VII SA/Wa 2824/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Nowak, , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Maria Tarnowska (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Monika Pietruszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 maja 2013 r. sprawy ze skargi A. J. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...]września 2012 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia skargę oddala I. Stan sprawy 1. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z dnia [...] września 2012 r. nr [...] po rozpoznaniu zażalenia A. J. na postanowienie Prezydenta [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] odmawiające wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu mieszkalnego nr [...]w budynku przy ul. [...] w W., utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. 2. W uzasadnieniu postanowienia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. podało, że w dniu 6 lipca 2012 r. A. J. wystąpił z wnioskiem o wydanie zaświadczenia o samodzielności lokalu mieszkalnego nr [...]w budynku przy ul. [...] w celu przeprowadzenia postępowania dotyczącego zasiedzenia nieruchomości. Organ pierwszej instancji pismem z dnia 20 lipca 2012 r. wezwał A. J. do dostarczenia dokumentów potwierdzających przyjęcie do użytkowania budynku jako parterowego domu mieszkalnego składającego się z 9 segmentów w terminie 7 dni pod rygorem wydania postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia żądanej treści. Pismem z dnia 2 sierpnia 2011 r. A. J. wyjaśnił, że dostarczył inwentaryzację lokalu z opisem, z której wynika, że lokal nr 8 spełnia wymogi samodzielnego lokalu mieszkalnego, a jego wniosek nie dotyczy budynku mieszkalnego składającego się z 9 segmentów. Z akt sprawy wynika ponadto, że decyzją dnia [...]czerwca 2011 r. A. J. został zameldowany na stałe w tym lokalu pomimo, że S, nie wyraziła zgody na zameldowanie, natomiast w dniu 18 czerwca 2012 r. S, wystąpiła z wezwaniem o opuszczenie przedmiotowego lokalu w związku z brakiem tytułu prawnego do niego. 3. W uzasadnieniu postanowienia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. stwierdziło, że art. 2 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2000 r. Nr 80 poz. 903 z późn. zm.) stanowi, że samodzielnym lokalem mieszkalnym, w rozumieniu ustawy, jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Spełnienie tych wymagań, o których mowa w ust. 2, stwierdza starosta w formie zaświadczenia. Organ wskazał, że z orzecznictwa sądowoadministracyjnego wynika, iż odmowa wydania zaświadczenia może nastąpić wówczas, gdy osoba ubiegająca się nie wykaże interesu prawnego, gdy jej żądanie nie znajduje uzasadnienia czy potwierdzenia w dokumentach, posiadanych przez organ oraz w przypadku niewłaściwości organu, do którego skierowano żądanie. Przyjęcie przez ustawodawcę, iż stwierdzenie spełnienia przez lokal mieszkalny lub użytkowy wymagań, o których mowa w art. 2 ust. 2 ustawy z 1994 r. o własności lokali, dokonywane ma być przez starostę i czynność ta ma formę zaświadczenia, oznacza, że postępowanie prowadzone z wniosku podmiotu zainteresowanego uzyskaniem potwierdzenia samodzielności lokalu ma charakter administracyjny, do którego mają zastosowanie przepisy działu VII k.p.a. (art. 217-220). Stwierdzenie spełnienia wymagań techniczno-budowlanych jest czynnością materialno - techniczną, która charakteryzuje się szczególną specyfiką. Zaświadczenie wydawane przez starostę, mimo że polega na "urzędowym potwierdzeniu określonych faktów" - odmiennie, niż wynika to z art. 218 § 1 k.p.a. - opiera się najczęściej na określeniu stanu samodzielności lokalu nie na podstawie materiałów znajdujących się w wyłącznym posiadaniu organu, lecz na podstawie dokumentacji przedstawionej przez ubiegającego się o wydanie zaświadczenia (wyrok WSA w Łodzi z dnia 10 października 2011 r. III SA/Łd 129/11 LEX nr 795745). Przedmiotem postępowania, o którym mowa w art. 2 ust. 3 ustawy o własności lokali jest stwierdzenie, czy dany lokal może być uznany za samodzielny, w rozumieniu tego przepisu. Przedmiotem tego postępowania nie jest natomiast stwierdzenie czy lokal może nadawać się do użytkowania (wyrok NSA z dnia 20 października 2010 r. I OSK 810/10 LEX nr 745331). Z art. 217 kpa wynika, że organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. Zaświadczenie wydaje się, jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa, osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Przedmiotem postępowania, o którym mowa w art. 2 ust. 3 ustawy o własności lokali jest wyłącznie stwierdzenie, czy dany lokal może być uznany za samodzielny w rozumieniu tego przepisu. Przedmiotem tego postępowania nie jest natomiast stwierdzenie, czy lokal może nadawać się do użytkowania (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 20 października 2010 r. I OSK 810/10, LEX nr 745331, oraz wyrok WSA w Szczecinie z dnia 17 grudnia 2008 r. II SA/Sz 879/08, LEX nr 521879). Zatem na etapie wydawania zaświadczenia o spełnieniu wymagań umożliwiających uznanie lokalu za samodzielny lokal mieszkalny organ nie ma uprawnień do kontestowania ustaleń związanych z dopuszczeniem lokalu do użytkowania, a w szczególności do uznania, że lokal nie nadaje się do użytku (wyrok WSA w Łodzi z dnia 11 lutego 2004 r. II SA/Łd 1116/01, LEX nr 471491). Wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu może żądać każdy właściciel, także dotychczasowy właściciel w rozumieniu ustawy o własności lokali (tj. właściciel lokali niewyodrębnionych), w tym gmina, nawet gdy organem dysponującym kompetencją orzeczniczej jest starosta (będący tą samą osobą co prezydent miasta jako organ gminy) (wyrok WSA z Gdańsku z dnia 28 stycznia 2010 r. III SA/Gd 4 71/09, LEX nr 559 796) Zdaniem organu, przedmiotem badania organu orzekającego winna być jedynie kwestia samodzielności lokalu a nie jego stanu. Jednakże, w świetle powołanego orzecznictwa sądowoadministracyjnego A. J. nie mając tytułu prawnego do lokalu nie ma interesu prawnego w żądaniu wydania takiego zaświadczenia. Fakt zameldowania nie powoduje bowiem powstania tytułu prawnego do lokalu. 