VII SA/Wa 2899/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak - Podsiadły, , Sędzia WSA Ewa Machlejd, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), Protokolant st. ref. Katarzyna Zychora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 marca 2016 r. sprawy ze skarg A. R.i A. H. oraz B. B. na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] października 2015 r. znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargi Wojewoda [...] decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. zezwolił Zarządowi Województwa [...] na realizację inwestycji drogowej, polegającej na przebudowie skrzyżowania drogi wojewódzkiej nr [...] z ulicą [...] i ulicą [...] w U.. Z wnioskiem o stwierdzenie nieważności przedmiotowej decyzji wystąpili A. R.i A.H. oraz B. B.. Minister Infrastruktury i Rozwoju decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r., znak: [...] na podstawie art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, dalej: k.p.a.) umorzył wszczęte postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...], uznając, że wnioskodawcy nie posiadają interesu prawnego. Po rozpatrzeniu wniosków B. B., A. R. i A. H. o ponowne rozpatrzenie sprawy, Minister Infrastruktury i Rozwoju decyzją z dnia [...] października 2015 r., znak: [...] utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] kwietnia 2015 r. W uzasadnieniu decyzji przedstawił stan faktyczny sprawy z którego wynika, że po zawiadomieniu wnioskodawców o wszczęciu postępowania wezwał ich na podstawie art. 50 k.p.a. do wykazania interesu prawnego. W odpowiedzi na wezwanie A. R.i A. H. wyjaśnili, że są właścicielami działki nr [...] na której wznieśli fundament z przekroczeniem granicy w ten sposób, że część fundamentu znalazła się na działce nr [...] zajętej pod przedmiotową inwestycję. Jednocześnie A. R.i A. H. nie przedstawili żadnego dokumentu, który potwierdzałby prawo własności do fundamentu usytuowanego na działce nr [...], która nie jest ich własnością, lecz należy do innej osoby. Z kolei B.B. wskazała, że jej interes prawny oparty jest na podstawie art. 344 § 1 Kodeksu cywilnego w zakresie w jakim w lipcu 2014 r. inwestor naruszył posiadanie przez wnioskodawczynię działek o nr ew. [...],[...][...] z których wnioskodawczyni korzysta od momentu zakupu sąsiedniej działki nr [...]. Wnioskodawczyni wyjaśniła, że na zakupionej działce nr [...] znajduje się należący do niej budynek handlowo-usługowy w którym wynajmowała liczne lokale użytkowe zobowiązując się do zapewnienia najemcom dojazdu do miejsc parkingowych usytuowanych wzdłuż drogi wojewódzkiej nr [...] objętej kwestionowaną decyzją. Ponadto budynek handlowo-usługowy został częściowo posadowiony na działce nr [...], która znajduje się w zakresie oddziaływania inwestycji drogowej. B. B. podkreśliła, iż od momentu zakupu działki nr [...] stale korzystała ze zjazdu usytuowanego przy tej działce, który jednocześnie stanowił wjazd na parking położony przy budynku. W wyniku wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej działka nr [...] pozbawiona zostanie dostępu do drogi publicznej, a wnioskodawczyni poniesie odpowiedzialność wobec najemców z tytułu nienależytego wykonania zobowiązania (art. 471 k.c.). B. B. wyjaśniła, że inwestor w toku prowadzonych robót wykopał znaki graniczne działki nr [...] i na jej działce prowadził prace związane z odwodnieniem drogi wojewódzkiej, co wskazuje na nieprawidłowe przygotowanie dokumentacji projektowej. Zdaniem wnioskodawczyni żądanie wykazania interesu prawnego pozostaje w sprzeczności z uprzednimi działaniami zarówno Ministra jak i Wojewody [...] podjętymi w toku postępowania dotyczącego rozpatrzenia wniosku B. B. