VII SA/Wa 2857/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska, , Sędzia WSA Leszek Kamiński, Sędzia WSA Małgorzata Miron (spr.), Protokolant ref. staż. Iwona Choińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lutego 2012 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w W. z dnia [...] października 2011 r. nr [...] w przedmiocie brak podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej skargę oddala Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] decyzją z dnia [...] Nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. Nr 98 z 2000 r., poz. 1071 z późn. zm. – zwanej dalej k.p.a.), art. 235 i art. 235 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (t.j.: Dz U z 1998 r. Nr 21, poz. 94 z późn. zm.) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105, poz. 869), po rozpatrzeniu odwołania A. K. - utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] znak: [...] o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej: alergiczne kontaktowe zapalenie skóry. W uzasadnieniu decyzji organ przedstawił stan faktyczny sprawy. Wskazał, iż w dniu 6 lutego 2009 r. do Państwowego Powiatowego Inspektor Sanitarny w [...] wpłynęło pismo [...] Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w [...] Oddział w [...] z prośbą o dokonanie oceny narażenia zawodowego pod kątem narażenia na substancje drażniące i alergizujące skórę w związku z podejrzeniem u A. K. choroby zawodowej: alergiczne kontaktowe zapalenie skóry. Do pisma załączono skierowanie na badania w celu rozpoznania choroby zawodowej. W toku postępowania organ powiatowy przeprowadził wywiad z A.K. oraz postępowanie wyjaśniające u pracodawcy, a następnie sporządził kartę oceny narażenia zawodowego, którą przesłał przy piśmie z dnia 6 kwietnia 2009 r. do [...] Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w [...] Oddział w [...]. Jednostka orzecznicza w dniu 8 czerwca 2009 r. zwróciła się z prośbą do organu I instancji o uzupełnienie karty oceny narażenia zawodowego o informacje, czy A. K. świadcząc pracę na stanowisku monterki w T. Sp. z o.o., miała kontakt z parafenylenodwuaminą lub jej pochodnymi. W związku z powyższym organ powiatowy dokonał ponownie oceny narażenia zawodowego A. K. na substancje alergizujące, a następnie uzyskane informacje przesłał do [...] Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w [...] (pismo z dnia 19 sierpnia 2009 r.) W ramach procedury orzeczniczej A.K. była konsultowana w Instytucie Medycyny Pracy w [...], który również zwrócił się do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] o uzupełnienie karty oceny narażenia zawodowego o kolejne informacje dotyczące narażenia ww. na określone substancje chemiczne. W odpowiedzi na to wystąpienie organ I instancji pismem z dnia [...] przesłał informacje uzupełniające dotyczące narażenia zawodowego. Następnie, w dniu [...][...] Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w [...], Oddział w [...] wydał orzeczenie lekarskie nr [...] o braku podstaw do rozpoznania u A.K. choroby zawodowej pod postacią alergicznego kontaktowego zapalenia skóry. A.K. skierowana została także do jednostki orzeczniczej II stopnia - Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w [...], na ponowne badania lekarskie. Jednostka orzecznicza II stopnia w dniu [...] wydała orzeczenie lekarskie nr [...] o braku podstaw do rozpoznania u A. K. choroby zawodowej pod postacią alergicznego kontaktowego zapalenia skóry pochodzenia zawodowego. Wobec braku uwag stron co do zebranego materiału dowodowego, Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] wydał w dniu [...] decyzję znak: [...] o braku podstaw do rozpoznania u A. K. choroby zawodowej: alergiczne kontaktowe zapalenie skóry. Od powyższej decyzji odwołała się A.K. podając m.in., że nie zgadza się z orzeczeniem lekarskim [...] Ośrodka Medycyny Pracy w [...] Oddział w [...], ponieważ odczyty testów skórnych były wykonywane dzień po dniu, a odczyny na skórze wystąpiły z opóźnieniem. Ponadto, wskazała, że nie zgadza się również z decyzją organu I instancji, ponieważ podczas wykonywania czynności zawodowych miała kontakt z