VII SA/Wa 2905/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Sawczuk, , Sędzia WSA Tomasz Janeczko (spr.), Sędzia WSA Andrzej Siwek, , Protokolant sekr. sąd. Piotr Czyżewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi S. G. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] października 2018 r. nr [...] w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej oddala skargę Decyzją z dnia [...] października 2018 r. nr [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] (dalej: "PWIS"), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz. 23 z późn. zm., dalej "k.p.a."), w zw. z art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. 2017 r., poz 935), art. 2351 i art. 2352 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks Pracy (Dz.U. z 2018 r., poz. 917 z późn. zm., dalej: "k.p.") oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 1367, dalej: "rozporządzenie"), po rozpatrzeniu odwołania S. G. (dalej: "wnioskodawczyni", "skarżąca") – utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] (dalej: "PPIS") z dnia [...] września 2018 r. Nr [...], w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia u skarżącej choroby zawodowej: przewlekłe choroby obwodowego układu nerwowego wywołane sposobem wykonywania pracy - zespół cieśni w obrębie nadgarstka, wymienionej w pozycji 20.1 wykazu chorób zawodowych. Decyzja organu II instancji zapadła w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny sprawy. W związku z złożonym osobiście przez skarżącą w dniu 18 sierpnia 2016 r. w siedzibie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] zgłoszeniem podejrzenia wystąpienia u niej choroby zawodowej, PPIS po przesłuchaniu wnoszącej, wystosował do stron postępowania zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie podejrzenia choroby zawodowej i dokonał oceny narażenia zawodowego z przebiegu zatrudnienia skarżącej. Następnie organ I instancji przekazał w dniu 26 stycznia 2017 r. do [...] Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w [...] Oddział w [...] skierowanie na badania w związku z podejrzeniem choroby zawodowej wraz z kartami oceny narażenia zawodowego. W dniu [...] lipca 2017 r., jednostka orzecznicza I stopnia wydała orzeczenie lekarskie Nr [...] o braku podstaw do rozpoznania u skarżącej choroby zawodowej: przewlekłe choroby obwodowego układu nerwowego wywołane sposobem wykonywania pracy: zespół cieśni w obrębie nadgarstka. Pismem z dnia 31 lipca 2017 r. skierowanym do ww. jednostki orzeczniczej I stopnia złożonym 7 sierpnia 2017 r. osobiście przez wnioskodawczynię w siedzibie Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w [...], do wiadomości tego organu, skarżąca poinformowała, że nie zgadza się z treścią ww. orzeczenia lekarskiego z dnia [...] lipca 2017 r. Nr [...] i wnosi o przeprowadzenie ponownego badania lekarskiego w jednostce orzeczniczej II stopnia. Orzeczeniem lekarskim z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] jednostka orzecznicza II stopnia – Instytut Medycyny Pracy [...], Klinika Chorób Zawodowych i Zdrowia Środowiskowego Oddział Chorób Zawodowych w [...], orzekła o braku podstaw do rozpoznania u skarżącej choroby zawodowej: przewlekłe choroby obwodowego układu nerwowego wywołane sposobem wykonywania pracy: zespół cieśni w obrębie nadgarstka. Pismem z dnia 19 lipca 2018 r. PPIS zawiadomił strony o zebraniu materiału dowodowego w sprawie choroby zawodowej oraz poinformował o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów oraz możliwości zgłoszenia ewentualnych żądań. Strony nie skorzystały z przysługującego im prawa. Decyzją z dnia [...] września 2018 r. Nr [...] nie stwierdził u skarżącej choroby zawodowej przewlekłe choroby obwodowego układu nerwowego wywołane sposobem wykonywania pracy: zespół cieśni w obrębie nadgarstka. Odwołanie od ww. decyzji wniosła skarżąca. W odwołaniu opisała specyfikę wykonywanej przez nią na przestrzeni lat pracy, wskazując, że problemy z nadgarstkami, zaczęły się od kiedy zaczęła pracować na poczcie. PWIS oceniając sprawę w trybie odwoławczym, przytoczył definicję choroby zawodowej zawartą w art. 2351 Kodeksu pracy i wskazał, że wydanie decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej następuje jeśli u pracownika rozpozna się chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych i lekarze orzecznicy potwierdzą, że ma ona związek przyczynowy z wykonywaną pracą zawodową. Organ odwoławczy podkreślił, że sprawa podejrzenia choroby zawodowej u skarżącej, była rozpatrywana przez jednostki orzecznicze [...] Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w [...] Oddział w [...] oraz Instytut Medycyny Pracy [...], Klinika Chorób Zawodowych i Zdrowia Środowiskowego Oddział Chorób Zawodowych w [...], które nie negując u skarżącej schorzenia pod postacią zespołu cieśni w obrębie nadgarstka, zgodnie stwierdziły brak związku przyczynowego między rozpoznanym schorzeniem a sposobem wykonywania pracy, co jest warunkiem koniecznym do uznania zawodowej etiologii schorzenia. Organ odwoławczy podał, że w orzeczeniu nr [...] [...] Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w [...] Oddział w [...] z dnia [...] lipca 2017 r. wskazano, że z dokumentacji medycznej wynika, że ok. 4 lata po zakończeniu pracy zawodowej rozpoznano u badanej obustronny zespół cieśni nadgarstka co korelowało z nasileniem objawów twardziny układowej. Objawy zgłaszane przez badaną w latach wcześniejszych tj. przed rozpoczęciem zatrudnienia i w trakcie narażenia zawodowego, nie były typowe dla zespołu cieśni nadgarstka, a korespondowały z rozwojem choroby układowej u badanej. Ponadto pierwsze skargi, które doprowadziły do rozpoznania choroby zespołu cieśni dotyczyły lewego nadgarstka u osoby praworęcznej. Z kolei Instytut Medycyny Pracy w [...], rozpatrujący sprawę w trybie odwoławczym, w orzeczeniu lekarskim z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...], wskazał w uzasadnieniu, że analiza czynności zawodowych w oparciu o dostarczoną dokumentację medyczną uszczegółowiającą sposób wykonywania pracy w zakresie ruchów kończyn górnych wykazała, że w okresie narastania dolegliwości ze strony kończyny górnej lewej i prawej pacjentka nie wykonywała czynności o charakterze monotypii tj. rutynowych, powtarzających się szybkich i niezmiennych ruchów pod postacią ruchów rąk, zwłaszcza połączonych z dużym naciskiem i w długich przedziałach czasowych, w przymuszonym tempie pracy, stwarzających warunki, w których mogłoby dochodzić do zwiększenia ciśnienia w kanale nadgarstka i długotrwałego ucisku na pień nerwu pośrodkowego i w konsekwencji wystąpienia zespołu cieśni w obrębie nadgarstka. Organ podkreślił, że lekarze orzecznicy jako specjaliści medycyny pracy, posiadają wiedzę, kwalifikacje i kompetencje do oceny wpływu sposobu wykonywania pracy na zaburzenie funkcji przewodzenia nerwu pośrodkowego. co skutkować może powstaniem zespołu cieśni w obrębie nadgarstka. Przy rozpoznawaniu chorób zawodowych posiłkują się ściśle określonymi kryteriami diagnostyczno-orzeczniczymi. Organ podał, że nie podważa prawa wnioskodawczyni do wyrażania subiektywnych poglądów dotyczących przyczyn powstania choroby, negujących opinie lekarskie. Odczucie skarżącej, że choroba powstała podczas wykonywania pracy zawodowej, nie może jednak stanowić podstawy do kwestionowania orzeczeń lekarskich, wydanych przez jednostki orzecznicze uprawnione do orzekania w sprawach chorób zawodowych, wskazanych przywołanymi wyżej przepisami prawa. Istota powstania zawodowego zespołu cieśni w obrębie nadgarstka sprowadza się bowiem do oceny, czy sposób wykonywania obowiązków zawodowych związany jest z ruchami monotypowymi, które mogą spowodować nadmierne obciążenie narządu ruchu. Nadto organ podał, że lekarze jednostek orzeczniczych I i II stopnia zgodnie stwierdzili, że badana nie pracowała w Urzędzie Pocztowym w warunkach mogących być przyczyną rozpoznanego zespołu cieśni w obrębie nadgarstka. Uznanie etiologii zawodowej ww. schorzenia wymaga bowiem wykazania takiego związku w sposób bezsporny lub co najmniej z wysokim prawdopodobieństwem. W analizowanym przypadku, zarówno lekarze orzecznicy [...] Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w [...] Oddział w [...] oraz Instytutu Medycyny Pracy w [...], stwierdzili, iż schorzenie odwołującej się nie ma etiologii zawodowej, w związku z tym nie jest spełniony warunek konieczny do rozpoznania choroby zawodowej. Organ zaznaczył, że zgodnie z wykazem chorób zawodowych, okres, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym, jakie badana miała na ww. stanowiskach pracy, wynosi tylko 1 rok. Natomiast, jak wynika z orzeczeń lekarskich, u wnioskodawczyni stwierdzono dopiero w 2016 r. cechy uszkodzenia lewego nerwu pośrodkowego, a w 2017 r. cechy prawostronnego zespołu cieśni nadgarstka, tj. ok, 5 lat od zakończenia pracy zawodowej. Reasumując organ II instancji stwierdził, że odwołanie skarżącej od decyzji organu I instancji nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ dla stwierdzenia choroby zawodowej konieczne jest ustalenie, że choroba zamieszczona jest w odpowiednim wykazie oraz, że spowodowana została bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem warunkami pracy narażającymi na jej wystąpienie. Istotnym jest, by obydwa ww. warunki były spełnione jednocześnie, jednak w rozpatrywanym przypadku - drugi warunek nie został potwierdzony. Organ wskazał, że w sprawie podejrzenia choroby zawodowej u wnioskodawczyni - decyzja organu I instancji została wydana w oparciu o dokonaną ocenę narażenia zawodowego oraz o ostateczne orzeczenie lekarskie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, wydane przez jednostkę orzeczniczą II stopnia. W orzeczeniu tym potwierdzone zostało stanowisko zawarte w orzeczeniu lekarskim wydanym przez jednostkę orzeczniczą I stopnia. Konkludując PWIS stanął na stanowisku, że PPIS, rozpatrując sprawę, podjął niezbędne działania do wyjaśnienia stanu faktycznego, rzetelnie rozpatrzył całokształt materiału dowodowego oraz wydał przedmiotową decyzję zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła skarżąca. W uzasadnieniu skargi wskazała, że jej problemy zdrowotne związane z bólami rąk i nadgarstków, zaczęły się, wtedy gdy podjęła pracę w [...]. Skarżąca szczegółowo opisała swoje obowiązki zawodowe oraz charakter pracy na poczcie, wskazując, że przez okres 5 lat niezmiennie wykonywała czynności o charakterze monotypii, to jest powtarzające się, szybkie ruchy rąk, zwłaszcza połączone z dużym naciskiem w przymusowym tempie pracy, co powodowało zwiększone ciśnienie w kanałach nadgarstków. Zdaniem skarżącej, w związku z rodzajem pracy, którą wykonywała są podstawy do stwierdzenia zawodowej etiologii jej schorzenia. W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...], wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188) sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi - stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz.1302 ze zm., zwanej dalej "P.p.s.a."). W ocenie Sądu skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu była decyzja Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] października 2018 r., utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] września 2018 r. o braku podstaw do stwierdzenia u skarżącej choroby zawodowej - zespół cieśni w obrębie nadgarstka, wymienionej w poz. 20.1 wykazu chorób zawodowych. Na wstępie, wyjaśnić należy, że zgodnie z definicją zawartą w art 2531 k.p. za chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy, albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Do stwierdzenia choroby zawodowej muszą zatem być spełnione dwie przesłanki: rozpoznana choroba musi być wymieniona w obowiązującym wykazie chorób zawodowych oraz lekarze orzecznicy po zapoznaniu się z oceną narażenia zawodowego potwierdzą, że ma ona związek z wykonywaną pracą . Na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 237 § 1 k.p., Rada Ministrów wydała rozporządzenie z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1367). Rozporządzenie to w § 2 stanowi, że wykaz chorób zawodowych wraz z