzji zmieniającej, w szczególności, że w przedmiotowej sprawie za zmianą rozstrzygnięcia nie przemawia interes społeczny oraz słuszny interes; 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. w zw. z art. 7 i 77 K.p.a. poprzez ich błędne zastosowanie – z pominięciem konieczności dokonania ustaleń dotyczących zasadności wniosku skarżącej Wspólnoty Mieszkaniowej i potwierdzenia okoliczności we wniosku zawartych; 3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. i art. 9 K.p.a. poprzez ich niezastosowanie, niewłaściwą interpretację i pominięcie konieczności wyjaśnienia przyczyn niezastosowania decyzji zmieniającej mającej oparcie w art. 155 K.p.a. W oparciu o powyższe zarzuty Skarżąca kasacyjnie wniosła o: 1. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu do ponownego rozpoznania; 2. zasądzenie kosztów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych; 3. rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Postępowanie sądowoadministracyjne zostało wszczęte po dniu 15 sierpnia 2015 r., a zatem do uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego znajduje zastosowanie art. 193 zdanie drugie P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Powołany przepis stanowi lex specialis wobec art. 141 § 4 P.p.s.a. i jednoznacznie określa zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok w przypadku, gdy oddala skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji i Sąd pierwszej instancji. Stosownie do treści art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Podstawy te determinują kierunek postępowania Naczelnego Sądu Administracyjnego. W niniejszej sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 P.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu tej sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej, które są wyznaczone każdorazowo wskazanymi w skardze kasacyjnej podstawami. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. W pierwszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że skarga kasacyjna została oparta na zarzutach określonych przez jej autora jako zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Zarzuty naruszenia procedury administracyjnej zostały powiązane przez Skarżącą kasacyjnie z naruszeniem przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. Przepis ten stanowi zaś, że sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. W rozpoznawanej sprawie zarówno w postępowaniu administracyjnym, jak i sądowoadministracyjnym Wspólnota Mieszkaniowa nie podnosiła żadnych argumentów związanych z okolicznościami, które mogłyby stanowić podstawę do wznowienia postępowania w przedmiocie wydania decyzji organu I lub II instancji. Art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. w powiązaniu z właściwymi przepisami procedury administracyjnej mógłby stanowić podstawę skargi kasacyjnej, gdyby Wspólnota Mieszkaniowa wykazała, że Sąd I instancji nie dostrzegł istniejących w sprawie naruszeń prawa dających podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Nie ulega przy tym najmniejszej wątpliwości, że w rozpoznawanej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca. Skarżąca kasacyjnie wskazuje bowiem na naruszenia przepisów postępowania, które nie dają podstawy do wznowienia postępowania administracyjnego. Skarżąca kasacyjnie, zarzucając Sądowi I instancji naruszenie przepisów postępowania innych niż dające podstawę do wznowienia postępowania, powinna była powiązać zarzuty naruszenia tych przepisów z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Powyższe niedoskonałości nie uniemożliwiają jednak rozpoznania zarzutów skargi kasacyjnej, zgodnie z poglądem wyrażonym w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 października 2009 r., sygn. I OPS 10/09 (dostępna w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej "CBOSA"), wskazującej na konieczność rozpoznawania przez Naczelny Sąd Administracyjny zarzutów naruszenia przepisów K.p.a. postawionych w skardze kasacyjnej nawet w przypadku braku powiązania ich z zarzutem naruszenia przez Sąd I instancji odpowiednich przepisów P.p.s.a. Zgodnie z zasadą falsa demonstratio non nocet Naczelny Sąd Administracyjny uznał zatem, że wskazanie przez Skarżąca kasacyjnie jako wzorca kontroli art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. nie uniemożliwia merytorycznego rozpoznania zgłoszonych zarzutów w skardze kasacyjnej przepisów K.p.a., mimo braku powiązania ich z właściwymi przepisami