sulfonamidami, który to fakt jest pomijany, a sulfonamidy dają reakcje krzyżowe z parafenylenodwuaminą, na którą jest uczulona. Po zapoznaniu się z aktami sprawy, Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] zauważył w zaskarżonej decyzji z dnia [...], że A. K. w okresie od [...] do [...] oraz od [...] do [...] była zatrudniona w T. Sp. z o.o. na stanowisku monterki. Podczas wykonywania czynności zawodowych była narażona na substancje chemiczne mające potencjalne działanie alergizujące na skórę. Zauważył także, że jak wynika z przeprowadzonej przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] [...] oceny narażenia zawodowego, A.K. podczas pracy zawodowej nie miała kontaktu z substancjami: parafenylenodiaminą, oranżem zawiesinowym, szkarłatem zawiesinowym, oranżem bezpośrednim, pąsem kwasowym. Następnie organ II instancji podniósł, iż w orzeczeniu lekarskim nr [...][...] Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w [...] Oddział w [...] podano m. in., że w wykonanych testach naskórkowych, obejmujących poszerzoną Europejską Serię Podstawową, stwierdzono u odwołującej się uczulenie na żywicę 4-tert-butyloformaldehydową, larafenylenodiaminę, oranż zawiesinowy 1, szkarłat zawiesinowy 1 oraz oranż bezpośredni 54 i pąs kwasowy 359. Brak potwierdzenia zawodowej ekspozycji A.K. na powyższe związki chemiczne wskazuje na pozazawodowy charakter alergicznego kontaktowego zapalenia skóry. Nie znaleziono u badanej podstaw do rozpoznania zawodowego kontaktowego zapalenia skóry z podrażnienia, ponieważ zmiany skórne zlokalizowane były poza miejscem styczności z czynnikiem potencjalnie drażniącym, miały związek z zaburzeniami krążenia żylnego kończyn dolnych oraz nawracały pomimo braku narażenia zawodowego. Natomiast w orzeczeniu lekarskim nr [...] Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w [...] wyjaśnił, iż przeprowadzona powtórna diagnostyka alergologiczna potwierdziła dodatnie odczyny na parafenylenodwuaminę, kalafonię, anilinę. Nie ujawniono uczulenia na alergeny środowiska pracy w testach płatkowych. Biorąc pod uwagę wyniki badań testowych, lokalizację zmian skórnych w obrębie małżowin usznych, okolicy pępka, stóp - nietypową dla styczności z czynnikami potencjalnie drażniącymi i alergizującymi, występującymi w środowisku pracy oraz czas, który upłynął od ostatniego dnia pracy i nawrót zmian pomimo zaprzestania narażenia (ujemny test eliminacji zawodowej), jednostka orzecznicza nie znalazła podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] wskazał, iż zgodnie z art. 235 Kodeksu pracy za chorobę zawodową uważa się chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeśli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Do stwierdzenia choroby zawodowej muszą być spełnione dwie przesłanki: choroba jest wymieniona w obowiązującym wykazie chorób zawodowych oraz lekarze orzecznicy po zapoznaniu się z oceną narażenia zawodowego potwierdzą, że ma ona związek z wykonywaną pracą. Organ podkreślił, iż w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że sam fakt zapadnięcia na chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych nie jest wystarczającą przesłanką do uznania jej za chorobę zawodową, jeżeli nie pozostaje w związku przyczynowym z warunkami występującymi w środowisku pracy bądź, gdy takiego związku nie można wywieść w wysokim stopniu prawdopodobieństwa. Przypadek A. K. był rozpatrywany przez dwie jednostki orzecznicze, uprawnione, zgodnie z § 5 ust. 2 i 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych, do orzekania w sprawie chorób zawodowych. Obydwie jednostki orzecznicze wydały orzeczenia o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej alergicznego kontaktowego zapalenia skóry. Ponadto, w trakcie prowadzonego postępowania przez jednostkę orzeczniczą I stopnia, A.K. była konsultowana w Instytucie Medycyny Pracy w [...], gdzie przeprowadzono szeroką diagnostykę w kierunku alergii. Lekarze orzecznicy, jako specjaliści medycyny pracy, posiadają kwalifikacje i kompetencje do oceny wpływu czynników chemicznych na organizm ludzki. Przy rozpoznawaniu chorób zawodowych posiłkują się ściśle określonymi