VII SA/Wa 2897/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, Protokolant st. ref. Hubert Dobrowolski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 października 2016 r. sprawy ze skargi A.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2015 r. znak [...] w przedmiocie skierowania na egzamin kontrolny sprawdzający kwalifikacje kierowcy w zakresie kategorii B,BE,C,CE oddala skargę Prezydent [...] w dniu [...] maja 2014 r. wydał na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267, ze zm.) zw. dalej kpa, art. 114 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.) oraz art. 99 ust. 1 pkt 1 i art. 139 pkt 3 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U z 2015 r. poz. 155 ze zm.), decyzję znak [...] orzekającą o skierowaniu A.B. na egzamin kontrolny sprawdzający kwalifikacje kierowcy w zakresie kategorii B, BE, C, CE prawa jazdy. W uzasadnieniu organ przedstawił następujący stan faktyczny. W dniu 27 listopada 2013 r. do Prezydenta [...]wpłynął wniosek Komendanta [...]Policji z dnia 19 listopada 2013 r. o sprawdzenie kwalifikacji A. B. na zasadzie art. 114 ust. 1 pkt. 1 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym oraz art. 49 ust. 1 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami, z uwagi na otrzymanie łącznie 25 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Wskazane wyżej 25 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego odwołujący się uzyskał w okresie od 26 września 2012 r. do 16 lipca 2013 r. poprzez wielokrotne naruszenie przepisów ruchu drogowego, tj.: w dniu 26 września 2012 r. - punkty 2 (odjęto 2 z 4 - informacja o odbytym szkoleniu - 6 pkt), 18 stycznia 2013 r. - punkty 2, 8 marca 2013 r. - punktów 5, 28 maja 2013 n - punkty 4, 13 czerwca 2013 r. - punkty 4, 16 lipca 2013 r. - punktów 8. W dniu 12 grudnia 2013 r. wpłynęło do Prezydenta [...] pismo pełnomocnika A. B. zatytułowane stanowisko w sprawie wniosków Komendanta [...]Policji Wydział Ruchu Drogowego w [...]z dnia [...] listopada 2013 r. W dniu 13 grudnia 2013 r. Prezydent [...] wystąpił do Komendanta [...]Policji z zapytaniem czy wobec treści ww. pisma pełnomocnika A. B. wniosek o sprawdzenie kwalifikacji pozostaje aktualny. W dniu 10 lutego 2014 r. do akt wpłynęła odpowiedź Komendanta [...]Policji zawierająca ustosunkowanie się do argumentów pełnomocnika A. B., potwierdzająca przekroczenie 24 punktów przez A. B. i podtrzymująca wniosek z dnia 19 listopada 2013 r. W dniu 12 lutego 2014 r. organ I instancji skierował do A. B. zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie skierowania go na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy w zakresie prawa jazdy kategorii B, BE, C, CE i prawie do czynnego udziału w postępowaniu. Strona zapoznała się z aktami sprawy w dniu 24 lutego 2014 r. W dniu 7 marca 2014 r. do akt sprawy wpłynęło pismo strony zatytułowane stanowisko w sprawie pisma Zastępcy Naczelnika Wydziału Ruchu Drogowego Komendy [...] Policji z dnia 6 listopada 2014 r. W dniu 11 marca 2014 r. organ I instancji wystąpił do Komendanta [...] Policji o ustosunkowanie się do argumentów zawartych w ww. piśmie. Postanowieniem z dnia [...]marca 2014 r. Prezydent [...]odmówił przeprowadzenia w sprawie rozprawy administracyjnej. W dniu 16 kwietnia 2014 r. do akt wpłynęła odpowiedź z Komendy [...] Policji zawierająca ustosunkowanie się do argumentów strony, potwierdzająca przekroczenie 24 punktów przez A. B. i podtrzymująca wniosek z dnia 19 listopada 2013 r. Mając na uwadze powyższe Prezydent [...] wydał wskazaną na wstępie decyzję z dnia [...]maja 2014 r. orzekającą o skierowaniu A. B. na egzamin kontrolny sprawdzający kwalifikacje kierowcy w zakresie kategorii B, BE, C, CE prawa jazdy. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że według jego oceny terminem wystarczającym do złożenia egzaminu kontrolnego sprawdzającego kwalifikacje kierowcy jest termin trzech miesięcy tj. do dnia 12 sierpnia 2014 r. Od powyższej decyzji odwołanie wniósł A. B.. Po rozpoznaniu ww. odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] października 2015 r. znak: [...] działając na podstawie art. 127 w zw. z art. 17 pkt 1 oraz art. 105 § 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 ze zm.) oraz art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym i art. 99 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 139 pkt 3 ustawy o kierujących pojazdami orzekło na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego o uchyleniu zaskarżonej decyzji w części co do wyznaczenia A. B. terminu 3 miesięcy, tj. do dnia 12 sierpnia 2014 r., na złożenie egzaminu kontrolnego sprawdzającego kwalifikacje kierowcy i w tym zakresie umorzyło postępowanie przed organem I instancji; oraz o utrzymaniu zaskarżonej decyzji w mocy co do skierowania A. B., na egzamin kontrolny sprawdzający kwalifikacje kierowcy w zakresie kategorii B, BE, C, CE prawa jazdy. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że w rozpatrywanej sprawie, jak wynika z pism Komendanta [...] Policji A. B. uzyskał łącznie 25 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego w okresie od 26 września 2012 r. do 16 lipca 2013 r. Zaistniały zatem wątpliwości co do kwalifikacji kierowcy, a tym samym przesłanki do skierowania Odwołującego się na egzamin kontrolny. Organ wskazał, że ocena prawidłowości wpisu ilości punktów karnych do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego wykracza poza zakres przeprowadzonego przez organ I instancji postępowania bowiem organem prowadzącym ww. ewidencję jest komendant wojewódzki Policji właściwy ze względu na miejsce zamieszkania ewidencjonowanych, czyli w niniejszej sprawie Komendant [...]Policji. Organ administracji związany jest domniemaniem prawidłowości wpisu punktów karnych, dodatkowo wskazał, iż w niniejszej sprawie Komenda [...]Policji dwukrotnie potwierdzała, iż punkty karne zostały naliczone zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa i znalazła podstaw do ich anulowania. Odwołujący się, reprezentowany przez pełnomocnika profesjonalnego, nie przedłożył dowodu skutecznego obalenia powyższego domniemania. Ochrona bezpieczeństwa ruchu drogowego wymaga, aby organ uprawniony do wydawania uprawnień do prowadzenia pojazdów czuwał nie tylko nad tym, aby otrzymały je osoby znające zasady i przepisy ruchu drogowego, ale także kontrolował, czy nie utraciły one tych warunków. Ingerencja organu administracyjnego w postaci sprawdzenia kwalifikacji kierującego jest jednak ograniczona. Organ nie może dokonywać tej czynności w sposób dowolny, ale tylko wówczas gdy spełnione są ustawowe przesłanki. Wezwanie kierującego do poddania się egzaminowi kontrolnemu jest dopuszczalne tylko w wyraźnie określonych w obowiązujących przepisach przypadkach. Zgodnie z obowiązującymi przepisami przesłanką taką jest przekroczenie 24 punktów karnych za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Wobec powyższego organ stwierdził, że liczba otrzymanych punktów karnych uzasadnia skierowanie A. B. na egzamin kontrolny; przesłanki zobowiązujące organ do takiego postępowania są, w opinii organu, wiarygodne i udowodnione. Jednocześnie organ wskazał, że niezasadne są zarzuty odwołującego się co do naruszeń art. 114 ust. 1 pkt 1 lit b w zw. z art. 130 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że starosta jest związany podaną przez Komendanta [...] Policji liczbą punktów karnych posiadanych przez kierowcę i nie ma kompetencji do weryfikacji danych zamieszczonych w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, podczas gdy wykładnia systemowa przywołanych przepisów prowadzi do przeciwnego wniosku, art. 7 i 8 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. przez niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, polegające na pominięciu twierdzeń odwołującego się dotyczących udzielanie jemu oraz funkcjonariuszom Straży Granicznej przez policję informacji o liczbie posiadanych przez niego punktów karnych, braku przeprowadzenia na te okoliczności wnioskowanych przez odwołującego się dowodów, a także pominięcie twierdzenia odwołującego się o braku zatrzymania jego prawa jazdy po dniu 16 lipca 2013 r.; art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym w zw. z § 8 ust. 