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. Wprawdzie Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] lutego 2013 r. odmówił wznowienia postępowania z uwagi na uchybienie terminu wskazanego w art. 148 § 2 k.p.a. to jednak zdaniem wnioskodawczyni Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej utrzymując w mocy zaskarżone postanowienie potwierdził, że posiada ona przymiot strony jako "pozostała strona postępowania". W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ opisał przebieg postępowania, a następnie wskazał, że przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2008 r., nr 193, poz. 1194, dalej: specustawa drogowa) nie zawierają definicji strony postępowania prowadzonego w sprawie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej. Z przepisów specustawy drogowej wynika jedynie, iż stronami tego postępowania jest inwestor, jak również "pozostałe strony". Zatem w sprawach, których przedmiotem jest zezwolenie na realizację inwestycji drogowej, zastosowanie będzie miał art. 28 k.p.a., gdyż zgodnie z art. 11c specustawy drogowej do postępowania w sprawach dotyczących wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stosuje się przepisy k.p.a., z zastrzeżeniem przepisów tej ustawy. Organ wyjaśnił pojęcie interesu prawnego na gruncie tego przepisu, wskazując stosowne orzecznictwo sądów administracyjnych, a następnie wskazał, że w jego ocenie podnoszone przez skarżących okoliczności mogą świadczyć, co najwyżej o istnieniu interesu faktycznego. Oceniając zarzuty zawarte we wnioskach o ponowne rozpatrzenie sprawy, organ uznał je za bezzasadne. Podkreślił, że niezadowolenie z rozstrzygnięcia nie przesądza o tym, że doszło do naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., albowiem strona ma prawo do subiektywnego przekonania o zasadności jej zarzutów, zaś przekonanie to nie musi mieć odzwierciedlenia w obowiązujących przepisach prawnych i ich wykładni. Ponadto, w ocenie organu, uzasadnienie zawiera wszystkie elementy wskazane w art. 107 § 3 k.p.a. Należąca do B. B. działka nr [...] położona jest poza obszarem znajdującym się w liniach rozgraniczających projektowanej drogi, nie należy również do nieruchomości zajętych pod przebudowę istniejącej sieci uzbrojenia terenu lub przebudowę dróg innych kategorii. Z pisma Zarządu Województwa [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r., znak: [...] wynika, że działka ta przed wydaniem decyzji Wojewody [...] nie posiadała zjazdu z drogi wojewódzkiej nr [...]. Nieruchomość ta nie graniczy bezpośrednio z pasem drogowym drogi wojewódzkiej nr [...] i jest oddzielona działką nr [...], stanowiącą własność Skarbu Państwa, a dostęp przedmiotowej nieruchomości do drogi publicznej jest zapewniony od ul. [...]. Powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lipca 2013 r., sygn. akt II OSK 662/12 organ stanął na stanowisku, że w sytuacji, gdy skarżący nie wykazał, że przysługują mu uprawnienia wynikające z lokalizacji zjazdu z drogi publicznej, to jako właściciel działki nie objętej przedmiotową inwestycją drogową, a jedynie sąsiadującej z tą inwestycją, posiada tylko interes faktyczny, nie posiada zatem przymiotu strony w postępowaniu w sprawie wydania zezwolenia na realizację inwestycji drogowej. O istnieniu interesu prawnego do wystąpienia z wnioskiem o stwierdzenie nieważności nie świadczy również fakt, iż w okresie od września do listopada 2013 r. wykonawca działający w imieniu inwestora dokonał wylania asfaltu na nieruchomości nr [...], zaś w sierpniu 2014 r. inwestor przystąpił do prac związanych z odwodnieniem drogi wojewódzkiej nr [...], które miały miejsce na terenie działki nr [...]. Z dokumentacji projektowej oraz projektu zagospodarowania terenu, nie wynika, aby na należącej do B.B. działki nr [...] miały być prowadzone jakiekolwiek roboty budowlane. Jeśli zaś roboty budowlane prowadzone są z odstępstwem od zatwierdzonego projektu budowlanego, właściwym w tej sprawie będzie odpowiedni organ nadzoru budowlanego. O istnieniu interesu prawnego uprawniającego B. B. do skutecznego złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności nie świadczy również fakt posiadania przez nią działek nr [...],[...],[...], z których korzysta od momentu zakupu działki nr [...], bowiem posiadanie nieruchomości nie uzasadnia interesu prawnego posiadacza w żądaniu ustalenia nieważności decyzji, dotyczącej inwestycyjnych zamiarów planowanych na sąsiednich nieruchomościach (tak: Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 lipca 2003 r., sygn. akt IV SA 3886/01). Odnosząc się do twierdzenia o ewentualnych stratach, jakie skarżąca poniesie wskutek niewywiązania się z zobowiązań wynikających z zawartych umów najmu, organ wskazał, że może to być przedmiotem ewentualnych roszczeń cywilnoprawnych, dochodzonych w postępowaniu przed sądem powszechnym. Organ wyjaśnił, że Wojewoda [...], wydając postanowienie z dnia [...] lutego 2013 r. nie przesądził, że B. B. przysługuje przymiot strony w postępowaniu zakończonym objętą wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzją, a jedynie stwierdził, że jej wniosek o wznowienie postępowania został złożony po terminie i z tej przyczyny nie może zostać merytorycznie rozpoznany. Organ nie zgodził się też z zarzutem dokonania błędnej wykładni art. 48 k.c. w zakresie prawa własności fundamentu położonego w granicy działek nr [...] i [...]