VII SA/Wa 2883/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Artur Kuś (spr.), Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, , Protokolant specjalista Ewa Sawicka-Bożek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi P. P. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2018 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego oddala skargę 1. Decyzją Nr [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w M. (dalej: "PINB") udzielił Panu M. P., prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą M. P. PPHU "S. – B." przy ul. [...] [...] M., pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego - budynku warsztatu mechaniki i elektroniki samochodowej z pomieszczeniami socjalnymi wraz z infrastrukturą towarzyszącą zlokalizowanego na działkach nr ew. [...], [...] położonych w M. przy ul. W. [...]. Następnie PINB postanowieniem Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. wznowił z urzędu postępowanie administracyjne zakończone ostateczną decyzją PINB Nr [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. o pozwoleniu na użytkowanie przedmiotowego obiektu budowlanego. Pismem z dnia [...] kwietnia 2018 r. organ I instancji wystąpił do [...] Urzędu Wojewódzkiego w W. z prośbą o przekazanie prawomocnego wyroku WSA w Warszawie dotyczącego ww. budynku zlokalizowanego przy ul. W. [...] w M., którym Sąd uchylił decyzję o pozwoleniu budowę ww. obiektu budowlanego, tj. decyzję Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] listopada 2015 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty M. nr [...] z dnia [...] września 2015 r. Przy piśmie z [...] maja 2018 r. [...] Urząd Wojewódzki w W. Wydział Infrastruktury przesłał wyrok WSA w Warszawie z dnia 9 grudnia 2016 r., (sygn. akt: VII SA/Wa 21/16) uchylający decyzję Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] listopada 2015 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty M. Nr [...] z dnia [...] września 2015 r. w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku warsztatu mechaniki i elektroniki samochodowej z pomieszczeniami socjalnymi wraz z wewnętrzną instalacją elektryczną, gazową, wodno - kanalizacyjną, c.o. i c.w. - kat. obiektu XVII - wg. projektu budowlanego opracowania indywidualnego o parametrach technicznych: kubatura -1372,21 m3, powierzchnia użytkowa - 274,67 m2, pow. zabudowy - 308,81 m2 na działkach o numerach ew. [...], [...] położonych w M. przy ul. W. dla Pani M. C. P. i Pana M. P. Pismem z dnia [...] czerwca 2018 r. PINB zawiadomił o zakończeniu postępowania dowodowego i możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym zgromadzonym w ww. sprawie. Następnie PINB decyzją Nr [...] z dnia [...] lipca 2018 r. uchylił własną decyzję Nr [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. udzielającą pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego (kat. XVII) budynku warsztatu mechaniki i elektroniki samochodowej z pomieszczeniami socjalnymi wraz z infrastrukturą towarzyszącą, zlokalizowanego na działkach nr ew. [...], [...] położonych w M. przy ul. W. [...] i odmówił udzielenia pozwolenia na użytkowanie ww. obiektu budowlanego. 2. Odwołanie od tej decyzji w ustawowym terminie złożył Pan P. P. wskazując, że nabył przedmiotową nieruchomość w momencie istnienia prawomocnego pozwolenia na użytkowanie. 3. Organ II instancji decyzją nr [...] z [...] października 2018 r. utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Wskazał, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją o postanowieniem ostatecznym, jeżeli postępowanie, w którym te zapadły, było dotknięte kwalifikowaną wadliwością wyliczoną wyczerpująco w przepisach prawa procesowego. Art. 145 § 1 i art. 145a § 1 k.p.a. ustanawiają przesłanki, na podstawie których wznawia się postępowanie administracyjne zakończone ostatecznym rozstrzygnięciem. Jedną z wad, która stanowi podstawę wznowienia postępowania jest okoliczność, iż decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione (art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a.). W analizowanej sprawie Starosta M. decyzją