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego przez ich niezastosowanie mimo odbycia przez odwołującego się szkolenia w trybie art. 130 ust. 3 pustawy prawo o ruchu drogowym w czasie, gdy pozostawał on w uzasadnionym przekonaniu, że nie przekroczył 24 punktów karnych, bez wyjaśnienia i uwzględnienia wskazanych wyżej okoliczności sprawy. Organ wskazał, że stanowisko odwołującego się w ww. zakresie jest nieprawidłowe, sprzeczne z utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych, w tym orzeczeniami Naczelnego Sadu Administracyjnego. Pełnomocnik odwołującego się nie wykazał istnienia stosowanego orzeczenia, które mogłoby być kontrodowodem dla ewidencji prowadzonej przez Komendanta [...] Policji. Pełnomocnik odwołującego się nie złożył stosownej skargi w tym zakresie, nieprawidłowo podnosząc, że organy administracyjne w niniejszym postępowaniu powinny rozstrzygnąć sprawę, która leży poza ich kompetencjami. Z materiału dowodowego wynika zaś, że w ewidencji A. B. przekroczył 24 punkty karne. Komendant [...] Policji wypowiedział się co do prawidłowości wpisów w ewidencji oraz rozliczania szkoleń, podtrzymując stanowisko zawarte we wniosku. Organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji prawidłowo przeprowadził postępowanie administracyjne i wydał właściwą decyzję, z wyjątkiem niedopuszczalnego wskazania konkretnego terminu na poddanie się egzaminowi państwowemu w zaskarżonej decyzji. Okoliczności które przywołuje w zarzutach odwołujący się są albo poza kompetencjami organu administracji albo nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia w sprawie. Zasadny jest natomiast zarzut odwołującego się co do wydania decyzji bez podstawy prawnej w części wyznaczenia odwołującemu się 3-miesięcznego terminu na złożenie egzaminu kontrolnego sprawdzającego kwalifikacje kierowcy, tj. do dnia 12 sierpnia 2014 r. W przepisach prawnych brak kompetencji dla organu I instancji do wyznaczenia odwołującemu się konkretnego terminu na poddanie się egzaminowi państwowemu. Kolegium zobowiązane było zatem uznać, że w tym zakresie organ I instancji rozstrzygnął sprawę bez podstawy prawnej i uchylić decyzję w tej części. Jednocześnie wobec bezprzedmiotowości postępowania w tej części konieczne stało się umorzenie postępowania przed organem I instancji, w oparciu o art. 105 § 1 k.p.a. Skargę do sądu administracyjnego na ww. decyzję złożył A. B.. Decyzji zarzucił: I. naruszenie art. 107 § 1 w zw. z § 3 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. przez brak uzasadnienia prawnego zaskarżonej decyzji i brak odniesienia się do zarzutów postawionych przez skarżącego w odwołaniu od decyzji organu I instancji, II. naruszenie art. 6 i art. 8 k.p.a. przez przyjęcie, że wpis ilości punktów karnych w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego objęty jest domniemaniem prawdziwości, podczas gdy obowiązujące przepisy nie wprowadzają takiego domniemania w odniesieniu do tej ewidencji, III. naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. przez przyjęcie, że skarżący zobowiązany był do obalenia domniemania prawidłowości wpisu ilości punktów karnych w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego oraz do przedstawienia dowodów na okoliczność, że ilość punktów wpisana do ewidencji jest nieprawidłowa, podczas gdy to organ administracji, a nie strona, zobowiązany jest do wyczerpującego zbadania stanu faktycznego sprawy, IV. naruszenie art. 7 i 8 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. przez niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, polegające na pominięciu twierdzeń odwołującego się dotyczących udzielania jemu oraz funkcjonariuszom Straży Granicznej przez Policję informacji o liczbie posiadanych przez niego punktów karnych, braku przeprowadzenia na te okoliczności wnioskowanych przez