4. Zdaniem Sądu, stan faktyczny przyjęty za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia nie budzi wątpliwości. II. Zarzuty podniesione w skardze i stanowiska pozostałych stron 1. Skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2012 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. złożył A. J.; zarzucając: 1. naruszenie przepisów postępowania, które miało decydujący wpływ na wynik sprawy, tj. art. 217 § 2 pkt 1 kpa w zw. z art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali przez jego niezastosowanie w sytuacji, kiedy istniały ku temu przesłanki; 2. naruszenie przepisów postępowania, które miało decydujący wpływ na wynik sprawy, tj. art. 217 § 2 pkt 2 kpa przez jego zastosowanie w sytuacji, kiedy nie było ku temu przesłanek; 3. rażące naruszenie prawa skutkujące nieważnością zaskarżonego postanowienia, tj. zasady dwuinstancyjności wyrażonej w art. 15 kpa przez nierozpatrzenie ponownie w całości sprawy administracyjnej przez organ drugiej instancji, a jedynie rozpatrzenie zarzutów zawartych w zażaleniu; 4. rażące naruszenie prawa skutkujące nieważnością zaskarżonego postanowienia, tj. zasady praworządności i prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie obywateli wyrażonych w art. 6 i 8 kpa przez oparcie ustaleń w zakresie tytułu prawnego skarżącego do lokalu tylko na twierdzeniach S. w W.; 5. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, 77 § 1 oraz 107 § 3 w zw. z art. 126 kpa przez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy oraz sporządzenie uzasadnienia zaskarżonego postanowienia w sposób lakoniczny, w praktyce uniemożliwiający dokonanie oceny podstaw faktycznych i prawnych jego wydania przez organ drugiej instancji; 6. naruszenie przepisów postępowania, które miało decydujący wpływ na wynik sprawy, tj. art. 217 § 2 pkt 2 kpa w zw. z art. 172 kc przez jego błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że skarżący nie miał interesu prawnego w wydaniu przedmiotowego zaświadczenia, że tylko osoba posiadająca tytuł prawny ma taki interes, oraz że skarżący nie ma tytułu prawnego do lokalu mieszkalnego nr [...]przy ul. [...] w W. - - wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia a ewentualnie o jego uchylenie w całości. 2. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. III. Podstawa prawna rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 1. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. 2. Zaskarżonym postanowieniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. odmawiające wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku przy ul. [...] w W.. Dokonując oceny zaskarżonego postanowienia Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zarówno zaskarżone jak również poprzedzające postanowienie nie naruszają przepisów prawa. Sąd podziela stanowisko organu przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. 3. Jak wynika z akt sprawy, w dniu 6 lipca 2012 r. A. J. wystąpił z wnioskiem o wydanie zaświadczenia o samodzielności lokalu mieszkalnego w rozumieniu art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali znajdującego się w budynku przy ul. [...] lok. . w W. - w celu "przeprowadzenia postępowania dotyczącego zasiedzenia nieruchomości." Zgodnie z art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (j.t. Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 z późn. zm.), samodzielnym lokalem mieszkalnym, w rozumieniu ustawy, jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Przepis ten stosuje się odpowiednio również do samodzielnych lokali wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne. Zgodnie natomiast z art. 217 § 1 kpa, organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. Zaświadczenie wydaje się, jeżeli (1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa, (2) osoba ubiegająca się o zaświadczenie za względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. "Zaświadczenie" oznacza przewidziane w przepisach prawnych potwierdzenie prawnego stanu rzeczy przez właściwy organ na żądanie zainteresowanej osoby. Osoba zainteresowana powinna powinna zaś wykazać swój interes prawny lub powołać przepis prawny będący podstawą tych starań. Zgodnie zaś z art. 218 § 1 kpa, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego wynikających z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Z akt sprawy wynika, że Prezydent [...] pismem z dnia 20 lipca 2012 r. wezwał wnioskodawcę A. J. o dostarczenie w terminie 7 dni "dokumentów potwierdzających przyjęcie do użytkowania ww. budynku jako "parterowego domu mieszkalnego" składającego się z 9 segmentów" - pod rygorem wydania, na podstawie art. 219 kpa, postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia żądanej treści, jednakże żądanych dokumentów skarżący nie przedłożył. W aktach sprawy nie ma również żadnego dokumentu, z którego wynikałby jakikolwiek tytuł skarżącego do zajmowania przedmiotowego lokalu. Sąd podziela również stanowisko organu, iż A. J. nie mając żadnego tytułu prawnego do przedmiotowego lokalu, nie ma interesu prawnego do żądania wydania takiego zaświadczenia. Zameldowanie skarżącego w tym lokalu wskazuje jedynie na interes faktyczny, a nie prawny. Podkreślić należy, iż wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu mieszkalnego w trybie art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali może żądać każdy właściciel lokalu mieszkalnego, także właściciel lokali niewyodrębnionych, jednakże tylko właściciel, a nie osoba nie posiadająca żadnego tytułu prawnego do zajmowanego lokalu. 4. Sąd nie doszukał się naruszeń przepisów prawa materialnego czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonego postanowienia. IV. Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), orzekł jak w sentencji.