. W jego ocenie prawidłowe jest ustalenie, że należąca do A. R. oraz A. H. działka położona jest poza obszarem znajdującym się w liniach rozgraniczających projektowanej drogi oraz że nie należy do nieruchomości zajętych pod przebudowę istniejącej sieci uzbrojenia terenu lub przebudowę dróg innych kategorii. Ponadto w zebranej w sprawie dokumentacji brak jest informacji potwierdzających posiadanie przez nich prawa własności do działki nr [...]. Podkreślił także, że samego fundamentu nie można uznać za budynek lub inny obiekt budowlany, stanowi on bowiem część konstrukcyjną istniejącego budynku, samodzielnie natomiast nie stanowi odrębnego obiektu budowlanego. Nie ma zatem podstawy do przyjęcia, że ww. działki są działkami zabudowanymi. Brak zabudowań na tych działkach wynika też ze zgromadzonej w sprawie dokumentacji. Organ nie zgodził się też z zarzutem naruszenia art. 78 § 1 k.p.a., twierdząc, że organ orzekający nie jest związany wnioskiem o przeprowadzenie dowodu na okoliczność, która w sposób nie budzący wątpliwości może być ustalona przez organ na podstawie dokumentów zebranych w sprawie. Wskazał, że ustalaniu stanu prawnego nieruchomości służy treść księgi wieczystej. Może on też być ustalany na podstawie dokumentów, z którymi ustawodawca wiąże skutek stwierdzenia lub przeniesienia prawa własności. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na wyżej opisaną decyzję w części ich dotyczącej wnieśli A. R.i A. H., reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucając naruszenie: 1. art. 78 § 1 i art 107 § 3 k.p.a. poprzez pominięcie bez uzasadnienia wniosków dowodowych strony, których przedmiotem były okoliczności mające znaczenie dla sprawy, a w szczególności wykazanie, iż stronom przysługiwało prawo własności fundamentu znajdującego się na granicy działek, a nadto, iż dokumentacja sporządzona w trakcie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją, o której stwierdzenie nieważności strony wniosły, została sporządzona w sposób wadliwy, sprzeczny z dokumentacją złożoną do akt postępowania, 2. art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewskazanie w uzasadnieniu żadnych okoliczności, dla których organ poczynił ustalenia faktyczne, oraz z jakich względów nie podzielił stanowiska skarżących co do posiadania przez nich statusu strony i posiadania przez nich interesu prawnego, a zwłaszcza pominął kwestie związane z własnością lub współwłasnością fundamentu, nieprawidłowym oznaczeniem granic działek i dokumentacją przedłożoną przez strony, wskazującą, iż są właścicielami części nieruchomości, której dotyczyła zaskarżona decyzja, 3. art. 7 i art. 8 w zw. z art. 77 k.p.a. poprzez wydanie decyzji mimo niepodjęcia żadnych czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, poczynienie błędnych ustaleń faktycznych i nierozważenie w sposób wnikliwy i wszechstronny zebranego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności ustalenia faktycznego właściciela fundamentu znajdującego się w granicach nieruchomości i zaniechanie dopuszczenia dowodu dokumentów znajdujących się w aktach postępowania dotyczącego tej samej inwestycji drogowej pomimo wniosku strony, 4. art. 28 k.p.a., który miał wpływ na wynik sprawy poprzez błędne uznanie, iż skarżący nie posiadają statusu strony w niniejszym postępowaniu, 5. art. 140 w zw. z art. 107 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie wszechstronnej analizy materiału dowodowego w sprawie, a w szczególności przedłożonej przez strony dokumentacji, wniosków dowodowych oraz sprzeczności ustaleń organu pierwszej instancji z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie oraz ujawnienia przyczyn takiego stanowiska organu w uzasadnieniu decyzji. Zarzuty te zostały rozwinięte w uzasadnieniu skargi. Skarżący