VII SA/Wa 2849/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), , Sędzia WSA Ewa Machlejd, Sędzia WSA Maria Tarnowska, Protokolant spec. Sylwia Kruszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi M. M. i L. M. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki skargę oddala [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej jako "organ", "MWINB") decyzją z dnia [...] września 2012 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 z późn. zm. – dalej jako "k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania M. i L. M. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...], którą nakazano M. i L. M. rozbiórkę samowolnie rozbudowanej części budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie szeregowej o tzw. "ogród zimowy": o wym. 5,40 m x 4,00 m i wysokości 2,10 m – 2,70 m na nieruchomości przy ul. [...] w [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Z akt postępowania administracyjnego wynika, że M. i L. M. dokonali w dniu 11 stycznia 2008 r. w Urzędzie [...] Biuro Architektury i Planowania Przestrzennego Delegatura w Dzielnicy [...] zgłoszenia budowy przydomowej oranżerii (ogrodu zimowego) o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1-3 i pkt 5-21 ustawy Prawo budowlane. Na ww. zgłoszenie organ administracji architektoniczno-budowlanej nie wniósł sprzeciwu w drodze decyzji. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla [...] w wyniku kilkukrotnych czynności kontrolnych ustalił, że na nieruchomości przy ul. [...] w [...] znajduje się niepodpiwniczony, II kondygnacyjny budynek mieszkalny jednorodzinny z poddaszem w zabudowie szeregowej stanowiący segment środkowy. Stwierdzone zostało, że od strony zachodniej do w/w budynku dobudowany został tzw. "ogród zimowy", od strony południowej ściana o konstrukcji murowanej usytuowana jest przy granicy z posesją sąsiednią [...], jej wysokości to około 1,85m, grubość 20cm, ściana jest ocieplona i otynkowana. Powyżej ściany murowanej jest lekka konstrukcja aluminiowa wypełniona szkłem. Od strony zachodniej tzw. "ogród zimowy" posiada ścianę konstrukcji aluminiowej wypełnionej szkłem (elementy nieotwierane) usytuowaną w odległości 60cm od granicy z działką sąsiednią [...], do wysokości około 85cm, ściana jest murowana o grubości 30cm i otynkowana, znajduje się w odległości 45cm od posesji [...]. Od strony północnej "ogród zimowy" posiada ścianę z otworami drzwiowymi i usytuowany jest w odległości 4,30 m od granicy z działką [...]. Zadaszenie "ogrodu zimowego" wykonane jest z lekkiej konstrukcji aluminiowej z elementami szklanymi, jest jednospadowe i skierowane w kierunku posesji [...]. Ogród zimowy posiada instalację elektryczną oraz C.O. z dwoma grzejnikami, posadzka wykonana jest z płyt gresowych, ściany z zewnątrz ocieplone i otynkowane. Decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] organ I instancji po analizie zebranego materiału dowodowego, działając na podstawie art. 48 ust 1 Prawa budowlanego, nakazał M. i L. M. rozbiórkę samowolnie rozbudowanej części budynku mieszkalnego uznając, że zgłoszenie z dnia 11 stycznia 2008 r. złożone w Urzędzie [...] Biuro Architektury i Planowania Przestrzennego Delegatura w Dzielnicy [...] o planowanym przystąpieniu do realizacji przedmiotowego ogrodu zimowego było próbą obejścia przepisów Prawa budowlanego. W ocenie PINB dla [...] wybudowany ogród zimowy wymagał uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę a złożone zgłoszenie dotyczyło wolnostojącego ogrodu a nie dobudowanego do budynku mieszkalnego, jak zrobili inwestorzy. Od powyższej decyzji M. i L. M. wnieśli odwołanie, w wyniku którego [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W decyzji wskazano, że organ powiatowy powinien rozpatrzyć przedmiotową sprawę pod kątem zgodności zrealizowanego ogrodu zimowego ze zgłoszeniem i przepisami Prawa budowlanego oraz przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Po przeprowadzonym ponownie postępowaniu wyjaśniającym Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla [...], na podstawie art. 51 ust 1 pkt 1 Prawa budowlanego, wydał w dniu [...] czerwca 2012 r. decyzję Nr [...], którą nakazał M. i L. M. rozbiórkę rozbudowanej części budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie szeregowej o tzw. "ogród zimowy" o wym. 5,40 m x 4,00 m, i wys. 2,10 m ÷ 2,70 m na nieruchomości przy ul. [...] w [...]