kryteriami diagnostyczno-orzeczniczymi. Natomiast, Państwowy Inspektor Sanitarny, podejmując decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej lub o braku podstaw do jej stwierdzenia, jest związany orzeczeniem wydanym w sprawie. Nie ma uprawnień do samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do odmiennego rozpoznania schorzenia. Odnosząc się do podniesionych przez A. K. kwestii, że miała ona przedwcześnie wykonane odczyty testów skórnych, organ II instancji stwierdził, że organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej nie mają prawa wnikać w sposób i tryb badań orzeczniczych, przeprowadzanych przez uprawnione do orzekania w sprawie chorób zawodowych jednostki służby zdrowia. Stwierdził również, że orzeczenie lekarskie uprawnionej do orzekania jednostki służby zdrowia ma walor opinii biegłego. Organ ma obowiązek kontrolować, czy wydana opinia wyjaśniła istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, czy jest rzeczowa i przekonywująco uzasadniona. Gdy odpowiada tym warunkom, co ma miejsce w niniejszej sprawie, stanowi podstawę do wydania prawidłowej decyzji. Odnosząc się do sugestii A.K. dotyczącej dodatkowego przesłuchania świadków, organ odwoławczy wskazał, że w oparciu o art. 10 § 1 k.p.a. organy administracji państwowej obowiązane są, przed wydaniem decyzji, umożliwić stronom wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań w terminie 7 dni od daty otrzymania zawiadomienia o zebraniu materiału dowodowego w sprawie choroby zawodowej. Otrzymanie takiego zawiadomienia A.K. potwierdziła własnoręcznym podpisem w dniu 4 sierpnia 2011 r. i w związku w powyższym, miała możliwość wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Własnoręcznym podpisem potwierdziła również fakt zapoznania się w dniu 6 kwietnia 2009 r. ze sporządzoną przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] "Kartą oceny narażenia zawodowego w związku z podejrzeniem choroby zawodowej". Zamieściła adnotację, że nie wnosi zastrzeżeń co do treści karty oceny narażenia zawodowego oraz nie wnosi dodatkowych dokumentów i informacji dotyczących postępowania. Ponadto, jak wynika z dokumentacji zgromadzonej w sprawie, zarzut A.K., iż pomijano fakt, że zmiany skórne występowały u niej na rękach, nie ma potwierdzenia w aktach sprawy. W uzasadnieniu orzeczenia lekarskiego [...] Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w [...] Oddział w [...] podano, iż zmiany skórne u A.K. były zlokalizowane m. in. na skórze rąk. Odpowiadając na zarzut odwołującej się, że była ona narażona na działanie sulfonamidów, Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] stwierdził, iż ocena narażenia zawodowego została przeprowadzona przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] w sposób wnikliwy, zawiera szczegółowy opis substancji chemicznych, na które A. K. była narażona, a także czynności, które wykonywała w trakcie zatrudnienia i uwzględnia opinię samej zainteresowanej na temat wykonywanej pracy, którą przedstawiła w protokole z dnia [...]. Mając powyższe na względzie organ II instancji stwierdził, że decyzja z dnia [...] w sprawie choroby zawodowej u A.K. została wydana na podstawie całokształtu materiału dowodowego, a zatem zgodnie z art. 80 k.p.a. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na wymienioną decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] złożyła A. K., wnosząc o jej uchylenie. W uzasadnieniu skargi podniosła m.in., że nie zgadza się z tą decyzją ponieważ miała uwagi co do oczytania testów. Ponadto wskazał, że informacje uzyskane od zakładu pracy nie są wiarygodne W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swe stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. - zwanej dalej p.p.s.a.). W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem oceny Sądu w niniejszej sprawie była decyzja Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] utrzymująca w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] orzekającą o braku podstaw do stwierdzenia u A.K. choroby zawodowej: alergiczne kontaktowe zapalenie skóry. Jak wynika z treści zaskarżonej decyzji podstawę prawną