podnieśli, że zatwierdzony projekt budowlany, a w konsekwencji linie rozgraniczające inwestycję, znajdowały się także na terenie działki [...], a nie tylko [...], co wynika z przedstawionych przez nich dokumentów. Podnosząc powyższe, skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Powyższa skarga została zarejestrowana pod sygnaturą VII SA/Wa 2899/15. Skargę na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] października 2015 r. wniosła także B. B., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucając naruszenie: 1. art. 78 § 1 i art 107 § 3 k.p.a. poprzez pominięcie bez uzasadnienia wniosków dowodowych strony, których przedmiotem były okoliczności mające znaczenie dla sprawy, a w szczególności wykazanie, iż nieruchomość budynkowa należąca do skarżącej, a posadowiona w przeważającej części na nieruchomości nr [...], znajduje się częściowo również na terenie nieruchomości nr [...], znajdującej się w obrębie linii rozgraniczających inwestycję, a zatem również budynek stanowiący własność skarżącej znajdował się częściowo na obszarze objętym inwestycją, 2. art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewskazanie w uzasadnieniu żadnych okoliczności, dla których organ poczynił ustalenia faktyczne oraz z jakich względów nie podzielił stanowiska skarżącej co do posiadania przez nią statusu strony i posiadania przez nią interesu prawnego jako właścicielki budynku posadowionego częściowo na nieruchomościach objętych inwestycją drogową, 3. art. 7 i art. 8 w zw. z art. 77 k.p.a. poprzez wydanie decyzji mimo niepodjęcia żadnych czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, poczynienie błędnych ustaleń faktycznych i nierozważenie w sposób wnikliwy i wszechstronny zebranego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności ustaleń związanych z posadowieniem budynku stanowiącego własność skarżącej częściowo na działce [...], a więc objętej inwestycją drogową, pominięcia wniosków dowodowych w tym zakresie, jak również zarzutów zawartych we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, 4. art. 28 k.p.a., który miał wpływ na wynik sprawy poprzez błędne uznanie, iż skarżąca nie posiada statusu strony w niniejszym postępowaniu, 5. art. 140 w zw. z art. 107 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie wszechstronnej analizy materiału dowodowego w sprawie, a w szczególności przedłożonej przez strony dokumentacji, wniosków dowodowych oraz sprzeczności ustaleń organu pierwszej instancji z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie oraz nierozpoznanie zarzutów strony co do kwestii budynku stanowiącego własność skarżącej oraz ujawnienia przyczyn takiego stanowiska organu w uzasadnieniu decyzji. W ocenie skarżącej, stanowisko zawarte w piśmie Ministra Transportu i Budownictwa z dnia [...] maja (w skardze błędnie wskazano [...] maja 2013 r.) w sposób jednoznaczny wskazuje, iż posiadała ona status strony w postępowaniu w przedmiocie wznowienia postępowania, a zatem winna również go posiadać w identycznym stanie faktycznym w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji. Podnosząc powyższe, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Skarga B. B. została zarejestrowana pod sygnaturą VII SA/Wa 2900/15. Na rozprawie w dniu [...] marca 2016 r. sprawa ta oraz sprawa ze skargi A. R. i A. H. zostały połączone do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia pod sygnaturą VII SA/Wa 2899/15. W odpowiedzi na skargi organ wniósł o ich oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowaną argumentację i wyjaśniając, dlaczego przedstawione zarzuty uznaje za niezasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc polega na weryfikacji decyzji organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Oceniając zaskarżoną decyzję pod względem zgodności z prawem sąd uznał, iż nie narusza ona prawa. Minister Infrastruktury i Rozwoju po zapoznaniu się z wnioskami skarżących prawidłowo wszczął postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...], nr (...) z dnia [...] czerwca 2012 r. zezwalającej Zarządowi Województwa [...] na realizację inwestycji drogowej. Ustalenie interesu prawnego skarżących wymagało bowiem podjęcia czynności wyjaśniających, które mogą być przeprowadzone wyłącznie w toku postępowania, a w razie wyniku negatywnego są podstawą zakończenia postępowania decyzją umarzającą postępowanie w sprawie. Organ trafnie zbadał przymiot strony skarżących w świetle art. 28 k.p.a. dochodząc do słusznego wniosku, że skarżący nie posiadają legitymacji procesowej do żądania wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2012r, nr [...]