. W uzasadnieniu wskazano, że rozbudowany budynek wykracza swoim obrysem poza nieruchomość przy ul. [...]. Znajduje się ona również na nieruchomości przy ul. [...]. Zasadne jest więc zdaniem organu stwierdzenie, że obiekt wykracza poza granice terenu inwestycji. Jednocześnie w ocenie organu brak jest możliwości doprowadzenia obiektu lub jego części do stanu zgodnego z przepisami w tym techniczno-budowlanymi. Wynika to z faktu, że rozbudowa znajduje się w granicy z nieruchomością przy ul. [...] zarówno otworami okiennymi w ścianie oraz szklanym dachem. Przy rozbiórce części obiektu nie będzie zgodności z aktualnie obowiązującym § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (dalej jako "Rozporządzenie"). Ideą tego przepisu jest bowiem m.in. spełnienie wymagania określonego w art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy prawo budowlane, a więc zapewnienie "poszanowania" występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli M. i L. M.. W piśmie uzupełniającym odwołanie wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji wydanej z rażącym naruszeniem prawa w oparciu o nieprawdziwe stwierdzenie i umorzenie dalszego postępowania w przedmiotowej sprawie. Ponadto odwołujący wnieśli o wyjaśnienie na piśmie, dlaczego w toku postępowania administracyjnego, prowadzonego przed organem II instancji, organ mu podległy podjął się wydania orzeczenia rozstrzygającego, pomimo posiadania przez niego wiedzy w zakresie przedmiotu roszczenia strony w oparciu o art. 111 § 1, art. 107 § 1, § 3 i § 4 oraz art. 138 § 1 k.p.a. Odwołujący wskazali, że przedmiotowy ogród zimowy jest suwerenny komunikacyjnie, posiada niezależne wejście z zewnątrz oraz niezależny fundament i znajduje się w zabudowie zwartej z budynkiem mieszkalnym. Ponadto zdaniem odwołujących niezgodne z prawdą jest twierdzenie organu "...że obiekt wykracza poza granice inwestycji" jak również, że ich inwestycję ograniczały warunki wydane innemu inwestorowi w związku z realizacją innego obiektu. Odwołujący wskazali, że "ogród zimowy" w Prawie budowlanym jak i w wymienionym rozporządzeniu Ministra Infrastruktury oraz innych aktach prawnych, nie jest wymieniony jako budynek, nie może podlegać warunkom określonym dla budynku. Wobec braku w ustawie oraz innych aktach prawnych definicji "ogrodu zimowego/oranżerii", organ administracyjny nie może w ocenie odwołujących sam dowolnie interpretować, że jest to budynek podlegający reżimowi § 12 Rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.. Po rozpatrzeniu odwołania [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] września 2012 r. nr [...] utrzymał w mocy zaksarżoną decyzję. Ogan odwoławczy wskazał, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla [...], mając na uwadze stanowisko MWINB, zaskarżoną decyzję wydał w oparciu o przepis art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, w uzasadnieniu której podał między innymi, że będąca przedmiotem postępowania rozbudowana część budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie szeregowej o tzw. "ogród zimowy", zrealizowana na nieruchomości przy ul. [...] w [...], wykracza poza granice terenu inwestycji oraz spowodowała przekroczenie dopuszczalnego dla działki maksymalnego wskaźnika powierzchni zabudowanej do powierzchni działki, gdzie dopuszczalny jest wskaźnik 0,37 a obecnie jest 0,50. W ocenie organu odwoławczego stwierdzenie PINB dla [...] jakoby przedmiotowa inwestycja wykraczała poza granice działki inwestora nie znajduje potwierdzenia w zebranym materiale dowodowy. Również kwestia dotycząca przekroczenia dopuszczalnego wskaźnika powierzchni zabudowanej do powierzchni działki inwestorów nie została przez organ I instancji wyjaśniona w sposób wyczerpujący, bowiem organ powiatowy powołał się jedynie na pismo M. M. z dnia 25 lipca 2008 r. (developera). Niemniej jednak [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podzielił stanowisko organu I instancji, że brak jest możliwości doprowadzenia przedmiotowej rozbudowy budynku mieszkalnego tzw. "ogrodu zimowego" do stanu zgodnego z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. W ocenie organu odwoławczego z zebranego materiału w przedmiotowej sprawie jednoznacznie wynika, że tzw. "ogród zimowy" został dobudowany do budynku przy ul. [...] do istniejącej ściany od strony zachodniej, która jednocześnie jest ścianą "ogrodu zimowego". Wobec powyższego organ nie podzielił stanowiska skarżących, jakoby przedmiotowy "ogród zimowy" stanowił suwerenną konstrukcję. Zdaniem organu przedmiotowy "ogród zimowy/oranżeria" niewątpliwie nie jest obiektem o niewielkich wymiarach, służący jako obiekt architektury ogrodowej i niewątpliwe stanowi rozbudowę istniejącego budynku mieszkalnego i podlega przepisom Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Organ wskazał ponadto, że ściana z otworami okiennym przedmiotowej rozbudowy zlokalizowana została przy granicy z nieruchomością przy ul. [...] oraz w odległości 60cm z działką sąsiednią [...]. Wobec powyższego organ stwierdził, że przedmiotowa rozbudowa tzw. "ogród zimowy" narusza przepisy § 12 Rozporządzenia. Skargę na powyższą decyzję złożyli M. i L. M. wnosząc o jej uchylenie w całości, jak i poprzedzającej ją decyzji, jako rażąco naruszających ich interes prawny oraz rażąco naruszających prawo. Skarżący wskazali, że swój "ogród zimowy/oranżerię" wybudowali zgodnie z prawem na podstawie prawomocnego zgłoszenia budowy z dnia 11 stycznia 2008 r. i nie zagraża on bezpieczeństwu ludzi oraz mienia, co wielokrotnie stwierdził organ powiatowy w swoich protokołach z wizji/kontroli. Wszystkie prace budowlane zostały wykonane zgodnie z ww. zgłoszeniem oraz przepisami art. 29 ust. 1 pkt 2 i art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012r., poz. 270 z późn. zm.). W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie została uwzględniona. W tym miejscu należy wskazać, iż w toku postępowania którego przedmiotem było badanie legalności budowy przedmiotowej oranżerii( ogrodu zimowego) zapadła decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2008r. oraz utrzymująca ją w mocy decyzja organu odwoławczego Nr [...] z dnia [...] lutego 2009r.- nakazująca rozbiórkę przedmiotowego obiektu na podstawie art. 48 ust 1 Prawa budowlanego. Rozstrzygnięcia te były przedmiotem postępowania nadzorczego, w wyniku którego obie decyzje zostały wyeliminowane z obrotu prawnego. Decyzje Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego były przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie który wyrokiem z dnia 4 listopada 2009r. w sprawie VII SA/Wa 1377/09 oddalił skargę na te rozstrzygnięcia. Powyższy wyrok nie został zaskarżony przez żadną ze stron, a skoro tak, to przysługuje mu przymiot prawomocności. Stwierdzenie to jest o tyle istotne, że zgodnie z art. 170 ppsa "orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby". Wskazany przepis dotyczy prawomocności materialnej orzeczenia, która polega na związaniu tym orzeczeniem określonych podmiotów. Podmiotami tymi są przede wszystkim strony postępowania oraz sąd, który wydał orzeczenie, a także inne sądy i inne organy państwowe. Ratio legis art. 170 ppsa polega na tym, że gwarantuje zachowanie spójności i logiki działania organów państwowych, zapobiegając funkcjonowaniu w obrocie prawnym rozstrzygnięć nie do pogodzenia w całym systemie sprawowania władzy (wyrok NSA z dnia 19 maja 1999 r., IV SA 2543/98, niepubl.). Moc wiążąca orzeczenie określona w art. 170 ppsa w odniesieniu do organów administracyjnych, a także sądów oznacza, że podmioty te muszą przyjmować, iż dana kwestia prawna kształtuje się, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. Dlatego też w kolejnym postępowaniu, w którym pojawia się dana kwestia, nie może być już ona ponownie badana. Badając legalność zaskarżonej decyzji uwzględnić należy także treść art. 153 ppsa - zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażona w orzeczeniu sądu wiąże w sprawie ten sąd oraz organ, którego działania lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Związanie sądu oceną prawną oznacza, że orzeczenie sądu wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, a jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w sprawie. Ocena prawna wynika nie tylko z sentencji orzeczenia, ale również z jego uzasadnienia (wyrok NSA z dnia 27 sierpnia 2004 r. FSK 349/2004). Przepis art. 153 ppsa ma charakter bezwzględnie obowiązujący, wobec czego ani organ administracji publicznej, ani sąd administracyjny orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie może pominąć oceny prawnej wyrażonej wcześniej w orzeczeniu, gdyż ocena ta wiąże go w sprawie. Związanie wynikające z tego przepisu przestaje obowiązywać jedynie w przypadku zmiany stanu prawnego lub zmiany stanu faktycznego (wyrok NSA z dnia 23 października 1998 r. I SA 1663/96), co w niniejszym przypadku nie miało miejsca. Uwzględniając powyższe kryteria Sąd uznał, że zaskarżona decyzja żadnego przepisu prawa nie narusza co czyni skargę bezzasadną. W uzasadnieniu wskazanego wyżej wyroku Sąd dokonał analizy niekwestionowanego stanu faktycznego, stwierdzając, iż inwestorzy w dniu 11 stycznia 2008r. dokonali skutecznego zgłoszenia, a w konsekwencji , Sąd w sposób wiążący skazał, iż w postępowaniu takim, w przypadku prawidłowo dokonanego zgłoszenia, wobec którego organ nie wniósł sprzeciwu, organ nadzoru budowlanego może poruszać się w obrębie dyspozycji art. 50 i 51 Prawa budowlanego, a nie art. 48 czy art. 49b Prawa budowlanego. Przepis art. 48, obejmuje przypadki budowy obiektów objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę, a warunku tego nie spełnia budowa przydomowych oranżerii o powierzchni zabudowy do 25 m2, gdyż podlegają one zgłoszeniu na podstawie art. 30 ust. 1 pkt 1, natomiast przepis art. 49b dotyczy samowolnego wzniesienia obiektów podlegających zgłoszeniu bądź też wybudowania takich obiektów pomimo dokonania zgłoszenia i wniesienia sprzeciwu przez organ. Dokonując wykładni przepisu art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane zauważyć także należy, że ustawa ta nie zawiera legalnej definicji pojęć oranżerii i ogrodu zimowego. Zatem należy posłużyć się definicją słownikową według której oranżeria to ogrzewany budynek z dużymi oknami lub o oszklonym dachu i ścianach, w którym przechowuje się albo hoduje rośliny ozdobne, zwłaszcza tropikalne (por. Słownik języka polskiego PWN pod red. M Szymczaka warszawa 2002 tom 2 str. 515, i Wielki słownik wyrazów obcych PWN pod red. M. Bańko Warszawa 2005, str. 907), natomiast ogród zimowy oznacza rodzaj oranżerii, oszklone pomieszczenie, w którym hoduje się rośliny rosnące w cieplejszym klimacie (por. Uniwersalny słownik języka polskiego PWN pod red. S. Dubisza Warszawa 2003 str. 1216). Zastosowany przez ustawodawcę sposób redakcji polegający na umieszczeniu wyrazu " ogrody zimowe" w nawiasie wskazuje, że ujęta w nawiasie odmiana oranżerii stanowi jedynie przykład oranżerii. Zatem należy przyjąć, że ustawodawca użył słowa oranżeria, które w języku potocznym nie jest dość rozpowszechnione, wobec czego w nawiasie podał wyraz, będący objaśnieniem, dla uzyskania komunikatywności tekstu( vide wyrok NSA z dnia 7 kwietnia 2011r.,sygn.akt II OSK 586/10). Na marginesie należy zauważyć, iż zgromadzona w aktach postępowania administracyjnego dokumentacja fotograficzna nie potwierdza powyższej funkcji zrealizowanej oranżerii i wskazuje wykorzystywanie obiektu jako zwiększenia powierzchni mieszkalnej samego budynku. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela pogląd prezentowany w orzecznictwie, zgodnie z którym ogród zimowy, ze względu rozwiązania konstrukcyjno-architektoniczne i funkcjonalne, powinien być potraktowana jako obiekt budowlany objęty dyspozycją przepisu art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego" (wyrok WSA w Szczecinie z dnia 22 lutego 2007 r., II SA/Sz 1021/06, publ.: ZNSA z 2007 r., nr 4, s. 105), co do którego ma zastosowanie wymóg zgodności z przepisami techniczno-budowlanymi. Niewątpliwie do kategorii przepisów techniczno-budowlanych należą przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z