Nr [...] z dnia [...] września 2015 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku warsztatu mechaniki i elektroniki samochodowej z pomieszczeniami socjalnymi wraz z instalacjami. Z kolei WSA w Warszawie po rozpatrzeniu skargi na ww. decyzję wyrokiem z dnia 9 grudnia 2016 r. (sygn. akt: VII SA/Wa 21/16) uchylił ww. decyzje. PINB z kolei wydał decyzję Nr [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego obiektu budowlanego. Zdaniem organu, w przedmiotowej sprawie istnieje zależność pomiędzy decyzją PINB Nr [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. udzielającą pozwolenia na użytkowanie oraz decyzją Starosty M. Nr [...] z dnia [...] września 2015 r., zatwierdzającą projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę ww. budynku warsztatu mechaniki i elektroniki samochodowej z pomieszczeniami socjalnymi. Wskazać należy, iż przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na użytkowanie organ przeprowadza obowiązkową kontrolę, w toku której bada zgodność inwestycji z zatwierdzonym projektem budowlanym. Zdaniem organu, wydana przez organ powiatowy decyzja Nr [...] jest prawidłowa. Uchylenie pozwolenia na budowę przedmiotowego budynku warsztatu mechaniki i elektroniki samochodowej z pomieszczeniami socjalnymi wraz z infrastrukturą towarzyszącą musiało skutkować uchyleniem przez organ nadzoru budowlanego pozwolenia na jego użytkowanie i odmową udzielenia pozwolenia na użytkowanie. Organ wojewódzki wskazał, że PINB pismem z dnia [...] czerwca 2018 r. zawiadomił strony przedmiotowego postępowania administracyjnego o zakończeniu postępowania dowodowego, oraz o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym i możliwości wypowiedzenia się w sprawie. Zarzut braku przeprowadzenia wszechstronnego postępowania dowodowego organ uważa zatem za bezpodstawny. Ponadto organ wskazał, że organ powiatowy wydał decyzję Nr [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. udzielającą pozwolenie na użytkowanie spornego budynku w momencie kiedy wyrok WSA w Warszawie (sygn. akt: VII SA/Wa 21/16), uchylający pozwolenie na budowę nie był orzeczeniem prawomocnym. 4. Skargę do WSA w Warszawie na decyzję [...]WINB złożył P. P. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania administracyjnego (art. 28 k.p.a. w zw. z art. 59 ust. 7 p.b.) przez uznanie P. P. jako inwestora i stronę niniejszego postępowania mimo, iż nie byłem podmiotem postępowania administracyjnego w przedmiocie pozwolenia na budowę czy uzyskania pozwolenia na użytkowanie obiektu. W sytuacji uznania przez Sąd, że posiada status strony, zarzucił decyzji naruszenie art. 149 § 2 k.p.a., art. 8, art. 9 art.10 § 1 i art. 80 KPA, w związku z art. 57 ust. 1, 2, 4, 6 p.b., gdyż kiedy organ uznał, iż zachodzą podstawy do uchylenia ostatecznej decyzji na pozwolenie na użytkowanie nie podjął czynności wyjaśniających dotyczących wykonania prac budowlanych przez inwestora i ustalenia obecnego stanu faktycznego, przeprowadzenia postępowania dowodowego oraz wskazanie jakie czynności mam wykonać aby była możliwość uzyskania prawa użytkowania obiektu budowlanego przez P. P. Skarżący wskazał także na naruszenie przepisów art. 7 k.p.a., 10 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art 80 k.p.a., gdyż nie miał możliwości wypowiedzenia się w sprawie przed organami II instancji przed wydaniem decyzji ostatecznej. 5. W odpowiedzi na skargę organ w całości podtrzymał dotychczasowe stanowisko wnosząc o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje. Skarga nie jest zasadna. 1. Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 2107), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Rola sądu administracyjnego sprowadza się do badania (korygowania) działania lub zaniechania organów administracji publicznej, a nie zastępowania ich w załatwianiu spraw przez wydawanie końcowego rozstrzygnięcia w sprawie. Sąd administracyjny ocenia zgodność z prawem zaskarżonego aktu organu administracji publicznej, nie zastępuje go w czynnościach (por. wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2012 r., sygn. akt I FSK 2124/11). Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302; dalej: P.p.s.a.), stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, lit. b i lit. c p.p.s.a.). Przeprowadzając taką kontrolę stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Przenosząc określone w przepisach p.p.s.a. kryteria oceny zaskarżonego aktu administracyjnego na grunt przedmiotowej sprawy, Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja odpowiada prawu. 2. Istota sprawy dotyczy tego, czy zasadnie organy, po wznowieniu z urzędu postępowania administracyjnego, uchyliły swoje wcześniejsze decyzje dotyczące pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego (warsztatu). Zdaniem organów, decyzja taka była konieczna, gdyż sąd administracyjny w prawomocnym wyroku uchylił decyzję o pozwoleniu na budowę obiektu (warsztatu). Zatem w obrocie prawnym nie może istnieć decyzja dotycząca pozwolenia na użytkowanie budynku, który nie ma ważnego pozwolenia na budowę (zostało prawomocnie uchylone). Zdaniem Strony, organy nie przeprowadziły postępowania wyjaśniającego w tym zakresie a przedmiotowy budynek powstał zgodnie z projektem budowlanym. Skarżący zaś nabył tą nieruchomość, gdy obiekt posiadał prawomocne pozwolenie na użytkowanie. Zdaniem Sądu, rację w tym sporze należało przyznać organom a nie stronie skarżącej. 3. W pierwszej kolejności należy wskazać chronologię wydarzeń jakie miały miejsce w niniejszej sprawie. Z akt sprawy wynikają bowiem następujące ustalenia: - decyzją Nr [...] z dnia [...] września 2015 r. Starosta M. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku przedmiotowego warsztatu; Wojewoda [...] decyzją Nr [...] z dnia [...] listopada 2015 r. utrzymał w mocy wcześniejszą decyzję; - WSA w Warszawie w wyroku z dnia 9 grudnia 2016 r., (sygn. akt: VII SA/Wa 21/16) uchylił decyzję Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] listopada 2015 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty M. Nr [...] z dnia [...] września 2015 r. w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku warsztatu; Sąd stwierdził, że nie było podstaw do przyjęcia, że inwestor dysponował decyzją o warunkach zabudowy dotyczącą inwestycji objętej projektem budowlanym; - decyzją Nr [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. PINB udzielił Panu M. P., pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego (warsztatu); po uzyskaniu prawomocnego pozwolenia na użytkowanie obiektu, przedmiotowy warsztat nabył P. P.; - PINB postanowieniem Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. wznowił z urzędu postępowanie administracyjne zakończone ostateczną decyzją Nr [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. o pozwoleniu na użytkowanie warsztatu; - pismem z dnia [...] czerwca 2018 r. PINB zawiadomił o zakończeniu postępowania dowodowego i możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym zgromadzonym w ww. sprawie; - PINB decyzją Nr [...] z dnia [...] lipca 2018 r. uchylił własną decyzję Nr [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. udzielającą pozwolenia na użytkowanie warsztatu i odmówił udzielenia pozwolenia na użytkowanie tego obiektu budowlanego; - [...]WINB decyzją z [...] października 2018 r. utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygniecie. 5. Zdaniem Sądu, nie ulega zatem wątpliwości, że w niniejszej sprawie została uchylona - prawomocnym wyrokiem WSA w Warszawie - decyzja zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenie na budowę przedmiotowego warsztatu. Zatem w pierwszej kolejności należy wskazać na relacje jakie zachodzą pomiędzy decyzją o pozwoleniu na budowę a decyzją o pozwoleniu na użytkowanie. Aby móc mówić o związku między decyzjami, o których stanowi przepis art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., należy wykazać, że są one od siebie zależne, a więc jedna decyzja stanowi podstawę wydania drugiej, przy czym wydanie tej drugiej decyzji nie będzie możliwe bez wcześniejszego wydania decyzji pierwszej. Sformułowanie użyte przez ustawodawcę w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. należy