. Podzielić należy ustalenia organu z których wynika, iż zarówno działka nr [...] będąca własnością skarżących A. R. i A. H. jak i działka nr [...] stanowiąca własność B. B. położone są poza obszarem znajdującym się w liniach rozgraniczających projektowanej drogi oraz że nie należą do nieruchomości zajętych pod przebudowę istniejącej sieci uzbrojenia terenu lub przebudowę dróg innych kategorii. Ustalenia takie wynikają z analizy projektu zagospodarowania terenu, stanowiącego załącznik nr [...] do decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2012r, nr [...]. Podnoszona przez A. R. oraz A. H. okoliczność posadowienia fundamentu z przekroczeniem granicy własnej działki i zajęciem działki sąsiedniej o numerze [...] nie uzasadnia posiadania interesu prawnego w żądaniu ustalenia nieważności decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Niesporne jest, iż działka nr [...] nie stanowi własności skarżących, została częściowo zajęta pod planowaną inwestycję, a jej właściciel został uznany za stronę postępowania i otrzymał stosowne odszkodowanie. Skarżący nie przedstawili żadnego dowodu na okoliczność, iż przysługuje im "prawo własności" części fundamentu posadowionego na działce nr [...], natomiast w myśl zasady wyrażonej w art. 48 Kodeksu cywilnego do części składowych gruntu należą w szczególności budynki i inne urządzenia trwale z gruntem związane. Oznacza to, że jakiekolwiek obiekty budowlane znajdujące się na działce nr [...] należą do jej właściciela. Przeprowadzenie dowodu z decyzji odszkodowawczej wydanej dla właściciela działki nr [...] nie może przesądzać o przysługiwaniu skarżącym prawie własności do fragmentu fundamentu usytuowanego na działce nr [...] i tym samym do stwierdzenia, że skarżący posiadają interes prawny w złożeniu wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 2012r. Organ prawidłowo odmówił przeprowadzenia wnioskowanego dowodu ze wskazanej decyzji odszkodowawczej, gdyż w żadnym wypadku prawa własności nie można domniemywać. Skarżący nie są właścicielami tej działki i nie przedstawili żadnych dokumentów potwierdzających prawo własności do sytuowanego na działce fundamentu. Ponadto z aktu notarialnego wynika, że zakupiona przez skarżących działka nr [...] była działką niezabudowaną. Ewentualne zdarzenia przyszłe, niepewne (jak np. orzeczenie o zasiedzeniu) mogą stanowić nie o interesie prawnym, a jedynie o interesie faktycznym, który nie daje uprawnień strony w postępowaniu administracyjnym (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 października 2012 r., sygn. akt II GSK 1427/11). Stąd też obawy skarżących dotyczące niemożności odtworzenia fundamentu, który położony jest częściowo na działce [...] i zostanie wyburzony w wyniku realizacji przedmiotowej inwestycji drogowej, nie może świadczyć o posiadaniu interesu prawnego w przedmiotowym postępowaniu. Interes prawny skarżących nie wynika także z art. 344 § 1 k.c. w zakresie, w jakim inwestor naruszył posiadanie ich działki nr [...] w trakcie prowadzenia robót budowlanych związanych z wyburzeniem fundamentu na działce o numerze [...]. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia [...] lipca 2003 r., sygn. akt IV SA 3886/01, posiadanie nieruchomości nie uzasadnia interesu prawnego posiadacza w żądaniu ustalenia nieważności decyzji, dotyczącej inwestycyjnych zamiarów planowanych na sąsiednich nieruchomościach. Budowa na sąsiednich działkach nie narusza interesów prawnych posiadacza, w szczególności nie ma wpływu na posiadanie i upływ czasu istotne z punktu widzenia instytucji zasiedzenia. Dopiero uwzględnienie wniosku i stwierdzenie nabycia własności nieruchomości w drodze zasiedzenia przez skarżących spowoduje zaistnienie po ich stronie interesu prawnego do kwestionowania decyzji administracyjnych orzekających o prowadzeniu prac inwestycyjnych na sąsiednich nieruchomościach. W związku z powyższym wywodem należy ocenić jako nietrafne zarzuty zawarte