rozstrzygnięcia organu II instancji stanowiło rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. - w sprawie chorób zawodowych, które zastąpiło rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. - w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115), które utraciło moc z dniem 3 lipca 2009 r. Definicję legalną choroby zawodowej zawiera obecnie art. 235 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy, dodany mocą art. 1 pkt 3 ustawy z dnia 22 maja 2009 r. (Dz. U. Nr 99, poz. 825) zmieniającej ww. ustawę z dniem 3 lipca 2009 r. Zgodnie z treścią tego przepisu za chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Nie traci zatem na aktualności orzecznictwo wydane na gruncie ww. rozporządzenia z dnia 30 lipca 2002 r., zgodnie z którym definicja prawna choroby zawodowej składa się z dwóch elementów, z których jeden jest formalnie wskazany w określonym wykazie, a drugi dotyczy określonego związku przyczynowego objętej wykazem choroby z warunkami wykonywanej pracy (tak m.in. wyrok SN z dnia 4 czerwca 1998 r., III RN 36/98, OSNP 1999/6/192 oraz wyrok NSA z dnia 12 sierpnia 1998 r., I SA 786/98, LEX nr 45835). Nadto, w orzecznictwie utrwalony był pogląd o związaniu organów inspekcji sanitarnej rozpoznaniem podanym w stosownym orzeczeniu lekarskim (m.in. uchwała składu 7 sędziów NSA z dnia 20 maja 2002 r., OPS 3/02, ONSA 2003/1/4) również w pełni aktualny na gruncie nowego rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych regulującego tę samą materię normatywną. Powyższe nie zmienia jednak zasadniczej kwestii, iż orzeczenia w sprawach chorób zawodowych wydają właściwe organy administracji publicznej, które zobowiązane są do stosowania przepisów procedury administracyjnej ze wszystkimi tego konsekwencjami chyba, że ww. rozporządzenie zawiera regulacje odmienne. Trzeba mieć bowiem na uwadze, że w świetle § 8 ust. 1 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do jej stwierdzenia wydaje się na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika. Odnosząc powyższe do okoliczności niniejszej sprawy - wbrew zarzutom skargi – stwierdzić należy, że zarówno organ II instancji jak i organ I instancji poczynił ustalenia w sprawie w sposób prawidłowy i zgodny z wymogami określonymi w art. 7, 77 i 80 k.p.a. Jak słusznie zauważył Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] sam fakt zapadnięcia na chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych nie jest wystarczającą przesłanką do uznania jej za chorobę zawodową, jeżeli nie pozostaje w związku przyczynowym z warunkami występującymi w środowisku pracy bądź, gdy takiego związku nie można wywieść w wysokim stopniu prawdopodobieństwa. Z akt niniejszej sprawy wynika, że A. K. w okresie od [...] do [...] oraz od [...] do [...] była zatrudniona w "T. Sp. z o.o. na stanowisku monterki. Podczas wykonywania czynności zawodowych narażona była na substancje chemiczne mające potencjalne działanie alergizujące na skórę. Jak wynika z przeprowadzonej oceny narażenia zawodowego, A.K. podczas pracy zawodowej nie miała kontaktu z substancjami: parafenylenodiaminą, oranżem zawiesinowym, szkarłatem zawiesinowym, oranżem bezpośrednim, pąsem kwasowym. Przypadek skarżącej był rozpatrywany przez dwie jednostki orzecznicze, uprawnione, zgodnie z § 5 ust. 2 i 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych, do orzekania w sprawie chorób zawodowych. Obydwie jednostki orzecznicze wydały orzeczenia o braku podstaw do rozpoznania u ww. choroby zawodowej alergicznego kontaktowego zapalenia skóry. Ponadto, w trakcie prowadzonego postępowania przez jednostkę orzeczniczą I stopnia, A.K. była konsultowana Instytucie Medycyny Pracy w [...], gdzie przeprowadzono szeroką diagnostykę w kierunku alergii. W uzasadnieniu orzeczenia lekarskiego nr [...][...] Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w [...] Oddział w [...] podano m. in., że w wykonanych testach naskórkowych, obejmujących poszerzoną Europejską Serię Podstawową, stwierdzono u odwołującej się uczulenie na żywicę 4-tert-butyloformaldehydową, larafenylenodiaminę, oranż zawiesinowy 1, szkarłat zawiesinowy 1 oraz oranż bezpośredni 54 i pąs kwasowy 359. Brak potwierdzenia zawodowej ekspozycji A. K. na powyższe związki chemiczne wskazuje na pozazawodowy charakter alergicznego kontaktowego zapalenia skóry. Nie znaleziono u badanej podstaw do rozpoznania zawodowego kontaktowego zapalenia skóry z podrażnienia, ponieważ zmiany skórne zlokalizowane były poza miejscem styczności z czynnikiem potencjalnie drażniącym, miały związek z zaburzeniami krążenia żylnego kończyn dolnych oraz nawracały pomimo braku narażenia zawodowego. Z kolei Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w [...] w orzeczeniu lekarskim nr [...] wyjaśnił, iż przeprowadzona powtórna diagnostyka alergologiczna potwierdziła dodatnie odczyny na parafenylenodwuaminę, kalafonię, anilinę. Natomiast nie ujawniono uczulenia na alergeny środowiska pracy w testach płatkowych. Biorąc pod uwagę wyniki badań testowych, lokalizację zmian skórnych w obrębie małżowin usznych, okolicy pępka, stóp - nietypową dla styczności z czynnikami potencjalnie drażniącymi i alergizującymi, występującymi w środowisku pracy, oraz czas, który upłynął od ostatniego dnia pracy i nawrót zmian pomimo zaprzestania narażenia (ujemny test eliminacji zawodowej), ww. jednostka orzecznicza nie znalazła podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Jak trafnie podkreślił organ odwoławczy lekarze orzecznicy, jako specjaliści medycyny pracy, posiadają kwalifikacje i kompetencje do oceny wpływu czynników chemicznych na organizm ludzki. Przy rozpoznawaniu chorób zawodowych posiłkują się ściśle określonymi kryteriami diagnostyczno-orzeczniczymi. Orzeczenie lekarskie uprawnionej do orzekania jednostki służby zdrowia ma walor opinii biegłego. Natomiast organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej nie mają prawa wnikać w sposób i tryb badań orzeczniczych, przeprowadzanych przez uprawnione do orzekania w sprawie chorób zawodowych jednostki służby zdrowia. Organy te mają natomiast obowiązek kontrolować, czy wydana przez jednostkę służby zdrowia opinia wyjaśniła istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, czy jest rzeczowa i przekonywująco uzasadniona. Gdy odpowiada tym warunkom, co ma miejsce w niniejszej sprawie, stanowi podstawę do wydania prawidłowej decyzji. Odnosząc się do sugestii A.K. dotyczącej dodatkowego przesłuchania świadków, Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] zasadnie wskazał, że w oparciu o art. 10 § 1 k.p.a. organy administracji państwowej obowiązane są, przed wydaniem decyzji, umożliwić stronom wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań w terminie 7 dni od daty otrzymania zawiadomienia o zebraniu materiału dowodowego w sprawie choroby zawodowej. Otrzymanie takiego zawiadomienia A.K. potwierdziła własnoręcznym podpisem w dniu 4 sierpnia 2011 r. i w związku w powyższym, miała możliwość wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Własnoręcznym podpisem potwierdziła również fakt zapoznania się w dniu 6 kwietnia 2009 r. ze sporządzoną przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] "Kartą oceny narażenia zawodowego w związku z podejrzeniem choroby zawodowej". Zamieściła adnotację, że nie wnosi zastrzeżeń co do treści karty oceny narażenia zawodowego oraz nie wnosi dodatkowych dokumentów i informacji dotyczących postępowania. Ponadto, słusznie stwierdził organ II instancji, że zarzut A. K., iż pomijano fakt, że zmiany skórne występowały u niej na rękach nie ma potwierdzenia w aktach sprawy. W uzasadnieniu orzeczenia lekarskiego [...] Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w [...] Oddział w [...] podano bowiem, iż zmiany skórne u A. K. były zlokalizowane m. in. na skórze rąk. Ponownie podkreślić należy, iż w niniejszej sprawie organy inspekcji sanitarnej były związane orzeczeniami lekarskimi, nie mogły dokonać samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, która prowadziłaby do odmiennego rozpoznania, a procedura przeprowadzonych badań nie nasuwała żadnych wątpliwości co do ich rzetelności (tak m.in. WSA w wyroku z dnia 30 listopada 2005 r., I SA/Wa 184/05, Lex 192632). Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.