P.p.s.a. Dalej Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że niezasadny okazał się zarzut naruszenia art. 155 K.p.a. Skarżąca kasacyjnie wskazuje przy tym, że w rozpoznawanej sprawie łącznie zaistniały przesłanki słusznego interesu strony oraz interesu społecznego, o których mowa w art. 155 K.p.a. Zgodnie z art. 155 K.p.a., decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony; przepis art. 154 § 2 stosuje się odpowiednio. Zauważyć w tym miejscu trzeba, iż przepis ten mimo umieszczenia go w ustawie procesowej ustanawia zarówno normy o charakterze procesowym, jak i materialnoprawnym. Normą o charakterze materialnoprawnym jest bowiem wskazanie określonych przesłanek zmiany decyzji ostatecznej, zaś charakter procesowy mają regulacje dotyczące właściwości organów i trybu postępowania oraz sposobu rozstrzygnięcia. Z powyższego wynika, że istotą postępowania w trybie art. 155 K.p.a. jest sprawdzenie, czy w ustalonym stanie faktycznym i prawnym istnieją szczególne, wskazane w tym przepisie przesłanki, które przemawiałyby za uchyleniem lub zmianą decyzji ostatecznej. Odnosząc się bezpośrednio do zarzutu kasacyjnego przede wszystkim przypomnieć należy, że posiada przymiot ostateczności decyzja PINB z dnia [...] 2015 r. w przedmiocie nakazania Wspólnocie Mieszkaniowej usunięcia występujących nieprawidłowości w stanie technicznym. Od decyzji tej nie zostało bowiem wniesione odwołanie. Nie ulega także wątpliwości, że mocą powyższej decyzji Wspólnota Mieszkaniowa nabyła prawo w rozumieniu art. 155 K.p.a. Wskazuje się bowiem, że decyzje nakładające na stronę obowiązek są decyzjami, na mocy których pewne osoby nabywają prawo do wykonania tylko obowiązków wskazanych w decyzji, a nie innych, a zatem są to decyzje, na mocy których strona nabyła prawo (zob. J. Borkowski, B. Adamiak, Kodeks postępowania administracyjnego Komentarz, Warszawa 2019, str. 883, Nb 9). Rozważając możliwość zastosowania art. 155 K.p.a. organ ocenia, czy postępowanie dotyczy rozstrzygnięć, w których organ ma możliwość swobody w kształtowaniu treści decyzji, w ramach której może uwzględnić interes społeczny lub słuszny interes strony. Tryb z art. 155 K.p.a. nie może bowiem służyć zmianie rozstrzygnięcia na takie, które byłoby niedopuszczalne w związku ze związaniem organu bezwzględnie obowiązującą normą prawną prawa materialnego (zob. wyroki NSA z 2 października 2019 r., sygn. II OSK 2507/18; z 9 stycznia 2018 r., sygn. II OSK 1088/17 oraz z 19 grudnia 2018 r., sygn. II OSK 254/17, dostępne w CBOSA). Decyzje wydawane na podstawie art. 66 ust. 1 Pr. bud. mają charakter związany. Właściwy organ jest zobligowany do wydania w określonych okolicznościach decyzji takiego rodzaju, a na jej zmianę nie może mieć wpływu zgoda lub wola stron, nie jest to bowiem decyzja uznaniowa (zob. wyrok NSA z dnia 27 lutego 2015 r., sygn. akt II OSK 1800/13, dostępny w CBOSA). Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje przy tym jednak, że organ ma możliwość swobody w zakresie określenia terminu wykonania nakazanych robót budowlanych. Zatem ostateczna decyzja PINB z dnia [...] 2015 r. mogła zostać w powyższym zakresie zmieniona w trybie art. 155 K.p.a. Wskazać jednak należy, że organy zgodnie z prawem odmówiły dokonania zmiany terminu wykonania robót, co zostało następnie zaakceptowane przez Sąd I instancji. W ślad za organami i Sądem nie sposób bowiem uznać, aby przedłużanie istnienia nienależytego stanu technicznego budynku było zgodne z interesem społecznym. Stan taki został zaś stwierdzony ostateczną decyzją PINB z dnia [...] 2015 r., od której Skarżąca kasacyjnie nie wniosła odwołania. Jak słusznie wskazał organ II instancji, interes społeczny przejawia się nie tylko w bezpieczeństwie samych użytkowników przedmiotowego obiektu budowlanego, ale także osób znajdujących się w jego otoczeniu. Niewątpliwie zbyt długie utrzymywanie budynku w nieodpowiednim stanie technicznym nie realizuje tak pojętego interesu społecznego. Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje przy tym, że słuszny interes Skarżącej kasacyjnie nie przejawia się jedynie w chęci dokonania przez nią remontu przedmiotowego obiektu budowlanego oraz związanymi z tym względami natury ekonomicznej. Zgodne ze słusznym interesem Wspólnoty Mieszkaniowej, stanowiącej bowiem ogół właścicieli lokali w budynku, jest dbanie o to, aby stan techniczny budynku nie sprawiał choćby potencjalnego zagrożenia dla zdrowia i życia ludzi oraz bezpieczeństwa mienia. Doprowadzenie budynku do właściwego stanu technicznego było zaś celem pierwotnej decyzji PINB. Trafnie wskazał na tę okoliczność organ I instancji w decyzji z dnia [...] 