w skardze A. R. oraz A. H.. Organ dokonał ustaleń faktycznych i prawnych w oparciu o kompletny i prawidłowo oceniony materiał dowodowy. Z kwestionowanej decyzji objętej wnioskiem o stwierdzenie nieważności jasno wynika, które działki znajdują się w liniach rozgraniczających pas drogowy (wśród nich jest działka [...], powstała po podziale działki [...] i działka [...], powstała z połączenia działki [...] z dwoma innymi działkami) oraz które podlegają ograniczeniu w korzystaniu dla realizacji obowiązku przebudowy dróg innych kategorii oraz sieci uzbrojenia terenu (m.in. działka [...], powstała po podziale działki [...]). Jak wynika z wypisów z ewidencji gruntów, działka o numerze [...] należy do J. M., a o numerze [...] – do Województwa [...]. Wbrew zarzutom skarżących należąca do nich działka nr [...] położona jest poza obszarem znajdującym się w liniach rozgraniczających projektowanej drogi oraz nie należy do nieruchomości zajętych pod przebudowę istniejącej sieci uzbrojenia terenu lub przebudowę dróg innych kategorii. Zdaniem Sądu, uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada dyspozycji art. 107 § 3 k.p.a. – zawiera opis faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Organ dokładnie wyjaśnił, dlaczego odmówił skarżącym przymiotu strony. Strona może nie zgadzać się z oceną organu i może mieć własne zdanie w przedmiocie, którego dotyczy decyzja, jednak subiektywne przekonanie o nieprawidłowości rozstrzygnięcia nie może przesądzać o naruszeniu przez organ dyspozycji art. 107 § 3 k.p.a. W konsekwencji nie doszło do naruszenia art. 28 k.p.a., bowiem organ prawidłowo ocenił, że A. R. i A. H. nie posiadają interesu prawnego w stwierdzeniu nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. Skarga B. B. również nie zasługuje na uwzględnienie. Skarżąca twierdzi, iż jest właścicielką działki o nr. ew. [...], na której znajduje się budynek częściowo posadowiony również na objętej inwestycją drogową działce [...] (w skardze błędnie wskazano [...]), a linie rozgraniczające przechodzą przez narożnik budynku. Ponadto w wyniku wykonania decyzji działka [...] straci dostęp do drogi publicznej. Należy przede wszystkim wskazać, że zgodnie z projektem budowlanym i projektem zagospodarowania terenu działka o nr ew. [...] należąca do skarżącej jest położona poza obszarem znajdującym się w liniach rozgraniczających projektowanej drogi oraz nie należy do nieruchomości zajętych pod przebudowę istniejącej sieci uzbrojenia terenu lub przebudowę dróg innych kategorii. Działka ta nie graniczy bezpośrednio z pasem drogowym drogi wojewódzkiej nr [...] i jest oddzielona działką nr [...], stanowiącą własność S. P.. Jak wynika z treści pisma Wydziału Komunikacji i Transportu Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...] z dnia [...] sierpnia 2014r - działka nr [...] przed wydaniem decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. zezwalającej na realizację inwestycji drogowej nie posiadała urządzonego zjazdu w myśl ustawy o drogach publicznych, a dostęp do drogi publicznej jest zapewniony od ul. [...]. W toku postępowania skarżąca nie wykazała, a nawet nie podnosiła, aby działka nr [...] miała zapewniony prawny dostęp do drogi wojewódzkiej nr [...] wynikający z decyzji właściwego zarządcy drogi. Zamiast tego próbowała uzasadnić swoje stanowisko wyłącznie faktycznym aspektem pozbawienia jej dostępu do drogi wojewódzkiej nr [...], co miałoby wpłynąć na pozbawienie działki nr [...] dostępu do drogi publicznej. Skoro skarżąca nie wykazała, że przysługują jej uprawnienia wynikające ze zgody właściwego zarządcy drogi na lokalizację zjazdu ( art. 29 ustawy z dnia 21 marca 1985r o drogach publicznych ) to powoływanie się na ochronę posiadania faktycznego dostępu do drogi publicznej nie uzasadnia interesu prawnego posiadacza w żądaniu stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej inwestycji drogowej na sąsiednich działkach. Z dokumentacji projektowej zatwierdzonej kwestionowaną decyzją Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. nie wynika również, aby na działce nr [...] będącej własnością skarżącej miały być prowadzone jakiekolwiek roboty budowlane. Wskazane przez skarżącą roboty budowlane prowadzone na jej działce (np. wylanie asfaltu) świadczą o dokonanym odstępstwie od projektu budowlanego i mogą stanowić przedmiot odrębnego postępowania prowadzonego przed organami nadzoru budowlanego. Wbrew stanowisku skarżącej o istnieniu interesu prawnego nie świadczy również fakt, iż skarżąca wybudowała budynek z przekroczeniem granicy własnej działki w ten sposób, że został częściowo usytuowany na działce nr [...] stanowiącej własność S. P.. Skarżąca nie przedstawiła żadnego dokumentu potwierdzającego jej prawo własności do nieruchomości budynkowej usytuowanej na działce nr [...]