dnia 15 czerwca 2002 r., Nr 75, poz. 690 z późn. zm.) wydane na podstawie delegacji ustawowej z art. 7 ust. 2 pkt 1 Prawa budowlanego. W ocenie organu ze względu na naruszenie przepisów ww. rozporządzenia w zakresie dotyczącym odległości obiektu od granicy sąsiedniej działki, brak jest możliwości doprowadzenia go do stanu zgodnego z prawem. Z tą oceną polemizują skarżący wywodząc przede wszystkim, iż rozdział 1 działu II ww. rozporządzenia, w którym zawiera się § 12, zatytułowany został "usytuowanie budynku", co wskazuje, iż zawarte w tym rozdziale przepisy nie będą miały zastosowania do oranżerii, a jedynie do budynków w rozumieniu definicji art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego. Dla oceny, czy powyższe rozporządzenie, a w szczególności § 12 regulujący usytuowanie budynków na działce budowlanej, odnosi się do przedmiotowego obiektu należało przyporządkować obiekt definicji legalnej sformułowanej w ustawie - Prawo budowlane a następnie odnieść tę definicję do przepisów rozporządzenia regulujących zakres jego zastosowania. Legalna definicja budynku sformułowana w art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego ("obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony w przestrzeni za pomocą przegród budowlanych, posiadający fundamenty i dach) pozwala na objęcie tą definicją obiektu będącego przedmiotem niniejszego postępowania. Jak wynika z ustaleń organów od strony zachodniej do budynku mieszkalnego na nieruchomości przy ul. [...] w [...], dobudowany został tzw. "ogród zimowy", posiadający: od strony południowej ścianę, ocieploną i otynkowaną o konstrukcji murowanej usytuowaną przy granicy z posesją sąsiednią [...], o wysokości około 1,85m, grubość 20cm, od strony zachodniej posiadający ścianę konstrukcji aluminiowej wypełnionej szkłem (elementy nieotwierane) usytuowaną w odległości 60cm od granicy z działką sąsiednią [...], o wysokości około 85cm, murowaną o grubości 30cm i otynkowaną, znajduje się w odległości 45cm od posesji [...]. Od strony północnej "ogród zimowy" posiada ścianę z otworami drzwiowymi i usytuowany jest w odległości 4,30 m od granicy z działką [...]. Zadaszenie "ogrodu zimowego" wykonane jest z lekkiej konstrukcji aluminiowej z elementami szklanymi, jest jednospadowe i skierowane w kierunku posesji [...]. Ogród zimowy posiada instalację elektryczną oraz C.O. z dwoma grzejnikami, posadzka wykonana jest z płyt gresowych, ściany z zewnątrz ocieplone i otynkowane. W tym miejscu należy wyjaśnić, iż przez budowlę zgodnie z art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego należy rozumieć każdy obiekt budowlany nie będący budynkiem lub obiektem małej architektury. W ocenie Sądu w kontekście § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych (...), który określając zakres zastosowania tego aktu stanowi, iż "przepisy rozporządzenia stosuje się przy projektowaniu, budowie i przebudowie oraz przy zmianie sposobu użytkowania budynków oraz budowli naziemnych i podziemnych spełniających funkcje użytkowe budynków, a także do związanych z nimi urządzeń budowlanych, z zastrzeżeniem § 207 ust. 2.", brak jest podstaw do uznania, iż przepisy § 12 tego rozporządzenia nie mają zastosowania do budowli z uwagi jedynie na tytuł rozdziału. W konsekwencji nawet gdyby zakwalifikować przedmiotowy ogród zimowy jako budowlę to w ocenie Sądu podlega on przepisom § 12 ust. 1 ww. rozporządzenia (vide: uzasadnienie wyroku NSA z dnia 18 listopada 2009 r., II OSK 1783/08). Należy podzielić więc stanowisko organu odwoławczego, że skoro ściana z otworami okiennym przedmiotowej rozbudowy zlokalizowana została przy granicy z nieruchomością przy ul. [...] oraz w odległości 60cm z działką sąsiednią [...] to budowa przedmiotowego "ogrodu zimowego" narusza przepisy § 12 Rozporządzenia co czyni uzasadnionym zastosowanie normy art. 51 ust 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Z tych względów, uznając zarzuty skargi za bezzasadne Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja odpowiada przepisom prawa. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 p.p.s.a skargę oddalono.