odwołującego się dowodów, a także pominięcie twierdzenia odwołującego się o braku zatrzymania jego prawa jazdy po dniu 16 lipca 2013 r., V. naruszenie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b w zw. z art. 130 ust. 1 ustawy prawo o ruchu drogowym - przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że starosta jest związany podaną przez Komendanta [...] Policji liczbą punktów karnych posiadanych przez kierowcę i nie ma kompetencji do weryfikacji danych zamieszczonych w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, podczas gdy wykładnia systemowa przywołanych przepisów prowadzi do przeciwnego wniosku, VI. naruszenie art. 130 ust. 3 p.r.d. w zw. z § 8 ust. 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz.U. z 2012 r., poz. 488) przez ich niezastosowanie mimo odbycia przez odwołującego się szkolenia w trybie art. 130 ust. 3 p.r.d. w czasie, gdy pozostawał on w uzasadnionym przekonaniu, że nie przekroczył limitu 24 punktów karnych, bez wyjaśnienia i uwzględnienia wskazanych wyżej okoliczności sprawy. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" p.p.s.a. oraz art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a., wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w zaskarżonej części, zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem kontrolowana decyzja prawa nie narusza. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2015 r. znak: [...], uchylająca decyzję Prezydenta [...] z dnia [...]maja 2014 r. w części co do wyznaczenia A. B. terminu 3 miesięcy, tj. do dnia 12 sierpnia 2014 r., na złożenie egzaminu kontrolnego sprawdzającego kwalifikacje kierowcy i w tym zakresie umarzająca postępowanie przed organem I instancji oraz utrzymująca zaskarżoną decyzję w mocy co do skierowania A. B., na egzamin kontrolny sprawdzający kwalifikacje kierowcy w zakresie kategorii B, BE, C, CE prawa jazdy. Podstawę materialnoprawną tego orzeczenia stanowi art. 99 ust. 1 pkt 1 ustawy o kierujących pojazdami oraz art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym. W myśl pierwszego z ww. powołanych przepisów Starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy lub osoby posiadającej pozwolenie na kierowanie tramwajem na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w formie egzaminu państwowego, jeżeli istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do ich kwalifikacji. Natomiast z przepisu art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy Prawo o ruchu drogowym wprost wynika, że kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem, skierowana decyzją starosty na wniosek komendanta wojewódzkiego policji w razie przekroczenia 24 punktów karnych otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy. Wskazane przepisy mają charakter związany, co oznacza, że w sytuacji wystąpienia okoliczności w nich podanych (wniosek komendanta wojewódzkiego policji w razie przekroczenia 24 punktów karnych), starosta w I instancji ma obowiązek orzec o skierowaniu kierowcy na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w formie egzaminu państwowego, jeżeli istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do ich kwalifikacji. O treści rozstrzygnięcia przesądza zatem jedynie spełnienie ustawowych przesłanek z wyłączeniem możliwości orzekania uznaniowego, w tym wartościującego naruszenia przepisów ruchu drogowego, czy oceniającego postępowanie organu uprawnionego do prowadzenia ewidencji punktów za naruszenie przepisów w ruchu drogowym. Na związany charakter ww. decyzji wskazuje też konstrukcja normatywna zawartego w art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy Prawo o ruchu drogowym zwrotu "sprawdzeniu kwalifikacji podlega". W konsekwencji starosta pozbawiony jest uprawnień do badania celowości otrzymanego od organu policji skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do prowadzenia pojazdów, czy też prawidłowości naliczenia przez ten organ liczby punktów karnych. Brak dopuszczalności badania przez starostę prawidłowości naliczenia kierowcy