okresem, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej, pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym, określa załącznik. W rozpoznawanej sprawie, bezspornym jest, że zespół cieśni w obrębie nadgarstka, to choroba wskazana w pozycji 20.1 załącznika do rozporządzenia, jako przewlekła choroba obwodowego układu nerwowego wywołana sposobem wykonywania pracy. Dla stwierdzenia u skarżącej choroby zawodowej, konieczne było dodatkowo ustalenie w wyniku oceny warunków pracy (bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem), że schorzenie to spowodowane zostało działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy, albo w związku ze sposobem wykonywania pracy. Należy podkreślić, iż zgodnie z § 8 ust. 1 rozporządzenia decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularza oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika. Przesłanką, która musi zostać spełniona, aby można było stwierdzić chorobę zawodową jest uzyskanie orzeczenia lekarskiego o rozpoznaniu choroby zawodowej, w którym jednostki orzecznicze, wymienione w § 5 ust. 2 i ust. 3 rozporządzenia, uprawnione do orzekania w sprawie chorób zawodowych potwierdzą, że rozpoznane u pracownika dolegliwości spełniają kryteria określone w wykazie chorób zawodowych i mają związek przyczynowy z wykonywaną pracą. Zgodnie z § 6 ust. 1 ww. rozporządzenia lekarz właściwy do orzekania w sprawie chorób zawodowych wydaje orzeczenie o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika lub byłego pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego. Orzeczenie lekarskie uprawnionej do orzekania jednostki służby zdrowia ma walor opinii biegłego. Organ ma obowiązek kontrolować, czy wydana opinia wyjaśniła istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, czy jest rzeczowa i przekonywująco uzasadniona. Jeżeli opinia spełnia te warunki, stanowi podstawę do wydania prawidłowej decyzji. W niniejszej sprawie orzeczenia lekarskie spełniały powyższe kryteria. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalone jest stanowisko, że organy Inspekcji Sanitarnej nie są uprawnione do kontroli merytorycznej orzeczeń lekarskich uprawnionych do orzekania jednostek organizacyjnych, ani dokonywania własnych ustaleń, prowadzących do odmiennego rozpoznania jednostki chorobowej (wyroki WSA w Warszawie: z dnia 31 maja 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 83/11; z dnia 22 lutego 2007 r., sygn. akt VII SA/Wa 2396/06, LEX nr 318261 oraz z dnia 19 marca 2007 r., sygn. akt VII SA/Wa 2429/06, LEX nr 334113; wyrok NSA z dnia 5 stycznia 2007 r., sygn. akt II OSK 1078/06, LEX nr 315089). Wiedzy medycznej nie posiadają ani organy administracyjne ani sądy, a zatem nie mogą samodzielnie podważać opinii specjalistów. Jeżeli więc orzeczenie lekarskie jest prawidłowe pod względem formalnym, zawiera wyczerpujące uzasadnienie, jest zgodne z prawem, ocenia stan zdrowia pracownika i określa, czy rozpoznane schorzenia mieszczą się w wykazie chorób zawodowych i czy mają związek z warunkami pracy, organ administracyjny jest takim orzeczeniem związany. Organy inspekcji sanitarnej nie mogą wydać decyzji stwierdzającej istnienie choroby zawodowej wbrew lub niezgodnie z orzeczeniem lekarskim, jeżeli zostało ono wydane z zachowaniem norm określonych w rozporządzeniu i nie jest sprzeczne z zebranym materiałem dowodowym. W rozpoznawanej sprawie lekarze dysponowali materiałem dowodowym, w tym dokumentacją medyczną i obie jednostki orzecznicze I i II stopnia, zgodnie orzekły o braku podstaw do rozpoznania u skarżącej choroby zawodowej. W rozpoznawanej sprawie obie jednostki orzecznicze, nie negując u skarżącej schorzenia będącego chorobą wskazaną w pozycji 20.1 załącznika do rozporządzenia, stwierdziły brak związku przyczynowego między rozpoznanym schorzeniem a sposobem wykonywania pracy, co jest warunkiem koniecznym do uznania zawodowej etiologii schorzenia. Ustalenia jednostek orzeczniczych, zostały szczegółowo opisane w uzasadnieniu decyzji organu. Odnosząc się do argumentu skarżącej dotyczącego wykonywania przez nią pracy o charakterze monotypowym, należy