2016 r. Niezależnie od powyższego przypomnieć w tym miejscu należy, iż decyzja wydawana w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 155 K.p.a. ma charakter decyzji uznaniowej, na co wskazuje użyte w komentowanym przepisie wyrażenie modalne "może". Sądowoadministracyjna kontrola decyzji uznaniowych przeprowadzana jest wyłącznie pod względem ich zgodności z prawem. Kontrolą objęta jest dopuszczalność uznania, oraz czy granice tego uznania nie zostały przekroczone, a także czy sposób rozstrzygnięcia sprawy został właściwie uzasadniony. Inaczej rzecz ujmując kontrola decyzji uznaniowej przez sąd administracyjny polega w szczególności na sprawdzeniu, czy jej wydanie poprzedzone było prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem oraz wyjaśnieniem stanu faktycznego sprawy. Z powyższego wynika, iż obejmuje ona samo postępowanie poprzedzające wydanie decyzji o uznaniowym charakterze, ale nie rozstrzygnięcie, będące wynikiem dokonania określonego wyboru (por. wyroki NSA: z 11 września 2015 r., sygn. II FSK 1821/13; z 15 lipca 2008 r. sygn. II FSK 660/07; z 10 stycznia 2012 r. sygn. II FSK 671/11, z 14 stycznia 2011 r., sygn. I OSK 1496/10 - dostępne w CBOSA). W realiach niniejszej sprawy powyższe oznacza, iż w sytuacji gdy postępowanie administracyjne w sprawie zmiany decyzji ostatecznej przeprowadzone zostało niewadliwie, (o czym w dalszej części niniejszego uzasadnienia), to sąd administracyjny nie był uprawniony do zakwestionowania wybranego przez organ i mieszczącego się w granicach uznania sposobu rozstrzygnięcia wniosku o zmianę decyzji ostatecznej. Niezasadny okazał się także zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z art. 7 i 77 K.p.a. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 77 K.p.a. zauważyć należy, iż przepis ten dzieli się na cztery paragrafy regulujące różne zagadnienia takie jak zasada prawdy obiektywnej, zasada oficjalności, kwestie związane z wydawaniem postanowień dotyczących przeprowadzania dowodów, kwestie związane z czynnościami organu przeprowadzającego postępowanie na wezwanie organu właściwego i wreszcie regulacje dotyczące faktów niewymagających przeprowadzania dowodu. Tak w samym zarzucie, jak i w uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie wskazano jednostki redakcyjnej art. 77 K.p.a., która miałby zostać naruszona, tak wprost, jak też poprzez odniesienie się do jej treści. Taki sposób sformułowania zarzutu kasacyjnego naruszenia przepisów postępowania nie pozwala na odniesienie się poprzez jego treść do zaskarżonego orzeczenia. Zarzut kasacyjny powinien bowiem zawierać wskazanie konkretnego przepisu prawa, który, zdaniem skarżącego kasacyjnie, został naruszony. Należy podać artykuł, paragraf, ustęp, punkt literę, a także inne szczegółowe oznaczenia przepisu, jeżeli takowe występują. Skarżący kasacyjnie zobowiązany jest wskazać na czym polega to naruszenie oraz jego postać. Złożona skarga kasacyjna pozbawiona jest zatem odnośnie zarzutu naruszenia art. 77 K.p.a. elementów treściowych ją konstytuujących, co uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Brak jest bowiem podstaw prawnych dla podejmowania przez Naczelny Sąd Administracyjny prób domyślania się w oparciu o wywody zawarte w skardze kasacyjnej, który przepis prawa strona skarżąca kasacyjnie miała na uwadze. Odnosząc się do treści tego zarzutu wskazać zaś należy, iż zmiana decyzji ostatecznej w trybie art. 155 K.p.a. może być dokonana tylko w granicach stanu faktycznego sprawy "pierwotnej". Postępowanie prowadzone w tym trybie nie jest więc kolejną (trzecią) instancją administracyjną i nie może służyć weryfikacji ustaleń czy też prawidłowości wykładni i subsumcji przepisów zastosowanych przy wydaniu decyzji ostatecznej, ale – jak wskazywano już wyżej – służy przeprowadzeniu weryfikacji wydanej już decyzji ostatecznej z jednego tylko punktu widzenia, a mianowicie czy za zmianą (uchyleniem) przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony i czy jest zgoda strony na zmianę decyzji (zob. wyrok NSA z 27 czerwca 2019 r., sygn. I OSK 833/18, dostępny w CBOSA). Prawna możliwość zastosowania trybu przewidzianego w art. 155 K.p.a. uwarunkowana jest zatem prowadzeniem postępowania w ramach tego samego stanu prawnego i faktycznego