. Usytuowanie budynku częściowo na działce nr [...] nie kreuje po stronie skarżącej interesu prawnego – z tego samego powodu, dla którego wybudowanie fundamentu częściowo na działce sąsiedniej nie kreowało takiego interesu po stronie skarżących A. R.i A. H.. Wprawdzie działka nr [...] jest nieruchomością sąsiadującą z projektowaną inwestycją, lecz z analizy projektu zagospodarowania terenu wynika, że znajduje się poza liniami rozgraniczającymi teren inwestycji, jak również nie wchodzi w skład nieruchomości zajętych pod przebudowę istniejącej sieci uzbrojenia terenu lub przebudowę dróg innych kategorii. Posiadanie działek o nr ew. [...],[...],[...], z których skarżąca B. B. korzysta od momentu zakupu sąsiedniej działki nr [...], także nie uzasadnia interesu prawnego posiadacza w żądaniu stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. Posiadanie jest szczególnym, pozostającym pod ochroną prawną tylko stanem faktycznym. Budowa na sąsiednich działkach nie narusza interesów prawnych posiadacza, w szczególności nie ma wpływu na posiadanie i upływ czasu istotne z punktu widzenia zasiedzenia. Z uwagi na to, że skarżąca nie wykazała się prawem własności w stosunku do tych działek, nie można również uznać, aby w związku z ewentualnym posiadaniem przez nią działek stanowiących własność Województwa [...], istniał po jej stronie interes prawny do stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2012r. Wbrew zarzutowi skarżącej żądanie wykazania przez nią interesu prawnego nie pozostaje w sprzeczności z uprzednimi działaniami podjętymi w toku postępowania dotyczącego rozpatrzenia wniosku skarżącej o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. Odnosząc się do zgłoszonego zarzutu organ trafnie wskazał, iż Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej utrzymując w mocy zaskarżone postanowienie o odmowie wznowienia postępowania z uwagi na uchybienie terminu nie przesądził o przyznaniu skarżącej przymiotu strony w postępowaniu zakończonym kwestionowaną decyzją Wojewody [...]. Postanowienie to w ogóle nie zajmuje się ustaleniem, czy skarżącej przysługuje status strony, bowiem stwierdza ono jedynie, że wniosek o wznowienie postępowania został złożony z uchybieniem terminu. Wynika to ze specyfiki postępowania wznowieniowego, gdzie najpierw badane są kwestie formalne, takie jak zachowanie terminu i wskazanie przesłanki wznowienia postępowania. Jeśli wnioskodawca uchybi terminowi, kwestia posiadania przez niego przymiotu strony w ogóle nie jest badana. Skarżąca była zatem stroną postępowania wznowieniowego, bowiem mogła w nim składać środki odwoławcze, natomiast nie stała się dzięki temu stroną postępowania zakończonego decyzją Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. Niezasadne są zarzuty naruszenia przepisów postępowania administracyjnego bowiem organ dokładnie wyjaśnił, dlaczego odmówił skarżącej przymiotu strony, odniósł się do kwestii budynku należącego do skarżącej i w sposób niebudzący wątpliwości wskazał, dlaczego nie uznał jej za stronę postępowania. Skarżąca nie musi czuć się przekonana argumentacją organu, jednak jej subiektywne przekonanie o niesłuszności wydanego rozstrzygnięcia nie świadczy o jego wadliwości. Także zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. jest chybiony. Jak już wskazał Sąd w części uzasadnienia dotyczącej pozostałych skarżących, nie można zarzucić, aby uzasadnienie zaskarżonej decyzji było sporządzone z naruszeniem tego przepisu. W konsekwencji należy stwierdzić, iż organ nie naruszył art. 28 k.p.a., odmawiając skarżącej przymiotu strony. W świetle powyższych wywodów, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa, a zatem stosownie do art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę oddalił.[pic]