rozumieć szeroko, jako związek pomiędzy decyzjami bądź decyzjami i orzeczeniem sądu administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 22 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 2236/11). Taka też sytuacja wystąpiła w niniejszej sprawie. Zdaniem Sądu, podstawową przesłanką warunkującą możliwość wydania pozwolenia na użytkowanie jest posiadanie przez inwestora pozwolenia na budowę, albowiem zrealizowany obiekt budowlany musi spełniać warunki w nim zawarte. Brak takiego pozwolenia, wobec wyeliminowania go z obrotu prawnego, stanowi o wydaniu decyzji o pozwoleniu na użytkowanie z naruszeniem art. 59 ust. 1 p.b. (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 31 stycznia 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 702/15; wyrok WSA w Warszawie z 11 lipca 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 2043/16). Zatem nie może istnieć w obrocie prawnym decyzja o pozwoleniu na użytkowanie danego obiektu w sytuacji, gdy nie ma w obrocie prawnym (została prawomocnie uchylona) decyzji o pozwoleniu na budowę tegoż obiektu. W przypadku, gdy inwestor w toku procesu inwestycyjnego utracił decyzję o pozwoleniu na budowę, a postępowanie w sprawie wszczął organ nadzoru budowlanego, nie może oczekiwać, że otrzyma pozwolenie na użytkowanie bez zakończenia prowadzonego przez organ nadzoru budowlanego postępowania w sprawie oceny legalności robót budowlanych zrealizowanych pod dacie wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji o pozwoleniu na budowę. Wszak, jeżeli inwestor nie spełnił wymagań określonych w art. 59 ust. 1 i art. 59 ust. 5 p.b., to właściwy organ jest zobowiązany do odmowy udzielenia pozwolenia na użytkowanie (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 9 stycznia 2019 r., sygn. akt II SA/Łd 813/18). Zatem, wydanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie jest prostą konsekwencją stwierdzenia przez organ nadzoru budowlanego zgodności wybudowanego obiektu budowlanego z zatwierdzonym projektem budowlanym. Mimo różnicy w sformułowaniu przepisów art. 59a ust. 2 i 36a ust. 5 p.b. nie ulega wątpliwości, że właściwy organ administracji przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na użytkowanie obiektu budowlanego sprawdza, czy obiekt ten został wykonany zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym, w szczególności, czy nie wykonano go z istotnymi odstępstwami od zatwierdzonego projektu budowlanego. Wskazuje na to zawarte w przepisach dotyczących udzielenia pozwolenia na użytkowanie odesłanie do art. 51 p.b. w razie stwierdzenia, że obiekt budowlany nie został wykonany zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym. Skutkiem obowiązywania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie jest zatem rozstrzygnięcie kwestii zgodności przeprowadzonych robót budowlanych z warunkami określonymi w decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę (por. wyrok NSA z dnia 2 lutego 2018 r., sygn. akt II OSK 1628/17). 6. Zgodnie z 59 ust. 7 p.b., stroną w postępowaniu w sprawie pozwolenia na użytkowanie jest wyłącznie inwestor. W niniejszej sprawie pierwotnym inwestorem był pan M. P. (złożył wniosek o udzielenia pozwolenia na użytkowanie obiektu). Jednocześnie należy wskazać, że po uzyskaniu pozwolenia na użytkowanie obiektu P. P. (Skarżący) nabył przedmiotową nieruchomość. Dla określenia strony postępowania czyli "inwestora" nie ma to zasadniczego znaczenia, gdyż pozwolenia na użytkowanie dotyczy "obiektu" a nie jest przypisane do konkretnego właściciela nieruchomości. Zatem nabywca przedmiotowej nieruchomości – P. P. wstępuje we wszelkie prawa i obowiązki związane z nabytym warsztatem. Bezzasadne są zatem twierdzenia Strony, że nie uczestniczył w postępowaniu administracyjnym. Wprawdzie na gruncie p.b. nie istnieje pojęcie "następcy prawnego inwestora", to jednak nie wyklucza to takiego następstwa, a możliwość uznania określonych podmiotów za następców prawnych wynika w szczególności z art. 30 § 4 k.p.a. Przepis ten stanowi, że w sprawach dotyczących praw zbywalnych lub dziedzicznych w razie zbycia prawa