punktów karnych za naruszenia przepisów ruchu drogowego, nie pozwalała staroście na dociekanie okoliczności towarzyszących przypisywaniu naruszeń. Przypisywanie punktów karnych za konkretne naruszenia, dokonywanie wpisów do ewidencji i ich usuwanie z ewidencji należy do wyłącznej kompetencji Policji. Także wyłącznie do Policji należy usuwanie punktów przyznanych w razie odbycia szkolenia, o którym mowa w art. 130 ust. 3 Prawa o ruchu drogowym. Czynności te nie mogą być dokonane ani przez starostę ani przez samorządowe kolegium odwoławcze. Jednocześnie należy zaznaczyć, że przypisywanie przez Policję punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego jest czynnością materialno-techniczną, podlegającą kontroli sądów administracyjnych i w przypadku nie zgadzania się z wpisami w ewidencji możliwe jest domaganie się od organów Policji podjęcia działania - aktu lub czynności - mających na celu zmianę wpisów, a następnie wniesienie skargi do sądu administracyjnego. Zgodnie z jednolitym orzecznictwem sądowoadministracyjnym (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 marca 2015 r. sygn. akt I OSK 1808/13; z dnia 4 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 127/13; z dnia 24 października 2012 r., sygn. akt I OSK 1203/11 i postanowienie z dnia 30 sierpnia 2011 r., sygn. akt I OSK 1413/11), wpis do ewidencji prowadzonej przez komendanta wojewódzkiego Policji stanowi czynność materialnoprawną, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a zatem przysługuje od niego prawo wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego (oraz prawo wniesienia skargi na bezczynność tego organu w usunięciu punktów karnych - v. pkt 8 ww. przepisu). To też oznacza, że w przypadkach spornych, tylko sąd administracyjny może stwierdzić nieprawidłowość dokonanego wpisu do wspomnianej wyżej ewidencji. Inny organ administracyjny, w toku prowadzonego przez siebie postępowania, takich kompetencji nie posiada i jest związany treścią danych zawartych w ewidencji. Zauważyć przy tym należy, że późniejsze, już po uzyskaniu 24 punktów karnych, uczestniczenie w szkoleniu, o jakim mowa w art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym, pozostaje bez wpływu na obowiązek poddania się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji. Przepis art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy Prawo o ruchu drogowym przewidujący obowiązek skierowania na kontrolny egzamin kierowcy z liczbą przekraczającą 24 punkty karne za naruszenia ruchu drogowego, odsyła wyłącznie do art. 130 ust. 1, a nie do całego art. 130 ustawy Prawo o ruchu drogowym, co wyraźnie wskazuje, że kierowca taki nie może wtedy już skorzystać z uprawnienia do zmniejszenia liczby punktów karnych odbytym szkoleniem. Udział w szkoleniu nie może stanowić mechanizmu umożliwiającego obejście bezwzględnie wiążącego przepisu art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy Prawo o ruchu drogowym i uniknięcia w ten sposób przewidzianej tam sankcji (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 27 marca 2013 r. sygn. III SA/Wr 19/13). W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, iż skarżący w okresie od 26 września 2012 r. do 16 lipca 2013 r. otrzymał łącznie 25 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Okoliczność ta bezspornie wynika z wniosku Komendanta [...] Policji o skierowanie skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. W myśl zaś art. 130 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, to Policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, przypisując określonemu naruszeniu odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 do 10. Jak wyżej wspomniano, zatem tylko ten organ jest uprawniony zarówno do dokonywania wpisu przypisanych kierowcy punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, jak i do ich usuwania. Tym samym, kwestie związane ze sposobem naliczania punktów, ich ilością, nie podlegają badaniu przez starostę, a pozostawione są organowi prowadzącemu