VII SA/Wa 2882/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Kowalska po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. W. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2014 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: odrzucić skargę. K. W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2014 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Skargę – nadaną w placówce pocztowej w dniu 7 listopada 2014 r. – zaadresowano bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dowód – koperta, k. 8 akt sądowych). Skarga wpłynęła do Sądu w dniu 12 listopada 2014 r., a następnie, zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału VII z dnia 14 listopada 2014 r., skargę przekazano Głównemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego celem udzielenia odpowiedzi na skargę i nadesłania akt administracyjnych. Skargę przekazano do organu w dniu 19 listopada 2014 r. (dowód – k. 12 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej jako: p.p.s.a., sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Przepis art. 54 § 1 p.p.s.a. stanowi natomiast, że skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Zasada wnoszenia skargi za pośrednictwem organu administracji publicznej oznacza, że dla oceny zachowania terminu do wniesienia skargi nie można przyjąć daty nadania (złożenia) skargi do organu niewłaściwego w rozumieniu art. 54 § 1 p.p.s.a. W przypadku wniesienia skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego, sąd ten powinien ją zatem przekazać właściwemu organowi administracji publicznej. O zachowaniu terminu do wniesienia skargi, określonego w art. 53 § 1 – 3 p.p.s.a., decyduje wówczas data nadania skargi przez sąd na adres właściwego organu administracji publicznej (zob. postanowienie NSA z dnia 30 stycznia 2013 r., sygn. akt II GSK 24/13, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych dostępna pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, iż skarżąca uchybiła terminowi do wniesienia skargi. Zaskarżone postanowienie zawierało prawidłowe pouczenie o terminie i sposobie wniesienia skargi. Rozstrzygnięcie to zostało skutecznie doręczone stronie skarżącej w dniu 25 września 2014 r. (czwartek). Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upłynął dla skarżącej w dniu 27 października 2014 r. (poniedziałek). Skarga została nadana w placówce pocztowej bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu 7 listopada 2014 r., czyli z pominięciem organu, którego akt podlegał zaskarżeniu. Sąd administracyjny przekazał skargę według właściwości do organu w dniu 19 listopada 2014 r. i tę właśnie datę należy uznać za dzień wniesienia skargi przez skarżącą. Przekazanie skargi do organu właściwego w dniu 19 listopada 2014 r. nastąpiło po upływie ustawowego terminu, którego koniec przypadał na dzień 27 października 2014 r. Podkreślenia wymaga, że w niniejszej sprawie błędne zaadresowanie przesyłki zawierającej skargę – bezpośrednio do sądu administracyjnego zamiast do organu, nie miało wpływu na zachowanie terminu do wniesienia skargi. Zauważyć należy, że nawet gdyby skarżąca prawidłowo nadała skargę za pośrednictwem organu i jako dzień wniesienia skargi uznać datę nadania przesyłki w placówce pocztowej, tj. 7 listopada 2014 r., to mimo wszystko nastąpiło to 11 dni po upływie terminu do wniesienia skargi. Z powyższych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.