oraz z udziałem tych samych stron (zob. wyrok NSA z 13 grudnia 2017 r., sygn. II OSK 593/17, dostępny w CBOSA). Wymogom wynikającym z wskazanego jako wzorzec kontroli kasacyjnej art. 7 (i 77 § 1 K.p.a. aczkolwiek tego przepisu w skardze kasacyjnej nie wskazano) w zakresie zweryfikowania zaistnienia okoliczności wskazanych w art. 155 K.p.a., jako przesłanki zmiany decyzji ostatecznej, zaskarżona decyzja sprostała. Podkreślić należy, iż ciążący na organach z mocy art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. obowiązek wszechstronnego wyjaśnienia sprawy oraz zebrania i oceny kompletnego materiału dowodowego nie oznacza konieczności przeprowadzania wszelkich dowodów, lecz jedynie tych dowodów, które dotyczą okoliczności dla rozstrzygnięcia sprawy istotnych. Zakres postępowania wyjaśniającego jest bowiem uwarunkowany przesłankami prawa materialnego, a więc w warunkach niniejszej sprawy wskazanymi w art. 155 K.p.a. przesłankami zmiany decyzji ostatecznej, na mocy której strona nabyła prawo. Zasadnie wskazał Sąd I instancji, że Skarżąca kasacyjnie domaga się zmiany ostatecznej decyzji PINB w oparciu o okoliczności znane Skarżącej kasacyjnie w dniu wydania tej decyzji. Trafnie Sąd dostrzegł, że prezentowana przez Skarżącą kasacyjnie argumentacja mogłaby mieć znaczenie przy odwołaniu od pierwotnej decyzji z [...] 2015 r. Odwołania takiego Skarżąca kasacyjnie nie wniosła. Ponadto prawidłowa jest dokonana przez Sąd wykładnia art. 155 K.p.a., zgodnie z którą zmiana decyzji ostatecznej w trybie przewidzianym przez wymieniony przepis nie może nastąpić w oparciu o okoliczności istniejące i znane stronie przed wydaniem decyzji pierwotnej i rozważone już przez organ decyzję tą wydający. W rozpoznawanej sprawie Skarżąca kasacyjnie, chcąc wysnuć korzystne dla siebie skutki prawne w oparciu o znane sobie okoliczności, powinna była przedstawić te okoliczności organowi w postępowaniu w przedmiocie wydania decyzji pierwotnej. Bezzasadne są przy tym twierdzenia skargi kasacyjnej, że po dacie wydania decyzji pierwotnej zaistniały okoliczności związane z uzyskaniem pozwolenia konserwatorskiego oraz koniecznością zgromadzenia znacznych środków finansowych. Już samo powyższe stwierdzenie wskazuje, że Wspólnota Mieszkaniowa była świadoma, że planowany przez nią remont wiąże się z uzyskaniem wymienionego pozwolenia oraz względami natury ekonomicznej. To zaś, że po wydaniu decyzji pierwotnej doszło do uzyskania pozwolenia oraz rozpoczęcia procesu pozyskiwania środków finansowych nie oznacza, że okoliczności te – rozumiane jako konieczność zgromadzenia odpowiednich środków finansowych na remont i uzyskania odpowiednich zezwoleń organu ochrony zabytków - powstały dopiero po wydaniu decyzji pierwotnej. Chcąc zatem, aby organ ustalił inny i w ocenie Wspólnoty korzystniejszy dla niej termin wykonania nakazanych robót budowlanych, Wspólnota powinna była wskazać na powyższe okoliczności przed wydaniem decyzji pierwotnej lub w odwołaniu od niej. Wskazać należy również, że twierdzenia skargi kasacyjnej dotyczące stanu technicznego budynku są bez znaczenia w kontekście rozpoznawanej sprawy. Okoliczności te również miałyby znaczenie przy wnoszeniu odwołania od pierwotnej decyzji PINB, co w rozpoznawanej sprawie nie miało miejsca. Stąd też niedopuszczalne byłoby w niniejszym postępowaniu badanie przez organy i przez Sąd I instancji okoliczności faktycznych przywołanych we wniosku Wspólnoty Mieszkaniowej, albowiem sprowadzałoby się to do ponownej kontroli prawidłowości decyzji ostatecznej, będącej przedmiotem wniosku o zmianę w trybie art. 155 K.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się ponadto w rozpoznawanej sprawie naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. i art. 9 K.p.a. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego decyzje organów I i II instancji spełniają wszystkie wymaganie przewidziane przez art. 107 § 3 K.p.a. Organy zwięźle i wyczerpująco opisały stan faktyczny rozpoznawanej sprawy, a uzasadnienie prawne podjętych rozstrzygnięć jasno wskazuje na motywy, jakimi organy kierowały się przy wydawaniu decyzji. Organy wyczerpująco wyjaśniły dlaczego, w ich ocenie, w sprawie nie zostały spełnione przesłanki z art. 155 K.p.a. DWINB wskazał także, dlaczego w jego ocenie nie zasługiwały na uwzględnienie zarzuty podniesione w odwołaniu od decyzji PINB. Mając na uwadze powyższe okoliczności, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 P.p.s.a.