ewidencję, tj. komendantowi wojewódzkiemu Policji, niemniej ewentualna ich kontrola może być dokonana w postępowaniu przed sądem administracyjnym, jednakże na drodze odrębnego postępowania. Jak słusznie zatem podkreślono w zaskarżonej decyzji organ prowadzący postępowanie w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji nie jest uprawniony do korygowania wpisów dokonanych przez organ prowadzący ewidencję (Policję) i podejmuje rozstrzygnięcie w oparciu o dane z ewidencji kierowców naruszających przepisy o ruchu drogowym, wskazane we wniosku organu kontroli ruchu drogowego. Z tych też przyczyn, w niniejszej sprawie, po otrzymaniu wniosku Komendanta [...] Policji z dnia [...] listopada 2013 r. (wskazującego na otrzymanie przez skarżącego 25 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego), organ I instancji zobowiązany był do wszczęcia postępowania i wydania decyzji o skierowaniu skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie posiadanych uprawnień. Tym samym, podnoszone przez skarżącego argumenty dotyczące prawidłowości wpisów dokonanych w ewidencji kierowców nie mogły w sprawie odnieść zamierzonego skutku. Dostrzec jednocześnie trzeba, iż organ I instancji przed wydaniem decyzji w niniejszej sprawie dwukrotnie, pismem z dnia 13 grudnia 2013 r. i z dnia 11 marca 2014 r. zwrócił się do Komendanta [...] Policji, czy ten podtrzymuje swoje żądanie dotyczące skarżącego. Komendant [...] Policji wskazał, że nie znalazł podstaw do wykreślenia wpisów, a tym samym - podtrzymał wcześniejsze stanowisko co do przekroczenia przez skarżącego w ciągu roku limitu 24 punktów karnych. Dlatego też, skierowanie skarżącego w takich okolicznościach faktycznych i prawnych na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji należało uznać za w pełni uprawnione i prawidłowe. Skarżący wyczerpał przesłanki przepisu art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym. W tym też kontekście Sąd nie znalazł podstaw do zakwestionowania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W.. Kontrolując to orzeczenie Sąd wziął nadto pod uwagę, iż stosując art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Kolegium uchyliło decyzję organu I instancji w części dotyczącej terminu 3 miesięcy na złożenie egzaminu kontrolnego, jako wydanej bez podstawy prawnej. Jednocześnie wobec bezprzedmiotowości postępowania w tej części konieczne stało się umorzenie postępowania przed organem I instancji w oparciu o art. 105 § 1 k.p.a. Stanowisko to Sąd uznał za prawidłowe, gdyż w przepisach prawnych brak jest kompetencji dla organu do wyznaczenia konkretnego terminu na poddanie się egzaminowi państwowemu. Prawidłowo zatem Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. w zaskarżonej decyzji przyjęło, że w związku z przekroczeniem przez skarżącego liczby 24 punktów skierowanie kierowcę na kontrolny egzamin było prawidłowe i zasadne. Kierowca, który za naruszenie przepisów ruchu drogowego uzyskał więcej niż 24 punkty, ma bezwzględny obowiązek poddania się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji. Przepisy te mają na celu zagwarantowanie względnego poczucia bezpieczeństwa wszystkim uczestnikom ruchu drogowego. W ocenie Sądu kontrola zaskarżonej decyzji wykazała, iż nie narusza ona prawa. Organy przeprowadziły postępowanie w sposób nie naruszający zasad wyrażonych w art. 7, art. 8, art. 11, art. 75 § 1 i art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest zaś wystarczające, spełnia wymogi art. 107 § 3 k.p.a., organ w sposób nie budzący wątpliwości przytoczył fakty istotne dla rozstrzygnięcia, wyjaśnił jaki jest przedmiot postępowania, w oparciu o jaką podstawę prawną jest ono prowadzone, a tym samym jaki jest zakres niezbędnych ustaleń. W tym stanie rzeczy, skoro podniesione w skardze zarzuty nie znajdują oparcia w przepisach prawa, a zatem nie mogły odnieść zamierzonego skutku oraz biorąc dodatkowo pod uwagę, że Sąd nie dostrzegł takich naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), skargę jako nieuzasadnioną oddalił.