wskazać, że jednostka orzecznicza pierwszego stopnia po analizie oceny narażenia zawodowego, wskazała, że badana przez większą część dnia roboczego, nie była narażona na wykonywanie w zakresie obu nadgarstków czynności monotypowych lub wymagających użycia dużej siły zginaczy rąk u palców. Również w uzasadnieniu orzeczenia Instytutu Medycyny Pracy w [...] z dnia [...].06.2018 r. wskazano, że w okresie narastania dolegliwości ze strony kończyny górnej lewej i prawej, pacjentka nie wykonywała czynności o charakterze monotypii tj. rutynowych, powtarzających się szybkich i niezmiennych ruchów pod postacią ruchów rąk, zwłaszcza połączonych z dużym naciskiem i w długich przedziałach czasowych, w przymuszonym tempie pracy, stwarzających warunki, w których mogłoby dochodzić do zwiększenia ciśnienia w kanale nadgarstka i długotrwałego ucisku na pień nerwu pośrodkowego i w konsekwencji wystąpienia zespołu cieśni w obrębie nadgarstka. Czynności wykonywane przez skarżącą, miały według lekarzy orzeczników zróżnicowany, zmienny w czasie charakter, dostosowany pod względem tempa do możliwości pracownika. Nie można zatem bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem stwierdzić, że rozpoznana u skarżącej choroba, została spowodowana sposobem wykonywania pracy, nie potwierdziły tego bowiem jednostki orzecznicze obu stopni. Podkreślić w tym miejscu należy, że lekarze orzecznicy jako specjaliści medycyny pracy, posiadają wiedzę, kwalifikacje i kompetencje do oceny wpływu sposobu wykonywania pracy na zaburzenie funkcji przewodzenia nerwu pośrodkowego, co skutkować może powstaniem zespołu cieśni w obrębie nadgarstka. Ponadto zgodnie z wykazem chorób zawodowych zawartym w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych, w przypadku cieśni w obrębie nadgarstka, okres, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym, wynosi tylko 1 rok, zaś z wyżej wymienionych orzeczeń lekarskich wynika, że u skarżącej dopiero w 2016 r. stwierdzono cechy uszkodzenia lewego nerwu pośrodkowego, a w 2017 r. cechy prawostronnego zespołu cieśni nadgarstka, a więc około 5 lat od zakończenia pracy zawodowej ( 30 stycznia 2011 r.). Nie został zatem spełniony kolejny wynikający z rozporządzenia warunek konieczny do stwierdzenia choroby zawodowej. W ocenie Sądu, lekarze orzecznicy w sposób wyczerpujący i szczegółowy podali powody zajęcia stanowiska negującego rozpoznanie u skarżącej choroby zawodowej. Ponadto lekarzom orzecznikom, jako specjalistom medycyny pracy, znana jest specyfika czynności zawodowych mogących mieć wpływ na rozwój przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego pod postacią zespołu cieśni w obrębie nadgarstka. Zakwestionowanie orzeczenia lekarskiego, jest możliwe w sytuacji, gdy w materiale dowodowym znajdują się dowody, które zawierają różne ustalenia, natomiast w rozpoznawanej sprawie, lekarze wydający orzeczenia w obu jednostkach orzeczniczych, byli zgodni, co do tego, że u skarżącej występują dolegliwości cieśni w obrębie nadgarstka, jednakże bez etiologii zawodowej i tym samym brak było podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. Orzeczenia te były prawidłowe pod względem formalnym, zostały też zweryfikowane przez organ sanitarny. Reasumując, powyższe ustalenia prowadzą do stwierdzenia, że niewątpliwa choroba skarżącej z uwagi na brak związku z wykonywaną pracą i z powodu ujawnienia się dopiero po około 5 latach od zakończenia pracy, nie może być zakwalifikowana, jako choroba zawodowa. Argumentacja zawarta w skardze, nie została poparta żadnymi dowodami mogącymi stanowić podstawę do zakwestionowania prawidłowości poczynionych ustaleń w orzeczeniach lekarskich. W ocenie Sądu postępowanie dowodowe było prowadzone zgodnie z obowiązującymi przepisami regulującymi tryb postępowania w sprawach chorób zawodowych z uwzględnieniem zasad wynikających z Kodeksu postępowania administracyjnego. Mając powyższe na uwadze, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, dlatego w oparciu o art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.