VII SA/Wa 2882/14

Starszy referendarz sądowy – Katarzyna Pakuła-Getka Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 21 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata M. S. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi K. W. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2014r.,znak: [...] w przedmiocie: odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata M. S. kwotę 120,00 (sto dwadzieścia) złotych oraz kwotę 27,60 złotych (dwadzieścia siedem złotych sześćdziesiąt groszy) stanowiącą 23 % podatku VAT, łącznie kwotę 147,60 złotych (sto czterdzieści siedem złotych sześćdziesiąt groszy) tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Postanowieniem z dnia 5 marca 2015r. starszy referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyznał K. W. prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. W piśmie z dnia 9 kwietnia 2015r. Okręgowa Rada Adwokacka w Warszawie poinformowała o wyznaczeniu adwokata M. W. S. pełnomocnikiem z urzędu dla K. W. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 16 kwietnia 2015r. odrzucił skargę wniesioną przez K. W. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2014r., znak: [....], z uwagi na wniesienie jej z uchybieniem terminu. Adwokat M. S. sporządził opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od ww. postanowienia. W związku ze sporządzeniem ww. opinii przyznano adwokatowi M. S. wynagrodzenie za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w wysokości 120,00 złotych, podwyższone o 23 % podatku od towarów i usług tj. o kwotę 27,60 złotych, łącznie 147, 60 złotych. W dniu 19 maja 2015r. (data wpływu do Sądu) wpłynęło pismo organu przy którym przekazał skargę skarżącej reprezentowanej przez pełnomocnika z urzędu wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia skargi na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2014r., znak: [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 26 maja 2015r. odmówił K. W. przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Na ww. postanowienie zażalenie wniosła skarżąca reprezentowana przez pełnomocnika z urzędu adw. M. S.. Następnie Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 23 lipca 2015r., sygn. akt II OZ 706/15 oddalił zażalenie. We wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi z dnia 15 maja 2015r. (data wpływu do Sądu 19 maja 2015r.) pełnomocnik z urzędu skarżącej wniósł o zasądzenie kosztów zastępstwa adwokackiego (wraz z podatkiem VAT) wg pięciokrotnej stawki minimalnej według norm przepisanych z tytułu udzielonej a nie opłaconej ani w całości ani w części pomocy prawnej z urzędu. W zażaleniu z dnia 3 czerwca 2015r. na postanowienie Sądu z dnia 26 maja 2015r. adwokat M. S. wniósł także o zasądzenie kosztów zastępstwa adwokackiego (wraz z podatkiem VAT) wg norm przepisanych z tytułu udzielonej a nie opłaconej ani w całości ani w części pomocy prawnej z urzędu. W niniejszej sprawie zważono co następuje: Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. wyznaczony adwokat (...) otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów (...) w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Wynagrodzenie pełnomocnika będącego adwokatem ustala się na podstawie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013r., poz. 461); zwanej dalej rozporządzeniem. Na obecnym etapie sprawy pomoc prawna z urzędu sprowadza się do zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, która polegała na sporządzeniu i wniesieniu zażalenia na postanowienie Sądu z dnia 26 maja 2015r. W niniejszej sprawie zastosowanie ma przepis § 18 ust. 1 pkt 2 lit d ww. rozporządzenia. Stosownie do jego treści stawka minimalna w postępowaniu zażaleniowym przed sądem administracyjnym wynosi 120,00 złotych. W myśl § 2 ust. 3 ww. rozporządzenia w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, opłaty o których mowa w ust. 1 należy podwyższyć o stawkę podatku od towaru i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującego w dniu orzekania o tych opłatach (23 %). Wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, stosownie do § 20 rozporządzenia, powinien ponadto zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. Mając na uwadze powyższe oraz fakt, iż pełnomocnik z urzędu złożył wniosek o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego oraz oświadczył że koszty udzielonej pomocy prawnej nie zostały zapłacone w całości ani w części zasadne jest przyznanie adwokatowi M. S. wynagrodzenia w wysokości 120,00 złotych powiększone o podatek od towarów i usług w kwocie 27,60 złotych – łącznie kwotę 147,60 złotych. Brak jest natomiast podstaw do uwzględnienia wniosku pełnomocnika z urzędu o zasądzenie wynagrodzenia w pozostałym zakresie, przekraczającym wysokość stawki minimalnej. Podstawę zasądzenia opłaty za czynności adwokackie z tytułu zastępstwa prawnego stanowią stawki minimalne określone w rozdziałach 3-4 rozporządzenia, przy czym rozdział 5 w § 18 określa stawki minimalne w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W przyjętych stawkach minimalnych oddana została wycena koniecznego nakładu pracy po stronie pełnomocnika, związana ze specyfiką określonego rodzaju postępowań. Jednocześnie jednak pozostawiono możliwość uwzględnienia przez sąd pewnych nadzwyczajnych, szczególnych okoliczności, które pojawiając się w danej sprawie zwiększają diametralnie nakład pracy niezbędnej do prawidłowej realizacji obowiązków profesjonalnego pełnomocnika procesowego. Zgodnie bowiem z § 2 ust. 1 rozporządzenia zasądzając opłatę za czynności adwokata z tytułu zastępstwa prawnego, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy pełnomocnika, a także charakter sprawy i wkład pracy pełnomocnika w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. Zauważyć trzeba, że w orzecznictwie prezentowane jest stanowisko, zgodnie z którym nie ma powodów do podwyższenia stawki wynagrodzenia pełnomocnika z urzędu, gdy jego aktywność w wypełnianiu obowiązków w toku całego postępowania nie przekracza granic zwykłej staranności (por. postanowienia: Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 października 2012r. II FZ 878/12 LEX nr 1244413, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 18 marca 2014 r. IV SA/Wr 543/13 LEX nr 1474705, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 29 kwietnia 2014r. sygn. akt II SA/Bk 991/13 LEX nr 1519733, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 20 marca 2014r. I SA/Gd 991/13 LEX nr 1473525). Odnosząc powyższe uwagi do niniejszej sprawy stwierdzić należy, że brak jest podstaw do zasądzenia wynagrodzenia wyższego od stawek minimalnych. Z akt sprawy nie wynika aby udzielenie pomocy prawnej w niniejszej sprawie wiązało się z poniesieniem szczególnego nakładu pracy. Takie czynności jak sporządzenie i wniesienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, czy zażalenia są bowiem typowymi czynnościami pełnomocnika niezbędnymi do prawidłowego udzielenia pomocy prawnej reprezentowanej osobie. Na marginesie wyjaśnić należy, iż przyznane wynagrodzenie pełnomocnika z urzędu za postepowanie zażaleniowe obejmuje także wynagrodzenie za wniesienie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Przywoływane wyżej rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. nie daje także podstaw prawnych do zasądzenia odrębnych opłat za dokonanie tej czynności (nie przewiduje odrębnej stawki wynagrodzenia). Wobec powyższego, na podstawie art. 250 i art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. w związku z § 18 ust. 1 pkt 2 lit d wyżej powołanego rozporządzenia, orzeczono jak w sentencji postanowienia.