lub śmierci strony w toku postępowania na miejsce dotychczasowej strony wstępują jej następcy prawni. Pojęciem następcy prawnego wielokrotnie posługiwano się w orzecznictwie odniesieniu do podmiotów, które wchodziły w miejsce inwestora konkretnych robót budowlanych (por. np. wyrok NSA z dnia 25 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 243/11; z dnia 20 grudnia 2011 r., sygn. akt II OSK 1933/10). Warunkiem realizacji dyspozycji art. 30 § 4 k.p.a. jest zaistnienie takiego stanu faktycznego, w ramach którego zostanie ustalone, że w toku postępowania nie nastąpiły zdarzenia na skutek których strona, na której żądanie wszczęto postępowanie administracyjne, utraciła prawo do skutecznego żądania, by w procesie administracyjnego stosowania prawa organ administracji rozstrzygnął o jej prawach lub obowiązkach w sposób bezpośredni. Z sytuacją taką nie mamy do czynienia w sprawie, dotyczącej przypadku zbycia cywilnego prawa podmiotowego, co przesądza o wstąpieniu przez nabywcę w sytuację procesową swojego poprzednika - inwestora, a zarazem o utracie przez inwestora prawa do posiadania statusu owej "głównej" strony postępowania, posiadającej zdolność do bycia nie tylko adresatem działań jurysdykcyjnych organów administracji, ale przede wszystkim adresatem decyzji w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie (por. wyrok NSA z dnia 14 czerwca 2016 r., sygn. akt II OSK 2453/14). Artykuł 59 ust. 7 p.b. stanowi lex specialis w stosunku do art. 28 k.p.a., co oznacza, że wolą ustawodawcy było, aby w postępowaniu, którego przedmiotem jest pozwolenie na użytkowanie ograniczyć krąg podmiotów biorących w nim udział jedynie do inwestora obiektu. To ograniczenie ma zastosowanie jedynie do sytuacji, w których decyzja o pozwoleniu na użytkowanie została wydana po zakończeniu budowy zrealizowanej na podstawie funkcjonującego w obrocie prawnym pozwolenia na budowę. W przypadku jednak kwestionowania zgodności z prawem decyzji o pozwoleniu na budowę, omawiany przepis nie ma zastosowania i wówczas prawo żądania weryfikacji pozwolenia na użytkowanie ma nie tylko inwestor, ale również inne podmioty, które wywodzą prawo ingerencji w decyzję o użytkowaniu ze swego interesu prawnego wyprowadzonego z przepisów p.b. i innych ustaw. Tym samym przepis art. 59 ust. 7 p.b. nie dotyczy sytuacji, gdy decyzja o pozwoleniu na użytkowanie jest skutkiem postępowania legalizacyjnego lub naprawczego (por. wyrok NSA z dnia 20 lutego 2019 r., sygn. akt II OSK 780/17). Brzmienie art. 59 ust. 7 p.b. nie stoi na przeszkodzie w uznaniu, że stroną postępowania nadzwyczajnego, którego przedmiotem jest ostateczna decyzja o pozwoleniu na użytkowanie obiektu budowlanego, będzie nie tylko inwestor. Mogą w oznaczonym stanie faktycznym wystąpić takie przypadki, w których w interesie prawnym innego podmiotu niż inwestor będzie podważenie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie obiektu budowlanego (por. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 8 listopada 2018 r., sygn. akt II SA/Go 589/18). Zatem w niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że skarżący P. P. jest stroną postępowania. Zarzuty zawarte w skardze w tym zakresie są zatem bezzasadne. Uchylenie pozwolenia na budowę warsztatu musiało zatem skutkować uchyleniem pozwolenia na jego użytkowanie i odmową udzielenia pozwolenia na użytkowanie. Podobnie wszelkie zarzuty proceduralne opisane w skardze nie są trafione (tj. naruszenie art. 149 §2 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 9 k.p.a., art. 10 §1 k.p.a. i art. 80 k.p.a.). Postępowanie w sprawie było prowadzone w sposób zgodny z prawem. Zarzut naruszenia przez organ treści art. 10 § 1 k.p.a. może odnieść skutek tylko wówczas, gdy stronie uniemożliwiono dokonanie konkretnych czynności procesowych (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 16 maja 2019 r., sygn. akt II SA/Sz 339/19). Taka sytuacja jednak w niniejszej sprawie nie wystąpiła. 7. Mając powyższe na uwadze, Sąd podzielił ocenę prawna dokonaną przez organy i skargę oddalił jako bezzasadną na podstawie art. 151 p.p.s.a.