VII SA/Wa 2839/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Machlejd, , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska (spr.), Sędzia WSA Maria Tarnowska, Protokolant spec. Katarzyna Ławnik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi Gminy Miasta [...] o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 maja 2012r., sygn. akt VIISA/Wa 366/12 oddala skargę Prawomocnym wyrokiem z dnia 30 maja 2012 r. sygn. akt VII SA/Wa 366/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Gminy Miasta [...] na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2011r. nr [...] w przedmiocie nakazania wykonania określonych zmian i przeróbek. W piśmie z [...] grudnia 2015 r. Gmina Miasto [...] złożyła skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego ww. wyrokiem. Wskazała, że podstawą wznowienia postępowania sądowego jest art. 273 § 2 i art. 277 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarżąca wskazała, że w dniu [...] listopada 2015 r. w dzienniku [...] ukazał się artykuł zawierający istotne dla niej informacje i nowe okoliczności w tym wyrok TK, z uzasadnienia których Gmina wywnioskowała, że argumentacja w nich wskazana przez analogię ma zastosowanie do niniejszej sprawy. A zatem, o podstawie wznowienia skarżąca dowiedziała się właśnie w dniu [...] listopada 2015 r. Jednocześnie wskazała, że Sąd Cywilny już na etapie dochodzenia zwrotu wydanych środków na dokumentację orzekł o przedawnieniu roszczenia, na potwierdzenie czego załączyła wyroki Sądu Rejonowego i Sądu Okręgowego jakie zapadły w tej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna i podlega oddaleniu. Na wstępie wskazać należy, że skarga o wznowienie postępowania jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, o charakterze wyjątkowym, ponieważ zmierza do obalenia prawomocnego orzeczenia sądu kończącego postępowanie. Dlatego jest oparta na wąsko określonych podstawach, które należy interpretować ściśle. Podstawy skargi o wznowienie postępowania wymienione zostały taksatywnie w przepisach art. 271-273 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Tym samym niedopuszczalna jest dowolność w zastosowaniu tej instytucji, a także rozszerzająca interpretacja przesłanek wznowienia postępowania. Działanie takie podważyłoby bowiem zasadę stabilności orzeczeń sądowych. Uwzględnienie skargi w omawianym zakresie możliwe byłoby jedynie wówczas, gdy sąd potwierdzi wystąpienie przesłanki wznowienia, a więc, że rzeczywiście okoliczność uzasadniająca wznowienie postępowania miała miejsce. Wstępne badanie skargi przeprowadzone w trybie art. 280 § 1 p.p.s.a. prowadzi do uznania, że jest ona wniesiona w terminie (art. 277 powołanej ustawy) i opiera się na ustawowej podstawie wznowienia przewidzianej w art. 273 pkt 2 p.p.s.a.. Jako datę dowiedzenia się o podstawie wznowienia skarżąca wskazała datę [...] listopada 2015 r. Przyjmując to oświadczenie, skarga o wznowienie, złożona w Sądzie w dniu [...] grudnia 2015 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) została złożona z zachowaniem ustawowego trzymiesięcznego terminu do jej wniesienia. Uznanie dopuszczalności wznowienia pozwala na przejście do merytorycznego rozpoznania sprawy. Zaznaczyć zatem trzeba, że stosownie do art. 273 § 2 p.p.s.a. można żądać wznowienia postępowania w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogły mieć wpływ na wynika sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. W piśmiennictwie wskazuje się, że w powołanym przepisie chodzi o takie okoliczności faktyczne i dowody, które istniały w czasie trwania postępowania, którego wznowienia strona się domaga, ale nie były znane stronom i wyłącznie z tego powodu nie mogły one z nich skorzystać. Podnosi się również, że środkiem dowodowym, o którym mowa w art. 273 § 2 p.p.s.a. może być każdy środek, który zgodnie z prawem służyć może wykazaniu konkretnego faktu. Okolicznością faktyczną jest zaś zdarzenie, fakt lub wydarzenie zaistniałe w sensie fizycznym lub ich niewystąpienie (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2004 r., sygn. akt FSK 170/04, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Okoliczności te i dowody muszą być przy tym tego rodzaju, że wiedza o nich w dacie wydania prawomocnego orzeczenia mogłaby spowodować wydanie rozstrzygnięcia odmiennej treści. Z treści skargi o wznowienie wynika, że jej autor środków dowodowych i okoliczności faktycznych z art. 273 § 2 p.p.s.a. upatruje w ocenie prawnej wyrażonej w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 16 kwietnia 2015r. sygn. akt SK 59/13. Podkreślić zatem należy, że w świetle wcześniejszych uwag ocen prawnych wyrażonych w innych orzeczeniach nie można uznać za okoliczności faktyczne lub środki dowodowe, o których mowa w art. 273 § 2 p.p.s.a. Na ich podstawie nie ustala się bowiem stanu faktycznego sprawy ani też nie prowadzi się postępowania dowodowego. Zatem orzeczenia sądowe, w tym orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego wydane w innych sprawach, na które strona obecnie się powołuje, zawierające odmienne oceny prawne nie mogą stanowić ustawowej podstawy wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego. Należy przypomnieć, że Sąd wyrokiem wydanym w dniu 30 maja 2012 r. oddalił skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2011r. nr [...] w przedmiocie nakazania Gminie Miasto [...] wykonania zmian i przeróbek muru oporowego zbudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę, w celu doprowadzenia muru do stanu zgodnego z przepisami. Przywołany wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 16 kwietnia 2015 r. sygn. akt SK 59/13 traktuje o "dopuszczeniu orzeczenia przepadku przedmiotu (narzędzia) służącego do popełnienia przestępstwa, należącego do osoby innej niż sprawca, jeżeli właściciel, zachowując ostrożność wymaganą w danych okolicznościach, nie przewidywał albo nie mógł przewidzieć, że przedmiot może służyć do popełnienia przestępstwa". Negatywna ocena występowania ustawowej podstawy wznowienia powoduje oddalenie skargi o wznowienie a nie jej odrzucenie. (por. postanowienie NSA z 26 października 2012 r., sygn. akt II OSK 2577/12, publ: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Na marginesie jedynie wspomnieć należy, że obowiązek nałożono na Gminę Miasto [...] w świetle regulacji obowiązujących ówcześnie przepisów, które takie właśnie rozwiązanie przewidywały. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie 282 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), orzekł o oddaleniu skargi o wznowienie postępowania sądowego.